fic Overwatch : You My Mine

ตอนที่ 1 : Introduction.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 มี.ค. 60

     “คลอดแล้ว! นายหญิงคลอดแล้ว!

     เสียงตะโกนของสาวใช้คนหนึ่งดังขึ้นซ้ำไปซ้ำมาพลางสองขาวิ่งพาร่างตัวเองวิ่งวนไปทั่วปราสาทโบราณหลังนี้เพื่อป่าวประกาศให้ทุกคนในบ้านได้รู้ถึงสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้ เมื่อทุกคนในบ้านทราบข่าวก็พลันรีบกุลีกุจอพากันไปยังห้องนอนของนายหญิงทันทีอย่างไม่รอช้า โดยเฉพาะเจ้าบ้านใหญ่กับบุตรชายอายุสามขวบนั่นแหละที่วิ่งหน้าตาตื่นยิ่งกว่าคนอื่นๆหลายเท่านักเมื่อรู้ข่าว

     “ซายูริ!

     “ท่านแม่!

     สองพ่อลูกแห่งตระกูลชิมาดะเรียกขานหญิงสาวพร้อมกันพลางฝ่ามือหนาของผู้เป็นดั่งเสาหลักของบ้านเอื้อมผลักประตูเลื่อนเปิดออกเสียงดังปัง สาวใช้ในห้องที่มีหน้าที่ช่วยกันทำคลอดต่างพากันตกใจสะดุ้งเฮือกกันหมดเมื่อสองพ่อลูกเจ้าของบ้านดันโผล่หน้าเข้ามากะทันหันแบบนี้ด้วยมีเหล่าบรรดาลูกน้องและคนสนิทยืนออกันอยู่ด้านหลังประตูเลื่อนซึ่งพยายามชะเง้อหน้าขึ้นเพื่อจะได้เห็นเหตุการณ์ภายในห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น ซายูริหัวเราะเสียงอ่อนกับกิริยาท่าทางตื่นตกใจจนเกินหน้าเกินตาของสองพ่อลูก ก่อนที่เธอจะพูดว่า

     “คุณคะ เราได้ลูกชายค่ะ”

     หญิงสาวกล่าวพลางประคองทารกที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าขนหนูสีเขียวอ่อนยื่นส่งให้ชายคนรักอย่างช้าๆ ฝ่ายชายอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเอื้อมสองมือออกไปรับทารกตัวน้อยขึ้นมากอดไว้แนบอก เหล่าสาวรับใช้รู้กันดีว่าตอนนี้นายใหญ่กับครอบครัวต้องการเวลาส่วนตัวพวกเธอจึงพากันออกไปจากห้องโดยไม่ลืมปิดประตูเลื่อนลง ส่วนฮันโซก็พยายามยืนเขย่งให้สูงขึ้นเพื่อที่จะได้มองหน้าน้องชายคนแรกของตน ผู้เป็นพ่อเห็นดังนั้นจึงเดินไปทิ้งตัวนั่งข้างๆฝ่ายหญิงตรงขอบเตียงเพื่อที่จะได้ให้ฮันโซปีนขึ้นมาดูได้ง่ายขึ้น เด็กชายวัยสามขวบรีบปีนขึ้นไปข้างๆผู้เป็นพ่อทันทีอย่างรวดเร็วพลางชะเง้อหน้าเข้าไปเพื่อจะได้ดูหน้าน้องชายให้เต็มตา ทารกตัวน้อยมีผิวสีขาวอมชมพูริมฝีปากอิ่มสีซากุระขนตางอนยาว แผ่นอกน้อยๆกระเพื่อมขึ้นลงช้าๆตามจังหวะอายใจเข้าออก เด็กน้อยคนนี้น่ารักมากจนทำให้เด็กชายที่ขึ้นชื่อว่าขรึมมากๆคนนี้ถึงกับแอบวาดรอยยิ้มกว้างออกมาทันที

     “หน้าเหมือนเธอเลยนะซายูริ”ฝ่ายชายว่าพลางใช้นิ้วชี้เขี่ยแก้มนิ่มเบาๆ

     “ฉันว่าเหมือนคุณมากกว่านะคะ”

     “ผมก็ว่าเหมือนท่านแม่นะครับ!”ฮันโซแย้งกลับเพราะเห็นด้วยกับผู้เป็นพ่ออย่างมากจนคนเป็นแม่ถึงกับกลั้นหัวเราะไว้แทบไม่อยู่

     ขณะที่พ่อกับแม่ยังคงหัวเราะให้กัน สายตาของฮันโซก็พลันเหลือบไปเห็นว่ากระบอกตาบางของเจ้าตัวน้อยกำลังปรือขึ้นช้าๆจนเผยให้เห็นดวงแก้วกลมโตสีน้ำตาลอ่อนใสแจ๋ว เจ้าตัวเล็กจ้องมองมายังเขาก่อนที่จะส่งเสียงน่ารักๆกับรอยยิ้มหวานให้แก่เขา

     ทันใดนั้น ก้อนเนื้อเล็กๆใต้แผ่นอกของฮันโซก็พลันกระตุกวูบด้วยความรู้สึกบางอย่างที่แปลกประหลาดออกไปซึ่งตัวเขาก็ไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นเหมือนกันว่ามันคืออะไร

     “อ่ะ ลูกลืมตาแล้วล่ะซายูริ”

     “จริงด้วยแถมยังส่งเสียงได้แล้วด้วย เหมือนกับฮันโซตอนพึ่งเกิดใหม่ๆเลย”หญิงสาวกล่าวพลางเลื่อนฝ่ามือบางขึ้นลูบศีรษะของเด็กชายเบาๆด้วยความเอ็นดู ก่อนที่เธอจะค่อยๆดึงเด็กชายให้กระเถิบเข้ามาใกล้ๆแล้วพูดกับฮันโซด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเพื่อไม่ให้ชายคนรักได้ยินว่า”ฮันโซ ลูกคอยช่วยปกป้องคุ้มครองน้องแทนแม่ได้มั้ย?”

     ทุกถ้อยคำที่ซายูริเอ่ยออกมานั้นล้วนแล้วแต่แหบพร่าและอ่อนแรง ฮันโซหันไปมองหน้าของผู้เป็นแม่ทันควันด้วยความสงสัยว่าเพราะอะไรเสียงของเธอถึงได้แหบและเบาขนาดนั้น หญิงสาวไม่ได้ตอบคำถามของข้อสงสัยที่ปรากฏอยู่ในสายตาคู่กลมของเด็กชายพลางดวงตาคู่สวยยังคงจ้องมองดวงตาของบุตรชายอย่างจริงจังก่อนที่จะขอร้องอีกครั้ง”ได้มั้ยลูกแม่?”

     ด้วยวัยเด็กที่ไม่รู้ประสีประสาอะไรเด็กชายจึงตอบตกลงด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพลางผงกหน้ารับยกใหญ่”ครับ ผมจะปกป้องน้องเองครับท่านแม่”

     เมื่อได้ยินคำตอบของบุตรชาย ใบหน้างามของหญิงสาวก็ค่อยๆปรากฏรอยยิ้มหวานหยดย้อยประดับอยู่บนใบหน้านั้นอย่างช้าๆ ก่อนที่ร่างโปร่งบางภายใต้ชุดกระโปรงยาวสีขาวบางลายลูกไม้จะค่อยๆยันตัวลงขึ้นนั่งอยู่บนเตียงนอนด้วยเรี่ยวแรงที่น้อยนิดพลางยื่นฝ่ามือขาวออกไปแตะผิวแก้มนิ่มของทารกตัวน้อยบนอ้อมแขนแกร่งของชายคนรักเบาๆด้วยความรักและความหวงแหนเกินกว่าที่ผู้ใดจะสามารถมอบให้ได้

     “ เก็นจิชิมาดะ เก็นจิ นี่คือชื่อของลูกนะ”

     เมื่อหญิงสาวพูดจบ ทารกตัวน้อยนามเก็นจิก็พลันส่งเสียงร้องอ่อนๆออกมาราวกับว่าเจ้าตัวจะชอบชื่อนั้นมากจึงแสดงออกมาอย่างนั้น

     “ลูกอยากลองอุ้มน้องดูมั้ยฮันโซ?”ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามเด็กชาย

     “ได้หรอครับท่านพ่อ”เด็กชายเอ่ยเสียงอ่อนแต่ที่จริงลึกๆแล้วเขากลับรู้สึกดีใจมากที่จะได้อุ้มน้องชายคนแรกของตน

     “ได้สิ อ่ะ ตั้งแขนดีๆนะ”

     ชายร่างหนากล่าวพลางจัดแจงให้บุตรชายคนโตอุ้มน้องให้ดีๆก่อนที่จะปล่อยให้เด็กชายอุ้มเอง เก็นจิจ้องมองพี่ชายของตนตาแป๋วพร้อมกับที่มือเล็กป้อมคู่นั้นค่อยๆยื่นออกไปคล้ายกับว่าเจ้าตัวน้อยกำลังพยายามไขว่คว้าหาอะไรสักอย่างจากเขา ฮันโซเห็นดังนั้นจึงอุ้มทารกน้อยเข้าใกล้ตัวเองมากขึ้นจนฝ่ามือเล็กๆคู่นั้นสามารถเอื้อมสัมผัสกับผิวแก้มของเขาได้ในที่สุด ดวงตาสีเข้มพลันเลิกขึ้นทันทีเมื่อมือคู่นั้นเอื้อมมาแตะแก้มตน รอยยิ้มไร้เดียงถูกเก็นจิยิ้มส่งให้ไม่ขาดสายและเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากด้วยความดีใจของทารกน้อย

     อบอุ่น...มือคู่นี้ช่างอบอุ่น

     นั่นคือสิ่งที่สมองเล็กๆของเขาจะประมวลผลได้ในขณะนี้ เวลารอบตัวเขาเหมือนถูกหยุดนิ่งลงเมื่อรอยยิ้มบนใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นส่งยิ้มมาให้ รอยยิ้มนั้นช่างสวยงามไร้พิษสงใดๆ งดงามยิ่งกว่าดอกไม้ใดๆที่เขาเคยเห็น สองแขนเล็กของเด็กชายวัยสามขวบโอบประคองร่างน้อยของน้องชายไว้แนบอกพร้อมกับที่เขาแนบหน้าผากลงแนบสัมผัสกับหน้าผากเล็กตรงหน้าเบาๆ กลิ่นหอมจางๆของเด็กวัยแรงเกิดลอยเข้าจมูกฮันโซนิดหน่อยแต่มันก็มากพอที่จะทำให้เด็กชายเคลิบเคลิ้มไปกับมันแล้วก็มากพอที่จะทำให้เขาไม่อยากละเด็กน้อยคนนี้ไปไหนเลย

     “พี่จะปกป้องน้องเอง...ไม่ว่าจะยากลำบากมากซักเพียงใด...พี่ก็จะปกป้องน้องจนถึงที่สุดเอง...เก็นจิ"

-จบตอน-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #3 คน ไร้ความรู้สึก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 00:52
    เฮือกกก. บราค่อนจงเจริญๆ
    #3
    0
  2. #2 Watama. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 15:22
    น่ารักอะไรอย่างนี้ พี่น้องคู่นี้นี่มันดีต่อใจจริงๆ แง้~
    ฮันโซบราค่อน! 
    #2
    0