fic Overwatch : You My Mine

ตอนที่ 2 : Chapter.1 20%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    29 ส.ค. 60

Chapter.1

 

     19 ปีต่อมา

    

     “ฮา...”

     เสียงพ้นลมหายใจดังออกมาเล็กน้อยพร้อมกับที่ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆเดินทอดน่องไปตามระเบียงทางเดินของปราสาทประจำตระกูลชิมาดะด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายกับการที่จะต้องมาทนฟังเหล่าคนแก่หัวโบราณพวกนั้นเรียกให้ไปนั่งฟังพวกเขาบ่นปาวๆๆร่วมชั่วโมงตั้งแต่เช้าตรู่เกี่ยวกับอนาคตในภายภาคหน้าของตระกูลชิมาดะ ตั้งแต่จำความได้แล้วมั้ง หลังจากที่นายใหญ่ของตระกูลเสียไปความรับผิดชอบทั้งหมดก็ถูกโยนมาให้เขาซึ่งเป็นลูกชายคนโตทันทีโดยไม่คิดที่จะปรึกษาหารืออะไรกับเขาก่อนเลยสักนิดว่าตัวเขาต้องการมันบ้างรึเปล่า

     เมื่อคิดถึงข้อนั้น ฮันโซในวัย 22 ปีก็อดที่จะลอบถอยหายใจออกมาอีกไม่ได้อยู่ดีกับชะตาชีวิตของตนเอง ชายหนุ่มเดินคิดอะไรไปเรื่อยๆจนสองขาพาร่างของเขาเดินเลยไปไกลจนสองเท้าหนักไปหยุดอยู่ยังเบื้องหน้าประตูห้องๆหนึ่งซึ่งเป็นห้องที่ตัวเขานั้นคุ้นเคยกับมันดีมากกว่าใครๆ ดวงเนตรสีเข้มกระพริบทีสองทีจนได้สติว่าตอนนี้เขานั้นได้เดินเลยห้องนอนของตนเองมานานแล้ว สักพักเสียงลอบถอนหายใจแบบหนักๆของฮันโซก็พลันดังขึ้นอีกจนได้ ครั้งนี้คงเป็นครั้งที่สิบได้แล้วมั้งของช่วงเช้าวันนี้ ฮันโซคิดในใจ

     ฝ่ามือหนาเลื่อนขึ้นนวดคลึงขมับทั้งสองข้างหน่อยๆอย่างจนปัญญา หลังจากนวดจนรู้สึกผ่อนคลายลงกว่าช่วงแรกบ้างแล้ว ร่างสูงภายใต้ชุดยูกาตะสีเทาเข้มก็พลันเลื่อนมือข้างที่ตอนแรกกำลังนวดคลึงขมับอยู่เลื่อนออกไปเปิดประตูเลื่อนบานนั้นออกอย่างเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนเวลานอนของคนเจ้าของห้อง

     เมื่อบานประตูถูกเลื่อนเปิดออกแสงอาทิตย์อ่อนๆยามเช้ามืดก็พลันสาดส่องเข้าไปภายในห้องทันทีจนเห็นเป็นทางยาวๆลากไปจนไปกระทบกับคนเจ้าของห้องที่กำลังนอนคลุมโปงหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยอยู่กลางห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดกว้าง

     หลับอยู่งั้นรึ?

     ฮันโซคิดในใจ พร้อมสองเท้าหนักก้าวฉับเข้าไปในห้องนอนของอีกฝ่ายทันทีอย่างถือวิสาสะ ก็ตอนนี้เขาอยู่ในฐานะของผู้ที่จะได้เข้ารับตำแหน่งนายใหญ่ของบ้านแล้วนี่ เขาก็ต้องทำอะไรได้ดั่งใจได้ตามสบายอยู่แล้วสิจริงไหม?

     บุรุษสูงใหญ่เดินไปนั่งทิ้งตัวอยู่ข้างฟูกนุ่มพร้อมมือสากไม่วายเอื้อมออกไปดึงผ้าห่มผืนหนาให้ร่นลงนิดหน่อยพอให้เห็นดวงหน้าอ่อนเยาว์หลังผ้านวมแสนอบอุ่น เรือนผมสีรัตติกาลยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงคงเป็นเพราะเจ้าตัวนอนดิ้นไม่อยู่สุขนั่นแหละหัวเหอถึงได้มีสภาพเป็นเช่นนั้น ใบหน้าหล่อออกหวานหลับตาพริ้มพร้อมลมหายใจอ่อนผ่อนขึ้นผ่อนลงตามจังหวะอย่างช้าๆ ขนตางอนยาว ริมฝีปากสีพีชเผยอปากออกเล็กน้อยรับกับจมูกโด่งได้รูป

     มันจะเป็นภาพที่งดงามมากภาพหนึ่งเลยทีเดียว ถ้ามันไม่ติดตรงที่ว่าอีกฝ่ายกำลังนอนน้ำลายไหลยืดเป็นสายธารอยู่อ่ะนะ...

     แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ไม่ว่าบุคคลผู้นี้จะทำตัวน่ารังเกียจหรือไร้มารยาทขนาดไหนเพียงไร ฮันโซก็ยังคงเห็นน้องชายว่าน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของเขาอยู่เสมอมา ไม่ว่าอีกฝ่ายจะอายุ 19 ปีบริบูรณ์แล้วก็ตามที...

     “เก็นจิ ตื่นได้แล้ว วันนี้วันจันทร์นะ”ฮันโซเอ่ยพร้อมเขย่าไหล่มลเบาๆ

     “อือ~ไม่เอาน่า~ขออีก 5 นาที”

     เสียงนุ่มกล่าวอย่างงัวเงียพลางใบหน้าหวานค่อยๆซุกหน้าเข้ากับหมอนนุ่มอีกครั้ง คนตัวใหญ่ถอนหายใจออกเล็กน้อยเมื่อเจอเข้ากับนิสัยขี้เซาของน้องชายสุดที่รัก เอาตามจริงเขาก็ไม่อยากมาปลุกร่างบางให้ตื่นขึ้นมาแต่เช้านักหรอก แต่วันนี้เป็นวันพิเศษ เป็นวันที่พิเศษมากสำหรับเก็นจิที่เพิ่งจะเรียนจบชั้นมัธยมปลายมาได้ครบสามเดือนแล้ว...วันที่เก็นจิจะได้ศึกษาในมหาวิทยาลัยเป็นวันแรก

     “ไม่เอาน่าเก็นจิ ลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวซ่ะ นี่หกโมงแล้วนะ”ร่างสูงยังคงพยามยามปลุกคนตัวเล็กกว่าอีกครั้ง แต่ก็ยังคงได้คำตอบเดิมกลับมาเหมือนครั้งแรกอยู่ดี นั่นคือ...

     “อือ~ท่านพี่ข้าจะนอน~ท่านออกไปจากห้องข้าเลยไป”

     ครั้งนี้มีไล่ด้วยเฮ้ย

     ฮันโซนั่งอึ้งพร้อมกับที่ฝ่ามือขาวของร่างบางเอื้อมออกมาดึงผ้านวมขึ้นคลุมตามเดิม พร้อมเสียงกรนเบาๆที่ดังแว่วออกมาจากผ้าผืนหนาเป็นระลอกราวกับเป็นการหยามหน้าชนิดหนึ่ง จะเอาอย่างนี้ใช่มั้ย? ได้ ได้เลยไอ้น้องรัก

     ฟรึ่บ!

     “ฮะ เฮ้ย!?

     เสียงนุ่มร้องเสียงหลงทันทีเมื่อจู่ๆผ้านวมที่ตนใช้กอดอยู่ก็พลันถูกฝ่ามือหนาดึงกระชากออกจากตัวของเขา ก่อนที่ร่างบางในชุดยูกาตะสีขาวแกมเขียวจะถูกท่อนแขนแกร่งของผู้เป็นพี่ชายอุ้มช้อนขึ้นมาในท่าเจ้าสาวอย่างรวดเร็วจนเก็นจิถึงกับตาสว่าง

     “นะ นี่ท่านทำอะไรน่ะท่านพี่! วางข้าลงเดี๋ยวนี้!”เก็นจิโวยวายพร้อมสองมือบางพยายามดันใบหน้าคมเข้มของผู้เป็นพี่ชายออกห่างๆสุดฤทธิ์

     แต่มีเรอะที่คนอย่างฮันโซจะยอม...อยากกวนอารมณ์เขาก่อนเองนี่ช่วยไม่ได้

     “ไม่ ในเมื่อพูดดีๆด้วยไม่ชอบ ก็ต้องใช้กำลังพาไปนี่แหละถึงจะเหมาะกับคนอย่างเจ้าที่สุด”

     ฮันโซตอบด้วยเสียงนิ่ง พร้อมร่างสูงใหญ่พลันหมุนตัวกลับหลังไปยังประตูเลื่อนสีขาวพลางสองขายาวไม่วายก้าวฉับออกไปจากบริเวณห้องนอนทันทีโดยมีเสียงร้องตะโกนโวยวายของเก็นจิดังกระโชกโฮกฮากไปตลอดทาง

     -Now Loading-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #6 ชอบอ่านyaoiค่ะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 09:26
    รออ่านต่อหนักมาก กรี๊ดดดดดด>_<(บราค่อนบันไซ)
    #6
    0
  2. #5 คน ไร้ความรู้สึก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 07:42
    กรี้ดดดด รออ่านต่อ
    #5
    0
  3. #4 Watama. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 07:07
    มาปักธงรอเลยค่ะ 
    #4
    0