Fic RoV : Realm of Love [Yaoi]

ตอนที่ 2 : (Arduin x Thane) -The promise- [II] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    20 ก.ย. 60

Story : The promise
Type : Fan Fiction,RoV
Pairing : Arduin x Thane
Rate : น 15+

..................................................

- II -


     "กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีจอมอสูรผู้เกรียงไกรอาศัยอยู่ใต้ภูผาสูงชัน จอมอสูรมีฤทธิ์เดชอันส่งแสนยานุภาพมากเหลือ สามารถถล่มผืนฟ้า ทลายภูผา สยบผืนน้ำ ชาวบ้านต่างหวาดกลัวมันไม่มีใครกล้าที่จะต่อกรกับมัน แต่วันหนึ่งได้มีผู้กล้าจากแดนไกลผู้หนึ่งเดินทางผ่านมา เขาได้ข่าวลือเกี่ยวกับจอมอสูรจึงขออาสาเข้าไปปราบมัน ผู้กล้ากับจอมอสูรต่อสู้กันอย่างดุเดือดเลือดพล่านหลายวันหลายคืน เมื่อเห็นว่าเจ้ามนุษย์ผู้นี้แข็งแกร่งมันจึงยื่นข้อเสนอให้เขาว่า 'เจ้ามนุษย์เอ๋ย ฝีมือเจ้าช่างเก่งกาจนัก ไฉนเจ้าต้องไปปกป้องพวกมดปลวกเหล่านั้นแทนที่จะมาอยู่เป็นข้ารับใช้ข้าเล่า ข้าจะได้ไว้ชีวิตเจ้า' ผู้กล้ามองจอมอสูรก่อนพูดตอบไปว่า 'ตัวข้าเป็นเพียงชายพเนจรร่อนเร่ ข้าไม่ขึ้นตรงกับผู้ใดทั้งสิ้น สิ่งไหนอยากทำข้าก็จะทำ สิ่งไหนไม่อยากทำข้าก็จะไม่ทำ' ฟังจบ จอมอสูรฉีกยิ้มกว้างมันรู้สึกถูกใจเจ้ามนุษย์ผู้นี้มากจริงๆ จอมอสูรจึงเลิกต่อสู้แล้วเอ่ยกับผู้กล้าว่า 'เห็นแก่เจ้า ข้าจะออกไปจากที่นี่' พูดจบมันจึงกางปีกอันมโหราฬออกแล้วกระพือบินขึ้นไปบนฟ้า 'ไว้เจอกันใหม่ เจ้ามนุษย์' มันกล่าวทิ้งท้ายก่อนร่างใหญ่ยักษ์จะบินหายไปท่ามกลางกลีบเมฆ ที่หมู่บ้านแห่งนั้นจึงกลับมาสงบสุขอีกครา"

     "ทำไมจอมอสูรไม่ลักพาตัวผู้กล้าไปเลยล่ะ"อาร์ดูอินโพล่งขึ้น"ก็ในเมื่อเป็นคนที่ตัวเองถูกใจแล้วนี่"

     "ข้าจะไปตรัสรู้ด้วยได้ไงเล่า ถามแปลกๆ"

     เธนว่าพร้อมส่ายหน้าหน่ายๆก่อนสองมือจะปิดหนังสือนิทานที่เพิ่งจะอ่านจบไปเมื่อสักครู่ลง อาร์ดูอินจึงถือวิสาสะเอื้อมมือออกไปฉกเอาหนังสือนิทานเล่มนั้นขึ้นมาเปิดอ่านคร่าวๆทันทีด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อชายหนุ่มเห็นอีกฝ่ายนั่งเปิดหนังสืออ่านเป็นเด็กเจ้าตัวก็อดที่จะหลุดขำเบาๆออกมาไม่ได้ เสียงหัวเราะคิกแว่วเข้าหูคนตัวสูงพร้อมกับที่ใบหน้าคมเข้มไม่วายหันขวับกลับไปจ้องมองอีกฝ่ายทันควัน

     "ขำอะไรของเจ้า?"

     "ขำผู้ใหญ่ที่นั่งทำตัวเป็นเด็ก"เธนตอบพลางหัวเราะ

     ปึด เหมือนได้ยินเสียงเส้นเลือดปวดตุบที่ขมับ อาร์ดูอินหัวเราะเหอะๆครั้งสองครั้งก่อนฝ่ามือหนาบจะวางหนังสือไว้ข้างกาย หาว่าข้าเป็นเด็กอย่างนั้นรึ ได้...

     โครม!!

     มือไวเท่าความคิด ทันทีที่คนตัวสูงคิดเสร็จสองฝ่ามือก็พลันพุ่งออกไปพลักดันให้ร่างของคนตัวเล็กกว่าให้หงายราบไปกับพื้นหญ้าสีเขียวขจีอย่างรวดเร็วโดยสอดมืออีกข้างลงไปรองรับแผ่นหลังของอีกฝ่ายเอาไว้เผื่อกันกระแทก เธนหงายหลังลงไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวจนเผลอร้องออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจ

     "อาร์ดูอิน! ทำบ้าอะไร!"ชายหนุ่มสัญชาติอังกฤษโวยพลางทุบแผ่นอกกว้างของอีกฝ่ายไปทีนึง

     "เล่นแบบเด็กๆไง"นักรบแห่งวีด้าฉีกยิ้มกว้าง ก่อนใบหน้าคมเข้มจะค่อยๆยื่นเข้าไปจูบแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา

     "หยุดนี่มันข้างนอก!"

     ร่างเล็กเริ่มโวยขึ้นมาอีกครั้งพร้อมสองมือบางไม่วายดันร่างของคนข้างบนออกไปให้พ้นร่างของตน แต่มีเรอะที่คนอย่างอาร์ดูอินจะยอมทำตามที่คนข้างใต้ขอ หลังจูบแก้มเนียนเสร็จ ริมฝีปากหยักลึกก็พลันค่อยๆเลื่อนลงมาตามเรียวคางโดยให้กรีบปากกับลมหายใจร้อนระอุสัมผัสอยู่ที่ผิวเนียนเบาๆ ไอร้อนเลื่อนลงมาตามลำคอจนถึงเนินกระดูกไหปลาร้า แม้จะเป็นเพียงสัมผัสที่แผ่วเบาราวกับขนนกแต่มันกลับยิ่งทำให้อารมณ์ภายในกายของร่างบางวิ่งเตลิดไปหมดทั้งร่างได้อย่างน่าอัศจรรย์พันลึก

     ริมฝีปากสีพีชกัดเม้มแน่นพลางพยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการของคนตัวใหญ่ แต่ทว่าร่างบางก็ต้องหยุดชะงักกึกทันใดเมื่อมือหยาบเลื่อนลงไปลูบๆคล้ำๆตรงบริเวณต้นขาของเขาก่อนที่นิ้วเรียวทั้งห้าจะขยับเลื่อนขึ้นมาสัมผัสเบาๆที่ของสงวนของเธนที่เริ่มจะมีปฏิกิริยาตอบสนองบ้างแล้ว

     "ปากบอกให้หยุด แต่ร่างกายเจ้ามันตอบสมองข้าหมดเลยนะ"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยพร้อมออกแรงขยุ้มเบาๆ

     "อาร์ดูอิน มะ ไม่เอา"เธนเอ่ยเสียงอ่อนพร้อมสองมือเลื่อนลงไปจับมือหนาไว้พลางทำสายตาอ้อนวอนขอร้องชายร่างหนา อาร์ดูอินมองสบดวงเนตรคู่สีเปลือกไม้โอ๊คคู่นั้นสักพัก ใจจริงก็อยากจะหยุดหรอกนะ แต่อีกฝ่ายดันน่ารักมากเสียจนหยุดมือไม่ได้นี่น่ะสิ

     "เชื่อมือข้าเถอะ"ชายร่างสูงเอ่ยพลางก้มหน้าลงจูบกรีบปากสีหวานเพื่อเอาใจอีกฝ่าย"ข้าขอแค่นิดเดียว...ไม่นานหรอก"

     ว่าจบ มือหนาก็เริ่มขยับบีบคลึ้งก้อนเนื้ออุ่นในอุ้งมือทันทีแต่ก็ไม่แรงมากนัก ความรู้สึกแล่นขึ้นสู่เส้นประสาทอย่างรวดเร็วจนเธนต้องรีบซุกหน้าเข้าหาแผ่นอกกว้างพร้อมสองมือเลื่อนขึ้นมากำเสื้อยืดสีเข้มที่อีกฝ่ายสวมไว้แน่นเพื่อเก็บซ่อนสีหน้าของตนเองไว้ไม่ให้อาร์ดูอินเห็น พลางกรีบปากสีพีชไม่วายพยายามกัดเม้มกลั้นเสียงร้องไว้ในลำคอสุดชีวิต ก็ที่นี่มันอยู่แถวๆตัวเมืองใหญ่ถ้าเกิดชายหนุ่มเผลอส่งเสียงร้องออกไปก็โป๊ะเช๊ะล่ะพี่น้องเอ๊ย

     "ให้ข้าช่วยมั้ย?"เสียงทุ้มเอ่ยข้างใบหูคนข้างใต้ทั้งๆที่มือหยาบยังคงบีบนวดก้อนเนื้อนูนนั้นอย่างนึกสนุก

     "อือ..."เสียงโทนนุ่มครางต่ำในลำคออย่างแผ่วเบาเป็นเชิงว่าอนุญาต นั่นจึงทำให้ใบหน้าคมสันประดับพวงด้วยดวงเนตรสีฟ้าน้ำทะเลถูกวาดประดับด้วยรอยยิ้มกว้างทันควัน ถือว่าอนุญาตแล้วนะพ่อคนเก่ง...

     อาร์ดูอินยิ้มกระหยิ่ม ก่อนฝ่ามือหนาที่ตอนแรกใช้บีบขยุ้มลูบคล้ำของสงวนของชายหนุ่มสัญชาติอังกฤษอย่างเมามันจะเปลี่ยนมาปลดสายรัดเอวสีน้ำตาลเข้มของร่างบางออก เมื่อจัดการถอดออกเรียบร้อยมือหยาบจึงจัดการล้วงมือลงไปสัมผัสตรงบริเวณผิวร้อนเบาๆเป็นเชิงหยอกเล่นก่อนนิ้วเรียวทั้งห้าจะจับประคองเนื้อนุ่มให้โผล่พ้นออกมาจากกางเกงผ้าเนื้อแข็งสีเข้มเพื่อให้มันโผล่หน้ามาสวัสดีเขาอีกครา

     "ลามกนะเนี่ยเจ้าน่ะ"อาร์ดูอินแซวพลางไม่วายเลื่อนปลายนิ้วลากไปตามลำไผ่ขนาดย่อส่วนเบื้องหน้า

     "ขอร้อง...ทำให้มันเสร็จๆไปสักทีเถอะ"เธนเอ่ยเสียงสั่น พร้อมเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปบีบต้นแขนแกร่งของนักรบหนุ่มแน่นเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังอัดอั้นอยู่ภายในกายให้เบาทุเลาลงบ้างก็ยังดี เมื่อเห็นร่างบางเริ่มอึดอัดเขาจึงอดนึกพิเรนอยากที่จะแกล้งคนงามขึ้นมาเสียดื้อๆไม่ได้

     "ขอร้องข้าใหม่ ถ้าขอร้องดีข้าอาจจะยอมช่วยก็ได้"ร่างสูงพูดพร้อมกดหัวแม่มือลงบนส่วนปลายทั้งๆที่สองเนตรยังจ้องมองใบหน้าแดงระเรื่อนั้นอยู่ไม่ขาด น่ารักดีจริงๆ

     "ขะ ข้าขอร้องล่ะ...อาร์ดูอิน"

     ร่างบางเอ่ยติดๆขัดๆด้วยความรู้สึกเขินอายอย่างถึงที่สุด ก็อย่างว่าล่ะ ขอใครไม่ขอต้องมาขอร้องนักรบแห่งวีด้าอย่างคนตัวใหญ่ให้มาช่วย'เรื่องอย่างว่า'แบบนี้มันก็น่าอายอยู่หรอก ซึ่งตัวชายหนุ่มเองก็เป็นถึงอัศวินผู้หาญกล้าที่ใครๆต่างนับถือก็ยิ่งแล้วใหญ่ รู้ถึงไหนอายถึงนั่นล่ะพ่อแก้วแม่แก้วเอ๊ย

     เมื่อเห็นใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดราวลูกตำลึงสุกพร้อมด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่กำลังสั่นเครือราวเสียงลูกแมวน้อยกำลังเจอสุนัขตัวโตหมายจ้องจะกัดอยู่รอมร่อ ความอยากที่มีมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็พลันพุ่งทะยานสูงมากยิ่งขึ้นเกินกว่าจะควบคุมไว้อีกต่อไป แต่โชคดีที่อาร์ดูอินยังยั้งสติตัวเองไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้นป่านนี้เขาคงพุ่งเข้าไปตะครุบริมฝีปากสีพีชน่ากินนั่นไปตั้งนานแล้วล่ะ

     นักรบหนุ่มแห่งวีด้าฉีกยิ้มหวาน ก่อนร่างหนาจะค่อยๆเขยิบเข้าไปนอนใกล้ร่างบางอีกครั้ง"ได้เลยจ้ะ พ่อทูนหัว"ว่าจบปุ๊บ มือหยาบก็พลันยื่นเข้ามากอบกุมท่อนเนื้ออุ่นอีกคราทันทีจนเธนถึงกับอดที่จะสะดุ้งตัวโยงไปกับสัมผัสปานสายฟ้าแลบนั่นไม่ได้

     "ดะ เดี๋ยว อาร์ดูอิน ชะ ช้าๆ อื้อออ!"

     ปากยังไม่ทันพูดจบ คำทุกคำก็พลันถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอขาวอย่างรวดเร็วและแทนที่ด้วยเสียงครางระงมของชายหนุ่มอัศวิน กล้ามเนื้อหดเกร็งพลางท่อนแขนบางไม่วายเอื้อมกระหวัดขึ้นโอบรัดแผ่นหลังกว้างไว้แน่นก่อนริมฝีปากบางจะเผยอออกเพื่อส่งเสียงครางหวานๆรดใส่ใบหูหนา เอาตามจริงเธนก็ไม่ได้ตั้งใจจะยั่วหรืออะไรหรอกนะ แต่แค่ร่างกายมันไปเองเฉยๆ

     "อยากให้ข้าทำมากกว่านี้รึ?"เสียงเข้มเอ่ยถามพร้อมเร่งจังหวะมือให้เร็วขึ้น

     "ปะ เปล่าสักหน่อย"เสียงนุ่มขาดห้วงเล็กน้อยเพราะตอนนี้ก้อนเนื้อเล็กใต้แผ่นอกเขากำลังเต้นถี่ขึ้นเรื่อยๆจวนจะเด้งหลุดออกมานอกร่างอยู่แล้ว อาร์ดูอินยิ้มรับพลางเร่งจังหวะมือให้เร็วขึ้นอีกเพื่อให้ร่างบางถึงฝั่งฝันเร็วๆ ไม่เช่นนั้นประเดี๋ยวสักพักคนตัวสูงคงมีแววว่าจะไม่จบลงแค่'ช่วยตัวเอง'เป็นแน่

     "หะ อาร์ดูอิน ขะ ข้าจะออกแล้ว ข้า อ๊า!"

     พูดไม่ทันจบ เสียงกรีดร้องของชายหนุ่มก็พลันเปล่งเสียงร้องขึ้นมาอย่างรวดเร็วพร้อมลำธารสีขาวข้นไหลทะลักออกมาจากส่วนปลายอาบฝ่ามือหยาบกร้านจนชื้นแฉะ นักรบหนุ่มหาได้สนใจกับมันไม่ก่อนที่เขาจะเลื่อนมือข้างนั้นขึ้นมาเลียวิปครีมรสหวานเข้าปากไปนิดหน่อย เพราะการกระทำแบบนี้กระมังนั่นจึงทำให้อัศวินหนุ่มถึงกับหน้าแดงจัดขึ้นมาอีกครั้ง

     "เลียมันทำไม สกปรก"

     "ก็มันอร่อย เฉพาะของเจ้านะ"

     พูดจบเธนก็ยิ่งหน้าแดงขึ้นไปใหญ่สิ อาร์ดูอินหัวเราะร่าเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก่อนที่เขาจะจัดการหยิบผ้าผืนเล็กขึ้นมาทำความสะอาดฝ่ามือกับก้อนเนื้อนุ่มที่เปื้อนคราบวิปครีบขาวข้นเมื่อครู่จนหมดและไม่วายหันไปจัดการสวมกางเกงให้ร่างบางด้วยอย่างรวดเร็ว เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยครบถ้วน ร่างหนาจึงเอนกายนอนข้างร่างบางทันทีโดยไม่วายช้อนศีรษะเล็กให้เลื่อนมานอนหนุนแขนตนแทนหมอน

     ท้องฟ้าสีครามประดับด้วยหมอกเมฆสีขาวช่างงามตานัก สายลมอ่อนๆโชยพัดพาเอากลิ่นอายของพื้นหญ้าผ่านจมูกเป็นระลอกแต่มันก็ยังดีกว่ากลิ่นอันไม่พึงประสงค์อย่างอื่นล่ะนะ ดวงเนตรคู่สีฟ้าน้ำทะเลจ้องมองท้องฟ้าบนนั้นด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ เขารักช่วงเวลานี้จัง ได้อยู่กับคนที่เขารักมากที่สุดและสภาพอากาศที่ปลอดโปร่ง มันมีไม่บ่อยนักหรอกนะโอกาสแบบนี้นะ

     "นี่อาร์ดูอิน"เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมดวงเนตรคู่สีไม้โอ๊คช้อนมองใบหน้าคมคาย

     "อะไรรึ?"

     "เจ้าจะทิ้งข้าไปเหมือนจอมอสูรในนิทานนั่นมั้ย?"

     หลังสิ้นประโยคของชายหนุ่ม ใบหน้าคมคายจึงก้มลงมามองใบหน้าหวานข้างกายทันที ร่างสูงรู้ว่าอีกฝ่ายรักเขามากแค่ไหนซึ่งตัวเขาเองก็รักอีกฝ่ายมากไม่ต่างกัน แต่เขาคงไม่อาจกล้ารับประกันได้เต็มปากหรอกว่าเขาจะอยู่ข้างกายอัศวินหนุ่มได้นานแค่ไหน แต่ตอนนี้...เขาขอทำในสิ่งที่คนอย่างเขาพอจะทำได้ก่อนก็แล้วกัน

     "ข้าสัญญา ว่าข้าจะอยู่ข้างเจ้าตลอดไป เธน"อาร์ดูอินเอ่ยพร้อมก้มหน้าลงไปจูบหน้าผากนวลอย่างแผ่วเบาด้วยความรักใคร่

     ข้าสัญญา...ยอดรักของข้า

..................................................

     "นายท่านขอรับ"เสียงทุ้มของนายทหารผู้หนึ่งดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องเตรียมการสำหรับการต่อสู้ ซึ่งตรงใจกลางห้องก็ปรากฏร่างใหญ่ของผู้เป็นนายกำลังนั่งหันหลังให้ตนอยู่"จวนจะได้เวลาประลองแล้วขอรับ"

     "อา เดี๋ยวข้าออกไป"เสียงทุ้มต่ำขานตอบ ซึ่งนายทหารคนนั้นก็โค้งศีรษะลงเล็กน้อยตามสัญชาตญาณเมื่อรับทราบถึงคำตอบของอีกฝ่ายก่อนร่างโปร่งในชุดเกราะนักรบสีเทาหม่นจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องอย่างว่าง่าย

     สิ้นเสียงประตูเปิด-ปิด ความเงียบก็โรยตัวเข้าปกคลุมห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสนี้อีกครั้ง เหลือทิ้งไว้เพียงเสียงเห่ตะโรของผู้ชมนับร้อยกว่าชีวิตข้างนอกนั่นที่กำลังส่งเสียงเชียร์อยู่แว่วๆไม่ขาดช่วงเลยสักนิด แต่อาร์ดูอินก็หาได้ใส่ใจกับเสียงโห่ร้องเหล่านั้นไม่ ซึ่งเขาก็เอาแต่นั่งสนใจอยู่กับสิ่งที่วางนิ่งอยู่บนฝ่ามือหยาบของเขา สิ่งที่อยู่บนมือหยาบนั่นคือรูปสลักโล่มือขนาดเท่ากำปั้นสีเปลือกไม้เข้ม รูปสลักจำลองจากโล่ของเธน

     อาร์ดูอินยังจำได้ดีถึงวันที่อีกฝ่ายมอบสิ่งนี้ให้เขาในวาระโอกาสครบรอบวันเกิดอายุ26ปี ตั้งแต่ได้เจ้าโล่จิ๋วนี่มาร่างสูงก็ดูแลทะนุถนอมมันเป็นอย่างดีเยี่ยงชีวิต ก็แหงล่ะ คนน่ารักอุตส่าห์แกะสลักมาให้ทั้งทีนี่นาต้องดูแลให้ดีหน่อยสิ

     "เจ้ายังเก็บเจ้าขวานน้อยของข้าอยู่รึเปล่านะ"อาร์ดูอินพูดพร้อมหัวเราะโดยไม่วายวาดรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ก่อนริมฝีปากหยักจะเริ่มพูดอีกคราแต่น้ำเสียงกลับดูหดหู่ลงมากจนน่าสงสาร"เจ้ายังโกรธข้าอยู่รึเปล่านะ...เธน"

     เสียงทุ้มเข้มเอ่ยเสียงแผ่วพร้อมกับที่รอยยิ้มนั้นดูเหี่ยวเฉาลงทันตาเห็นเมื่อนักรบหนุ่มแอบหวนไปคิดถึงเรื่องราวในอดีตนั้นที่เขาเผลอทำสิ่งที่ไม่น่าสมควรทำเลยสักนิด ปลายนิ้วยาวลูบสัมผัสลวดลายละเอียดลออบนโล่จิ๋วชั่วครู่ ก่อนมือหยาบจะหยิบมันขึ้นจูบเบาๆหนึ่งทีแล้วค่อยเก็บโล่ไม้ไว้ใต้ชุดเกราะสีแดงเข้มแถวช่วงอก เมื่อเก็บเสร็จร่างสูงหนาจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่พลางหมุนตัวเดินตรงไปยังบานประตูไม้สักเนื้อเก่าพร้อมอาวุธคู่กายในมือ

     นักรบหนุ่มแห่งวีด้ายืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนฝ่ามือหนาจะเอื้อมไปพลักประตูออกพร้อมสองขายาวย่างก้าวเดินออกไปสู่ลานประลองด้วยท่าทีองอาจ...

     เมื่อยามสองขาก้ามพ้นออกมาจากเงามืด แสงแดดยามบ่ายก็พลันสาดส่องใส่ใบหน้าคมใต้หมวกเกราะอย่างรวดเร็ว เสียงเชียร์ดังกระหึ่มทั่วลานประลองราวเสียงสัตว์ป่าคำราม ในบรรดาคนดูพวกนั้นมีทั้งชาวบ้าน ขุนนาง แต่ที่น่าจะเป็นจุดเด่นมากที่สุดก็คงจะเป็นกลุ่มนักรบจากทั้งสองแดนที่กำลังแหกปากตะโกนเชียร์หัวหน้าใครหัวหน้ามันแข่งกันอยู่เยี่ยงคนเสียสตินั่นกระมัง จนคนดูที่นั่งข้างๆพวกนั้นถึงกับต้องย้ายก้นหนีไปนั่งตรงอื่นกันเลยทีเดียว

     อาร์ดูอินฉีกยิ้มด้วยความเอ็นดูให้เหล่าลูกน้อง ก่อนดวงเนตรคู่สีฟ้าน้ำทะเลจะตวัดลงมาจ้องมอง'คู่ต่อสู้'ของตนทันที

     อัศวินหนุ่มยืนสง่าอยู่กลางสนามประลอง มือหนึ่งถือโล่ มือหนึ่งถือดาบแห่งจอมกษัตริย์ในตำนานอย่าง'เอ็กซ์คาลิเบอร์'แน่นด้วยใบหน้าเคร่งขรึมก่อนที่เจ้าตัวจะเหวี่ยงดาบกับโล่ขึ้นตั้งท่าเตรียมสู้ทันควัน ดูจากท่าทางแล้วเธนคงไม่คิดยั้งมือกับเขาแน่ๆ

     เขารู้...เขารู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นอย่างนี้

     อาร์ดูอินผ่อนลมหายใจ พลางสองแขนแกร่งไม่วายตวัดขวานคู่ใจขึ้นมาตั้งท่าเตรียมสู้กับอีกฝ่าย ถึงแม้จะ'เคย'เป็นคนรักกันมาก่อน แต่สุดท้ายเมื่อย่างเท้าเข้ามายืนอยู่บนลานประลองนี้แล้ว ความสัมพันธ์ทั้งหมดก็พลันต้องถูกกลบฝังไว้ใต้ความรู้สึกอยู่ดีตามกฎของการประลองฝีมือ ไม่มีความปรานีและอย่าได้ปรานีเป็นอันขาด...นั่นคือกฏที่นักประลองทุกคนต้องยอมรับ
 
     วีด้าเอ๋ย...โปรดมอบความกล้าให้ข้าด้วย

     "สู้!!!!!!"

..................................................
     -To be continued-
..................................................
NC เบาๆครับท่านผู้อ่าน-.,-
ตอนนี้ทั้งสองจะแบทเทิลไฟล์กันแล้วจ้ะ ตอนแรกไรท์กะจะให้ไฟล์กันตอนนี้
แต่เพราะไรท์เอาความหลังของทั้งสองมาเขียนช่วงแรกก่อนนั่นจึงทำให้ไรท์ต้องแบ่งช่วงไฟล์ไปอีกตอน

ถ้าจบคู่นี้อยากให้ไรท์เขียนคู่ไหนก็บอกนะครับตัวเลือกคือ
??? x Valhein
??? x Murad
??? x Thane
และ All Valhein
ไรท์จะเลือกเขียนเป็นคู่ๆ คู่ไหนไม่ได้ก็ขออภัยครับ
ขอให้สนุกนะครับ!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #34 Prasitthiphon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 07:11
    เขียนดีมากกก
    #34
    0
  2. #14 Fangzzzgn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 09:17
    Nakroth x Murad ???
    #14
    0
  3. #12 Wiscousin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 00:06
    Mortos x Thane หง่าา ตั้งแต่พี่กระดูกเปลี่ยนร่างใหม่มันก็รุ้สึกจิ้นขึ้นมาเองโลยย
    #12
    0
  4. #10 Manowtee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 21:36
    อยากได้มอร์ธอสxเธนอะไรท์จิ้นมานานแล้ว
    #10
    0
  5. #9 Hasashi Minako (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 22:11
    Allvalhein  คร่าาา
    #9
    0
  6. #8 numwan1015 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 22:03
    all x velhien คะ
    #8
    0
  7. #7 K-Kris (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 21:46
    ขอ all x Murad ค่ะไรท์ ว้อนนนน-----
    #7
    2
  8. #6 K-Kris (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 13:24
    ขอทิชชู่ให้เลาว์ด้วยค่---- ฮรืออออ-////-
    #6
    0
  9. #5 K-Kris (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 11:51
    โง้ยยยยย-//////- ไรท์ตัดตอนได้ทำร้ายมากกกก
    #5
    0
  10. #4 กระรอกน้อยวิ้ง ๆ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 19:58
    เบา ๆ กับลุงเธนหน่อยนะป๋า เอ็นดู + ฟิน แอร้!!!! >///<
    #4
    0