จบ [สนพ.Nana NaRis YBooks] │Engineering มีใจ มีเกียร์ ยอมเป็นเมียได้รึยัง? [Yaoi]

ตอนที่ 27 : มีใจ ครั้งที่ 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 302 ครั้ง
    17 ก.ค. 60

-25-


ตั้งใจเรียน เที่ยงคืนเจอกัน

ไอ้ข้อความจากคนแปลกหน้านั่นเองที่ทำให้ผมต้องยืนกระต่ายขาเดียวพร้อมกับคาบไม้บรรทัดตั้งสองชั่วโมง ปากนี่แทบฉีกเลย รู้แบบนี้ปิดเสียงไว้ก็ดี ฮือ อยากจะร้องไห้เจ็บปากไปหมดเลยแหละ พอเที่ยงวันก็มานั่งหน้าสลอนที่คณะวิศวะ วันนี้ไม่มีใครมองด้วยสายตาแบบขยะเดินมาแล้ว

เฮ้อ ค่อยยังชั่ว

“เหนื่อยไหม”

“อัพลองเดินไปคณะกรีนดูสิ แล้วจะรู้สึก” ผมบอกเพราะนานทีอัพจะไปหา ส่วนใหญ่มักจะเป็นผมที่มากินข้าวด้วยมากกว่า ก็เข้าใจแหละว่าเด็กวิศวะชอบเลิกเที่ยงบ้าง เที่ยงครึ่งบ้าง ใจหนึ่งก็กลัวว่าเขาจะเหนื่อยแล้วหิวเกินไปหากต้องเดินมาหาผมที่คณะ ยอมรับว่ามันไกลพอสมควร

“เดี๋ยวอัพไปหาเอง”

“โอ๋ๆ กรีนล้อเล่นครับ” ผมบอกและยิ้มหวานประจบ

“อัพรู้ว่ากรีนเหนื่อย”

“เห็นหน้าอัพก็หายเหนื่อยแล้ว วันนี้กรีนต้องยืนคาบไม้บรรทัดหน้าห้องเรียนด้วย ตั้งสองชั่วโมงแน่ะปวดปากเลย” พอมีแฟนก็อยากเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี่ให้ฟัง อัพขยับมือมาลูบริมฝีปากพร้อมกับขมวดคิ้ว เกลียดแรง! เกลียดหัวใจตัวเองที่เต้นแรงทุกทียามอัพอยู่ใกล้ตัว

“เดี๋ยวไปซื้อยามาให้”

“ยาดีอยู่กับตัว ไปซื้อทำไมเล่า”

“ยาอะไร” เขาขมวดคิ้ว ผมเลยเอานิ้วชี้ที่ปากอัพ และเอานิ้วมาชี้ที่ปากตัวเองเป็นเชิงบอกใบ้ว่า จูบกับกรีนก็หายแล้วพอเจ้าตัวรู้ก็ยกมือลูบหัวด้วยสายตาเอ็นดู

“นี่ๆ พวกพี่ก็นั่งอยู่ด้วยไหม”

“ใช่ ทำเป็นโลกนี้มีกันแค่สองคน”

“ใช่ซี้ ~ พวกเรามันส่วนเกิน”

พวกพี่ทั้งสามบอกขึ้นจนผมหันไปยิ้มให้ พวกเขาไปซื้อข้าวมากินกันก็พูดแบบนี้แหละพวกอิจฉาคนมีแฟน พอเสนอให้ไปมีแฟนบ้างก็ไม่ยอม เรื่องมากจังเลยแฮะ เอาเถอะตอนนี้ต้องเอาตัวเองให้รอดก่อนดีกว่าเพราะหัวใจจะละลาย อัพหล่อมากต้องเอาแฟนไปเก็บไว้ในใจ เอาไปจูบให้ปากแตกเลย

เมื่อทุกอย่างลงตัวด้วยดีก็แยกย้ายกันไป ผมกลับไปทำงานที่คณะกับเพื่อนรักทั้งสองที่ห้องสมุด เพื่อนๆ เห็นก็ยกมือทักทายและก้มหน้าทำงานตัวเอง เรียกว่าไม่มีเวลามาทักทายอะไรกันมากเลย อ่า ต้องไปหาหนังสือเกี่ยวกับเรื่องที่ตัวเองได้รับมอบหมายสินะ

ผมเดินหาหนังสือกฎหมายเกี่ยวกับธุรกิจตามชั้นหนังสือไปเรื่อยๆ นิ้วไล่สันหนังสือแต่ก็ไม่พบสักที มันหายไปไหนหมดวะเนี่ย เอ๊ะ เจอแล้วแต่ทำไมมันอยู่ชั้นบนสุดเลยแถวนี้ก็ไม่มีบันไดด้วย เอาน่าลองเขย่งปลายเท้าดู

หนึ่ง สอง...

“ระวังหนังสือตกใส่หัว” เสียงทุ้มนุ่มหูดังขึ้นด้านหลังทำให้ผมหันไปมอง พอเห็นหน้าก็มองบนใส่ด้วยความหงุดหงิด ไอ้บ้านี่ทำไมโผล่มาบริหารบ่อยจังวะ ตอนเช้าก็มา ตอนบ่ายก็มา สรุปคณะรัฐศาสตร์ไม่มีการเรียนการสอนเหรอ

“ยุ่งอะไรด้วย”

“แค่จะช่วย” ลีโอบอก เขายืนด้วยท่าที่สบายมากคือเอามือซุกกระเป๋ากางเกงนักศึกษาสีดำและยืดแขนไปนิดหน่อยก็หยิบหนังสือกฎหมายมาได้แล้ว ที่จริงส่วนสูงเราไม่ห่างกันเท่าไหร่หรอก...ว่าไหม

“เอามาสิ”

“นี่ช่วยไหม พูดสิขอบคุณครับ” เขาก้มหน้ามามองจนผมเบือนสายตาหนี เรียกว่าเกลียดมาก มากจนอยากเอาสันหนังสือมาฟาดใส่หัวให้เลือดกระจายเต็มพื้น ทำไมพระเจ้าต้องส่งไอ้บ้านี่มาเรียนที่เดียวกับผมด้วยวะ

“อยากจะบอกว่า...”

“เกลียด ฮ่าๆ”

หัวเราะอะไรของเขากัน จริงจังเว้ย

“บอกแล้วว่าเกลียดอะไรจะได้แบบนั้น” เขาบอกและเอาหนังสือวางบนหัวจนผมต้องรีบจับไว้ ไม่ใช่อะไรหนังสือเล่มนี้หนามาก หนักมาก หากวางบนหัวนานกว่านี้สักสามวินาทีคอคงหักได้เพราะแบบนี้แหละผมถึงไม่เลือกเลือกเรียนนิติศาสตร์ ต้องไปนั่งจำกฎหมายสารพัดเลย เผอิญว่าสมองไมได้มีความจุมากมาย จำคำว่าเป็นแฟนอัพก็พอแล้ว

“ฉันมีแฟนแล้ว”

“ความรักของฉันคือการแย่งชิง มีแฟนแล้วก็เลิกได้”

ผมชะงักไปทันทีกับประโยคท่อนนี้ของเขา จะเป็นลีโอรึเปล่าที่โทรมาแล้วก็สร้างข่าวบ้าบอนั่นว่าผมนอนกับผู้ชายคนอื่น อยากจะเอ่ยปากถามก็กลัวคำตอบ ไม่อยากจะคิดว่าลีโอจะชอบผู้ชายหน้าตาบ้านๆ แบบผม มันคิดภาพไม่ออกจริงๆ เราสองคนเกลียดกัน คนเกลียดกันจะมารักกันได้เหรอ

ไม่ใช่เขาใช่ไหม

“นายไม่ได้ชอบฉันใช่ไหม”

(อัพต่อ)

“แล้วคิดว่ายังไงล่ะ”

“นายใช่ไหมที่เป็นคนสร้างข่าวนั่น ตัดต่อภาพว่าฉันนอนกับผู้ชายคนอื่น!” ผมชี้หน้าเขาด้วยความโกรธจัด ลีโอหัวเราะทันทีเหมือนตลกมากที่ผมใส่ร้ายป้ายสีเขาแบบนั้น ไม่อยากจะเชื่อลีโอเนี่ยนะชอบผม คนชอบกันเขาไม่ทำแบบนี้หรอก

“อย่ามาใส่ร้ายกันสิกรีน”

“ไอ้โรคจิตนั่นมันต้องเป็นนายแน่! เฮ้ยๆ” ผมร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆ ลีโอก็เอามือแกะกระดุมเสื้อนักศึกษาของตัวเองทีละเม็ดจนหมด จากนั้นก็ถอดมันออกจากตัวจนเผยให้เห็นร่างกายที่ดูดีสมบูรณ์แบบทุกตารางนิ้ว มีเนื้อแน่น กล้ามหน้าท้องเป็นลอน หุ่นดีอย่างกับนายแบบในนิตยสารเลย

ไม่ๆ ออกจากประเด็นแล้ว

“ถอดเสื้อทำบ้าอะไร ไม่เห็นเหรอว่าในห้องสมุดมีกล้องวงจรปิดอยู่” ผมเริ่มโวยวาย ถึงแม้จะไม่ชอบลีโอแต่ก็ไม่อยากให้ใครมองว่าไอ้หมอนี่เป็นพวกโรคจิต ดีไม่ดีเขาจะหาว่าผมมีผู้ชายเพิ่มอีกหนึ่งคนก็ได้

“ฉันอยากให้นายดูว่าร่างกายฉันเนี่ยผอมแห้งไหม ผิวขาวมากไหม แล้วไหนรอยสักมังกร ถ้านายฉลาดจะคิดได้ว่าคนในรูป...ไม่ใช่ฉัน”

ผมเงียบไปเลยเพราะมันคือความจริงทุกอย่าง ลีโอไม่มีรอยสักมังกร หุ่นไม่ได้หอมแห้งไร้เรี่ยวแรง ที่สำคัญผิวของเขาขาวกว่าผู้ชายในรูปเยอะ ลีโอมองด้วยสายตารำคาญก่อนจะเอาเสื้อนักศึกษามาใส่ตามเดิมด้วยท่าทางหงุดหงิด สงสัยจะไม่ชอบให้ใครใส่ร้ายว่าตัวเองเป็นพวกโรคจิตมั้ง

“อ้อ ฉันไม่ชอบผู้ชาย...แบบนาย”

“ไอ้บ้า ไปให้ไกลเลยไป!” ผมตะโกนใส่หน้าด้วยความเกลียดชัง เมื่อกี้ลีโอใช้นิ้วชี้ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยท่าทางเหมือนขยะเดินได้ ไหนจะสายตาที่โคตรดูถูกกันอีก

“ระวังตัวด้วย ศพอาจไม่สวย หึๆ”

ลีโอเดินออกไปแล้วพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ไม่ได้หวั่นไหวกับหุ่นอันดูดีของเขาแต่เพราะคำพูดก่อนไปต่างหาก ยอมรับว่าในใจอยากให้คนร้ายเป็นลีโอเพราะยังพอรับมือไหว อ่า ทำยังไงดีล่ะไอ้โรคจิตนั่นเป็นใครก็ไม่รู้ มันต้องวางแผนร้ายกาจไว้แน่ๆ

ผมเดินกลับไปนั่งข้างเพื่อนตามเดิมและเริ่มทำงานไปจนเสร็จ ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาไกลถึงหกโมงเย็นแล้ว อีกไม่นานอัพคงจะมารับกลับบ้านนั่นแหละ ให้ตายสิ ปวดหัว ใจมันเต้นแรงจนน่ากลัว

“มีอะไรปรึกษากันได้”

“เห็นนั่งหน้าเครียดมาตั้งนานแล้ว”

“ไม่รู้จะเล่ายังไงวะ” ผมบอกเพื่อนสนิททั้งสองคน มือก็ประสานกันไว้แน่นจนเหงื่อเริ่มชื่น เราควรจะเล่าเรื่องน่ากลัวให้เพื่อนฟังด้วยดีไหม ถ้าลุยเดี่ยวจะเป็นยังไง

“เราเพื่อนกัน มีปัญหาต้องช่วยเสมอ”

“เล่ามา เพื่อนไม่ทิ้งกันเว้ย”

“ถ้าเป็นเรื่องข่าวบ้าบอนั่นยิ่งต้องเล่า เล่ามา”

ยิ่งเพื่อนกดดันมากเท่าไหร่ผมจึงตัดสินใจเล่าเรื่องเบอร์แปลกให้โอวานและซุปเก๋ากี้ฟัง พวกมันสองคนผลัดกันถามผลัดกันแสดงความคิดเห็นจนเวลาล่วงเลยมาไกลถึงหนึ่งชั่วโมง ไม่รู้ป่านนี้อัพจะทำงานเสร็จรึยัง อย่างน้อยก็ช่วยบรรเทาความทุกข์ใจไปให้เพื่อนครึ่งหนึ่ง

“เที่ยงคืนนี้กูจะไปด้วย”

“จะดีเหรอวะโอวาน” ผมถามด้วยความเป็นห่วง

“พวกกูจะตามไปห่างๆ หากมันทำอะไรไม่ดีก็ลุยไปกระทืบเลย” คราวนี้ซุปเก๋ากี้บ้าง บางทีก็เป็นผู้ชายสำอาง บางครั้งก็ลุยโดยไม่กลัวอันตราย จะเก่งกล้าเกินไปแล้ว

“ขอบใจ”

“กลับยัง”

เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังทำให้ผมหันไปมองก่อนจะพยักหน้าลง อัพเดินมาคว้ากระเป๋าสะพายไปถือให้ก่อนจะเดินนำไปทางลานจอดรถซึ่งเจ้าตัวไม่คิดจะทักทายหรือรับไหว้เพื่อนผมเลย เอาเถอะคงรีบไปทำงานของตัวเองต่อนั่นแหละ เมื่อเราสองคนมาถึงรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ก็ทำตามเดิม ทำเหมือนที่ผ่านมา

พอปีนขึ้นมานั่งได้ก็โน้มตัวไปกอดเอวอัพไว้จนสายตาเหลือบไปเห็นเงาอะไรบางอย่าง พอหันไปมองเงานั้นก็เคลื่อนตัวออกไปแล้ว อ่า สงสัยจะคิดมากไปแหละ

อัพขับรถมาบนท้องถนนด้วยความรวดเร็ว เขาไม่ได้รีบหรอกแต่สไตล์การขับรถมันเป็นแบบนั้น เมื่อก่อนขับรถอย่างนุ่มนวลพอนานไปนรกส่งมาเกิดชัดๆ บางทีผมดื้อก็แกล้งขับรถเร็ว เบรกทีนี่หัวเกือบกระเด็น ถึงจะเป็นแบบนั้นเขาก็ไม่เคยทำให้ผมได้รับบาดแผลแม้แต่นิดเดียว

บอกเลยว่าสั่งสอนที ขอยอมเป็นเด็กดีสักวัน

“วันนี้อัพทำอาหารเยอะๆ ได้ไหม หรือจะซื้อไปก็ได้แต่ขอได้กินอาหารเย็นกับอัพวันนี้ ตามใจแฟนตัวเองหน่อยนะ” ผมบอกทั้งที่ยังซ้อนท้ายรถเขาอยู่ ไม่รู้ว่าเที่ยงคืนนี้จะเจออะไรบ้าง กลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะวางแผนชั่วให้ผมกับอัพต้องเลิกกันจริงๆ คนขับรถอยู่หัวเราะขึ้นพลางหันหน้าด้านข้างมามอง ถึงจะสวมหมวกกันน็อคอยู่ก็รู้แหละว่ามองด้วยสายตาอ่อนโยนเหมือนเคย

“แฟนใครขี้งอน ขี้บ่น ขี้น้อยใจแถมกินจุมากด้วย แต่ดีเนอะไม่นอกใจ”

(อัพต่อ)

“อัพว่ากรีนขี้บ่นเหรอ ไม่เคยบ่นเลย”

“เหรอ”

เหรอ!

ผมเบะปากใส่ร่างสูงและกอดกระชับเอวเขาให้แน่นขึ้น เมื่อรถมอเตอร์ไซค์จอดเทียบท่าที่หน้าคอนโดได้แล้วเราสองคนก็พากันเข้ามาในห้องครัวและช่วยทำอาหารเหมือนเคย ใจหนึ่งเริ่มกลัวแล้วสิหากใครคนนั้นจะพรากเราสองคนออกจากกัน พอคิดได้แบบนั้นก็เดินไปสวมกอดอัพทางด้านหลัง ใจมันหวิวไปหมด

กลัวว่าวันพรุ่งนี้จะไม่ได้กอดเขาแล้ว

“กลัวเหรอ”

“อื้อ” ผมตอบรับในลำคอและซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังเขาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า อัพหมุนตัวมาพลางเอามือลูบแผ่นหลังเป็นเชิงปลอบใจ สายตาเขามันดูแน่วแน่มั่นคงมาก

“ไม่มีใครพรากกรีนไปได้หรอก ตอนนี้แค่รอเท่านั้น”

หา?

ผมขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ตั้งใจจะถามว่ารออะไรแต่อัพดันแกะแขนผมออกและทำอาหารต่อ ชะโงกหน้าไปมองก็โดนผลักหัวอีกต่างหาก ในเมื่อพยายามจะถามแล้วมันไม่สำเร็จก็ปล่อยไป ยังไงก็ต้องลองดูสักตั้ง เที่ยงคืนนี้ได้รู้แน่ว่าไอ้โรคจิตมันเป็นใคร

“เสร็จรึยังเหรอ”

“หิวใช่ไหม”

“กรีนทนไหว ไม่ต้องรีบหรอก” ผมบอกแต่ถึงอย่างนั้นอัพก็เหมือนจะรีบทำอาหารให้เร็วขึ้นกว่าเดิม พอเห็นว่าแฟนตัวเองทำตัวน่ารักจึงยิ้มกว้างด้วยความดีใจ อยากจะเข้าไปหอมแก้มให้ช้ำไปเลย

“เสร็จแล้ว”

เร็วดีเนอะ

เราสองคนช่วยกันจัดอาหารบนโต๊ะจนเรียบร้อยและลงมือทานข้าวเย็นกัน ตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้วเหลืออีกแค่สี่ชั่วโมงเท่านั้นก็จะรู้ตัวคนร้าย ให้ตายสิทำไมตอนนี้ผมถึงมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก อัพดูแลเอาใจใส่ตลอดจนผมลืมความกลัวก่อนหน้านี้ไปเลย

“อัพนอนได้แล้ว ดึกแล้ว” ผมบอกหลังจากที่เราสองคนอาบน้ำกันเรียบร้อยแล้ว อัพนอนลงข้างๆ พร้อมกับดึงตัวผมไปกอดไว้แน่นแต่วันนี้ต้องเอาแขนเขาออกอย่างเสียดายเพราะถ้าอัพกอดตัวเราอยู่คงลุกออกไปตอนเที่ยงคืนไม่ได้แน่ อัพเห็นแบบนั้นก็ขมวดคิ้วไม่พอใจไง

“ทำไมถึงกอดแฟนตัวเองไม่ได้”

“คือกรีนเมื่อยมาก กอดวันอื่นเนอะ”

“อือ” เขาตอบรับง่ายๆ และหันหน้าไปอีกทาง

เวรกรรม!

แฟนงอนครับ แต่คืนนี้คงง้อไม่ได้ปล่อยให้งอนไปก่อนแล้วกัน เอาล่ะเหลืออีกประมาณสามชั่วโมงถึงจะได้เจอตัวผู้ร้าย คืนนี้ต้องเคลียร์ให้จบ เพื่อนผมก็พร้อมจะช่วยเหลืออยู่ห่างๆ หวังว่าจะไม่มีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้น

สามชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว...

ผมค่อยๆ ขยับตัวลุกอย่างเชื่องช้าเพราะกลัวว่าเสียงการเคลื่อนไหวจะทำให้อัพตื่นและถามว่าจะไปไหน เอาเถอะ ป่านนี้เพื่อนคงรอหน้าห้องกันหมดแล้วมั้ง อีกแค่สิบนาทีก็จะถึงเวลาที่นัดหมาย หวังว่าคนร้ายคนนั้นจะไม่โหด เอาความจริงคือกลัวไอ้โรคจิตนั่นมันจะปล้ำผมมาก

ครืด...

เฮ้ย ใครโทรมาวะเนี่ย ผมรีบเอามือตะครุบโทรศัพท์ทันที กลัวว่าเสียงสั่นของเจ้ามือถือจะส่งเสียงรบกวนชวนให้อัพตื่นมา คนที่โทรมานี่ไม่ใช่ใครอื่น ซุปเก๋ากี้นั่นเอง

“มากันรึยัง”

(ยืนรออยู่หน้าห้องแล้ว)

“เดี๋ยวจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ”

ผมวางสายก่อนจะหันไปจุ๊บหน้าผากของแฟนตัวเองแผ่วเบา อยากจะกอดอยากจะจูบก็กลัวว่ามันจะรุนแรง เอาเถอะคืนนี้ทุกอย่างได้กระจ่างแน่ ผมเหวี่ยงเท้าลงจากเตียงได้ก็ใช้เท้าเบาเดินออกนอกห้องและเปิดประตูออก เพื่อนรักทั้งสองคนยืนพิงผนังห้องรออยู่เลย

การแต่งตัวอย่างกับดาราเกาหลีแหละ

“เอาผ้าไหมพรมพันคอมาเพื่อ?”

“หล่อ จบนะ” โอวานเป็นคนตอบ

“พวกกูจะรออยู่หน้าห้อง หากเข้าไปนานเกินห้านาทีจะบุกเข้าไปช่วย” ซุปเก๋ากี้เป็นคนสรุปและเดินนำไปทางลิฟต์เพื่อมุ่งหน้าไปยังชั้นสี่สิบ โอวานเดินมายืนข้างๆ พร้อมกับยัดสนับมือมาด้วย ผมเห็นก็เบิกตาโตทันที

“อย่าทำหน้าตาเหมือนไม่เคยใช้ รู้ๆ กันอยู่”

ผมเบะปากให้เพื่อนก่อนจะเอาสนับมือยัดใส่กระเป๋ากางเกงนอนตัวโปรด ที่เพื่อนพูดเมื่อกี้ว่ารู้ๆ กันอยู่คือพวกเราเคยใช้มันมาแล้วตอนมอปลาย อย่ามองว่าพวกผมใสๆ เลย ถ้าเป็นเด็กดีจริงคงบวชเป็นพระไปแล้ว

(อัพต่อ)

ในที่สุดพวกเราก็มาถึงชั้น 40 ห้อง 1198 จนได้ ชั้นนี้ค่อนข้างเงียบปกติอาจไม่เงียบก็ได้ เอาเถอะเวลาเที่ยงคืนนี้ใครเขาจะมาแหกปากร้องเพลงกันเล่า ทำไมใจมันหวิวชอบกลคล้ายจะกลัวเอาการ

“พวกกูจะเดินไปหลบตรงบันไดหนีไฟ”

“เกินห้านาที จะเข้าไปช่วย”

“อย่าทิ้งกันนะ” ผมบอกก่อนที่เพื่อนจะพยักหน้าลงและเดินจากไปพร้อมกัน ผมยืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พร้อมกับเคาะประตูห้องสองสามที

ก๊อกๆ

ไร้วี่แววว่าจะมีคนอยู่

แอด...

เสียงประตูเปิดออก บานประตูมันแง้มออกเพียงเล็กน้อยแต่ไม่มีเจ้าของห้องปรากฏแก่สายตา ผมยื่นมือสั่นๆ ไปผลักและก้าวเท้าเข้าไป ในห้องมันค่อนข้างมืด ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความหวาดผวา เอ๋ ห้องนอนมันเปิดไฟอยู่นี่หว่า

ปัง!

เฮือก!

ผมหันไปมองด้านหลังตัวเองก็รีบก้าวขาถอยหลังไปทางห้องนอนที่เปิดไฟทิ้งไว้อยู่ บุคคลในเงามืดก้าวขาตามมาช้าๆ จนเราสองคนเดินเข้ามาในห้องนั้นแหละถึงเห็นใบหน้า แค่นั้นจริงๆ หัวใจผมก็กระตุกวูบด้วยความหวาดกลัว ไม่คาดคิดเลยว่าผู้ร้ายจะกลายเป็น...พี่ไอ!

“ว้าวๆ น้องกรีนทำไมช่างน่ากินแบบนี้”

เสียงอีกคนดูแหบแห้งมาก ผมอยากจะหนีไปให้พ้นแต่พอมองไปที่มุมห้องก็พบว่ามีผู้ชายร่างใหญ่อีกสองคนยืนอยู่ สองคนนี้เป็นแฝดกันชัวร์ หน้าตาท่าทางเหมือนกันอย่างกับคนคนเดียว ให้ตายตัวพวกเขามันใหญ่มาก กล้ามเป็นมัดๆ ผิวสีดำคล้ำ ไหนจะหนวดเครารุงรังอีก

“ของขวัญที่ฉันจะมอบให้น้องกรีนไง”

“นี่มันอะไร” ผมถามและทำตัวลีบ อยากจะมุดตัวหนีกับเหตุการณ์นี้ ถึงปากจะถามแบบนั้นแต่ทุกอย่างมันชัดเจนที่สุด เข้ามาในห้องนอนแบบนี้แถมผู้ชายสองคนยังสวมแค่กางเกงขาสั้นกันอีก ที่สำคัญมีกล้องอัดวิดีโอด้วย พวกเขาจงใจถ่ายคลิปไว้แล้วเอาไปให้อัพดูสินะ

“ยังไม่รู้อีกเหรอเด็กน้อย”

“...”

“ฉันรักนายไง รักมากเพราะนายจะทำให้ฉันหลุดจากหนีพนันสามล้านบาท เฮียใหญ่กับเฮียโตเขาอยากได้น้องกรีนเป็นเมีย เฮียทั้งสองคนบอกว่าถ้าจับน้องกรีนมาได้หนี้ทั้งหมดของฉันจะหายไปทันทีแถมยังได้เงินเพิ่มอีกหนึ่งล้านเป็นทุนเพื่อเล่นต่อด้วย”

ผมตัวสั่นไปหมด ในใจมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอยากจะตะโกนร้องให้ใครช่วยแต่มันไม่มีทางเป็นไปได้ คอนโดแห่งนี้เก็บเสียงได้ดีทุกห้อง ตอนนี้ก็ทำได้แค่รอเวลาให้ครบห้านาทีเท่านั้น เพื่อนผมจะต้องเข้ามาแน่ๆ

“น่าเสียดายที่น้องกรีนมันโง่ ไม่บอกให้ไอ้อัพมาช่วย ตลกดีเนอะ ความรักทำให้นายยอมเสียสละตัวเองเพื่อให้อีกคนไม่เดือดร้อน อยากจะปรบมือรัวๆ”

“พี่ไม่มีหัวใจจะไปเข้าใจอะไร” ผมบอกก่อนที่พี่ไอจะยกยิ้ม

“ใครบอกกัน พี่มีแต่ไม่คิดจะมอบให้ใครเท่านั้นเอง อ้อ ไอ้อัพมันนิสัยไม่ดีหรอก จะบอกให้เอาบุญว่ามันเลวกว่าที่น้องคิด ตอนปีหนึ่งมันควงสาวเป็นว่าเล่นและถ้าผู้หญิงคนไหนได้เดินคู่กับมันเป็นอันเข้าใจกันดีว่าจบที่เตียงทุกราย เฮอะ มันหล่อ เท่ ถึงไม่ใช่เดือนแต่มันก็ดัง แล้วน้องจะเสียใจ”

ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าอัพเป็นคนแบบนี้แต่มันคืออดีต แล้วไม่รู้ด้วยว่ามันคือความจริงรึเปล่า ผมก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือก็พบว่าครบห้านาทีแล้วอีกไม่นานโอวานกับซุปเก๋ากี้จะมาช่วย พวกเพื่อนต้องมาช่วยแน่นอน

“อ้อ เพื่อนของนายฉันสั่งให้คนไปจับตัวไว้แล้ว รอไปก็ไม่มีใครมาช่วยหรอก สู้ยอมเป็นเมียเฮียทั้งสองดีกว่า รับรองว่าได้ออกกำลังกายยันเช้า” พี่ไอบอกขึ้นจนผมเริ่มหัวหมุน อยากจะร้องไห้ออกมาเมื่อรู้ว่าความหวังสุดท้ายได้พังทลายไปแล้ว

“พูดมาก”

“เสียเวลา”

“อย่าเข้ามานะ!” ผมร้องเสียงดังลั่นเมื่อถูกไอ้ร่างยักษ์ทั้งสองจับแขนทั้งสองข้างพร้อมกับเหวี่ยงร่างลงบนเตียง พวกมันนอนขนาบข้างพร้อมกับกระซิบข้างหูจนผมนึกรังเกียจขยะแขยงไม่น้อย

“เป็นเมียเฮีย รับรองว่าสบายไปทั้งชาติ”

“อยากได้อะไรเฮียโตจัดให้หมด”

“ปล่อยผมไปเถอะนะ ผมรวยผมเลี้ยงตัวเองได้” ผมบอกและพยายามดิ้นรนสุดชีวิตแต่พวกมันไม่ยอมปล่อย มือของพวกมันช่วยกันปลดกระดุมเสื้อนอนผมอย่างรวดเร็ว ให้ตายสินี่ผมต้องเป็นเมียพวกมันงั้นเหรอ ไม่น่าเลยผมมันโง่เองถ้าบอกอัพว่าจะมาห้องนี้ก็น่าจะรอดอยู่

“แต่พี่อยากเลี้ยงน้อง จะดื้อไปทำไม”

“อัพ! ช่วยกรีนด้วย! ฮึก อัพกรีนกลัว ฮือ” ผมร้องไห้ทันทีเมื่อมือหนานั่นลูบไปทั่วแผ่นอกอย่างน่ารังเกียจ มันน่าขยะแขยงสิ้นดี เข้าใจแล้วว่าตัวเองไม่ใช่เกย์แน่นอน ทำไมตอนจูบกับอัพ กอดกับอัพ หรือล่วงเกินอัพมันไม่มีความรู้สึกอย่างนี้ อยากจะกลั้นลมหายใจให้ตายซะเดี๋ยวนี้

พระเจ้าฮะ ใครก็ได้ช่วยผมที

“เริ่มถ่ายแล้วนะพี่ เฮ้ย!

โครม!

---------------------------------------------------------------------

สำหรับผลโหวตเรื่องของหมอปอนด์และพันทิป สรุปเขาจะแต่งให้แน่นอน ครั้งแรกตั้งเป้าไว้แค่ 100 แต่ตอนนี้มันปาไปเยอะแล้ว

ส่วนเรื่องอัพกรีน ตอนนี้ก็รู้แน่นอนว่าใครคือคนร้าย แล้วไอ้ต่างหูมีคนทายถูกเยอะมาก ฮ่าๆๆ มันมี GPS อยู่และแอบฟังด้วย

(เดี๋ยวอัพก็เฉลยให้กรีนฟังเองแหละ)


**ต้องขอบอกก่อนเลยนะว่าเขาไม่ได้เปลี่ยนตัวคนร้าย แต่งไปคือตั้งใจเอาพี่ไอตลอดเพราะตอนที่อัพเอาหนังสือฟาดใส่อีกคนแล้วหัวแตก (ยังจำได้ไหม) อีกคนจากไปด้วยความโกรธ ตัวละคนตัวนี้ยังจบไม่สวยเขาเลยดึงมา เขาอ่านคอมเมนต์และดูว่าใครจะทายถูกบ้าง แป่ว! ไม่มีเลย 555+ ยังไงก็เจอตอนหน้านะ บ๊ายยย


เพื่อนอัพ นิยายของพี่นนท์ คลิกที่ภาพด้านล่างได้เลย


เพื่อนอัพ นิยายของพี่ฝุ่น คลิกที่ภาพด้านล่างได้เลย
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 302 ครั้ง

5,487 ความคิดเห็น

  1. #5428 ครึ่งคนครึ่งวาย (@yaoi55) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 14:10

    พี่ไอทำไมเป็นคนเเบบนี้
    #5428
    0
  2. #5399 earnnearn (@earnnearn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 11:16
    ไม่คิดเลยอ่ะว่าจะเป็นไอ
    #5399
    0
  3. #5229 AirrUtai (@AirrUtai) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 11:19
    ผิดคาด ไม่ได้นึกถึงเลย
    #5229
    0
  4. #5147 bwp_k (@bwp_k) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 01:02
    พี่ไอนี่เอง เลวววส
    #5147
    0
  5. #4534 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 20:50
    สร้างเรื่องอีกแหละกรีนเอ้ย ทำไมไม่บอกอัพไปนะ สงสารกรีน อัพจะไปช่วยทันมั้ยเนี้ย
    #4534
    0
  6. #4154 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 08:55
    อ่าว เดาผิดกันหมดเลย ชอบความถอดเสื้อโชว์ อยากเห็น 555 ไอแม่งเลว อัพฆ่ามานนนนนน
    #4154
    0
  7. #4050 chootikarn (@chootikarn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 18:38
    ลีโอเราขอโทษ55555555
    #4050
    0
  8. #3926 music of monster (@nook70240) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 19:07
    ขอกราบขอโทษลีโองามๆที่ดันไปเข้าใจผิด หนูขอโทษษษ
    #3926
    0
  9. #3809 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 15:55
    อ้าววว -พี่ไอ นี่ก็นึกว่าลีโอ555 ซอรี่ค่ะลีโอ5555
    #3809
    0
  10. วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 22:43
    นึกตั้งนานว่าใครคือพี่ไอ่555 //ถ้าไรท์ไม่บอกก็นึกไม่ออก55 สงสารเค้านะที่ถูกลืม^0^ กะแล้วเชียวไรท์ว่าแล้วต่างหูมันต้องมีอะไร //หึหึ
    #3102
    0
  11. #2838 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:00
    มันร้ายกาจมากอ่ะ
    #2838
    0
  12. #2730 Lalaland332221 (@Lalaland332221) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 20:43
    อ่านมารวดเดียวเลยยย รอออออ
    #2730
    0
  13. #2696 vaanthunvarat (@vaanthunvarat) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 19:36
    สักวันจะกลับไปนับคำว่า"เหรอ"ที่อัพพูด????
    #2696
    0
  14. #2644 Beer Sakunrat (@sakunrat_1997) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 11:03
    คนร้ายคือคนที่ทุกคนลืมไปแล้ว5555555555555 อัพมาช่วยแล้วใช่มั้ยยย
    #2644
    0
  15. #2643 Bour4042 (@Bour4042) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 10:21
    ลืม-พี่ไอไปเเล้วเเฮะ=+=
    #2643
    0
  16. #2642 flower_grow (@flower_grow) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 10:14
    ไอไหน????ลืม พี่อัพมาช่วยน้องกรีนเร็วว
    #2642
    0
  17. #2641 Auekan (@Auekan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 09:42
    ใครคือ ไอ...?
    #2641
    0
  18. #2639 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 07:42
    ลืมพี่ไอไปแล้วจะผิดมั่ย 55555
    #2639
    0
  19. #2638 flowerhlaing (@flowerhlaing) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 02:40
    ไอคือใครอยากรู้ๆๆๆๆ
    ไรท์ตัดได้ค้างงงมากกกก
    #2638
    0
  20. #2637 JB_BestDEF (@JB_BestDEF) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 02:31
    อยากจะบอกว่าลืมพี่เขาไปแล้วแหละ
    555555555
    #2637
    0
  21. #2636 Kim Hyunjae (@hyunjae-195) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 00:41
    ไอไหนอะ...
    #2636
    0
  22. #2635 CieloCielo (@CieloCielo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 00:12
    -พี่ไอ...ไหนว่ะ(ใครอ่ะ5555)
    #2635
    0
  23. #2634 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 23:46
    โอ๊ยยย ตัวร้ายที่คิดไม่ถึง
    #2634
    0
  24. #2633 NichananMild (@NichananMild) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 23:46
    รออยู่นร้า
    #2633
    0
  25. #2632 miew_taun (@miew_taun) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 23:37
    ตอนแรกคอมเมนต์แบบไม่ได้สงสัยแต่พอลองกลับมาอ่านอีกที เออไอนี่ใครว่ะ....55555555555
    #2632
    0