Fic RoV : Hot Like Fire (Yaoi,Maloch + Mortos x Thane )

ตอนที่ 1 : 2 จอมอสูร กับ 1อัศวิน 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    13 ก.ย. 60

ตอนที่1
2 จอมอสูร กับ 1 อัศวิน


     "เฮ้เธน เจ้ามีคนรักยัง?"

     เสียงห้าวอันทรงพลังของ'ทาร่า'นักรบสาวสุดแกร่งแห่งเมืองภูเขาเหล็กพลันดังโพร่งขึ้นกลางวงสนทนาเหล้าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จนทำให้บรรดาเพื่อนๆนักรบของเธอต่างพร้อมใจกันสำลักน้ำอำพันสีสวยออกมาเป็นชุดเยี่ยงกระสุนปืนสาดใส่หน้ากันและกัน ยกเว้นแต่คนเจ้าของชื่อที่ทาร่าเรียกเท่านั้นที่คว้าถาดสแตนเลสขึ้นมาบังหน้าไว้ทันก่อนที่น้ำสีอำพันจะพุ่งใส่ใบหน้าหล่อของตนเสียก่อน

     "แค่กๆ! เจ้านี่ถามอะไรไม่คิดเลยจริงๆ แค่กๆ!"

     'ราซ'หนุ่มนักมวยผู้ไว้ผมทรงฮิบฮ็อปแบบเส้นยาวรวมกันเป็นปล่องขนาดเล็กกล่าวขึ้นพร้อมไอโขลกออกมาเป็นชุด

     "ก็ข้าอยากรู้นี่นา ตอนนี้ข้าแต่งงานมีคู่เป็นตัวเป็นตนอยู่คนเดียวข้าก็เลยอยากหาพวกบ้างมันผิดตรงไหน"ทาร่าพูดเสียงประชดประชันพร้อมยกแก้วน้ำซึ่งถูกบรรจุไว้ด้วยน้ำสีเหลืองอำพันแสนงามตาขึ้นจิบหน่อยๆ

     "มันก็ไม่ผิดหรอกนะ แต่เจ้าช่วยกรุณาบอกกันบ้างสักนิดก่อนที่พวกข้าจะดื่มเบียร์ได้มั้ย เดี๋ยวก็ได้เห็นน้ำพุทุนต่ำกันอีกรอบพอดี"

     'กิลเดอร์'นักรบแก่สูงอายุประจำกลุ่มหรือที่ทุกคนแถวนี้รู้จักกันดีในนามคุณลุงมหาเศรษฐีสุดร่ำรวยเอ่ยขึ้นพร้อมมือหยาบเอื้อมออกไปคว้ากระดาษทิชชู่ซึ่งถูกจัดวางไว้คู่กับโต๊ะขึ้นมาเช็ดคราบน้ำเมาบนปากกับหนวดเคราขาวออกหน่อยๆ 'เธน'นั่งเงียบไม่ตอบคำถามของเพื่อนสาวเมื่อสักครู่พร้อมมือหนาใต้ถุงมือหุ้มเกราะวางถาดสแตนเลสลงกลับที่เดิมอย่างเงียบๆพลางดวงตาคู่สีเปลือกไม้โอ๊คตวัดมองไปทางอื่น

     ดวงตาสีฟ้าสวยเหลือบขึ้นมองอากัปกิริยาของเพื่อนหนุ่มชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะอ้าปากถามอีกครั้ง"ตกลงเจ้ามีรึยัง?"

     "ยัง"เสียงเข้มตอบสั้นๆพลางยกแก้วตัวเองขึ้นจิบตามคนอื่นๆบ้าง

     "อือ~ข้าว่าข้าไม่เชื่ออ่ะ เจ้าออกจะหน้าตาดีแถมเป็นถึงมหากษัตราแห่งอังกฤษเชียวนะ มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะไม่มีหญิงงามมาหมายตามองเจ้าเลยสักคน"ทาร่าว่าพร้อมเท้าคางมองเพื่อนหนุ่ม ก็มันจริงป่ะล่ะ เธนน่ะเป็นถึงกษัตริย์ผู้กอบกู้อังกฤษ แถมหน้าตาก็ดีจนถูกบรรดาสาวๆน้อยใหญ่จัดให้อยู่บนอันดับต้นๆของหนุ่มหล่อหน้าตาดีที่สุดในประเทศเลยเชียวนะ

     "ก็ข้ายังไม่มีจริงๆนี่"เธนยังคงยืนยันคำเดิมจนทาร่าเริ่มทำปากบู้

     "ข้าล่ะอิจฉาเจ้าจังเธน"ราซบ่นอุบพร้อมฝ่ามือหนาจับแก้วใสแกว่งรอบๆเป็นรูปวงกลม ก่อนริมฝีปากหนาจะเริ่มพูดต่อ"ข้าอ่ะอยากมีหญิงควงด้วยเหลือหลาย แต่พวกนางน่ะไม่สนใจข้าเลย! เพราะอะไรอ่ะ!? ข้าก็ออกจะหน้าตาดีนะเฮ้ย! ดีไม่ดีอาจจะหน้าตาดีกว่าเจ้าด้วย!!"

     ยิ่งพูดก็ยิ่งอารมณ์ขึ้น หลังพูดจบประโยคใบหน้าคมสันก็พลันฟุบหน้าลงกับโต๊ะไม้ทันทีพร้อมเสียงร้องลากยาวดั่งเสียงสุนัขหอนยามค่ำคืน(?)ค่อยๆดังลอดออกมาจนกิลเดอร์กับทาร่าซึ่งนั่งประกบข้างราซอยู่ต่างก็แอบหลุดขำก๊ากออกมาสนั่นลั่นร้านอย่างไม่หวัดไม่ไหวจนแผ่นดินถึงขั้นสะเทือน สองคนนี้เวลาหัวเราะช่างน่ากลัวเหลือเกินจริงๆ...

     แต่ถึงแม้ทั้งสามจะเฮฮาปาร์ตี้กันขนาดไหนก็ตามเธนก็คงฝืนหัวเราะร่วมวงด้วยไม่ได้หรอกนอกจากฝืนฉีกยิ้มอ่อนๆให้เท่านั้น...เพราะตอนนี้มันมีอะไรบางอย่างกำลัง'จู่โจม'ตัวเขาอยู่ตั้งแต่เมื่อครู่แล้วนั่นเอง....

     "พวกเจ้า ข้าขอตัวกลับก่อนนะ"อัศวินหนุ่มเอ่ยพร้อมยันตัวลงขึ้นยืนจากเก้าอี้ไม้ที่ใช้นั่งตอนแรกพร้อมร่างหนาหันหลังเดินออกไปยังหน้าประตูร้านทันที

     "เอ๋? เดี๋ยวสิจะกลับแล้วหรอ?"สาวแกร่งหันไปตะโกนถามเพื่อนหนุ่มทั้งๆที่สองมือยังคงตีหลังราซรัวๆไม่หยุดเยี่ยงกลองในงานกิจกรรมกีฬาสี

     "อือ ข้าจะรีบกลับไปให้ข้าวสัตวเลี้ยงที่บ้านน่ะ ไว้เจอกันวันหลังนะพวกเจ้า"

     "โอ้! ไว้เจอกันนะเธน!"

     หลังกล่าวคำอำลากันเสร็จสรรพ ร่างสูงใต้ชุดเกราะอัศวินก็พลันหันไปพลักประตูไม้ออกพลางสองขายาวรีบจ้ำอ้าวออกไปทันทีอย่างรวดเร็วชนิดแบบไม่เห็นฝุ่น สิ้นเสียงประตูเลื่อนปิดสนิทหญิงสาวสุดห้าวก็พลันหันหน้าไปคุยกับกิลเดอร์ต่อทันที

     "เฮ้ลุง ลุงว่าเดี๋ยวนี้เธนชักทำตัวแปลกขึ้นทุกทีว่าป่ะ?"เสียงทุ้มแหลมกระซิบกระซาบถาม

     "เรื่องนั้นข้าว่ามันก็ไม่เห็นมีอะไรแปลกเลยนี่ เจ้านั่นอาจจะอยากอยู่คนเดียวสักพักบ้างก็ได้มั้ง ก็เดี๋ยวนี้เธนมักมีงานท่วมหัวอยู่ตลอดวันเลยนี่ อย่าลืมสิเธนน่ะเป็นกษัตริย์นะ"ลุงเครายาวว่าพร้อมยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม

     ทาร่าพยักหน้าหน่อยๆอย่างเข้าใจ มันก็จริงอย่างที่กิลเดอร์พูด สถานะของเธนนั้นแตกต่างจากพวกนางลิบลับราวฟ้ากับเหว พวกนางมีเวลาว่างตายตัว ถึงเวลางานก็ทำไปถึงเวลาพักก็ได้พัก แต่เธนนั้นไม่เลยสักนิด เธนเป็นกษัตริย์ที่มีความรับผิดชอบสูงมาก เขามักชอบหมกตัวอยู่ท่ามกลางกองเอกสารนับสิบกองเกือบทุกๆ 24 ชั่วโมงเช้ายันค่ำ ถ้างานไม่เสร็จเขาก็ไม่คิดที่จะย่างเท้าออกมาจากกองงานแน่จนกว่างานจะดำเนินการไปถึงครึ่งหรือจวนจะเสร็จเสียก่อนเขาถึงจะพักได้ ซึ่งงานของวันนี้เธนก็ทำเสร็จไปครึ่งนึงแล้วนั่นเองพวกนางจึงสามารถลากตัวชายหนุ่มออกมาจากกองเอกสารที่วางถมกันไปเรื่อยจนสูงเลยหัวนั่นได้สำเร็จ

     แต่มันก็มีอยู่อย่างเดียวเท่านั้นที่ทาร่ายังคงนั่งสงสัยอยู่ไม่หายในขณะนี้นั่นก็คือ...

     "เธนมีสัตว์เลี้ยงด้วยเรอะ?"

✳▪⚪▪✳▫⚫▫✳⭕✳▫⚫▫✳▪⚪▪✳
     
     "แฮ่ก แฮ่ก"

     หลังจากที่ชายหนุ่มเดินห่างออกมาจากร้านที่เหล่าก๊วนเพื่อนสามช่าของตนได้ใช้นั่งกกเหล้ากันอยู่พอสมควรปุ๊บ ร่างสูงใหญ่ตามมาตรฐานชายชาติอังกฤษก็พลันค่อยๆเดินโซซัดโซเซเข้าตรอกมืดข้างทางทันที เสียงทุ้มหอบกระเส่าพร้อมหยาดเหงื่อเม็ดโตเริ่มผุดขึ้นมาประดับขมับซ้ายขวาอย่างรวดเร็วพลางสองขาพยายามลากร่างของตนเองหลบเข้าไปในมุมมืดของตัวเมืองอย่างเงียบเชียบ เรียวขายาวเดินเซหนักมากจนเธนต้องหยุดยืนพิงกำแพงสักแห่งพร้อมร่างหนาใต้ชุดเกราะอัศวินพลันทรุดตัวลงนั่งเหมือนคนเพิ่งผ่านศึกสมรภูมิรบมานับสิบครั้ง

     "โอ้พระเจ้า...ทำไมมันถึงมาออกฤทธิ์เอาตอนนี้นะ"เธนบ่นเสียงอ่อนพลางสองมือบางยกขึ้นตวัดกอดรอบตัวแน่นโดยไม่วายนั่งดิ้นกระสับกระส่ายไปมาราวกับ...แมวใหญ่กำลังเมาตำแยแมวอยู่อย่างไรอย่างนั้นเลยไม่มีผิด

     ม่านตาเริ่มขยายกว้างขึ้นพร้อมกับที่ใบหน้าคมสันใต้หมวกเหล็กค่อยๆถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงระเรื่อขึ้นทุกนาทีที่หายใจเข้าออก อุณหภูมิในร่างกายเริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจราวกับกาน้ำร้อนที่ถูกต้มจนเดือด 'ร้อน' ใช่เขาร้อน ร้อนมากจนสติสตังค์เริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอยู่แล้ว เป็นเพราะ'เจ้านั่น' ทุกอย่างเป็นเพราะเจ้านั่นคนเดียว ถ้าหมอนั่นไม่เกิดนึกอะไรพิเรนๆแบบนี้ขึ้นมาตั้งแต่แรกล่ะก็เขาก็ไม่ต้องมานั่งทรมานทรกรรมร่างกายตัวเองให้เหนื่อยเล่นเยี่ยงนี้หรอก

     ดวงเนตรสีเปลือกไม้โอ๊คหรี่ลงพร้อมศีรษะเล็กค่อยๆเอนพิงเข้าหากำพังอิฐสีแดงตกสะเก็ดด้วยอาการอ่อนเพลียไร้ซึ่งเรี่ยวแรง แม้แต่จะยกคอขึ้นตั้งตรงก็ยังไม่มีแรงเหลือสักนิดเลย ถ้าเผลอเผอิญมีใครผ่านมาเห็นเธนในสภาพนี้เข้าล่ะก็เขาคงมีหวังโดนล้อยันลูกบวชแน่ เมื่อเปลือกตาบางเคลื่อนตัวลงปิดสนิทรอบกายหยาบก็พลันตกสู่ความมืดมิดแบบไร้ซึ่งจุดสิ้นสุดทันทีอย่างรวดเร็ว มีเพียงแต่เสียงสายลมลอดผ่านซอกหลืบของตรอกแคบกับเสียงหยดน้ำตกกระทบพื้นหินเท่านั้นที่ยังคงดังอยู่เนื่องๆไม่ขาด

     พร้อมกับความหลังในวัยเยาว์ของชายหนุ่มก็พลันค่อยๆย้อนกลับมาอีกครั้งราวฟิล์มเก่าที่ถูกหยิบยื่นเอามาเล่นใหม่...

✳▪⚪▪✳▫⚫▫✳⭕✳▫⚫▫✳▪⚪▪✳

     "ส่งมาๆ!"

     "ได้ๆ! รับนะ!"

     เสียงเฮฮาของกลุ่มเด็กวัยรุ่นดังขึ้นอย่างสนุกสนานในบริเวณลานกว้างของหมู่บ้าน สองขายาววิ่งฉับๆพร้อมเลี้ยงลูกฟุตบอลหนังเก่าคร่ำครึไปตามเส้นขอบสนามอย่างชำนิชำนาญก่อนฝ่าเท้าหนาจะเตะโด่งส่งไปให้เด็กหนุ่มอีกคนที่ยืนรออยู่นานแล้ว เมื่อเห็นลูกบอลตรงเข้ามาร่างสูงสมส่วมใต้เสื้อยืดสีเขียวกรมท่าบวกกับกางเกงผ้าสามส่วนสีน้ำตาลเข้มก็พลันกระโดดดีดตัวขึ้นจากพื้นดินพลางใช้ศีรษะทุยโหม่งกระแทกใส่ลูกบอลหนังเต็มที่จนลูกบอลพุ่งพรวดเข้าอัดกำแพงหินที่ใช้สีแดงวาดเป็นรูปกากบากไว้เพื่อใช้เป็นสัญลักษณ์ประตูโกลอย่างรวดเร็ว

     "วู๊ว! เป็นไงเล่า!"เด็กหนุ่มร้องเฮลั่นสนามพร้อมยกแขนสองข้างขึ้นเหนือศีรษะจนสุดลำแขนเพื่อเป็นสัญลักษณ์แสดงถึงความดีใจที่ตนทำประตูให้กลุ่มเพื่อนได้สำเร็จ

     "โธ่พ่อคุณชายเธนเอ๊ย~ช่วยออมมือให้พวกเราหน่อยก็ได้มั้ง~"เพื่อนหนุ่มอีกทีมเอ่ยเสียงอ่อนพร้อมยืนก้มหน้าหอบแฮ่กๆไม่เลิกอันเนื่องมาจากที่ต้องวิ่งมาราธอนตามหลังอีกฝ่ายมาติดๆเพื่อแย่งบอล

     "ฮ่ะฮ่ะ โทษทีนะจีโอ พอดีอินไปนิด"เธนในวัย17ปีเอ่ยเสียงทะเล้นพลางดึงชายเสื้อขึ้นซับเหงื่อตรงบริเวณโหนกแก้มไล่มาตามเรียวคางเป็นลำดับขั้นจนเผยให้เห็นหน้าท้องประดับมัดกล้ามซึ่งเปียกโชกไปด้วยหยาดเหงื่ออ่อนๆ"เฮ้ไดโอเนล! มาเล่นอีกตามั้ย!"

     "ข้าขอบายดีกว่าพ่อคนถึก เหนื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

     คนเจ้าของชื่อตอบปัดพลางสองขาเดินแบกร่างอันเหนื่อยล้าของตนเองไปนั่งแหมะลงบนกองฟางแก่ข้างๆรั้วไม้อย่างหมดสภาพ เธนจิปากก่อนดวงเนตรสีเปลือกไม้โอ๊คจะตวัดกรอกไปยังเพื่อนหนุ่มอีกคนที่กำลังยืนยกกระบอกไม้ไผ่สีเขียวแก่ขึ้นดื่มดับกระหายไปอึกใหญ่ ซึ่งทันทีที่อีกฝ่ายรู้ตัวว่าถูกจ้องอยู่ ของเหลวใสเย็นที่ตอนแรกไหลผ่านลำคอแห้งผากไปบางส่วนก็พลันเป็นอันต้องสำลักน้ำเย็นออกมาจากปากบางทันทีเมื่อเจอเข้ากับสายตาออดอ้อนของเพื่อนหนุ่ม

     ให้ตายเหอะ หัวใจเกือบวาย

     "อะ อะไร"ร่างสูงสมส่วนตามมาตรฐานชาวสเปนที่น่าจะมีส่วนสูงพอๆกับเธนเอ่ยถามพลางยกหลังมือหยาบขึ้นปาดคราบน้ำเย็นออกหน่อยๆ

     เธนฉีกยิ้มกว้างตามประสา ก่อนจะพูดตอบกลับอีกฝ่ายไปพร้อมแขนบางไม่ลืมเอื้อมออกไปเกี่ยวคอเพื่อนรักไว้ข้างตัว"ไนเจล~มาเล่นบอลกันน้า~"

     "เล่นอีกแล้วเรอะ? พอแค่นี้ก่อนก็ได้มั้งเธน เดี๋ยวท่านเมอร์ลินก็รู้หรอกว่าเจ้าแอบหนีมา"

     "เรื่องเล็กๆน่า อย่าลืมสิข้าน่ะคือเธนนะ"เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้มตัดสั้นแบบแข็งเอ่ยพลางยกมืออีกข้างขึ้นตบอกตัวเองไปหนึ่งทีด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม"มะ มาเล่นบอลกันต่อเหอะ ข้าอุตส่าห์หนีตาแก่ขี้เหนียวนั่นมาได้ทั้งที ขอเล่นให้เหงื่อกาฬไหลเป็นลำธารสายใหญ่เลยดีกว่า ถ้าไม่เหนื่อยจนน็อคคาบอลคือไม่เลิก!"

     สิ้นเสียงคำกล่าวตะโกนของหนุ่มร่างสูง เพื่อนๆทั้งสามของเขาที่ต่างคนก็ต่างเหนื่อยจนแข่งขาล้าไปหมดก็พลันพร้อมเพรียงกันถอนหายใจออกมายาวๆสักหนึ่งเฮือกอย่างเอื้อมระอาให้กับความบ้าบิ่นของอีกฝ่าย ใครจ้างให้มันเกิดมาบ้าพลังอย่างนี้ฟะนี่

     แต่ขณะที่เด็กหนุ่มเดินไปเอาลูกบอลหนังสีเข้ม ใบหูหนาก็พลันได้ยินเสียงแว่วดังมาแผ่วๆทางด้านขวา ซึ่งสมองใต้กระโหลกศีรษะของร่างสูงก็สามารถนึกขึ้นได้เลยทันทีโดยไม่ต้องหันกลับไปมองให้เสียเวล่ำเวลาว่าบุคคลเจ้าของเสียงนั้นคือใคร

     ก็จะมีใครได้อีกล่ะนอกเสียจาก...

     "เธน! เจ้าเด็กดื้อ! กลับไปที่หอคอยเดี๋ยวนี้เลยนะ!!"

     เสียงแหบแห้งแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังพลันเปล่งเสียงดังลั่นพร้อมฝ่ามือเหี่ยวย่นไม่วายยกไม้เท้าประจำตัวของนักเวทย์ชูขึ้นตรงมายังเด็กหนุ่มอย่างหัวเสีย ผ้าคลุมกับหมวดแหลมปีกกว้างสีขาวสะอาดตาดูเป็นจุดเด่นไม่กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมรอบข้างเลยสักนิดจึงทำให้เธนสามารถมองตาแก่ผู้นั้นได้ชัดเต็มสองตาโดยไม่ต้องเพ่งให้เมื่อย

     "เห็นมั้ยล่ะ ท่านเมอร์ลินโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงมานู่นแล้วนั่น"จีโอเอ่ยพร้อมชะเง้อหน้าออกไปมองชายชราที่ว่าหน่อยๆ

     "แล้วนายจะเอายังไงต่อล่ะ?"ไนเจลถามพร้อมดวงเนตรคมปลายตาลงมาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหล่อข้างๆกาย

     "ก็ไม่เห็นยาก"เธนพูดเสียงทะเล้นพลางเดาะบอลไปด้วย"ก็เพ่นสิ รออะไรล่ะ!"

     ว่าจบ ขาเรียวยาวก็พลันเดาะลูกบอลขึ้นสูงก่อนร่างกายสมส่วนจะหมุนตัวเตะบอลสุดแรงจนมันพุ่งไปอัดเข้ากับไม้ค้ำหลังคาตรงบริเวณหน้าร้านขายผักผลไม้ใกล้ๆจนกระเด็นหลุดออกจากฐาน เมื่อหลังคาไร้ซึ่งเสาหลักไว้คอยค้ำจุนผ้าโปร่งจำนวนมากที่ถูกแขวนไว้กับราวหลังคาก็พลันร่วงกราวตกสูงพื้นดินเบื้องล่างทันทีพร้อมกับไม้ค้ำอื่นๆที่ร่วงตามมาอีกเป็นพวงใหญ่ๆ ซึ่งทันทีมันร่วงโครมลงมานั่นจึงทำให้เส้นทางที่เมอร์ลินใช้วิ่งมาเมื่อสักครู่นี้ถูกปิดกั้นไปชั่วขณะ

     "เจ้านี่มันเหลือเกินจริงๆแฮะเธน"ไนเจลพูดพลางหัวเราะให้กับวีรกรรมของเพื่อนรัก เจ้านี่มันแสบชนิดพริกเม็กซิกันยังต้องยอมสยบให้เลยจริงๆ

     เธนส่งยิ้มทะเล้นให้เหล่าเพื่อนสนิท ก่อนที่เจ้าตัวจะออกปากอีกครั้งพร้อมวิ่ง4×100เข้าไปในซอยเล็กแคบข้างสนามทันทีชนิดแบบไม่เห็นฝุ่น"เอาล่ะพวก! มาเล่นไล่จับกับตาเฒ่าเครายาวกันดีกว่า โลด!"

     "เธน! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ! เฮ้ยใครก็ได้ช่วยจับเธนไว้ที!"

     เมอร์ลินตะโกนลั่นพร้อมพยายามใช้ไม้เท้าร่ายเวทย์ออกไปหมายจับร่างสูงโปร่งของเด็กชาย แต่ทว่ารัศมีมันไกลไปเวทย์จึงไม่มีผล ตาเฒ่ากัดฟันกรอดก่อนจะตวัดไม้เท้าวาดออกเป็นวงกว้างรอบบริเวณเศษซากขนาดใหญ่เบื้องหน้า ทันใดนั้นเหล่าซากไม้ค้ำกับกองผ้าขนาดมหึมาก็พลันลอยขึ้นเหนือฟ้าพร้อมค่อยๆกลับสู่สภาพเดิมที่มันควรจะเป็นอย่างน่าอัศจรรย์ เมื่อทุกอย่างกลับเป็นเหมือนเดิมชายชราใต้ผ้าคลุมกับหมวกแหลมปีกกว้างสีขาวสะอาดก็พลันเคาะไม้เท้าลงกระทบพื้นทีสองทีเพื่อระบายเครียด

     ทั้งๆที่เขาก็อุตส่าห์ย้ำหนักย้ำหนาแล้วเชียวนะว่าอย่าออกมาจากหอคอยแต่เจ้าเด็กนั่นก็ยังอาจกล้าขัดคำสั่งจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่อย่างเมอร์ลินอีกราวกับว่าคำพูดของชายชราเป็นเพียงแค่อากาศธาตุที่ไม่มีตัวต้นหรือแม้กระทั่งเสียงแมงหวี่แมงวันอย่างไรอย่างนั้น

     "คอยดูเถอะ ถ้าข้าจับเจ้าได้เมื่อใด เจ้าเตรียมตัวจดพระคัมภีร์เวทย์จันทราหมดทั้งเล่ม100จบได้เลย เธน!"


     สี่หนุ่มวัยซ่าวิ่งลัดเลาะกันมาตามทางตลาดสดประจำหมู่บ้านอย่างคล่องแคล่วว่องไว เดี๋ยวผ่านซอยนู้นซอยนี้ เดี๋ยวไปโผล่หน้าแถวอาคารบ้านเรือนที่ปลูกเรียงรายเยี่ยงเขาวงกตขนาดใหญ่ ถ้าเป็นคนนอกป่านนี้ก็คงหลงทางไปนานแล้วแต่สำหรับพวกเขาทั้งสี่ที่อยู่อาศัยในแทบชนบทนี้มานานตั้งแต่ตีนเท้าฝาหอย หลงทางเรอะ มันไม่มีปรากฏในพจนานุกรมของพวกเขาหรอก

     "ขนมปังจร้า~ซื้อขนมปังมั้ยจร้า~เพิ่งอบสดๆจากเตาเลยนะ~"

     หญิงวัยทองว่าพร้อมชูขนมปังหอมกรุ่นสีขาวนวลซึ่งถูกจัดเรียงไว้บนถาดไม้อย่างเป็นระเบียบขึ้นให้เหล่าบรรดาลูกค้าดูเผื่อว่าอีกฝ่ายจะสนใจซื้อกลับติดมือไปสักชิ้นสองชิ้น โดยจังหวะที่หญิงวัยทองเผลอเธนจึงโฉยโอกาสนั้นแอบฉกเอาก้อนขนมปังอุ่นๆหอมฉุยสี่ก้อนมาได้อย่างรวดเร็วจนหญิงร่างอวบตั้งตัวไม่ทัน

     "ป้าซามานธา! ข้าขอขนมปังพวกนี้ไปนะ!"เธนตะโกนบอกหญิงวัยทองพร้อมชูขนมปังก้อนหนึ่งให้อีกฝ่ายดูพลางไม่วายโยนขนมปังแจกให้สามหนุ่มที่เหลือไปทีละก้อนด้วย ซึ่งทันทีที่นางเห็นของซื้อของขายถูกขโมยไปต่อหน้า ก็โวยลั่นตลาดจนนกพิราบบินหนีกันยกฝูงสิ

     "เธน! ไนเจล! จีโอ! ไดโอเนล! นี่พวกเจ้าอีกแล้วเรอะ!"

     'ซามานธา'วี้ดลั่นทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายและเหล่าบรรดาพลพักเด็กแสบทั้งหลายอีกสามหน่อ ทั้งสี่ฉีกยิ้มทะเล้นตามประสาให้ประมาณว่า 'ใช่ พวกข้ามาแอบกินฟรีขนมปังป้าอีกแล้วนะ' หญิงร่างอวบยืนกระทืบเท้าอย่างอารมณ์เสียเมื่อเห็นเด็กหนุ่มทั้งสี่ยืนปั้นหน้าทะเล้นใส่ ก่อนที่นางจะวางถาดขนมลงไว้บนนโต๊ะพลางไม่วายอันไปคว้าเอาไม้นวดแป้งขนาดเท่าท่อนแขนขึ้นมาถือไว้แน่นด้วยใบหน้าบูดบึ้งเยี่ยงนางยักษ์ ซึ่งทันทีที่ทั้งสี่เห็นเช่นนั้นปุ๊บพวกเขาก็พลันทำท่าทางตกใจพร้อมพูดเสียงเดียวกันว่า

     "เฮ้ย! นางยักษ์ขมูขีถือตะบองมานู่นแล้วนั่น!"

     พูดจบ...องค์ก็ลงสิจะเหลือเรอะ ซามานธาวี้ดลั่นสนั่นแผ่นดินพลางชี้หน้าตะโกนว่าเด็กหนุ่มทั้งสี่ไปพร้อมกับในมือก็เตรียมเหวี่ยงไม้นวดแป้งใส่ตามอัตโนมัติ

     "หนอยไอ้เด็กพวกนี้! มาให้แม่โบกกระโหลกคนล่ะทีเลยมา!"หญิงร่างอวบตะโกนเสียงแหลมแหบตามอายุสังขารที่นับว่าก็มากอยู่พอสมควร

     "ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ นางยักษ์โมโหแล้วๆ"เธนว่าพลางหัวเราะร่า ก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปชวนให้เพื่อนหนุ่มอีกสามคนรีบวิ่งหนีหญิงวัยทองกันอย่างรวดเร็วจนแผ่นหลังกว้างของทั้งสี่หายกลืนไปกับฝูงชน

     ซามานธายืนกระฟัดกระเฟียดชั่วครู่ก่อนฝ่ามือป้อมจะลดไม้นวดแป้งลงเท้าเอวหน่อยๆพลางไม่วายส่ายหน้าไปมาอย่างเอื่อยๆ ถึงจะโมโหอยู่บ้างกับการกระทำของเด็กหนุ่มทั้งสี่ แต่โดยส่วนใหญ่ของอารมณ์ความรู้สึกแล้วนางกลับรู้สึกเอ็นดูทั้งสี่เสียซะมากกว่า คงเพราะนางเห็นทั้งสี่มาตั้งแต่เล็กจนโตแล้วกระมังจึงทำให้นางรู้สึกผูกพันกับทั้งสี่เป็นพิเศษ โดยเฉพาะเธน...

     เธนมีอุปนิสัยคล้ายลูกชายของนางมาก ลูกชายที่เสียชีวิตไปในสนามรบเพื่อปกป้องดินแดนถิ่นกำเกิดของตนเอง...

     "ซามานธา"ในขณะที่หญิงร่างอวบกำลังยืนเท้าเอวอยู่เงียบๆ เสียงทุ้มแหบอันเป็นเอกลักษณ์ก็พลันดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง นางหันหน้ากลับไปมองก่อนใบหน้าขาวนวลจะบรรจงฉีกยิ้มส่งให้อีกฝ่ายตามมารยาทอย่างเป็นกันเอง

     "ท่านเมอร์ลินเองหรือ นึกว่าใครซะอีก"

     พ่อมดขาวผู้ทรงอำนาจหรือที่ทุกคนรู้จักกันในนามเมอร์ลินผงกหน้ารับเล็กน้อย ก่อนร่างใต้ผ้าคลุมสีขาวจะย่างเท้ามายืนอยู่ข้างกายหญิงวัยทอง

     "เจ้าไม่คิดจะฟาดพวกเขาด้วยไม้นวดแป้งหน่อยรึ?"เมอร์ลินถามพร้อมถือวิสาสะหยิบขนมก้อนหนึ่งขึ้นมากัดไปหนึ่งคำ

     "โธ่เอ๊ย ตัวข้ามันก็อายุปูนนี้แล้วจะไปวิ่งตามเด็กมันทันเหมือนสมัยก่อนได้ไงเล่า ท่านนี่ก็พูดแปลกเนาะ"ซามานธาตอบพร้อมถอนหายใจ"นี่ ของซื้อของขาย อย่าหยิบขึ้นมากินมั่วซั่วสิ"นางว่าพลางเหวี่ยงไม้นวดแป้งขึ้นฟาดโป้กเข้าให้เต็มๆกลางกระหม่อนของตาเฒ่า

     "โอ้ย! ฟาดเบาๆหน่อยก็ได้มั้ง หัวคนนะไม่ใช่ลูกมะพร้าว"เมอร์ลินร้องครวญพลางไม่วายยกมือขึ้นลูบศีรษะปอยๆ เล่นฟาดซะจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับหมดสภาพเลย

     "ก็ท่านหาเรื่องให้โดนฟาดเองนี่ ช่วยไม่ได้"

     หญิงวัยทองตอบอย่างไม่ใส่ใจพลางเดินกลับไปเตรียมขนมปังขายต่อจากเมื่อครู่ เมอร์ลินมองตามหลังอีกฝ่ายด้วยใบหน้าราบเรียบ ก่อนใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลาจะเปลี่ยนกลับมาจ้องขนมปังในมือที่ถูกตัวเองกัดแว่งไปนิดนึงพร้อมริมฝีปากหยักเริ่มพูดเข้าประเด็นทันที

     "ซามานธา...'เวลา'มันใกล้จะมาถึงแล้วนะ"

     สิ่งประโยค ฝ่ามือป้อมที่กำลังหยิบจับเรียงขนมปังใส่ถาดอย่างคล่องแคล่วพลันหยุดชะงักกึกทันที 'เวลา'มันใกล้เข้าแล้วงั้นรึ? หญิงวัยทองคิดพร้อมดวงเนตรสีฟ้าเหม่อมองก้อนขนมปังสีขาวนวลเบื้องหน้าชั่วครู่ ก่อนที่นางจะหันไปมองเมอร์ลินด้วยสายตาที่ต่างไปจากเดิม...สายตาที่ไม่ใช่แม่ค้าขายขนมปังคนเดิมที่ทุกคนรู้จัก...สายตาของพวก'นักฆ่า'

     เมอร์ลินรู้ว่าในเวลานี้สหายของตนกำลังคิดอะไรอยู่ เขาจึงเอ่ยออกไปว่า"ซามานธาข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ เจ้าเคยพูดกับข้าแล้วไม่ใช่รึ ว่าเจ้าอยากเป็นคนธรรมดา อยากใช้ชีวิตแบบคนปกติ เจ้าอยากกลับไปมือเปื้อนเลือดอีกรึไง"

     "ข้ารู้"นางตอบ"แต่ข้ายอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นกับเธนไม่ได้เด็ดขาด เจ้าหนุ่มนั่นคืออนาคตของอังกฤษ ข้าไม่ยอมให้'ไอ้ชั่ว'พวกนั้นทำร้ายเธนเด็ดขาด แม้ว่าข้าจะต้องกลับไปเป็นแบบเมื่อก่อนอีกครั้งก็ตาม"

     สิ้นเสียงคำกล่าวของสหาย ชายชรายืนเงียบไม่พูดอะไรนอกจากยัดเศษขนมปังที่เหลือเข้าปากจนหมดพร้อมฝ่ามือเหี่ยวย่นยกไม้เท้าขึ้นร่ายคาถาเพื่อเปิดประตูมิติขนาดย่อมขึ้นมา แต่ก่อนที่ร่างใต้ผ้าคลุมขาวจะค่อยๆหายลับเข้าไปในวงเวทย์ เสียงทุ้มแหบก็พลันเอ่ยขึ้นมาสั้นๆว่า

     "ขนมปังอร่อยดีนะ"

     ซามานธายิ้มรับ ก่อนจะพูดตอบกลับไปตามมารยาทของแม่ค้าขายขนมปัง

     "ขอบคุณสำหรับคำชม"

     -Now Loading-
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #27 Sendou Nunny (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:45
    เห้ยชอบอะะะะ น่าสนใจม้ากกก รอนะคะไรท์;-;
    #27
    0
  2. #26 jiada (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 16:35
    อ่านแล้วติดใจ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #26
    0
  3. #25 mingjui (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 20:53
    จะรอนะไรท์
    #25
    0
  4. #24 Midningh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 21:34
    งืมมเราจะรอท่านน่ะไรท์
    #24
    0
  5. #23 Ployanty! (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 20:07
    รอค่าชอบ
    #23
    0
  6. #22 yumehitotsu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 11:42
    ชอบรอๆ
    #22
    0
  7. #21 Wiscousin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 23:14
    มาแล้วว
    #21
    0
  8. #20 Minase_Yui10 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 16:05
    รอนะไรท์: ) แต่งได้เยี่ยมมากเลยยย><
    #20
    0
  9. #19 คิมดงจุน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 21:47
    เมอร์ลินโหดมาก...
    #19
    0
  10. #18 K-Kris (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 21:28
    รออยู่น้าา
    #18
    0
  11. #17 K-Kris (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 21:57
    //นั่งรอไรท์ที่ท่าน้ำ
    #17
    0
  12. #16 yukimine (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 21:47
    อะไรออกฤทธิ์นะพ่อตานี /ยิ้มแรงมาก/
    #ฉันรอไรท์ที่ท่าน้ำทุกวันเลยน--*แค่ก*
    #16
    0
  13. #15 กระรอกน้อยวิ้ง ๆ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 21:46
    รอต่อปัย
    #15
    0
  14. #14 K-Kris (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 17:46
    รอเด้อออ
    #14
    0
  15. #13 K-Kris (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:41
    หื้มมมมมมม สัตว์เลี้ยงอัลไลน้อออออออออ
    #13
    0
  16. #12 min-nalinee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 06:12
    รอค่าา
    #12
    0
  17. #11 pudsadeet (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 12:18
    ขอตอนหนึ่งนานๆน้า
    #11
    0
  18. #10 ชิโช (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 22:47
    งืม หวังว่าค่าตัวแต่ละคนจะไม่แพงเหมือนพี่แวนน่า555//มองรอ
    #10
    1
    • #10-1 OkamiSung(จากตอนที่ 1)
      14 สิงหาคม 2560 / 05:23
      ไม่แพงแน่นนอนจร้า!(?)
      #10-1
  19. #9 K-Kris (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 22:24
    รอนะคะ งิ้งิ้
    #9
    0