fic 07-ghost yaoi : My wife is a ghost(Teito x Frau)

ตอนที่ 1 : เด็กมัธยมต้น กับ นักศึกษามหา'ลัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 ก.ย. 59

วันจันทร์ ณ โรงเรียนมัธยมชายล้วน

     "เฮ้~! เทย์โตะ!"
     
     เสียงเรียกของชายผมสีเขียวอ่อนดังขึ้นพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มกำลังวิ่งโบกไม้โบกมือเพื่อทักทายคนเจ้าของชื่อที่กำลังจะเดินขึ้นตึกเรียนไปด้วยน้ำเสียงที่ดังสนั่นอย่างกับเจ้าตัวกำลังตะโกนใส่ไมค์อยู่ ส่วนคนเจ้าของชื่อก็หยุดเดินพลางหันไปมองยังต้นเสียงด้วยใบหน้าเรียบเฉยเพราะชินกับเสียงมหาโคตรจะดังนั้นของเพื่อนตัวเองไปเสียแล้ว
     
     "ไง มิคาเงะ"
     
     เทย์โตะตอบทักทายมิคาเงะพร้อมกับฉีกยิ้มให้เล็กน้อยตามประสาเพื่อนสนิท ชายผู้มีเรือนผมสีเขียวอ่อนเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็กกว่าพร้อมกับยืนหอบตัวโยง สักพักก็เงยหน้าขึ้นพลางดวงตาคู่สีอาทิตย์ยามเย็นตวัดขึ้นจับจ้องไปยังเพื่อนตัวเล็กของตนด้วยความร่าเริงเต็มร้อย
     
     "ดีจังที่มาทันพอดี ฉันเกือบจะมาสายแน่ะ^^"มิคาเงะพูดพร้อมกับยกมือขึ้นเกาท้ายทอยหน่อยๆ
     
     "อันที่จริง...นายมาสาย 2 นาที กริ่งมันดังไปแล้วและก็โชคร้ายหน่อยที่อาทิตย์นี้ฉันเป็นเวณคุมประตูหน้าโรงเรียน"เทย์โตะพูดพร้อมกับยกแขนขึ้นเพื่อดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ
     
     เมื่อเทย์โตะพูดจบ มิคาเงะก็ยืนปากห้อยทันที เพราะโรงเรียนมัธยมชายล้วนแห่งนี้จะมีการจัดเวณเฝ้าประตูหน้าโรงเรียนทุกวันซึ่งงานนี้จะเป็นงานของสภานักเรียนเพื่อที่จะคอยจับนักเรียนที่มาสายหลังจากกริ่งดังขึ้นไปแล้วซึ่งเทย์โตะก็เป็นสภานักเรียนและพอดีกับที่อาทิตย์นี้เป็นเวณเฝ้าของตัวเองด้วย

     "เทย์โตะ...ช่วยฉันเถอะนะ...อย่าทำโทษฉันเลยนะ"มิคาเงะพูดเสียงอ้อนพร้อมกับยกมือไหว้คนตัวเล็กกว่าเพื่ออ้อนวอนให้คนตรงหน้าอย่าลงโทษตน

      เทย์โตะยืนมองท่าทีของชายเบื้องหน้านิ่งๆ ก่อนที่จะเลื่อนมือขึ้นจับคางตัวเองพลางทำเหมือนกำลังคิดเรื่องการมาสายของมิคาเงะอยู่อย่างไรอย่างนั้น แกล้งสักหน่อยดีกว่าชอบมาสายดีนักนี่ คนตัวเล็กคิดพร้อมกับฉีกยิ้มน้อยๆก่อนที่จะพูดตอบชายหนุ่มไปว่า

     "คงไม่ได้หรอกกฎก็คือกฎ นายต้องโดนลงโทษเนื่องจากนายมาสาย"

     "ทำไมอ่ะ! นะ นะ เทย์โตะช่วยฉันหน่อยเถอะนะ!"

     เมื่อเทย์โตะกล่าวจบมิคาเงะก็หวีดร้องออกมาเสียงดังพลางสองฝ่ามือพุ่งไปจับหัวไหล่ของคนตัวเล็กกว่าพร้อมกับออกแรงเขย่าสุดแรงจนศรีษะเล็กของเทย์โตะโยกไปมาตามแรงเขย่าของคนเบื้องหน้า แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้สนใจพลางตีหน้านิ่งแล้วพูดต่อออกไปอีกว่า

     "กฏก็คือกฏเข้าใจมั้ย เอาล่ะ ก่อนที่ฉันจะเพิ่มโทษให้นายมากกว่านี้ นายรีบไปเก็บขยะตามโรงเรียนไปทิ้งลงถังขยะเดี๋ยวนี้เลย ถ้านายไม่ทำหรือว่านายทำไม่เสร็จก่อนถึงเวลา 9 โมงเช้าล่ะก็ นายโดนตัดเกรด 0 ตลอดทั้งเทอมแน่"

     "อะไรนะo[]o!!?"มิคาเงะตะโกนอย่างตกใจ

     "ไม่ต้องมาทำหน้าตกใจอกตกใจเลย เมื่อสองสามอาทิตย์ที่แล้วนายชอบมาสายบ่อยเองนี่ ครั้งนี้ฉันจะไม่ช่วยนายแล้ว ไปเก็บขยะซะมิคาเงะถ้านายยังไม่อยากซ้ำชั้น"

     เทย์โตะพูดอย่างใจเย็นพลางเรียวมือเล็กชี้ไปที่สนามฟุตบอลที่มีเศษขยะวางเกลื่อนกลาดเต็มพื้นไปหมดซึ่งขยะส่วนใหญ่ก็จะมาจากเหล่านักเรียนที่กินแล้วไม่ทิ้งตามถังขยะที่ตั้งไว้ให้ทิ้งกันนั่นแหละ ซึ่งโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนชายล้วนด้วยแล้วมัก็ต้องสกปรกมากกว่าโรงเรียนอื่นหน่อยเป็นเรื่องธรรมดาล่ะนะ
 
     มิคาเงะเหี่ยวเฉาลงทันตาเห็นทันทีเมื่อมองตามมือของเพื่อนรักไปที่สนามฟุตบอลที่เต็มไปด้วยเศษขยะชิ้นเล็กชิ้นน้อยสารพัด

     "นายนี่มันใจร้ายที่สุดเลยT-T"

     มิคาเงะหันมาพูดกับเทย์โตะทั้งน้ำตา(?)พร้อมกับที่เจ้าตัวก้าวขาฉับๆไปที่สนามฟุตบอลของโรงเรียนทันที ชายหนุ่มร่างเล็กยืนจ้องมองแผ่นหลังของเพื่อนรักด้วยรอยยิ้มขบขันเพราะเขาสะใจที่ได้แกล้งเพื่อนของตัวเองเล่น สมน้ำหน้าอยากมาสายอีกนี่นะ เทย์โตะคิดก่อนที่เขาจะเดินขึ้นไปบนชั้นเรียนเพื่อเรียนวิชาแรกของคาบเช้า...
  
..................................................
     หลังเลิกเรียน ตอนกลางคืน
..................................................

     "นายนี่มันใจร้ายที่สุดเลยเทย์โตะ รู้มั้ยว่าฉันเหนื่อยแค่ไหนว่าจะเก็บกวาดสนามนั่นเสร็จอ่ะ-3-"มิคาเงะบ่นพลางเดินยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นกุมท้ายทอยไว้ด้วยความเคยชิน

     "มันเรื่องของนายมันไม่ใช่เรื่องของฉันสักหน่อยนี่"เทย์โตะกล่าวเสียงเรียบพร้อมกับเดินกินปังเมล่อนร้อนๆที่เพิ่งจะซื้อมาจากคุณป้าเจ้าของร้านขายขนมปังเจ้าดังที่เปิดร้านขายอยู่ตรงทางไปโรงเรียนของทั้งคู่พอดี เทย์โตะจึงถือโอกาสแวะไปอุดหนุนคุณป้าซะเลยขณะที่กำลังเดินกลับบ้าน

     "แล้วนายไม่กินหรอน่ะ เดี๋ยวก็หายร้อนกันพอดี"เทย์โตะเอ่ยถามมิคาเงะพลางมองไปที่กระเป็าสะพายของชายหนุ่มผมสีเขียวอ่อนที่มีซองใส่ปังเมล่อนก้อนหนึ่งเก็บอยู่ในกระเป๋าของเขา

     "ไม่ล่ะ ฉันจะเก็บไว้ให้รินกะน่ะ นายก็รู้นี่ว่ารินกะชอบปังเมล่อนขนาดไหน^^"ชายหนุ่มเรือนผมสีเขียวอ่อนกล่าวพลางหันไปฉีกยิ้มให้คนตัวเล็กกว่าที่เดินอยู่ข้างๆตน

     รินกะคือน้องสาวแท้ๆของมิคาเงะ เธออาศัยอยู่กับชายหนุ่มมาตั้งแต่เล็กจนเธอเข้าเรียนชั้นประถมศึกษา ที่จริงมิคาเงะมีพี่ชายและน้องชายอยู่อย่างละคนชื่อ โคคุโย และ โคฮาคุ แต่ทั้งสองไปเรียนต่ออยู่ที่ต่างประเทศ รินกะจึงอยู่กับมิคาเงะมาโดยตลอดตั้งแต่นั้น และรินกะก็ชอบเทย์โตะมากด้วยอยู่พอสมควรแต่ก็ไม่ได้ชอบแบบแฟนแต่เธอชอบเทย์โตะเหมือนเป็นพี่ชายอีกคนของเธอมากกว่า ซึ่งเธอก็มักจะขอชายหนุ่มให้ชวนเทย์โตะมาเล่นที่บ้านอยู่เสมอจนมันเป็นกิจวัตรประจำวันของเธอไปแล้ว

     เมื่อเทย์โตะนึกถึงน้องสาวจอมแก่นของเพื่อนรักปุ๊บ เจ้าตัวก็อดที่จะหลุดขำออกมาไม่ได้เมื่อดันนึกหวนไปถึงตอนที่เธอมาอ้อนเขาให้มาเล่นตุ๊กตากับเธอเกือบทุกวัน

     "เอาล่ะ ถึงบ้านนายแล้ว งั้นเราก็ลากันตรงนี้เลยนะ"มิคาเงะกล่าวพร้อมกับหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งซึ่งมันก็เป็นที่ที่เทย์โตะใช้อาศัยอยู่

     "ไว้เจอกันพรุ้งนี้นะเทย์โตะ บ๊ายบาย~^o^!"

     "อือ บ๊ายบายนะมิเคาเงะ"

     เทย์โตะกล่าวบอกลาเพื่อนรักกลับด้วยรอยยิ้มเพียงเล็กน้อยแต่มันก็มากพอที่จะทำให้มิคาเงะรู้สึกชื้นใจขึ้นเยอะ หลังจากกล่าวลากันเสร็จสรรพทั้งคู่ก็แยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมันทันที ชายหนุ่มร่างเล็กยัดปังเมล่อนเข้าปากจนหมดพลางสองขายาวก็ก้าวเดินเข้าไปภายในอพาร์ทเม้นท์ทันที

     เทย์โตะเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสามแล้วเดินตรงไปตามระเบียงทางเดินที่ทอดยาวจนไปถึงสุดทางเดินของระเบียง เพราะห้องที่เขาอาศัยอยู่นั้นมันอยู่ชั้นบนสุดและห้องเกือบๆท้ายสุดของชั้น 3 พอดีเขาเลยไม่ค่อยรีบร้อนอะไรมากนักเพราะยังไงชันนี้ก็ไม่ค่อยมีใครอยู่อยู่แล้ว แต่เมื่อเขาเดินใกล้ถึงห้องของเขามากเท่าไหร่ เขาก็เริ่มเห็นอะไรสักอย่างที่หน้าประตูห้องที่อยู่ท้ายสุด เทย์โตะเดินตรงไปเรื่อยๆพลางหัวสมองก็คำนวณไปพร้อมกันว่านั่นคืออะไร แต่พอเจ้าตัวเดินมาถึงหน้าห้องของตัวเองปุ๊บ เขาก็เห็นสิ่งนั้นได้ชัดถนัดตา สิ่งที่พิงอยู่หน้าประตูห้องใกล้ๆห้องเขาคือร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งหลับพิงอยู่หน้าประตูห้องห้องนั้น

     ใบหน้าหล่อเหลาหลับตาพริ้มพร้อมกับปรากฏรอยแต้มสีแดงระเรื่อทั่วใบหน้าของเขา คนตัวเล็กเดาว่าคนที่นั่งพิงอยู่ข้างห้องเขาคงจะเมามาพอสมควรสภาพถึงได้เป็นแบบนี้ เราควรปล่อยเขาไว้แบบนี้ดีรึเปล่านะ? เทย์โตะคิดพลางดวงเนตรคู่สีเขียวมรกตจ้องมองไปที่ร่างสูงของชายผู้เป็นเจ้าของเรือนผมสีทอง

     หลังจากคิดวนไปวนมาอยู่หลายตลบ ชายหนุ่มร่างเล็กก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางเดินตรงไปเขย่าร่างของคนที่นอนอยู่พร้อมกับเอ่ยเรียกสติขิงคนคนนั้นไปด้วย

     "เฮ้! คุณตื่นสิตื่น เฮ้!"

     คนตัวเล็กเอ่ยเรียกซ้ำอยู่หลายครั้งพร้อมกับฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างเอื้อมไปจับหัวไหล่ของคนที่นั่งหลับแล้วออกแรงเขย่าเพื่อหวังให้ชายตรงหน้าตนตื่นแต่มันก็ไม่ได้ผล

     จนสุดท้ายเทย์โตะก็ตัดสินใจพยุงร่างสูงของชายคนนั้นขึ้นมาแล้วเดินลากเขาเข้าไปในห้องของตนเองก่อน คนตัวเล็กใช้เท้าเตะบานประตูจนอ้าเปิดออกพร้อมกับที่เจ้าตัวเดินลากคนตัวสูงเข้ามาในห้อง เมื่อลากจนมาถึงโซฟาตัวสีเทาเข้มที่ตั้งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นปุ๊บเทย์โตะก็ออกแรงยกชายแปลกหน้าขึ้นมาแล้วปล่อยให้นอนแผ่ล้าอยู่บนโซฟาทันที

     "เฮ้อ~ตัวหนักเป็นบ้าเลยพับผ่าสิ!"เทย์โตะบ่นพร้อมกับทิ้งตัวนั่งแหมะลงกับพื้นห้องอย่างหมดแรง

     คนตัวเล็กนั่งหอบอยู่พักหนึ่งพร้อมกับที่สายตาของเขาเหลือบไปเห็นป้ายชื้อบนปกเสื้อของคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนโซฟาห้องตน เทย์โตะยันตัวเองลุกยืนแล้วเดินไปอ่านป้ายชื่อนั้นทันทีอย่างอยากรู้อยากเห็นว่าไอ้เพื่อนบ้านข้างห้องเขาเนี่ยมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร

     "...ฟราว...อย่างงั้นหรอ?"เทย์โตะพูดทวนชื่อของคนที่นอนอยู่ขึ้นมาเบาๆ

     "งึมๆ~อย่าเพิ่งไปเซ่~"

     ขณะที่เทย์โตะกำลัดูป้ายชื่อของคนตัวสูงอยู่ ฟราวก็ละเมอพูดออกมาเล็กน้อยพลางฝ่ามือใหญ่ของเขาเอื้อมมาดึงร่างของคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้แนบอก

     "ฮะเฮ้ย!!"

     หลังจากที่เหตุการณ์เมื่อกี้เกิดขึ้นปุ๊บ เทย์โตะก็มีอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัดพร้อมกับที่มือไม้ของเขาพยายามดันตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งของคนตัวสูงทันที แต่แรงของฟราวมีมากกว่าเจ้าตัวจึงทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากยันตัวเองออกจากแผ่นอกกว้างของคนตัวสูงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

     "เหม็นกลิ่นเหล้าชะมัด"เทย์โตะบ่นยุบยิบออกมานิดหน่อย

     ขณะที่เจ้าตัวกำลังบ่นอยู่หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นนาฬิกาเรือนหนึ่งที่ติดอยู่บนกำแพงห้อง เข็มนาฬิกามันบ่งบอกถึงเวลาที่ดึกมากพอสมควรแล้ว เทย์โตะจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมนอนทับอยู่บนร่างของฟราวเพราะพรุ้งนี้เช้าเขาต้องรีบไปเฝ้าเวณหน้าโรงเรียนตอนเช้าอีก...
     
     *****จบ*****

     ขอโทษด้วยนร้าาา~ที่ไรท์มาอัพช้า แต่งดีไม่ดียังไงก็ชออภัยด้วยเน้อ~ส่วนตอนที่สองจะมาอัพลงตอนไหนไรท์ก็ยังไม่แน่ใจด้วย ขอฝากเรื่องนี้ด้วยนะครับ บ๊ายบาย~\(^o^)/
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #6 montakhan19 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 12:14
    สู้ๆน่ะค้ามาต่อเร็วๆน่ะอยากอ่านแล้ว
    #6
    0
  2. #5 นาริน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 21:57
    นอนกอดกัน...

    #มาต่อๆ
    #5
    0
  3. #4 Ze'Nero (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 16:22
    สนุกมากค่ะ 55555 
    พวกเขานอนกอดกันด้วยแหละ
    ต้องบอกต่อ ต้องบอกต่อ หึหึหึ 
    #4
    0
  4. #2 KomoriYui (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 19:25
    มิคาเงะผมสีเหลืองไม่ใช่หรอ....ต่อๆๆๆ
    #2
    2
    • #2-1 OkamiSung(จากตอนที่ 1)
      2 กันยายน 2559 / 14:27
      อ้าวหรอ! แต่เราดูเป็นสีเขียวอ่ะ ถ้าตาถั่วไปก็ขอโทษด้วยน้าา~
      #2-1