[ FIC Highlight - Love Cold (DooKwang) ]

ตอนที่ 1 : [DooKwang] Love Cold Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 มี.ค. 61

Chapter 1

คุณเคยเห็นคนที่นิ่งโคตรๆๆ หน้าตายโคตรๆๆ เงียบโคตรๆๆ พูดนับคำได้โคตรๆๆ เย็นชาโคตรๆๆไหม


ดูจุน


“…”


“แฮ่กๆ” ตอนนี้ผมทั้งเหนื่อยทั้งหอบมากวิ่งมาตั้งไกลเพื่อให้ทันอีกคนที่กำลังตามตัวอยู่พอดีแต่ดูเหมือนชื่อที่ผมเรียกอยู่ดันทำเมินไม่ได้สนใจผมสักนิด ช่วยเห็นใจความขาสั้นของผมด้วย ถึงจะไม่อยากยอมรับแต่ก็ต้องยอมรับก็เถอะนะ เอ่อ มองข้ามๆมันไปเถอะครับ


“ดูจุนนนนนน”

 ผมลากตรงจุนยาวๆเพื่อต้องการให้อีกคนหันมาสนใจผมบ้างก็นั้นแหละนอกจากจะไม่สนใจเหมือนเดิมยังคงเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆนักศึกษาในมหาลัยบางส่วนที่กำลังเลิกคลาสต่างหันมามองตามอย่างสนใจ แล้วผมต้องสนไหม สนสิก็คนมองอ่ะแต่ก็ช่างเขาเถอะกว่าผมจะหาเวลามาเจอกับดูจุนได้นี้ก็แทบแย่


“นี้” โอเค รู้ไหมคนมันเหนื่อยเนี๊ยยยย ก็ได้



ปึก!!


เสียงหนังสือเรียนเล่มหนาถูกโยนใส่หลังคนข้างหน้าเต็มๆ


ตุบ!


ก่อนมันจะตกลงกระทบกับพื้นแล้วนอนแน่นิ่ง


“เฮ้อ หยุดจนได้” 


ผมก้มลงเก็บหนังสือขึ้นมาก่อนจะสะดุ้งตกใจเมื่อคนที่ผมอยากให้หยุดนักกำลังทำหน้าแบบ อืมม ก็หน้าเดิมอ่ะ = = หน้าเดียวที่เห็นมาตลอด ที่แอบมองมาตลอด ไม่เมื่อยหน้าบ้างอ๋อ อยากถามนะแต่ไม่ดีกว่าครับ


“เอ่อ ขอโทษนะแต่ดูจุนไม่ยอมหยุดเองนี้” ผมมุ่ยหน้าให้กับคนตัวสูงกว่าที่มีผมปรกตานิดๆทำให้มองไม่ค่อยออกว่าดูจุนกำลังมองผมอยู่ไหม


“เดี๊ยวก่อนสิ”ร้องห้ามแทบไม่ทันเมื่อคนตรงหน้ากำลังจะหันหลังเดินหนีไป


สุดท้ายก็เดินไปอยู่ดี คนอะไรโคตรเย็นชา ก็ได้ไม่ยอมหยุดฟังก็เดินบอกไปนี้แหละ


“ฉันชื่อกีกวัง”



“แล้วฉันก็ชอบดูจุน”


ขนาดมีคนมาบอกชอบยังไม่สนใจหรือตกใจเลยแฮะ สงสัยคงชินมั้งนะ


“ขอจีบได้ไหม?”



“ถ้าไม่ตอบนี้ไม่รู้นะว่ายังไงอ่ะ”


“…”


“ยกมือบอกก็ได้ ถ้าให้ก็ทำมือเป็นคำว่าโอเคอ่ะ ทำเป็นไหมแค่เอานิ้วชี้กับนิ้วโป้งแตะกันเป็นรูปตัวโอ ถ้าไม่ก็ทำเป็นรูปกากบาทก็ได้”


” 


เหมือนผมเป็นคนบ้า เหมือนคุยคนเดียวโดยคนที่เดินข้างๆไม่หือไม่อืออะไรเลยครับ กีกวังอยากร้องไห้แต่ไม่เป็นไร ก็แค่วันแรกที่ได้คุยกัน


ผมโอเคจริงๆนะ


ผมไม่รู้ตัวเลยว่าเดินตามดูจุนจนมาถึงรถของอีกคนได้ยังไง ถึงว่าทำไมมันรู้สึกเหนื่อยกว่าเดิมก็ผมยังไม่ได้หยุดพักเลยตั้งแต่วิ่งมาหาดูจุน


“โคตรเหนื่อย”ผมยกมือปาดคราบเหงื่อที่เริ่มซึมตามไรผมสีดำออกเบาๆใช้แขนอีกข้างค้ำรถของดูจุนไว้



ปัง!



“เฮ้ย เดี๊ยว”



เสียงปิดประตูรถพร้อมกับดูจุนที่ขึ้นรถและขับออกไปจนผมที่พักหายใจแปปเดียวถึงกับเหวอไม่ต้องให้อีกคนตอบก็น่าจะรู้ไหมกีกวัง โดนเมินขนาดนี้ ทำไงได้ก็คนมันชอบไปแล้วอ่ะ วันนี้หนักหนาสาหัสจริงๆแค่วันแรกยังโดนเมินใส่ขนาดนี้ จะคุยด้วยสักคำก็ไม่มี คนอะไรโคตรเย็นชาๆๆๆๆๆๆๆๆ เลยให้ตายเหอะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“เป็นไง”


“โดนเมินตามคาดอ่ะ”


ผมทรุดตัวลงนั่งที่ม้านั่งหน้าคณะหลังจากเมื่อวานโดนดูจุนขับรถหนีผมก็เดินกลับมาที่รถตัวเองที่จอดทิ้งไว้แล้วขับกลับบ้านตัวเองด้วยหัวใจที่โคตรล้า คืองี้ผมเรียนทันตะปี 2 ส่วนคนที่ผมชอบเรียนบริหารปี 2 ผมถึงได้บอกกว่าผมจะหาเวลามาเจอดูจุนได้แทบเหนื่อย


“ก็บอกแล้วไง มึงไปหลงชอบคนผิด คนอะไรโคตรเย็นชาจนบางทีกูก็แอบคิดนะมันเป็นใบ้ป่าวว่ะ แทบไม่พูดอ่ะ มีดีแค่หน้าหล่อๆอย่างเดียวล่ะมั้งนั้น สาวแท้สาวเทียมไปชอบได้ไงกันก็ไม่รู้”


“โยซอบ!!”


“เออๆแค่นี้ก็ดุนะครับคุณกีกวัง”


“ไปเรียนได้แล้ว”


ผมลุกขึ้นหยิบกระเป๋าก่อนจะเดินขึ้นตึกคณะไปเรียนในคาบเช้า ตอนเที่ยงค่อยไปหาที่โรงอาหารคณะบริหารก็ได้ เจอหน้าสักสิบนาทีก็ยังดี

 

 







“น้องกีกวังครับ พี่เอาขนมมาให้”


“อ่า ครับ”ผมได้แต่ยืนยิ้มรับแบบฝืนๆมีมาแบบนี้ทุกวันแล้วก็จบด้วยที่ผมก็รับของมาถือไว้ในมือทุกวันถึงจะไม่รับก็ต้องโดนบังคับให้รับไว้อยู่ดี ก็ดีเหมือนกันคนกินเยอะๆแบบโยซอบคงชอบใจ


“เชี่ย คนอะไรว่ะยิ้มโคตรสวย” 


ผมไม่ค่อยได้ยินว่าผู้ชายตรงหน้าพูดอะไร พูดโคตรเบาพึมพำอะไรไม่รู้ในลำคอ ก็เลยเดินหนีออกมาเพราะมีเรื่องสำคัญที่ต้องไปทำ


“น้องไปตั้งนานแล้วเว้ย ยืนเหม่ออยู่ได้ คงยากว่ะน้องแม่งไม่สนใจใครเลยใครไปบอกชอบก็โดนปฏิเสธมาหมดแต่เมื่อวานได้ข่าวว่าน้องไปขอจีบใครไม่รู้แต่รู้ว่าอยู่คณะบริหาร”

“จริงเหรอว่ะ”

“เออดิ”

“ใครว่ะคือคนโชคดีคนนั้น”

 

 

 





“อ่ะ นี้ขนม ไปล่ะ”


“เฮ้ย เดี๊ยวดิกินข้าวเที่ยงก่อนแล้วค่อยไปก็ได้นี้”


“ไม่อ่ะ เดี๊ยวไปกินที่นั้นเลย”


“เออๆ ตามใจกลับมาให้ทันคาบบ่ายด้วย”โยซอบนี้ก็ยังเป็นห่วงผมเสมอก็เป็นเพื่อนตั้งแต่เด็ก รู้ใจกันหมดทุกอย่าง


“อือ”

ผมเดินออกมาจากโรงอาหารคณะแล้วรีบขับรถไปคณะบริหารทันที

 

 






“นั้นมันกีกวังคนดังของมหาลัยนี้ มาทำไรที่คณะนี้ว่ะ”

“กูเพิ่งได้เห็นน้องเขาชัดๆก็วันนี้แหละ โคตรน่ารัก”

“สว่างไสวมาแต่ไกลเลยว่ะ”

มันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วสำหรับผม ผมรีบเดินก่อนสายตาจะมองไปเห็นคนที่อยากเจอพอดี


“หวัดดี”


” ทุกครั้งมันก็จะเงียบแบบนี้ตลอดใช่ไหม เริ่มจะชินล่ะครับ


“วันนี้ขอฝากท้องกับคณะนี้สักวันนะ” 

ผมคลี่ยิ้มให้คนตรงหน้าที่ก้มหน้าอ่านหนังสือตักข้าวกินไปโดยไม่เงยหน้ามามองผม โอเคไปซื้อข้าวก่อนก็ได้


“อ้าวกีกวัง?”เป็นจุนฮยองที่ทักผมหลังจากไปซื้อข้าวมาสงสัยทั้งคู่เพิ่งมาถึงมั้งครับ


“หวัดดีจุนฮยอง ฮยอนซึง”เป็นเพื่อนของดูจุนครับ ดังทั้งคู่รวมคนหน้าตายด้วย = = ถ้าจำไม่ผิดทั้งคู่เรียนวิศวะ สงสัยมากินข้าวกับดูจุน


“หืม รู้จักพวกเราด้วย?”จุนฮยองถามขึ้นมาแล้วทั้งสองคนก็ทำหน้างงๆ ก็นะเป็นเพื่อนกับคนที่ผมกำลังจะจีบจะไม่รู้จักได้ไง


“ครับ”ผมยิ้มให้กับสองหนุ่มหล่อก่อนจะวางจานข้าวกับนมสดของโปรดที่พกติดตัวตลอดเวลาวางคู่กันข้อมือก็ยกขึ้นมามองดูนาฬิกาที่ข้อมือ อีก 40 นาทีเข้าเรียนบ่าย


ดูเหมือนฮยอนซึงกับจุนฮยองจะยังไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อเลยเดินไปซื้อข้าวของตัวเอง ผมนั่งนิ่งมองคนที่นั่งตรงข้ามที่กินข้าวจนใกล้จะหมดแล้วพลิกหน้าหนังสือไปมา เป็นคนที่ลุคนิ่งๆ ลุคคูลๆช่างเข้ากับตัวเองจริงๆ ผมคิดไป แล้วลงมือกินข้าวไปเงียบๆเพราะกลัวจะทำให้คิ้วหนาที่ขมวดกันอยู่ยิ่งขมวดหนักกว่าเดิม มีเรื่องอยากจะคุยด้วยจังแต่ก็กลัวจะกลายเป็นคนบ้า พูดคนเดียวอีกแต่บางทีก็ดีไปอีกแบบนะ คิดอะไรตลกจริงๆผมเนี๊ย


“ไปนั่งดิ”


“คือกู”


ปึก!!

หือ อะไรผมหันไปมองฮยอนซึงที่นั่งลงข้างผม คนข้างๆผมก็ได้แต่ก้มหน้าแล้วกินข้าวต่อไป คงไม่มีอะไรหรอกมั้งส่วนจุนฮยองก็นั่งข้างดูจุน


“แล้วกีกวังมาทำไรที่นี้ รู้จักดูจุนมันด้วย?”เป็นจุนฮยองที่ถาม ถามจนได้สินะ


“ก็มาหาคนที่นั่งตรงข้ามนี้แหละครับ”





“ผมกำลังจะจีบดูจุน”




เกิดเดดแอร์ไปชั่วขณะ



เชี่ย!!!!เสียงจุนฮยอง



“พรวดด แค่กๆ”



ฮยอนซึงอยู่ดีๆก็ไอเหมือนจะสำลักน้ำที่กำลังยกดื่ม ผมตกใจหมดพอหันไปมองจุนฮยองก็เห็นหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดหน้าสีหน้าไม่ต่างจากฮยอนซึงสักท่าไร ผมพูดอะไรผิดไป  สีหน้าไม่ต่างจากโยซอบตอนที่ผมบอกว่าชอบดูจุนเลยสักนิด ส่วนดูจุนเหมือนไม่ได้นั่งอยู่ในนี้ = = โคตรนิ่งได้อีก เฮ้ออ!!


 
















ตอนแรกมาแล้ววว  เรื่องสองคู่สองเป็นดูกวัง >< 

เปิดมาตอนแรกอิพี่โคตรเงียบ = = ต้องทำยังไงคะพี่ถึงจะพูดกับน้องกีกวัง ถ้าไรท์เป็นกีกวังไรท์จะไม่ทำแค่ปาหนังสือนะ 555555 ถ้าจะไม่พูดขนาดนี้ 

เจอกันตอนต่อไป...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

77 ความคิดเห็น

  1. #5 Anndizz23 (@Anndizz23) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 23:20
    รอให้อิพี่พูดกับน้องสักที
    รอไรท์มาต่อนะคะ
    #5
    0
  2. #4 tibbar (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 23:16
    เงียบจนน่าเอาค้อนทุบเท้าจริงๆค่ะ 555
    #4
    0