Fic RoV : Realm of Love [Yaoi]

ตอนที่ 7 : (Mortos x Thane) -เนื้อคู่- 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    7 ต.ค. 60

Story : เนื้อคู่
Type : Fan Fiction,RoV,OMEGAVERSE
Pairing : Mortos x Thane
Rate : น 15+

..................................................
..................................................

เขาว่ากันว่า...หากผู้ใดที่เกิดมาเพื่อนเป็นเนื้อคู่กันโดยแท้...ยามใดที่มาเจอกัน
สรรพชีวิตบนโลกจะเป็นพยานบอกให้คนผู้นั้นได้ทราบเองว่าคนคนไหน...คือคู่ครองที่แท้จริงของตน

..................................................

     "ทาร่า!! เจ้าไปเลนกลางทีป้อมสุดท้ายจะแตกแล้ว!!"เสียงทุ้มโทนต่ำของ'มอร์ทอส'ดังกังวาลทั่วสนามพร้อมมือหยาบก็ตวัดดาบยักษ์ไล่ฟาดเหล่าครีปตัวเล็กตัวน้อยกลุ่มใหญ่อยู่ตรงเลนล่างให้วุ่น

     "เจ้าก็ไปเองเด้! ข้าก็กำลังยุ่งอยู่เหมือนกันนะ!"เจ๊ถึกตะโกนตอบพร้อมสองตีนรีบใส่เกียร์หมาวิ่งอ้าวกลับบ้านโดยมี'มุราด'องค์ชายรูปงามแห่งสายแอสซาซินวิ่งตะบึงตามหลังมาแต่ไกล...ก็นะเลือดเจ๊แกก็อุตส่าห์เหลือเท่าแค่ติ่งมดใครไม่คว้าโอกาสที่จะได้แต้มคะแนนไปง่ายๆฟรีๆไม่แถมต้องเหนื่อยเลยนี้ไว้ก็บ้าแล้ว

     ไฟเตอร์หนุ่มจิปากอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นไปมองสกอร์บอร์ดซึ่งปรากฏอยู่เหนือลานประลองประมาณ 15 เมตรเห็นจะได้ บนสกอร์บอร์ดจะแสดงรายชื่อของฮีโร่ที่ร่วมแข่งขันในครั้งนี้กับบอกระยะเวลาในการเกิดของฮีโร่แต่ละคนอย่างละเอียดถี่ถ้วน โดยในทีมของฝ่ายแดงจะมี มอร์ทอส ทาร่า ยอร์น แอเซนการ์ และนาครอท ส่วนฝ่ายทีมสีฟ้าก็มี แวนไฮล์ มุราด เซฟิส กิลเดอร์ และเธน ซึ่งตอนนี้สมาชิกในทีมของมอร์ทอสก็เหลือเพียงแค่เขากับทาร่าเท่านั้นส่วนคนอื่นก็กำลังรอเกิดในบ่อเกิดกันอยู่แถมตอนนี้ทาร่าก็กำลังวิ่งกลับไปเติมเลือดที่บ่อเกิดอยู่ด้วย ภาระแห่งชาติจึงตกมาอยู่ที่มอร์ทอสโดยปริยายทั้งๆที่เขาไม่อยากจะรับตำแหน่งนี้เลยสักกะนิ๊ด!!!!

     เออ! เอาก็เอาเพื่อทีมโว้ย!!

     หลังคิดเสร็จกับเรียกกำลังใจให้กลับมาหึกเหิมอีกครั้ง ร่างสูงใหญ่จึงรีบตบครีปฟ้าตัวน้อยให้กระเด็นกระดอนไปคนละทิศคนละทางทั้งหมดพลางสองขายาวรีบวิ่งสี่คูณร้อยตรงไปยังเลนกลางของป้อมหลังสุดทันทีปานฟ้าแลบ แต่จังหวะที่ไฟเตอร์หนุ่มวิ่งฝ่าพุ่มไม้สีเขียวขจีออกไปได้ไม่ถึงสองวินาที ลูกกระสุนปืนใหญ่เวทสีทองรูปหัวราชสีห์คำรามก็พลันพุ่งเข้าอัดหน้าชายหนุ่มเสียเต็มๆรักจนร่างสูงหงายหลังล้มตึ้งลงไปกองกับพื้นเสียงดังตุบ

     "อั้ก!!"มอร์ทอสสำลักเลือดเล็กน้อย พร้อมรีบตะกุยขากลิ้งหลบวิถีพุ่งของฝ่ายตรงข้ามเข้าไปหลบอยู่ในป้อมทันควัน

     "หลบไวดีนี่"เสียงทุ้มแหบเยี่ยงชายสูงอายุเอ่ยชมพร้อมหันหน้ากลับมาจ้องเขม็งใส่มอร์ทอส ชายหนุ่มถุยเลือดออกจากปากก่อนริมฝีปากหยักลึก

     "ขอบคุณสำหรับคำชม กิลเดอร์"

     "ฮ่ะฮ่ะ ดูเหมือนเจ้าจะคุมป้อมคนเดียวสินะ"

     'กิลเดอร์'ว่าพร้อมเงยหน้าขึ้นมองสกอร์บอร์ดเล็กน้อยแล้วค่อยก้มหน้าลงมาจ้องชายหนุ่มอีกครั้ง ก็นะตอนนี้ชายชราต้องยืนรอครีปก่อนนี่นาถ้าเข้าไปทั้งๆแบบนี้ก็มีหวังโดนป้อมยิ่งตายแหงๆเลยน่ะสิ เมื่อฟังจบใบหน้าหล่อเข้มแบบบุรุษ'อัลฟ่า'ก็พลันฉีกยิ้มออกเล็กน้อยโดยฝ่ามือหยาบก็กำด้ามดาบไว้แน่น

     "หึ ไม่รู้เรอะว่าหน้าที่คุมป้อมน่ะ มันหน้าที่ประจำข้าโว้ย!!"

     มอร์ทอสตะโกนพร้อมวิ่งถลาเข้าใส่อีกฝ่ายทันทีเมื่อเห็นครีปจากฝ่ายของตนวิ่งนำหน้าออกไปแล้ว ดาบยักษ์ถูกมือหนาตวัดฟาดใส่ไม่ยั้งโดยที่ฮีโร่สายแทงค์ผสมเมจอย่างกิลเดอร์ก็หลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่วแต่ก็หลบได้ไม่หมดเสียทีเดียวอ่ะนะ ชายชราหลบพลางสวนมัดหนักใส่กลางลำตัวกับสันกร้ามของอัศวินหนุ่มไปเต็มแรงจนชายหนุ่มหน้าสั่น

     ร่างสูงหนาใต้ชุดเกราะกัดฟันแน่นจนเกิดเสียงดังกรอดเมื่อถูกฝ่ามือหยาบทั้งสองข้างอัดพลังใส่ร่างจนเขาถอยหลังไปหลายก้าวพร้อมศีรษะก็ไม่วายมึนงงไปชั่วขณะ เมื่อเห็นจังหวะบุรุษสูงวัยไว้หนวดเคราขาวรุงรังจึงเสือกพุ่งตัวเข้าอัดกับยิ่งลูกระเบิดหัวสิงโตทองใส่ไปอีกหนึ่งชุดจนเลือดของชายหนุ่มยุบหวบไปหลายหลอด มอร์ทอสพยายามกันป้อมสุดชีวิตโดยใช้กำลังทุกอย่างที่มี ถ้าป้อมนี่แตกพวกซุปเปอร์ครีปก็จะพากันวิ่งตรงมาทำลายบ้านได้ง่ายๆเลยน่ะสิ

     มอร์ทอสถูกต้อนจนไปยืนอยู่หลังป้อมพร้อมเสียงประกาศลั่นว่า'ป้อมของเราถูกทำลาย'ก็พลันดังสนั่นก้องไปทั่วสนามอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมเข้มเริ่มเคร่งเครียดลงทุกทีพร้อมสองมือหนาก็ยกดาบยักษ์คู่ใจขึ้นมากำไว้แน่นเพื่อเตรียมตัวสู้อีกครั้งทั้งๆที่สภาพเขาก็จะไม่ไว้อยู่รอมร่อแล้ว

     แต่ดูเหมือนสวรรค์ยังปรานีเขาอยู่ จังหวะเดียวกันกับที่กิลเดอร์จะวิ่งเข้าไปซัดป้อมให้แตก ร่างโปร่งของหญิงสาวใต้ชุดเกราะสีดำน้ำเงินก็พลันพุ่งเข้ามาฟาดค้อนทุบใส่ท่อนแขนแกร่งของอีกฝ่ายไปเต็มเหนี่ยวจนแทงค์ชราถึงกับกระเด็นไปหลายเมตร

     "ขอโทษที่ให้รอนะเพื่อน"ทาร่าหันมาบอกพร้อมยกค้อนหนักหลายตันขึ้นมาถือไว้"เอาล่ะเดี๋ยวตรงนี้ข้าจัดการเองเจ้าไปเติมเลือดถะ--โอ๊ย!! มันเจ็บนะ!!"เจ๊ถึกยังไม่ทันพูดจบ ศีรษะเล็กหุ้มเกราะก็พลันถูกมะเหงกหนักๆของชายหนุ่มเคาะตุบเข้าให้กลางกบาลเสียก่อนทันควันจนหญิงสาวหลุดเสียงร้องออกมาเสียงดัง

     มอร์ทอสทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้สักพัก ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดตอบกลับไปด้วยท่าทีหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด"มาก็สาย ยังจะมาทำเท่อีกนะยัยถึก"เสียงโทนต่ำเอ่ยพร้อมพยายามลากสังขารกลับไปยังบ่อเกิดอย่างทุลักทุเลโดยปล่อยให้สาวถึกกันป้อมแทนเขาไป ส่วนเรื่องที่ว่าหญิงสาวจะกันป้อมคนเดียวนั้นก็ลืมคิดไปได้เลย เพราะตอนนี้ฮีโร่คนอื่นเกิดกันหมดแล้วแถมยังพากันวิ่งออกไปช่วยทาร่ารับมือกับฮีโร่ฝ่ายตรงข้ามที่ต่างก็ยกกำลังพลมาเต็มพิกัดเพื่อหมายจะรวมตัวบุกตีบ้านให้แตกในรอบเดียว

     แต่ที่น่าจะแปลกไปก็คือจำนวนของฝ่ายตรงข้ามนั่นแหละทำไมเหลือเพียงแค่สี่...อีกคนหายไปไหนล่ะ?

     มอร์ทอสยืนคิดในขณะที่ยืนรอการรักษาของบ่อเกิด แต่จังหวะที่ชายหนุ่มยังยืนรักษาอยู่นั้นป้อมเลนบนลำดับที่สองก่อนจะถึงป้อมสุดท้ายก็พลันถูกทำลายลงอย่างน่าตาเฉย มอร์ทอสรู้ละว่าฮีโร่อีกคนอยู่ไหน อีกคนมันอ้อมมาดันป้อมในขณะที่เพื่อนล่อพวกเขาให้ไปอยู่รวมกันในจุดเดียวนี่เอง หนอย มารยานักนะเจ้าพวกนี้!

     "พวกเจ้ากันตรงนั้นไว้แหละ เดี๋ยวข้าไปเอง!!"

     ไฟเตอร์หนุ่มตะโกนบอกเพื่อนร่วมทีมพร้อมสองขารีบวิ่งสี่คูณร้อยตรงไปยังเลนบททันทีปานฟ้าแลบ ซึ่งในขณะนี้ป้อมสุดท้ายก็กำลังโดนเหล่าครีปกลุ่มใหญ่ขนาดที่สามารถเรียกแทนด้วยทัพบางระจันได้รุมตีกันให้วุ่นจนเลือดป้อมยุบเอายุบเอาเร็วซะยิ่งกว่าจรวด เมื่อเห็นดังนั้นมอร์ทอสจึงรีบพุ่งเข้าไปฟาดดาบยักษ์ไล่ตบกองทัพครีปเหล่าทันควันชนิดที่ว่ามีท่าเท่าไหนใช้เท่านั้น

     กว่าคนตัวสูงล่ำจะตีครีปกลุ่มสุดท้ายเสร็จ เลือดป้อมเลนบนก็เหลือเพียงแค่หางอึ่งแล้ว ไฟเตอร์หนุ่มยืนหอบกินพร้อมผมเผ้าสีทองคำตัดสั้นแบบแข็งก็กระเซอะกระเซิงหนักอันเนื่องมาจากการโดนครีปปืนไม้ยิงธนูเฉียดหน้า เจอขนาดนั้นใครไม่เหนื่อยบ้างก็บ้าแล้วล่ะ

     แต่จะว่าไป...เจ้าฮีโร่ที่อ้อมมาดันป้อมเมื่อครู่นี้หายไปไหนเสียแล้วเล่า?

     "เฮ้ยมอร์ทอส! มัวยืนบื้ออะไรอยู่มาช่วยพวกข้าหน่อยเร็วเข้า!!"สุริยันหนุ่มตะโกนเสียงกร้าวพร้อมฝ่ามือหนาก็ไม่วายยิง ฟีล เดอะ ซัน พุ่งเข้าอัดหน้า'เซฟิส'ไปเสียเต็มเหนี่ยว ถ้าไอ้สองตัวนี้มันกัดกันก็ไม่ต้องเอะใจ มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วถ้าหวานใจพวกมันเข้ามาร่วมสนามด้วย

     "เออ! กำลังไป!"ไฟเตอร์หนุ่มขานรับเสียงดังก่อนสองขายาวจะรีบวิ่งอ้าวตรงไปเลนบนทันทีเพื่อไปช่วยเพื่อนร่วมทีมที่เหลือ แต่ทว่า...

     ตู้ม!!!

     ยังไม่ทันที่สองขายาวจะทันก้าวถึงสองก้าวครึ่ง เสียงระเบิดก็พลันดังตู้มไล่หลังมาราวกับสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ถูกพังทลายลงโดยมีเสียงประกาศว่า'ป้อมเราถูกทำลาย'กับ'ปล่อยซุปเปอร์ครีป'ก็พลันดังขึ้นมาติดๆ อะไร!? ร่างสูงอุทานลั่นในใจ เมื่อใบหน้าคมหันกลับไปตามอัตโนมัติปุ๊บก็เจอเข้ากับโล่ยักษ์สีทองพุ่งทะลวงเข้ามาอัดใส่ร่างสูงเต็มๆทันควันแบบไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว

     มอร์ทอสถูกดันไปไกลก่อนจะโดนดาบศักดิ์สิทธิ์แทงใส่พื้นดินจนเป็นรอยแตกร้าวรอบบริเวณตัวดาบในรัศมีวงกว้างจนชายหนุ่มมึนไปชั่วขณะจากการติดสตั้น เมื่อตั้งสติได้ไฟเตอร์หนุ่มจึงทำท่าจะสวนกลับไป แต่ฟ้าหนอฟ้า ก่อนที่เขาจะทันได้โต้กลับกงจักรสีทองอร่ามที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนก็พลันพุ่งเข้าเฉาะแผ่นอกกว้างไปเสียเต็มรักจนทำให้ร่างสูงต้องติดสตั้นไปอีกรอบจนได้

     ซึ่งเจ้าของกงจักรเล่มนั้นมันก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย...โฉมงาม(?)แห่งสายแครี่ แวนไฮล์!

     "เอ็กซ์คาลิเบอร์!!"

     สิ้นเสียงตะโกนก้องอันแสนคุ้นเคย ดาบเล่มทองก็พลันถูกผู้เป็นเจ้าของชูขึ้นฟ้าพร้อมกับที่รอบตัวดาบค่อยๆเปล่งประกายแสงสีทองแสนงามตาราวกับว่าเจ้าตัวกำลังอวดศักดาแห่งชัยชนะให้ทุกคนได้รู้เห็น มอร์ทอสยืนกัดฟันกรอดถึงแม้สองเท้าอยากจะกระโจนหลบมากแค่ไหนแต่สถานะติดสตั้นมันก็ยังมีผลอยู่ แถมตอนนี้เลือดของเขาก็ถูกยุบจนเหลือนิดเดียวแล้วด้วย ทางเดียวสำหรับตัวเขาในขณะนี้ก็คือ...เป็นไปตามยถากรรม

     ตู้มมม!!!!

     Thane Kill Mortos

..................................................

หลังจบการแข่งขัน ณ ห้องโถงของเหล่าฮีโร่

     "ยอร์น!! มึงฟีล เดอะ ซัน อัดหน้ากู!!"เซฟิสว้ากลั่นห้องพร้อมชี้หน้าด่าสุริยันหนุ่มไปด้วยท่าทีเดือดดาลอย่างถึงที่สุด ถ้าเป็นคนอื่นโดนก็ต้องมีเดือดกันบ้างล่ะ ธนูเพลิงอัดแสกหน้าเลยเชียวนะเฮ้ย!

     "อุ้ย ขออภัยนะมึง พอดีกูไม่เห็นนน"

     'ยอร์น'เอ่ยเสียงยานยี่ยวนกวนส้นเท้า ซึ่งมันก็ได้ผลเป็นอย่างดีเพราะตอนนี้ยมทูตหนุ่มอย่างเซฟิสชักรู้สึกคันตีนจนอยากจะกระโดดถีบสองตีนคู่อัดใส่ใบหน้าทะเล้นๆนั้นให้เบี้ยวผิดรูปไปข้างนึงเลย แต่โชคดีที่เหล่าบรรดาผองเพื่อนแห่งแดนนรกช่วยกันรั้งไว้ทันไม่เช่นนั้นป่านนี้สุริยันหนุ่มคงมีแววได้นอนโรงบาลแน่

     มอร์ทอสนั่งมองเหล่าเพื่อนตัวเล็ก(?)ยืนกัดกันราวสุนัขต่างสายพันธุ์ที่มาเจอแล้วเป็นอันต้องขู่ใส่กันทุกครั้งไปอย่างเงียบๆ เอาตามจริงตอนนี้เขารู้สึกหงุดหงิด ใช่เขาหงิดหงิด หงุดหงิดที่แพ้การแข่งขันในรอบเมื่อครู่อย่างหมดสภาพ เป็นเพราะเจ้านั่นแท้ๆเลยเกมถึงได้ผลิกมาเป็นแบบนี้

     ซึ่งถ้าวันนี้เขาไม่ไปเคลียร์กับอีกฝ่ายให้รู้เรื่องเขาคงนอนไม่หลับแน่

     เมื่อคิดได้เช่นนั้นร่างสูงโปร่งกำยำจึงทรงตัวขึ้นมาจากโซฟาตัวยาวหุ้มหนังสีกรมท่า ก่อนจะเดินดิ่งเข้าไปในโซนฮีโร่สายแทงค์ทันที

     มอร์ทอสเดินตรงไปตามทางเดินหินอ่อนด้วยใบหน้าเรียบเฉยต่างจากอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นอย่างเห็นได้ชัด สงสัยคงเป็นเพราะเลือดอัลฟ่าในกายด้วยกระมังจึงส่งผลให้เขายิ่งหงุดหงิดเข้าไปอีกเป็นเท่าตัว แต่พอเขาเดินไปได้สักพักกลิ่นหอมแปลกๆก็พลันลอยเข้าจมูกโด่งสันทันควันจึงเรียวคิ้วหน้าอดที่จะเลิกขึ้นด้วยความสงสัยไม่ได้

     กลิ่น? กลิ่นอะไรกัน?

     ไฟเตอร์กึ่งแทงค์ถามในใจ ก่อนสองขาวยาวจะย่างเท้าเดินลึกเข้าไปอีก แต่พอร่างหนายิ่งเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆกลิ่นนั้นก็ยิ่งรุนแรงขึ้นจนแสบจมูก แต่ที่แปลกก็คือ...ทำไมร่างกายเขาถึงได้เกิดปฏิกิริยาแปลกๆกับกลิ่นนี่แบบนี้วะ?

     ใบหน้าคมสันสมชายเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อทุกครั้งที่เดินต่อไปเรื่อยๆ หยาดเหงื่อสีใสเริ่มผุดขึ้นเต็มขมับซ้ายขวา ลมหายใจเริ่มหอบถี่เพราะแรงอารมณ์ปริศนาในกายหยาบ ซึ่งมันก็มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่จะมีปฏิกิริยากับอัลฟ่าอย่างเขาได้ขนาดนี้...นั่นก็คือในขณะนี้กำลังมี'โอเมก้า'คนหนึ่งกำลังเกิดอาการ'ฮีท'อยู่ใกล้ๆนี่แหละ

     แต่เดี๋ยวสิ ปกติฮีโร่สายแทงค์จะเป็นพวกอัลฟ่ากับเบต้านี่นา ไหงถึงมีโอเมก้าโผล่มาได้ล่ะ

     มอร์ทอสนึกสงสัยก่อนจะยกฝ่ามือหนาขึ้นตบหน้าตัวเองไปฉากใหญ่เพื่อเรียกสติ ก่อนร่างสูงใหญ่จะเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องห้องหนึ่ง บนบานประตูมีป้ายชื่อสีทองเขียนไว้ว่าเธนอย่างสะดุดตา แต่ที่น่าตกใจที่สุดสำหรับไฟเตอร์หนุ่มก็คงเป็นเพราะกลิ่นหอมแสนรัญจวนใจนั่นดันลอยฟุ้งออกมาจากห้องเบื้องหน้านี่แหละ...

     ชายหนุ่มกลืนน้ำลายดังเอื้อก ก่อนมือหยาบจะเลื่อนออกไปเปิดประตูเข้าไปทันทีอย่างถือวิสาสะ ซึ่งเมื่อพอเปิดเข้าไปปุ๊บกลิ่นหอมนี่เล่นตลบอบอวลให้ทั่วห้องสี่เหลี่ยมจัตตุรัสขนาดกลางไปหมด ดวงเนตรคมกวาดมองทั่วห้องหมายจะหาร่างของคนที่อยากจะเจอ ก่อนสองขายาวจะเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องนอนที่อยู่ด้านในสุดของห้อง กลิ่นหอมรุนแรงเล็ดลอดออกมาจากหลังประตูนี้ นั่นจึงแสดงว่าต้นต่อของกลิ่นหอมมันก็ต้องอยู่ในนี้

     คิดจบมือหนายก็พลันเอื้อมออกไปบิดลูกบิดเปิดออกทันทีจนเผยให้เห็นร่างของบุรุษผู้หนึ่งโดยเกราะบางส่วนก็ถูกเจ้าตังถอดทิ้งไว้ข้างๆกำลังนอนขดกายซุกหน้านวลขึ้นสีแดงจัดอาบด้วยหยาดน้ำค้างสีใสเข้าหาหมอนนุ่มด้วยความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสโดยริมฝีปากสีพีชไม่วายเผลอร้องครางเสียงหวานออกมาเบาๆอย่างห้ามไม่อยู่

     มอร์ทอสยืนอึ้งกับภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง เธนเป็นโอเมก้าอย่างนั้นรึ!?

     "ธะ เธนเจ้า..."มอร์ทอสเอ่ยเสียงอ่อนแต่เพราะพนังในห้องนี้ถูกสร้างขึ้นมาหนาหน่อยกระมังนั่นจึงทำให้น้ำเสียงของชายหนุ่มดังกังวาลทั่วห้องพอที่จะทำให้อัศวินหนุ่มสะดุ้งตัวโหยงได้ไม่ยากนัก

     "มะ มอร์ทอส"เธนเอ่ยเสียงสั่นพร้อมใบหน้าหล่อแบบชายชาติอังกฤษก็พลันถูกฉาบไว้ด้วยสีแดงฉาดทั่วทั้งหน้า"เจ้าเข้ามา...ทำอะไรที่...ห้องข้า"ชายหนุ่มเอ่ยติดๆขัดๆพร้อมสองขาเรียวพยายามถีบถ่อยออกมาห่างๆจากร่างหนาเบื้องหน้าทันควัน

     แต่คงเป็นเพราะเลือดอัลฟ่ามันกำลังเดือดพล่านซะยิ่งกว่ากาน้ำร้อนเดือดจัดจนพ่นควันได้อยู่ในกายกระมังนั่นจึงทำให่ร่างหนาใต้ชุดเกราะแกมทองรีบกระโจนพรวดขึ้นไปคร่อมร่างอีกฝ่ายไว้อย่างรวดเร็วทันทีปานฟ้าแลบ

     เธนร้องเสียงหลงเมื่อมือหยาบเลื่อนลงมาจับหมับเข้าที่ต้นขาขาวไร้ซึ่งเกราะกำบัง ก็นะร่างกายของโอเมก้าในช่วงติดฮีทนั้นตอบสนองต่อการสัมผัสได้เร็วมากชนิดสายอัสนียังต้องอาย"ยะ อย่า"เธนพยายามร้องขอทั้งน้ำตาพลางใบหนาเนียนใต้หมวกเกราะโกธิกโบราณรีบหันหน้าเข้าหาหมอนหนุนสีขาวสะอาดจนหน้าแทบจะจมมิดลงไปบนหมอนนุ่มอยู่รอมร่อ

     เมื่อใบหน้าคมซึ่งกำลังซุกไซร้อยู่บนซอกคอขาวเหลือบไปเห็นคนข้างใต้กำลังนอนร่ำไห้ด้วยอาการสั่นกลัว ร่างหนาก็พลันหยุดชะงักกึกพร้อมความรู้สึกเจ็บแปลบก็พลันวิ่งแล่นขึ้นเล่นงานสมองเขาทันทีปานฟ้าผ่า มันกำลังร้องห้าม หัวใจของเขามันกำลังร้องห้ามว่าอย่าทำอะไรคนคนนี้ อะไรกัน ไอ้ความรู้สึกประหลาดนี้มันคืออะไร??

     "ข้าขอโทษ"ไฟเตอร์หนุ่มเอ่ยพร้อมรีบผละออกมาจากซอกคอขาวโดยไม่วายชักมือหยาบกร้านที่กำลังลูบไล้ไปตามต้นขานวลออกมาด้วย สองเนตรคมพยายามเคลื่อนตัวปิดสนิทเพื่อหมายจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อเหตุการณ์ตรงหน้า แต่จะทำไงได้ล่ะ ก็กลิ่นกับภาพมันดันติดตาเขาไปแล้วเนี่ย

     เธนเหลือบมองอีกฝ่ายชั่วครู่ก่อนที่เขาจะถีบถอยออกไปห่างๆจนแผ่นหลังชิดกับหัวเตียงเนื้อแข็ง พร้อมริมฝีปากสีพีชก็เอ่ยถามออกไปตามประสาด้วยน้ำแหบพร่า"เจ้า...มาหาข้าทำไม"

     "เอาตามจริง...ข้าตั้งใจจะมาหาเรื่องเจ้าเมื่อตอนแข่ง...แต่พอมาเห็นเจ้าในสภาพนี้ข้าเลย..."มอร์ทอสพูดตรงไปตรงมาแบบไม่คิดปิดบัง แต่เพราะประโยคท้ายมันออกจะดูอิโรติกไปนิดเจ้าตัวเลยไม่กล้าพูด ซึ่งใครมันจะกล้าพูดว่า'ทันทีที่เห็นเจ้านอนครางอยู่ตรงหน้าข้าเลยนึกอยากกระโจนเข้าไปปล้ำ'บ้างล่ะฮึ?"เธน"เสียงทุ้มเข้มเรียกคนตรงหน้าอีกคราพร้อมช้อนดวงเนตรขึ้นจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ละสายตา"เจ้า...เป็นโอเมก้าอย่างนั้นรึ"

     สิ้นเสียงคำถาม คนงามเบื้องหน้าเขาก็แข็งดิ ก็ว่าล่ะ ใครมันจะกล้ายอมรับกันง่ายๆว่าตัวเองเป็นโอเมก้าล่ะ ก็ในเมื่อโอเมก้าน่ะสำหรับสายตาคนอื่นแล้ว...มันก็เหมือนอิตัวตามผับตามซ่องนั่นแหละ

     เธนนั่งเงียบพลางดวงเนตรคู่สีเปลือกไม้โอ๊คเริ่มหม่นแสงลงเรื่อยๆราวกับว่าคำถามที่มอร์ทอสถามออกไปนั้นได้ไปสะกิดต่อมความรู้สึกของเจ้าตัวเข้าอย่างจัง ร่างสูงจ้องมองใบหน้าขาวฉาบแดงอย่างไม่ลดละโดยที่เขาก็พยายามข่มอารมณ์ปรารถนาไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจสุดกำลัง ถึงมันจะยากและเป็นการทรมานร่างกายเขาอย่างหนึ่ง แต่มันก็ยังดีกว่าการที่เจ้าตัวต้องขืนใจอีกฝ่ายทั้งๆที่เขาไม่ยินยอมพร้อมใจก็แล้วกัน

     "ถ้าเจ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร...ข้าไม่บังคับ"ไฟเตอร์หนุ่มเอ่ยพร้อมย่างขาลงเตียงไป"เดี๋ยวข้าจะออกไปข้างนอกเพื่อความปลอดภัยของตัวเจ้าเอง...ล็อกประตูด้วยซะล่ะ"พูดจบ ร่างสูงใหญ่จึงรีบสาวเท้าดิ่งออกไปจากห้องนอนของคนตัวเล็กกว่าทันทีปายฟ้าผ่า

     สิ้นเสียงปิดประตูดังปังสนั่นลั่นห้อง เสียงลมหายใจหอบทีก็พลันดังฟืดฟาดออกมาตามลำดับพลางเจ้าของเสียงหายใจดังไม่วายทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอย่างหมดท่า เวรเอ๊ย สงบสักทีดิวะ มอร์ทอสสบถในใจพล้อมยกฝ่ามือขึ้นทุบแผ่นอกตนเองไปหนึ่งรอบแรงๆ เขาไม่ยักกะรู้มากก่อนเลยว่าพออัลฟ่าอย่างเขามาเจอโอเมก้าติดฮีทใกล้ๆแบบนี้มันจะส่งผลกระทบต่อร่างกายเขาได้มากมายขนาดนี้...

     ไฟเตอร์หนุ่มพยายามคุมสติให้อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าที่คนอย่างเขาจะทำได้ให้มากที่สุดเพราะตอนนี้เขาไม่อยากเป็นไอ้บ้าที่จ้องจะจับคนในห้องนี้ปล้ำทำเมียลูกเดียวหรอกนะ เขาไม่คิดยอมแพ้สัญชาตญาณของตนเองหรอก ไม่มีทาง

     "มอร์ทอส..."เสียงนุ่มแหบเอ่ยเรียกชื่อของไฟเตอร์หนุ่มเบาๆข้างหู สงสัยอีกฝ่ายคงจะลงมานั่งชิดประตูเหมือนเขาแล้วกระมังเขาถึงได้ยินเสียงอีกฝ่ายได้ชัดเจนขนาดนี้

     "เธน...เจ้าลงมาทำไม...อยากโดนข้าจับปล้ำรึไง"มอร์ทอสว่ากล่าวตักเตือนพลางหัวเราะเบาๆ

     "ขอบคุณ..."เธนพูดพร้อมกดศีรษะซึ่งถูกสวมทับด้วยหมวกโกธิกโบราณลงชิดกับบานประตูไม้สีเข้มแสนเย็นเฉียบเบื้องหน้าเล็กน้อย"ขอบคุณ...ที่อุตส่าห์ทำเพื่อข้า"

     "หึ"มอร์ทอสหัวเราะเบาๆในลำคอ"ไม่ต้องมาขอบคุณอะไรข้าหรอกคุณชายรีบกลับขึ้นไปนอนพักบนเตียงเลยไปเดี๋ยวจะเป็นไข้เอา และอีกอย่างข้าก็ไม่ได้ตั้งใจทำเพื่อเจ้าเสียหน่อย ข้าแค่ยังไม่มีอารมณ์เฉยๆ"ปากบอกแบบนั้น...แต่'ไอ้นั่น'มันตื่นตัวเต็มที่ผิดกับที่พูดไว้ลิบลับเลยนะพ่อคุณ

     กษัตริย์หนุ่มหัวเราะคิกด้วยท่าทีอ่อนแรงเมื่อได้ยินคำตอบของบุคคลหลังประตูพลางริมฝีปากสีพีชไม่วายอดที่จะบรรจงวาดรอยยิ้มละมุนประดับบนใบหน้านวลไม่ได้ เธนรู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายรู้สึกอย่างไรกับฟีโรโมนที่เขาไม่ได้ตั้งใจปล่อยออกไป เขารู้แถมรู้ดีเลยด้วย ก็เพราะที่อังกฤษน้องสาวของเขา'แอสทริด'นางก็เป็นอัลฟ่าเหมือนกันกับมอร์ทอสนี่แหละ แม้นางจะเป็นสตรีก็ตาม แต่ฟีโรโมนของเธนก็ยังคงมีปฏิกิริยากับประสาทสัมผสของนางอยู่ดี นั่นจึงทำให้'เมอร์ลิน'จำต้องขังแอสทริดไว้ในค่ายกลเวทในขณะที่เธนกำลังติดฮีท ถ้าไม่ทำเช่นนั้น น้องสาวเขานี่แหละจะกระโจนเข้าปลุกปล้ำเขาเองกับมือ

     ถึงแม้เธนจะรู้ซึ้งถึงนิสัยรุนแรงของพวกอัลฟ่ามากแค่ไหน แต่ทว่าเจ้าตัวกลับอยากให้อัลฟ่าผู้นี้อยู่ใกล้ๆตัวเขาเหลือเกินอย่างน่าประหลาด ไม่อยากให้ไปไหนเลย...

     "นี่มอร์ทอส..."

     "อะไรอีกล่ะ"

     คนเจ้าของชื่อขานรับเสียงแหบกลับ หนุ่มอังกฤษนั่งอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกับว่าตัวเขาไม่ค่อยมั่นใจเอาเสียเลยว่าจะพูดออกไปดีมั้ย ก่อนริมฝีปากสีพีชจะค่อยๆเอ่ยออกไปด้วยใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อราวผลตำรึงสุก

     "เจ้าช่วยอยู่...เป็นเพื่อนข้าหน่อยได้มั้ย?"

     ไฟเตอร์กึ่งแทงค์อย่างมอร์ทอสถึงกับเงียบดิ...

     เมื่อเห็นว่าคนตัวใหญ่หุบปากเงียบไปเสียดื้อๆ ร่างเล็กจึงปริปากพูดออกมาอีกคราโดยไม่วายยกฝ่ามือบางขึ้นเคาะประตูเบาๆเป็นเชิงเรียกสติของอีกฝ่ายให้กลับคืนสู่ร่าง"นี่...เจ้าฟังข้าอยู่รึเปล่ามอร์ทอส?"

     "ฟังอยู่"เสียงโทนต่ำว่าขึ้นหลังจากนั่งเงียบมาสักครู่"เจ้าจะให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าจริงๆน่ะเหรอทั้งๆที่เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นอัลฟ่าเนี่ยนะ"ชายหนุ่มลองยังเชิงคนตัวเล็กซึ่งนั่งอยู่อีกฟากหนึ่งของประตูดู ซึ่งคำตอบที่เขาได้รับกลับมาก็คือ...

     "ก็ใช่น่ะสิ"

     กูจะได้เมียก็วันนี้นี่แหละ พระพุทธพระธรรมพระสงฆ์เอ๊ยยย

.................................................

เขาว่ากันว่า...หากผู้ใดที่เกิดมาเพื่อนเป็นเนื้อคู่กันโดยแท้...ยามใดที่มาเจอกัน
สรรพชีวิตบนโลกจะเป็นพยานบอกให้คนผู้นั้นได้ทราบเองว่าคนคนไหน...คือคู่ครองที่แท้จริงของตน

แม้ว่าคู่แท้ที่เราตามหามานานนั้นจะเป็นสตรีเพศ...บุรุษเพศ...หรือแม้กระทั่งคนใกล้ตัวเราเอง
ไม่ต้องอับอาย...ไม่ต้องหวั่นเกรง...จงใช้ใจของเราสัมผัสมัน...สัมผัสถึงไออุ่นของบุคคลผู้นั้นที่เราเฝ้าหวงหามานาน

แล้วจงพูดออกไปให้เต็มเสียงจนโลกาต้องสั่นสะเทือน...ว่า'ข้ารักเจ้า'

..................................................
     -END-
..................................................
จบแบบงงๆครับท่านผู้อ่าน-.,-
เป็นโอเมก้าเวิร์สที่ไม่มีอะไรมากจริงๆสำหรับคู่นี้(รึเปล่า)
คู่ต่อไปคือคู่ของแม่มูจร้าาา แต่ไรท์ไม่บอกนะว่าแม่มูจะคู่กับใคร5555!!//โดนลีดถีบหงายข้อหากวนทรีน

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจนะครับ รักลีดทุกคนนร้าาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #187 Sky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 09:02

    อยากให้แต่งอีกค่ะะะะน่ารักกกกชอบคู่นี้มากค่ะะะะะท่านแต่งได้เยี่ยมที่สุดเลยโอ๊ยๆๆข้ารักท่าน

    #187
    0
  2. #186 เดินบนฟ้าบินบนดิน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 22:59

    ขอวาร์ปหน่อยมีมั้ยอะนะๆๆๆๆ


    #186
    0
  3. #181 RainTide (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 16:44
    ฉันต้องการวาร์ป!
    #181
    0
  4. #118 LadyTiwa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 23:12
    ถ้าเราจะสตั้นตรงคำว่าโฉมงามของแม่วัน กรูผิดมั้ย(?)//แม่ณีโคตรซื่อ ยังไม่รู้อีกว่าจะโดนจับทำเมียในไม่ช้า
    #118
    0
  5. #69 mingjui (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 20:38
    ฟินง่าาาาาา (ถ้าเธนโดนเอสทริดจับทำเมัยจะเป็นไงเนี่ย 555)
    #69
    1
    • #69-1 OkamiSung(จากตอนที่ 7)
      8 ตุลาคม 2560 / 10:45
      ทุกคนคงอึ้งเป็นไก่ตาแตกอ่ะครับ555+
      #69-1
  6. #67 sweetylolipop (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 02:48
    ฮือ~ ชอบก็คิอชอบหง่าา หาคนแต่งคู้นี้ย๊ากยาก
    #67
    0
  7. #66 Maaanowww (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 22:58
    โอ้วววววววอยากกรีดร้องเป็นภาษาสเปนมันเด็ดดวงมากค่ะไรท์//อร้ายยยแเดหกเส สสยยสิแด้่
    #66
    0
  8. #64 sweetylolipop (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 04:38
    หาเรือเจอซักที ว๊ากกกกกกก-8-))/&/@-8-)6-9-'+_$>.^8฿1 //เอาเป็นว่าชอบค่ะะะะ กรี๊ดดดดด
    #64
    0
  9. #62 Maaanowww (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:19
    กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง//กรี้ดดดดดตัดตอนได้ทำร้ายกันเหลือเกิน😂😂
    #62
    0
  10. #61 กระรอกน้อยวิ้ง ๆ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:04
    รอว์~~~~
    #61
    0
  11. #60 K-Kris (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 23:45
    ไรทตัดตอนได้ทำร้ายกันมากเลยง่ะ;-;
    #60
    0
  12. #59 mingjui (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 22:02
    เอาแล้วว~~ รอ
    #59
    0
  13. #58 K-Kris (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 16:15
    รอค่าาา
    #58
    0
  14. #57 Maaanowww (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 03:07
    โอมายกอดดดแนวนี้ชอบบบรอต่อไปยาวๆค่ะ
    #57
    0
  15. #56 Sendou Nunny (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 00:27
    รอจ้าาา
    #56
    0