fic Outlast : Harsh Night (yaoi,all Miles Upshur)

ตอนที่ 1 : Start the night in hell 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    15 ต.ค. 59

...Start the night in hell...


     ซ่า....ซ่า....ซ่า....

     เสียงเอ็ฟเฟ็คสัญญาณทีวีดังขึ้นต่อเนื่องกันเป็นเวลานานกว่าชั่วโมงแล้วภายในห้องสี่เหลี่ยมมืดๆที่มีพวกชิ้นส่วนเฟอร์นิเจอร์ทั้งตัวที่มีสภาพครบสมบูรณ์ดี และทั้งตัวที่กลายเป็นเพียงเศษไม้หักๆกระจายเกลื่อนทั่วพื้นห้องที่ถูกปูลองด้วยพรมสีแดงซึ่งตอนนี้สีมันได้หม่นไปตามกาลเวลาแล้ว

     ตรงด้านหน้าทีวีเครื่องใหญ่ มีเก้าอี้ไม้ตัวเก่าตั้งอยู่พร้อมกับบนเก้าอี้มีร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งก้มมองกล้องวีดีโอที่อยู่ในมือของตนเองนิ่งๆ เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันพร้อมกับดวงตาคู่สีเปลือกไม้โอ๊คหรี่ลงเล็กน้อยพลางริมฝีปากสีชมพูอ่อนปนแดงนิดๆเพราะตรงขอบปากมีรอยแตกนิดหน่อยจากการโดนของแข็งกระทบอย่างแรงเม้มปากแน่น

     มายด์ อัปเชอร์ นั่นคือชื่อของเขา เขาเป็นนักข่าวหนุ่มไฟแรงธรรมดาๆคนหนึ่งที่ต้องมาสืบค้นเรื่องราวลี้ลับของโรงพยาบาลบ้าแห่งนี้ที่ชื่อ Mount Massive Asylum ซึ่งจู่ๆก็กลับมาเปิดอีกครั้งอย่างปริศนา และมายด์ก็เป็นนักข่าวเขาก็ต้องเข้าไปสำรวจอยู่แล้วตามปกติของพวกอาชีพนักข่าวที่ชอบหาข่าวมาลงหน้าหนังสือพิมพ์ให้ทุกๆคนอ่านกันในระหว่างที่กำลังทานข้าวเช้าไปด้วย แต่ถ้าเขารู้ว่าที่นี่มันคือ'นรก'ล่ะก็ ถึงข่าวจากที่นี่จะทำให้เขามีชื่อเสียงและได้เงินเดือนเพิ่มขึ้นจากเดิมมากขนาดไหนก็ตาม...เขาก็ไม่มีวันหรือแม้แต่จะคิดย่างเท้าเหยียบเข้ามาในโรงพยาบาลเฮงซวยนี่หรอก...

     "คิดให้ออกสิ มายด์ อัปเชอร์ ว่าจะหนีออกไปจากที่นี่ได้ยังไง"

     มายด์พึมพำกับตัวเองพร้อมกับสองมือที่กำลังกอบกุมกล้องวีดีโอไว้ในมือออกแรงบีบเบาๆ เขาเงยหน้าขึ้นจากกล้องวีดีโอพลางหันซ้ายหันขวาเพื่อหาช่องทางหนีต่างๆที่พอจะหาได้ ร่างสูงโปร่งภายใต้เสื้อโค้ทสีน้ำตาลที่มีรอยเลือดเปื้อนประปลายเนื่องจากเลือดกระเซ็นใส่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้แล้วเดินวนไปทั่วห้องเพื่อสอดส่องหาหนทางรอดไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

     ชายหนุ่มเดินวนไปเรื้อยๆจนไปเจอตรงมุมหนึ่งที่เป็นมุมที่แสงไม่สามารถส่องถึง มุมตรงนั้นมืดสนิทชนิทที่ว่ามืดจนไม่สามารถเห็นแม้แต่เงาลางๆของสิ่งของหรืออะไรอื่นๆนอกจากนั้นเลย แต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเขาเพราะกล้องวีดีโอในมือของเขามีโหมดที่ใช้สำหรับถ่ายกลางคืนอยู่ซึ่งจะสามารถทำให้มองเห็นในที่มืดๆได้ เมื่อเขากดเปิดกล้องปุ๊บประสาททุกอย่างของเขาก็หยุดชะงักลงทันทีเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นตรงมุมของหน้าจอกล้องที่เขียนว่า ดูวีดีโอ หรือ เล่นวีดีโอ ดวงตาคู่สีเปลือกไม้โอ๊คเบิกกว้างขึ้นจนส่วนของตาขาวจะกินส่วนของลูกตาดำจนมิด ยามเมื่อเขาสามารถดึงสติกลับมาได้เรียวนิ้วยาวที่เหลือเพียงแปดนิ้วก็รีบเลื่อนขึ้นกดลบวีดีโอพวกนั้นออกจนหมดโดยไม่สนว่าวีดีโอที่เขาถ่ายเก็บมาตลอดทางทั้งหลักฐานต่างๆที่จะสามารถเชื่อมโยงมาถึงโรงพยาบาลนี้ได้จะถูกลบไปด้วยหรือไม่ เขาขอเพียงแค่ลบวีดีโอพวกนั้นออกให้หมดเพื่อไม่ให้นึกถึง'เรื่องราวพวกนั้น'ได้อีกเป็นพอ...

     เมื่อลบเสร็จ มายด์จึงเลื่อนกล้องขึ้นในระดับสายตาแล้วกดเปิดโหมดตอนกลางคืน ภาพที่เคยมืดทึบสนิทก็พลันสว่างวาบในพริบตาภายในกรอบของกล้องวีดีโอ สิ่งที่เขาเห็นในกล้องคือช่องไม้แคบๆที่ถูกทุบจนทะลุไปถึงฝั่งตรงข้ามของห้อง ชายหนุ่มรู้สึกดีใจขึ้นมาวูบหนึ่งก่อนที่จะลดกล้องลงแล้วค่อยๆก้มตัวลงพลางกวาดตาสำรวจรอบบริเวณของห้องฝั่งตรงข้ามอย่างระเอียด ถึงห้องจะกว้างและมีสิ่งของมากขนาดไหนแต่มันก็มีแสงสว่างจากนอกหน้าต่างส่องลงมาในห้องซึ่งช่วยทำให้ดูภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่สว่างขึ้นมาบ้างและเท่าที่ชายหนุ่มดู ภายในห้องฝั่งตรงข้ามไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตหรือ'คนไข้'พวกนั้นอยู่เลยสักคน

     เมื่อแน่ใจว่าทางห้องฝั่งตรงข้ามไม่มีคนอยู่ ชายหนุ่มจึงรีบใช้เท้าถีบช่องทางแคบๆนั้นให้ขยายกว้างขึ้นเพื่อที่ตัวเองจะสามารถคลานเข้าไปได้แต่เนื้อไม้มันหนามากลำพังแค่พละกำลังของเขาคงไม่พอ ถึงจะพอก็คงจะใช้เวลานานน่าดูกว่าจะทำให้ช่องไม้ตรงนี้ขยายกว้างขึ้น มายด์จึงลุกขึ้นแล้วเดินหาเครื่องมือที่พอจะช่วยให้พังช่องนั้นได้ง่ายขึ้นภายในห้องสี่เหลี่ยมมืดๆนี่ ดวงตาคู่สีเปลือกไม้โอ๊คกวาดทั่วบริเวณห้อง ทั้งตรงมุมห้อง และตามช่องโต๊ะต่างๆ ทั้งตามพื้นและซอกมุมที่น่าจะพอสามารถซ่อนของได้ หลังจากใช้เวลาอยู่พอสมควรมายด์ก็ไปเจอกับประแจเลื่อนอันหนึ่งซึ่งทั้งด้ามประแจเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดที่แห้งกรังวางอยู่หลังทีวีจอใหญ่ ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบคว้าประแจเลื่อนอันนั้นมาแล้วรีบตรงดิ่งไปทางช่องไม้ตรงมุมห้องทันที

     มายด์เลื่อนกล้องวีดีโอขึ้นเพื่อเช็คดูว่าช่องไม้อยู่ตรงจุดไหนข้างพนังอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าช่องไม้อยู่ตรงบริเวณไหนแล้ว ฝ่ามือหนาจึงลดระดับกล้องลงแล้วเก็บกล้องไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีน้ำตาล พร้อมกับสองฝ่ามือเลื่อนมาจับด้ามประแจแน่นพลางออกแรงฟาดใส่ตรงขอบช่องไม้ทันที ซึ่งมันก็ได้ผล พนังไม้เก่าๆพังยุบลงไปตามแรงฟาดของชายหนุ่มถึงจะไม่มากนักแต่มันก็ยังดีกว่าตอนที่ใช้เท้าถีบแล้วกัน

     แต่ถึงมันจะได้ผล แต่แรงที่มายด์ฟาดไปเมื่อครู่มันก็ทำให้เกิดเสียงดังกังวานไปทั่วบริเวณห้อง ชายหนุ่มรีบหันซ้ายหันขวาทันทีอย่างลนลานเพราะกลัวว่าพวกมันจะได้ยินและเดินมาตามเสียงเมื่อกี้ ดวงตาสีเปลือกไม้โอ๊คตวัดไปมาอย่างรวดเร็วอย่างหวาดระแวง แต่หลังจากที่เสียงเหล็กทุบไม้เงียบหายไปทุกอย่างก็ยังคงเงียบกริบไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ดี

     เมื่อแน่ใจว่าพวกมันไม่ได้ยินเสียงเมื่อกี้ มายด์จึงโล่งอกขึ้นมาหน่อยพร้อมกับที่สองฝ่ามือที่กำด้ามประแจเลื่อนกลับมาเริ่มต้นฟาดใส่พนังไม้ต่อทันที เสียงเหล็กอัดกระทบกับแผ่นไม้ดังขึ้นต่อเนื่องเป็นเวลากว่า 15 นาที พลางสองมือหนาที่ถือด้ามประแจเหล็กอยู่รีบวางมันลงข้างๆลำตัวพลางร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มภายใต้เสื้อโค้ทสีน้ำตาลที่เกิดอาการเหนื่อยหอบจากเหตุการณ์ที่ต้องใช้แรงเมื่อครู่ค่อยๆย่อตัวลงตรงช่องไม้ที่ถูกเขาทุบจนทำให้ขยายออกมากพอสำหรับที่ชายร่างสมส่วนอย่างตนจะสามารถคลานมุดเข้าไปได้

     แต่เมื่อมายด์ก้มมองดูกลับพบว่า พนังไม้ฝังตรงข้ามยังคงอยู่เหมือนเดิม มันก็คงไม่แปลกหรอกเพราะฝั่งที่เขาทุบไปมีแค่ทางฝั่งห้องที่เขาอยู่เท่านั้น แต่ฝั่งพนังห้องฝั่งตรงข้ามมันดูผุๆไม่เหมือนพนังฝั่งห้องที่ชายหนุ่มอยู่ซึ่งต้องใช้เครื่องทุ่นแรงช่วยในการทุบ เท่าที่ดูสภาพพนังไม้ของห้องตรงข้ามแล้วลำพังแค่แรงถีบของเขาก็คงเหลือเฟือแล้วล่ะ

     ครื้ด...........

     "!!!"

     ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้คิดอะไรต่อ พลันเมื่อสองหูได้ยินเสียงอะไรสักอย่างที่คล้ายกับเหล็กขูดกับพนังคอนกรีตดังแว่วๆมาจากด้านนอกห้อง รูขุมขนทุกเส้นทั่วร่างของเขาก็พร้อมใจกันลุกพรึ่บขึ้นอย่างอัตโนมัติ เสียงนั้นมันดังเข้ามาเรื้อยๆ ชายหนุ่มไม่รอคิดอะไรให้เปลืองสมองว่าเจ้าเสียงนั้นมันคืออะไรพร้อมกับเขารีบใช้เท้าถีบช่องไม้ทันทีเหมือนคนไร้สติ เพราะว่าเขานั้นรู้ดีว่าคนที่ทำให้เกิดเสียงนั้นมันคือใคร...

     เสียงขูดพนังดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื้อยๆพร้อมกับที่สติสตังค์ของมายด์เริ่มกระเจิดกระเจิงไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเพราะความกลัวกำลังเล่นงานเขาอยู่อย่างรุนแรงขึ้นเรื้อยๆในเวลาเสี่ยงตายแบบนี้ พังสักทีสิ! ชายหนุ่มสบถในใจพลางเรียวขายาวออกแรงถีบครั้งแล้วครั้งเล่าจนพนังฝั่งตรงข้ามเริ่มพังและหลุดกระเด็นออกไปไกลตามแรงถีบของเขา

     แอ๊ด.........

     "จะไปไหนเรอะ...พ่อหนุ่ม..."

     "!!!"

     เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มแหบของบุคคลที่ยืนปรากฏกายอยู่หลังประตูห้องดังแว่วขึ้นอย่างขนหัวลุก ร่างสูงกำยำยืนถือกรรไกรอันใหญ่แนบไว้ข้างๆลำตัว มีผิวหนังห่อหุ้มร่างกายก็เหมือนไม่มีเพราะผิวหนังมันหดตัวลงจนจะรวมตัวกลายเป็นเนื้อเดียวกับกล้ามเนื้อจนเผยให้เห็นร่องซี่โครงลางๆ เรือนผมสีขาวยาวปรกหน้าเล็กน้อยพร้อมกับเรียวตาคมสีเทาอ่อนจับจ้องมาที่ร่างของมายด์ที่ตอนนี้กำลังสั่นเป็นเจ้าเข้าเมื่อเห็นมัน

     ริชาร์ด เทรเจอร์ นั่นคือชื่อของเขา ที่จริงเขาเป็นหมอประจำอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ แต่ไม่รู้เป็นมายังไง เขาจึงได้กลายมาเป็นคนโรคจิตแทนซะเองแบบนี้ และเขาก็มักจะจับพวกคนไข้มาทรมานเล่น ไม่ก็ตัดขาให้ด้วน ไม่ก็ผ่าตัดร่างกายคนทั้งเป็น ไม่ก็ตัดอวัยวะส่วนอื่นๆตามร่างกายของมนุษย์ทิ้งเล่น ซึ่งไม่นานมานี้ริชาร์ดก็ได้ตัดนิ้วชี้และนิ้วนางของมายด์ทิ้งไปแล้วอย่างละข้าง...

     "หือ? นั่นนายกำลังคิดจะหนีออกไปอย่างนั้นเหรอ?"

     ริชาร์ดกล่าวเสียงเรียบพร้อมกับบนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มออกเล็กน้อย ถึงมันจะเป็นรอยยิ้มที่ดูไม่มีพิษมีภัยอะไร แต่ก็จงอย่าลืม ว่ามันก็เป็นรอยยิ้มของหมอโรคจิตที่คร่าชีวิตคนนับสิบได้อย่างเลือดเย็นคนหนึ่งเท่านั้น ในช่วงเวลานี้มายด์ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากรีบเร่งฝีเท้าถีบพนังไม้แรงขึ้นเพื่อหวังให้มันพังเร็วๆ 

     ชายหนุ่มร่างสูงผู้เป็นเจ้าของเรือนผมสีขาวล้วนยืนหัวเราะเบาๆในลำคอสักพัก ก่อนที่สองขายาวจะค่อยๆย่างเท้าเปล่าที่ไม่ได้สวมรองเท้าเลยจนทำให้ทั้งสองฝ่าเท้าดำสนิทกำลังคืบคลานตรงเข้าไปหาร่างของนักข่าวหนุ่มอย่างใจเย็นซึ่งแตกต่างกับกิริยาท่าทางของมายด์อย่างสิ้นเชิง เพราะตอนนี้เขากลัว กลัวคนที่กำลังเดินเข้ามาหาเขามากจนจะกลายเป็นบ้าอยู่แล้ว...

     "มายด์นายรู้รึเปล่า...ว่าเมื่อวานตอนที่ฉัน'เล่น'กับนายน่ะ...คริสเดินผ่านมาเห็นพอดีด้วยนะ" ริชาร์ดเอ่ยขึ้นพร้อมกับเรียวนิ้วยาวเลื่อนขึ้นมาลูบคางตนเองเบาๆคล้ายผู้ใหญ่สูงอายุที่มักจะชอบทำกัน "คริสโมโหมากเลยล่ะ...ที่ฉันมา'เล่น'กับนายก่อนเขา...เขาอาละวาดทำลายข้าวของเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆของฉันพังไปมากกว่าครึ่งเลยล่ะ ...อย่างว่าล่ะ...ร่างกายนายมันดีจริงๆนั่นแหละไม่แปลกหรอกที่เขาจะโมโห ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ!"

     ริชาร์ดกล่าวพร้อมกับเปล่งเสียงหัวเราะเหมือนฆาตกรที่กำลังเตรียมลงมือฆ่าเหยื่อตรงหน้าตนออกมาดังลั่น แต่เรื่องที่คนตัวสูงพูดออกมานั้นกลับไปสะกิดต่อมหัวใจของมายด์เข้าอย่างจัง เหมือนมีดผ่าตัดนับร้อยนับพันเล่มกำลังกรีดและเชือดเฉือนเนื้อของเขาออกเป็นแผ่นบางๆ ความกลัว ความโกรธ ความรู้สึกน่าขยะแขยงทุกครั้งที่เรียวนิ้วยาวเปื้อนเลือดของมันเอื้อมมาลูบไล้ตามผิวหนังของเขา...เขาเกลียดความรู้สึกพวกนั้น...เกลียดทุกอย่างที่มันทำกับเขา...เกลียด!

     เรียวขายาวหยุดการกระทำทุกอย่างพร้อมกับความรู้สึกกลัวเมื่อครู่ได้พลันเปลี่ยนไปเป็นความเกลียดชังแทน ฝ่ามือหนาขยับเอื้อมไปกำด้ามประแจที่วางอยู่ข้างตัวแน่นพลางหมุนตัวและพุ่งเข้าใส่ร่างของคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาอย่างรวดเร็ว

     "ไอ้สารเลว!!"

     เสียงทุ้มตะโกนลั่นด้วยความโกรธพร้อมกับมือที่กำด้ามประแจแน่นออกแรงหมายจะฟาดใส่ที่ศีรษะของริชาร์ดเต็มแรงกะให้หัวของคนตรงหน้าเขาแตกไปเลย แต่เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง ยังไม่ทันที่ปลายประแจเลื่อนจะทันแตะเส้นผมของหมอโรคจิตข้อมือข้างชายหนุ่มที่กำด้ามประแจอยู่กลับถูกฝ่ามือหยาบคว้าเอาไว้เสียก่อน

     "จุๆๆ...ไม่น่ารักเอาซะเลยนะ..."

     พลั้ก!!!!!!!

     เมื่อสิ้นเสียงของริชาร์ดก็ตามมาด้วยเสียงหมัดหนักๆกระทบใส่เข้าที่แก้มซ้ายของมายด์ทันทีจนหน้าของเขาหันไปตามแรงต่อยของบุคคลเบื้องหน้า ร่างของชายหนุ่มร่วงตุบลงไปนอนขดอยู่กับพื้นพรมด้วยความเจ็บปวด สมองถูกกระทบกระเทือนนิดหน่อยจนทำให้สายตาของมายด์เบลอและปวดหัวไปชั่วขณะซึ่งดูเหมือนหมัดเมื่อกี้จะกระทบตรงบริเวณสันกรามพอดิบพอดี พร้อมกับรสเค็มของเลือดไหลซึมออกมาจากขอบปากบางเล็กน้อยจนเปรอะเปื้อนอยู่ตรงบริเวณริมฝีปากของเขา แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะตั้งสติได้ ข้อเท้าของเขาก็โนฝ่ามือหนาของริชาร์ดจับและกระชากเข้าไปใกล้ๆ ซึ่งวินาทีนั้น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเขาก็บอกเตือนตัวเขาทันทีว่า'อันตราย'

     "ไม่! ไม่!!"

     มายด์แหกปากร้องขึ้น พร้อมกับสองฝ่ามือที่เปื้อนเลือดจากบาลแผลตรงบริเวณนิ้วพยายามทั้งพลักทั้งตุบให้คนที่นั่งคร่อมตัวเขาอยู่ลุกออกไป ซึ่งริชาร์ดก็ไม่ใช่คนความอดทนสูงเขาจึงง่านหมัดขึ้นแล้วต่อยเข้าไปท้องของชายหนุ่มเต็มแรงจนเจ้าตัวกระอักเลือดออกมาเล็กน้อย ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีเปลือกไม้โอ๊คนอนน้ำตาไหลเพราะความเจ็บพร้อมกับที่เขาไม่สามารถเปล่งเสียงร้องออกมาได้ระยะหนึ่งเนื่องจากอาการจุกที่ถาโถมใส่เมื่อครู่

     "อยู่นิ่งๆไปเถอะมายด์...ขัดขืนไปมันก็ไร้ประโยชน์...เพราะว่ายังไงนายก็ไม่สามารถหนีออกไปจากนรกแห่งนี้ได้หรอก...ตลอดกาล..."

     ริชาร์ดกล่าวพร้อมกับเรียวลิ้นแหลมตวัดขึ้นเลียขอบปากตัวเองเล็กน้อย พลางสองมือหยาบเริ่มจัดการปลดเสื้อผ้าของมายด์ออกทีละชิ้นอย่างใจเย็นจนเผยให้เห็นผิวขาวเนียนของเขา ตามหน้าอกและหน้าท้องมีรอยฟันขบกัดไว้ตัวร่าง ทั้งรอยจูบ และรอยเชือดเฉือนของของมีคมต่างๆ ทั้งแผลเล็กและแผลใหญ่ ซึ่งมันก็เหมือนฝันร้ายของมายด์ที่ไม่สามารถลบมันออกไปได้ แล้วมันยังคงเป็นหลักชั้นดีอีกอย่าง...ว่าตัวเขานั้น...ได้กลายเป็นของเล่นของพวกมันไปจนหมดสิ้นแล้ว...

     *****จบ*****
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #18 Minase_Yui10 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 09:16
    ยังรออยู่นะเค๊อะ///~/// นานแค่ไหนก็จะรอออ
    #18
    0
  2. วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 14:51
    ติดตามค่ะ
    #17
    0
  3. #16 Yuo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 10:48
    ไรท์ขาาาา รออยู่นะค้าา่าT^T
    #16
    0
  4. #15 asusasus (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 16:30
    อยากอ่านต่อมากฮะ..
    #15
    0
  5. #13 Tenyacha1130 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:27
    หึหึหึ///เมื่อความsmเข้าครอบงำ

    จงถูกเมะย้ำยีซะเถอะ หนุ่มน้อย

    #มาต่อไวๆนะค่ะ
    #13
    0
  6. #12 คิมดงจุน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 12:20
    อยากให้มาต่อจังเลยค่ะ...ฮือ เกมนี้โคตรน่ากลัวจริงๆนั่นแหละ เราฟังแค่เสียงอ่ะ55555
    #12
    0
  7. #10 คอสเพลย์เป็นรอน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 02:12
    เกม outlast เป็นเกมผีเกมแรกที่เราไม่กล้าดูแถมดูไม่จบอีก ฮือ บรรยากาศกดดันสุดๆ ภาษาดีมากค่ะ 
    #10
    0
  8. #8 onsukruethai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 16:49
    คนที่เคะกว่ามาลก็เวลอนที่เป็นเจ้าสาวของเอ็ดดี้ ฟินนนน
    #8
    0
  9. #7 Mamorudes~ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 21:20
    เพิ่งดูของพี่เอกมาพอดี.... แค่เกมตรูก็จะจิตตายอยู่แล้ว มาเจอฟิคอีก กรรม TT^TT#หนีเกมมาเจอฟิคคคค#ร้องไห้หนักมาก

    รอค่ะ =.,=//แล้วเมื่อกี้บ่นเพื่อ
    #7
    0
  10. #6 นาริน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 21:20
    ม่ายยยน้องมายด์ม่ายยยยย

    #ภายใต้ความสงสารยังมีความฟินซ้อนอยู่

    #อิอ้วนคริสหึงอ่าาา วรั้ยย
    #6
    0
  11. #5 จอมเวทย์ปีศาจ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 22:09
    รอคร้าบได้กลิ่นอายของความว่าความโรคจิตเลยอะ
    #5
    0
  12. #4 นาริน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 21:43
    หยิบประแจเขวี้วงใส่มันเลยค่ะลูกค่ะลูกขา
    #4
    0
  13. #2 นาริน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 22:10
    อะหือออ...ตัวเอกเรานี่ท่าทางสตรองน่าดู..

    เป็นเรานะ..เดธไปนานละ

    #2
    0