จบ [สนพ.Nana NaRis YBooks] │The Gear ใส่ช็อปเซอร์ๆ จะมีสิทธิ์ชอบหมอรึเปล่า? [Yaoi]

ตอนที่ 9 : เกียร์ที่ 6 น้องหมอเนียน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37,640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 822 ครั้ง
    12 มิ.ย. 60

-6-



“บ้าเหรอ พี่กลับบ้านไปนอนพักเถอะ เพิ่งรับน้องมาไม่ใช่ไง” ผมเอ่ยปากไล่เมื่อเขาชวนพูดเรื่องที่ทำให้หน้าร้อนอีกแล้ว พี่กลเป็นบ้าอะไรนักหนาเนี่ยเอะอะหยอดตลอด ไม่รู้เลยว่าการจีบคือตามคิดชีวิตอีกคนและทำให้อีกฝ่ายหน้าแดง ไม่รู้ว่าผมหน้าแดง รู้แค่ว่าหน้ามันร้อนมาก

“เขินแล้วชอบเปลี่ยนเรื่องว่ะ”

“อะไร กลับไปสิ” ผมบอกและเสตามองไปทางอื่น

ไม่ได้เขินเล๊ย! แค่ไม่ชอบถูกใครพูดแบบนี้ต่างหากเล่า

พอเหลือบสายตาไปมองพี่กลก็พบว่าเจ้าตัวยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ไม่มีทีท่าจะกลับบ้านกลับช่องของตัวเอง ถ้าปล่อยให้รถมอเตอร์ไซค์เก่ากึกจอดนานกว่านี้ ระวัง! ระวังอะไหล่รถจะหลุดเอาน้า

“แล้วรถไปไหน ทำไมไม่ขับมา” พี่กลถามแล้วพยายามให้ผมหันไปมองหน้าแต่ผมเสมองไปทางอื่น ดูรูปปั้นการ์ตูนยังดีกว่าตั้งเยอะ มันกำลังชี้หน้าผมอยู่ อั๊ยยะ! แกรู้ใช่ไหมว่าฉันคิดอะไร บ้าเถอะ ขนาดรูปปั้นผมยังเถียง (ในใจ) กับมันได้

“ผมเจ็บข้อเท้า เลยนั่งรถมากับเพื่อนแต่วันนี้เพื่อนรีบไปเฝ้าย่าที่โรงพยาบาล”

“อ๋อ แล้วถ้ากูขออัญเชิญมึงกลับบ้านด้วยกัน มึงจะไปป่ะ...ด้วยรถคันนี้” พี่กลชี้ไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองซึ่งบัดนี้เปียกแชะไปเรียบร้อย

“ผมไม่เคยซ้อนรถมอเตอร์ไซค์” พอผมบอกพี่กลก็เลยมายืนตรงหน้า แม่งชัดเจน ผมไม่ได้ม๊อง!

“งั้นก็เคยซะสิ”

“เอ่อ

“ถึงมันจะเก่า นั่งไม่สบาย และอาจเปียกฝน”

“อย่าเสี่ยวขอร้อง” ผมพูดดักจนพี่แกหัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหน้าไปมา

“เปล่า กำลังจะบอกว่ามันก็สามารถพามึงไปส่งบ้านได้”

อ๋อ ก็มันมีล้อนี่เนอะมันย่อมพาผมกลับบ้านได้แน่นอนแต่กลับบ้านครบสามสิบสองไหมต้องลองถามใจเธอดู ถามใจไอ้รถเก่าๆ นี่แหละ โอ้แม่เจ้า แกผ่านการใช้งานมากี่ปีแล้วฮะ แม่งเศษเหล็กยังอายเลยผมเห็นแล้วแอบคิดว่าหากเอาไปขายจะได้ถึงร้อยบาทไหม

“เร็วๆ ฝนเริ่มซาลงบ้างแล้ว” พี่กลว่าแล้วคว้ามือผมเหมือนจะดึงไปยังรถเก่าๆ นั่นแต่ผมยื้อไว้สุดชีวิตยังไงดีวะ พอเห็นเสื้อที่แนบลู่กับลำตัวของเขามันกำลังทำผมเปลี่ยนใจอ่า! นี่เราชายแท้ไม่ใช่เหรอทำไมต้องชื่นชมเขาแบบนี้ หยุดความคิดลามกสักทีสิ

“อือ ไปก็ได้แต่ผมกลัวตกวะ” พอพูดแบบนี้ พี่กลก็จะต้องตอบว่า

“เอวกูกอดได้น่ะ สำหรับมึงกูให้กอดฟรีทั้งชีวิตเลย”

“เหอะ ทำเป็นพูดไป” ผมบอกแล้วแสร้งตีหน้านิ่ง พอตวัดขาขึ้นรถได้ใจผมเต้นระรัวเป็นเสียงกลอง ซ้อนสองคนมันจะไม่พังใช่ไหม โปรดอย่าทำร้ายจิตใจพี่หยุดฝนตั้งแต่ครั้งแรกเลย พี่ไม่เคยขึ้น แกช่วยสร้างความทรงจำที่ดีให้หน่อยสิ แง เสียวตกเป็นบ้า

“แขนขาดหรือไง กอดไว้สิ”

“เขินว่ะ” ผมพึมพำเบาๆ

พี่กลที่เอื้อมมือมาคว้าแขนผมไปรัดเอวตัวเองก็นิ่งไปเช่นกัน

หรือว่าเขาจะโกรธที่เผลอพูดแบบนั้น อ่า จริงด้วยสินะเขาอาจจะไม่ชอบก็ได้แต่พอจะดึงแขนออกจากเอวพี่กลดันคว้าไว้แล้วหันหน้ามามองเพียงเสี้ยวเดียว จมูกโด่งเป็นสันกำแพงเมืองจีนเลย เวลาผมเปียกแล้วเซ็กซี่เป็นบ้า ลองเอามือเสยผมสิผมอยากเห็นว่ะ

แล้วหน้าพี่กลจะแดงทำไมเนี่ย!?

“ฮ่าๆ เขินเหมือนกัน”

ไร้การตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก

ผมก้มหน้าซบแผ่นหลังกว้างทันที เจ้าตัวหัวเราะออกมาแล้วหยิบหมวกกันน็อคมาสวม ผมเองก็ไม่ได้หวังจะใส่มันหรอก ไม่ใช่อะไรผมมั่นใจว่าเขาจะไม่พาผมล้ม แต่ถามใจเจ้ารถคันเก่าก่อน มันจะพังเปล่า รถสตาร์ทแล้ว เริ่มใส่เกียร์แล้วและผมก็กอดเอวนั่นไว้แน่น ถ้าพาขี่รถล้มพี่หยุดฝนขอสาบานเลยว่าชาตินี้จะไม่มานั่งมันอีก กลัวเจ็บเว้ย พี่กลเริ่มบิดไปข้างหน้าแล้ว! ฮือ

เย็นสบาย ~ ความรู้สึกแรกของคนเคยนั่งรถมอเตอร์ไซค์ เกิดมาขับแต่รถยนต์ ไม่เคยได้แตะเลยไอ้รถสองล้อเนี่ย ตอนนี้ฝนเริ่มซาจนแทบไร้เม็ด ยิ่งขี่ออกมาไกลจากมอมากเท่าไหร่ความเย็นเริ่มปะทะผิว ตอนนี้เนื้อด้านหน้าของผมเปียกเรียบร้อย

ฟินเลยครับ ได้สัมผัสคนหล่อเนี่ยแต่ขอโทษเถอะ ผมโคตรหนาวอ่ะ

ใช้เวลาไม่นานรถเก่าๆ ก็แล่นมาจอดหน้าบ้าน ผมเหวี่ยงขาลงและยืนมองเจ้าคนสวมหมวกกันน็อค ไม่รู้เขาทำหน้ายังไงอยู่ด้วยแต่ถ้าให้เดาคงยิ้มแป้นเช่นเคย จะว่าไปการเป็นเฮดว้ากคงลำบากมากมาย แย่หน่อยๆ เนอะต้องพยายามปั้นหน้ายักษ์ต่อหน้าน้องปีหนึ่งเนี่ย

“ขับรถกลับบ้านดีๆ นะ” ผมบอกและมองเขาซึ่งพยักหน้าลง

“ครับ”

เสียงอู้อี้ที่ดังมาจากหมวกมันทำผมเขินอีกแล้ว มีคงมีครับอะไรเล่า แม่งเข้าบ้านดีกว่าแต่พอจะเดินหนีความอายพี่กลดันคว้าแขนผมไว้ผมก็เลยต้องหันไปมองอีกรอบ

“ฝันดีคนน่ารัก”

“เออ ฝันร้ายไปซะ” ผมบอกไม่จริงจัง พี่แกก็หัวเราะหึๆ ในลำคอ ร้ายกาจ ~

“ฝันถึงกูบ้างนะ เดี๋ยวส่งใจมาตามสายลม”

“ไปนอนเถอะ ดูท่าพี่จะใกล้บ้าและ” บอกไปก็ก้มหน้ามองรองเท้าไป แม่งทำร้ายว่ะ

“บ้าเพราะ

“กลับบ้านไปเถอะครับ ผมขอล่ะ ไปไป๊! เดี๋ยวฝนตกอีกรอบหรอก” ผมรีบบอกเพราะรู้ว่าเขาต้องหยอดด้วยคำเสี่ยวๆ แน่ อย่างเช่นบ้าเพราะรักอะไรอย่างนี้ เสี่ยวตัวพ่อเลย

“ก็ได้ ฝันดีอีกรอบ” พี่แกยกมือผมไปพรมจูบอย่างรวดเร็วจนผมตาลีตาเหลือกทำอะไรไม่ถูก ถึงแม้จูบของเขาจะไม่ได้แตะลงที่ปากก็เถอะ มันก็แค่ยกไปทาบตรงหมวกกันน็อคเท่านั้น แต่ทำไมหน้าถึงร้อนปานนี้

บรื้นๆ บรื้นนน

ไปแล้ว ไปเลยไอ้พี่บ้า ฮ่าๆ

“อ่าวเฮ้ย เสื้อช็อปไม่ทันแล้ว”

“ใครมาส่งเหรอลูก” ผมหันไปมองก็พบว่าเป็นหม่อมแม่นั่นเอง เธอเดินกางร่มสีหวานออกมาทั้งๆ ที่ตอนนี้แทบไม่มีฝนตกด้วยซ้ำ แดดอย่าได้ถามถึงแทบไม่มีแสงแดดส่องเลย

“คนที่ให้ผมยืมเสื้อช็อปนั่นแหละครับ”

“น่ารักจริงๆ เลย วันหลังชวนเขามาทานข้าวที่บ้านเราสิจ๊ะ” แม่บอกด้วยรอยยิ้มผมก็เลยพยักหน้าลงแต่ไม่มีทางชวนเด็ดขาด ถ้าเขาเผลอบอกแม่ว่ากำลังตามจีบผมอยู่ผมตายแน่ ยิ่งถ้าพ่อรู้มันยิ่งกว่าคำว่าตาย

“เอ่อครับ วันหลังก่อนนะครับ”

“เข้าบ้านเร็ว แม่มีเรื่องอยากให้หนูช่วยแน่ะ ช่วยแม่ทีนะลูกหยุดฝน”

หือ? ผมเดินเข้าบ้านพร้อมแม่ตัวเอง และพอเหยียบพื้นบ้านได้ป้าใบบัวก็ยื่นผ้าขนหนูมาให้เช็ดหัวทันที อ่า ก็ยังดีแล้วพี่กลล่ะป่านนี้ไม่ป่วยตัวร้อนไปแล้วเหรอ เหอะ! ช่างเขาสิครับจะไปสนใจทำไม ผู้ชายคนนั้นถึกยิ่งกว่าช้างม้าซะอีก โดนฝนแค่นี้ไม่ตายหรอก

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“คือแม่สงสัยว่าหยุดฝันกำลังแอบมีแฟน ไม่ค่อยกลับบ้าน” ทำไมแม่ถึงคิดแบบนั้นล่ะ มันเป็นเรื่องปกติมากที่หยุดฝันจะไม่ค่อยกลับบ้าน ผมเคยได้ยินมาว่าเด็กวิศวะค่อนข้างติดเพื่อน ติดยิ่งกว่าแฟนตัวเองเสียอีก

“เด็กวิศวะมักติดเพื่อนแบบนี้แหละครับ”

“แม่ไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะติดอะไรเบอร์นั้น” แน่ะ! ภาษาวัยรุ่นเชียว

“งั้นแม่จะให้ผมทำยังไงเหรอครับ” ผมถามทั้งที่ใจไม่อยากเป็นโคนันเวอร์ชั่นสองเลย เชื่อไหมว่าแม่จะต้องให้ผมไปตามสืบแน่ว่าจริงๆ แล้วน้องมีแฟนหรือเปล่าและประโยคต่อมามันก็เป็นความจริง ความซวยมาเยือนอีกแล้วไอ้หยุดฝนเอ๊ย

“สืบให้แม่ที ตามติดชีวิตหยุดฝันและคอยดูว่าสนิทกับใครบ้าง”

“แต่พรุ่งนี้ผมมีเรียน

“ไม่เป็นไร งั้นไปตอนที่หยุดฝันกำลังรับน้อง เข้าไปสืบเลยหนู” รับน้องหลังเลิกเรียนของเด็กวิศวะมันตรงพอดีเลยกับเวลาที่ผมเลิกเรียน พรุ่งนี้เลิกเรียนเร็วเสียด้วย

“เอ่อ ก็ได้ครับแต่วันเดียวเท่านั้นนะครับ”

“จ้า อ้อ ถ้าหนูจะมีแฟนห้ามปกปิดไว้เชียว มีอะไรต้องเล่าสู่กันฟังเข้าใจไหมลูก”

“ครับ งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ” ผมตอบรับก็เดินเข้าห้องไปอย่างเงียบๆ จะไปสืบยังไงล่ะผมถึงจะรู้ว่าน้องมีแฟนจริงหรือเปล่า เอ๋ หรือต้องเป็นน้องหมอเนียนดีเข้าไปรวมกลุ่มกับเด็กวิศวะถึกๆ มันน่าจะช่วยได้มั้ง

ดือ ตึง 

กล : หกโมงเย็น กำลังนั่งคิดถึงหมออยู่

หยุดฝน : ถึงบ้านแล้วไง

กล : ถึงแล้วครับ อย่าลืมเช็ดหัวด้วย เดี๋ยวป่วย

หยุดฝน : บอกตัวเองก่อนไหม

หยุดฝน : ไปอาบน้ำอ่านหนังสือแล้ว

หยุดฝน : บาย

 

เช้าวันใหม่ ผมติดกระดุมเสื้อนักศึกษาทีละเม็ดเหมือนทุกวัน ทำอะไรก็เชื่องช้าไปหมดซะทุกอย่าง ไม่เห็นต้องรีบร้อนเลยถึงแม้ว่าผมต้องไปคณะวิศวะก่อนก็เถอะ คือเสื้อช็อปพี่แกลืมทิ้งไว้กับผมนะสิ อะไรจะบังเอิญปานนั้น เขาไม่สังเกตเลยหรือไงนะ

หลังจากที่กินข้าวเช้าอะไรเรียบร้อยก็ขับรถมาคณะวิศวะทันที จอดรถที่เดิมที่ที่ผมเคยถูกพวกมือบอนแอบถ่ายรูปไปลงเพจมหาลัยอะไรนั่นแหละ ช่างแม่งสิ ผมไม่สนใจอยู่แล้ว พอเดินลงมาจากรถได้ก็มีแต่คนมองเต็มไปหมด อ่า พี่กลอยู่ไหนวะ งั้นโทรหาดีกว่า

(คิดถึงเหรอถึงโทรมาหาพี่เนี่ย) พี่แกติดโทรศัพท์หรือเปล่าวะ โทรไปไม่ถึงสามวิก็รับสายและ

“เปล่า อยู่ไหน”

(โธ่ๆ แล้วถามทำไมครับ)

“เออน่า ตอบมาสิ”

“ลานเกียร์”

ติ๊ด!

พอรู้ที่หมายผมก็ตัดสายไปเลยและก็มุ่งหน้าไปลานเกียร์ สถานที่ที่ปีหนึ่งวิศวะต่างต้องมารับน้องทุกวันและวันนี้ผมก็จะมาเนียนตามแผนที่วางไว้เช่นกัน อ่า ตอนนี้ต้องเอาเสื้อไปคืนเจ้าตัวก่อน ณ ตอนนี้ผมเห็นเขาแล้ว

พี่กลใส่ชุดนักศึกษาแปลกประหลาดจากคนอื่น พี่ว้ากอีกสี่คนเดาว่าน่าจะเป็นเพื่อนเขาแหละคนพวกนั้นสวมเสื้อช็อปมาหมด พี่แกไม่คิดบ้างหรือไงกันว่ามันไม่เหมือนชาวบ้าน เมื่อวานหรือตอนเช้าก็น่าจะบอกันสักนิดว่ากูลืมเสื้อช็อปไว้กับมึงอะไรประมาณเนี่ย

เฮ้อ ~

“เออ ทำไมมึงไม่ใส่เสื้อช็อปมาวะ” ผู้ชายบุคลิกนิ่งๆ เอ่ยถาม

“ใช่ วันนี้รับน้องนะเว้ย” อีกคนถามต่อ คนคนนี้ค่อนข้างออกแนวขี้เล่น

“เออน่า ถามมากจริง” และพี่กลก็ตอบได้ในแบบของพี่กลนั่นเอง

“เฮ้ย น้องคืนนั้นนี่หว่า” พี่ที่ออกแนวขี้เล่นชี้หน้าผมก่อนที่ทั้งโต๊ะจะหันมามอง พี่กลเองนี่หันขวับเลยครับ เราสบตากับปุ๊บพี่แกก็อมยิ้มจนน่าหมั่นไส้ เอาแล้วไง ตอนนี้ทั้งลานเกียร์มีแต่คนมองแล้วเนี่ย

“เฮ้ย มาทำอะไรวะหยุดฝน”

“เอ่อ เอาเสื้อมาคืน” ผมบอกแล้วยื่นเสื้อช็อปให้ซึ่งพี่แกก็รับไปและยิ้มละมุนเช่นเคย กำลังจะตามอารมณ์นั่นแล้วแหละถ้าไม่สะดุ้งเสียก่อน พวกพี่วิศวะต่างโห่แซวเป็นขบวนขันหมาก จากโต๊ะพี่กลโต๊ะเดียวก็กลายเป็นว่าทั้งลานเกียร์เลย ช่างแม่งเถอะครับ

“ง่อววว ไม่มีเสื้อเพราะให้น้องหมอนี่เอง”

“อะไร๊! เพื่อนเราจีบหมอเหรอครับ”

“กิ้วๆ”

“อิจฉาเฮดว้ากปีนี้ชะมัด”

“ว้ายๆ น้องเค้าเขินเว้ยพวกมึงงง”

“น้องหมอครับ ไม่ทราบว่าน้องได้เกียร์จากไอ้กลไปยังอ่า”

“กูว่าไม่เหลือหรอก”

“ว่าไงครับน้อง” และเมื่อผมยืนนิ่งแบบนั้นก็มีพี่คนหนึ่งเดินมาถาม เขาไม่ได้นั่งโต๊ะเดียวกับพี่กลหรอกแต่หน้าตาพี่แกค่อนข้างติดลบ ความเป็นโซตัสมันฝังเข้าเนื้อทะลุกระดูกดำไปแล้วเหรอ หน้าตาหน้ากลัววะแถมมือพี่แกยังถือค้อนเหล็กอันเบ้อเร่ออีก

แม่งน่ากลัว ทุบหัวใครนี่แบะแน่ๆ

“ไม่เสือกดิ” พี่กลบอกพร้อมกับลุกมาผลักหัวคนถาม สายตาพี่แกน่ากลัวฉิบหายเลย

“เอ่อ จะไปเรียนแล้ว”

“ครับๆ ไปส่งนะ” พี่กลหันมามอง สายตาอ่อนโยนมาเชียว

“แหมๆ มีไปส่งด้วยเว้ย”

“โอ๊ย มุ้งมิ้งน่ารักเชียวนะมึง”

“เออ มึงแม่งไม่น่ารอดเงื้อมมือหมอแน่ๆ”

“เหรอ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าไม่รอดจากหมอแน่ๆ”

“ผมไปแล้วนะ ไม่ต้องไปส่งหรอก” ผมบอกเพราะถ้าอยู่นานกว่านี้พวกวิศวะไม่หยุดแซวแน่

พอเดินเข้ามาในคณะแพทย์ก็เริ่มการเรียนการสอนทันที เพื่อนในห้องก็ถามว่าไปไหนมา ผมก็อือเออไปมั่ว เรียกว่าแต่งเรื่องดีดีนี่เอง ทั้งวันมีแต่วิชายากๆ อย่างวิชาอังกฤษเนี่ย โอ้โฮ อย่ามองว่าพี่หยุดฝนคนนี้จะปลื้มนะเออ อืม เอาเถอะ เพื่อวงการแพทย์ผมต้องเก่งให้ได้สักวัน

เรียนเสร็จแล้ว รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เหอะๆ แต่ต่อจากนี่สิภารกิจที่หม่อมแม่ได้ประทานให้ ผมต้องไปรับน้อง ไปที่คณะวิศวะอีกรอบ ตายแน่ตายชัวร์แล้วผมจะรอดจากสายตาพี่กลไหม สาธุ! ฟ้าโปรดอย่าเล่นตลกกับข้าเลย

 

@คณะวิศวกรรมศาสตร์

“อะไรนะ!!!?”

แฝดน้องตะโกนถามรอบที่สามหลังจากที่ผมเดินมาคณะวิศวะ ก็ไม่มีอะไรมากก็แค่ขอให้น้องหมออย่างผมเนี่ยเนียนเป็นเด็กวิศวะสักวัน รับน้องอะไรมันคงไม่โหดมากมายหรอกมั้งก็แค่โดนว้ากเอ๊ง! พี่หยุดฝนทำได้

อ้อ ในกลุ่มของหยุดฝันผมพอจะรู้บ้างแล้วว่าใครชื่ออะไรบ้าง เพื่อนของหยุดฝันมีด้วยกันสามคน คนแรกชื่อทิน ผู้ชายคนนี้เป็นคนรูปร่างผอมแห้ง ผิดขาวซีดราวกับผีจูออนเวอร์ชั่นสอง คนต่อมาชื่อเบ็ด คนนี้จะตรงกันข้ามกับคนแรกโดยสิ้นเชิง อ้วนตุบ! โอ่งมังกรยังอายเลยคิดดู ผิวก็ไม่จัดว่าดำมากแต่มากที่สุด

ไม่มีอะไรลงตัวเลยเพื่อนของหยุดฝันเนี่ย

คนสุดท้าย ค่อยมองดูได้หน่อย เอ่อ ไม่หน่อยหรอกมันต้องบอกว่านายแบบหลุดออกมาจากนิตยสารเลย หล่อ ดวงตาคมเข้ม บุคลิกออกแนวนิ่งเฉยแต่ดุดัน ผิวขาวกำลังพอดีและที่สำคัญสนิทกับหยุดฝันที่สุด พี่ชายคนนี้ขอทำนายมันใช่แน่ พี่รู้ พี่เห็น มันต้องแอบกุ๊กกิ๊กกันชัวร์!!!

“เออพี่จะเข้าไปด้วย จะไปรับน้องด้วย”

“ไม่ได้ คณะผมมันโหด เดี๋ยวสั่งทำโทษนั่นนี่ น้องเป็นห่วงพี่นะเว้ย” หยุดฝันดูท่าจะไม่ยอมง่ายๆ เข้ามากอดแขนบ้างซบหน้าบ้าง อย่ามาอ้อนเชียวเดี๋ยวกระผมใจอ่อนเอา

“ผมว่าอย่ามาเลย เดี๋ยวโดนเฮดว้ากจับได้” ทินบอกด้วยใบหน้าสยดสยอง

“พวกนายนั่งอยู่ข้างหลังกันไม่ใช่ไง เขาไม่สายตายาวเบอร์นั้นหรอก”

“เอาไงดีวะ แฝดพี่ของนายแม่งโคตรดื้อ” ทินหันไปหาพักพวก หยุดฝันก็เข้าสเต็ปเดิมคืออ้อนครับ

“พี่ครับ กลับบ้านไปเถอะนะ นะ”

“ไม่! วันเดียวเองน้า น้า พี่อยากลองดู” ในเมื่อน้องมีอ้อนมาผมก็ต้องอ้อนกลับบ้าง ผมรู้ดีว่าน้องรักผมมากกก แค่อ้อนนิดอ้อนหน่อย แค่ขอร้องเบาๆ น้องมันจะใจอ่อนทันทีและดูท่าจะสำเร็จเสียด้วย

“ก็ได้” น้องผมเอ๊ง!

“แต่หยุดฝัน เอ๊ย หยุดฝนต้องอยู่หลังไอ้เบ็ดตลอดเพราะมันอ้วน!

“อย่าหลอกด่ากูนะไอ้ทิน มึงเสือกเกิดมาผอมเอง” เบ็ดที่ถูกกล่าวถึงรีบสวนกลับทันทีทั้งที่ปากยังคาบขนมปังเลี่ยนๆ นั่นอยู่ ไม่สงสัยล่ะทำไมเพื่อนคนนี้ของแฝดน้องถึงอ้วนตุบตับ ปากว่างเมื่อไหร่ก็ต้องหาอะไรมายัดใส่ตลอด

“ก็ได้ เราอยู่หลังเบ็ดได้”

“อย่าเครียดสิมึง หน้าซีดหมดแล้ว” ดรอปจับมือหยุดฝัน เฮ้ยๆ อะไรยังไงมีจับมงจับมือกันด้วยมันต้องใช่แน่ๆ พี่หยุดฝนสัมผัสได้ แต่ยอมรับว่าไม่ค่อยชอบสายตาของดรอปเท่าไหร่ เขาชอบมองผมด้วยสายตาตำหนิ

“อือ ไม่ต้องห่วงกูหรอกน่า”

“สนิทกันเหรอ” ผมอดถามไม่ได้จนทินต้องเสนอหน้ามาตอบเอง

“โอ๊ยหยุดฝนมันโคตรของโคตรสนิทเลย ไปไหนทำอะไรแม่งตัวติดกันตลอด แถมไอ้หยุดฝันยังไปนอนค้างห้องไอ้ดรอปตั้งหลายคืน”

“พูดเยอะล่ะเดี๋ยวพี่กูคิดมาก”

“เฮ้ยๆ เปล่าไม่เป็นไร เพื่อน กันอ่ะเนอะ” ผมบอกหยุดฝันและเน้นคำว่าเพื่อนชัดเจนจนดรอปตวัดสายตามามอง มันบ่งบอกถึงความไม่พอใจชัดเจนเลย มันใช่เลยอ่า

“อ่า ใช่” และน้องผมก็ตอบรับด้วยใบหน้าหมาหงอย

“เฮ้ยๆ ไปเถอะรับน้องเว้ย ถึงเวลาแล้ว”

“ปีหนึ่งรวม!!!

อะเฮือก!

พี่กลหรือนี่ ทำไมพี่แกต้องตะโกนดังปานนั้น ผมเห็นใบหน้าโหดเหี้ยมนั่นแล้วก็นึกสภาพผู้ชายที่เคยยิ้มให้เมื่อเช้าไม่ออกเลย มีหลายบุคลิกจริงๆ ผมยังไม่ทันได้คิดอะไรนานหยุดฝันก็ดึงแขนผมให้วิ่งตามไปนั่งในแถว ความเป็นโซตัสแผ่กระจายไปทั่ว น่ากลัววะ ปีหนึ่งทุกคนก้มหน้าลงทุกคนเลยผมต้องทำตามสินะ

เอ้า! ก้มหน้าสิครับ

“ทำไมมากันแค่นี้! เพื่อนคนอื่นหายไปไหนกันหมด! ตอบสิครับปีหนึ่ง!” เสียงพี่กลนั่นเอง พี่แกกินข้าวด้วยอะไรทำไมเสียงถึงดังเบอร์นี้ ไม่ได้ใช้โทรโข่งด้วยสิ

“สมุดลายเซ็นที่ผมให้! ไปล่ารายชื่อรุ่นพี่มา! พวกคุณอย่าลืม! วันจันทร์ต้องครบหนึ่งพันลานเซ็น!

“เข้าใจไหม! ตอบ!!!

“เข้าใจครับ/ค่ะ”

ผมได้แต่นั่งตัวสั่น ไม่รู้ว่าพี่ว้ากคนไหนพูดบ้างแต่ผมเริ่มกลัวแล้วสิ เกิดมาเคยมีคนว้ากใส่ซะที่ไหน พ่อแม่ยังไม่เคยตะคอกด้วยซ้ำ นี่ขนาดผมอยู่แถวหลังเกือบท้ายสุดยังได้ยินเสียงชัดเจน

“เฮ้ย! ทำไมพวกคุณมาช้าครับปีหนึ่ง!” เสียงพี่กลดังขึ้นทำให้ปีหนึ่งที่นั่งอยู่หันไปมองทันที พวกปีหนึ่งพวกนั้นพากันทำหน้าอึกอัก หน้าตาซีดเซียวเหมือนคนกลัวความผิดนักหนา

“เอ่อ

“คะ คือ

“ตอบ! ไม่ใช่อ้ำอึ้ง!” โฮกกก พี่กลอย่ารุนแรงมากนักสิ ไม่น่ามาเลยไม่น่าทำตามที่แม่สั่งเลย

“คะ คือพวกเรา พะ เพิ่งมาครับ”

“มาสาย! คุณรู้ไหมว่าปีหนึ่งกว่าร้อยชีวิต! เขารอคุณอยู่!

ครับ! ผมเห็นด้วยกับพี่กลที่บอกว่าปีหนึ่งรออยู่แต่มาช้าแค่สามสี่นาทีเอง มันจะตายเชียวเหรอวะ คณะผมมาช้าก็ไม่ได้โดนว้ากหรอก อย่างมากก็โดนทำโทษน่ารักมุ้งมิ้งเบาๆ สนุกเฮฮากันไปแต่นี่! นี่คืออะหยัง

“ใครอนุญาตให้พวกคุณนั่งครับ! ยืนขึ้น!

พวกปีหนึ่งที่มาช้าทำท่าจะนั่งลงพี่กลเลยตะโกนถามทันที พวกเขาก็ลุกยืนตรงดิ่งนะสิ กรรมๆ ตาขวากระตุกถี่ยิบๆ เชียวเหมือนลางสังหรณ์กำลังเตือนภัย เคยได้ยินผ่านหูว่าหากคณะวิศวะโดนสั่งทำโทษจะต้องสั่งทุกคน ทุกคนต้องทำ! ผมขอละอย่าสั่งเล๊ย!

“พวกคุณมาช้า! ดังนั้นปีหนึ่งทั้งหมด ลุก!!

อะฮึก!

อะฮ้า!

ซวยแน่เลยหยุดฝน

ผมลุกขึ้นยืนตามคนอื่นด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ถ้าให้ลุกนั่งหนึ่งร้อยครั้งพี่หยุดฝนคนหล่อจะทำได้เยี่ยงไร คงปวดขาตายเลย แต่พรุ่งนี้วันเสาร์นี่เนอะเดี๋ยวไปเช็คสภาพร่างกายที่โรงพยาบาลได้ ฟรี ~ เพราะคุณพ่อสุดหล่อและหม่อมแม่สุดสวยเป็นเจ้าของโรงพยาบาล

“ผมจะให้พวกคุณวิ่งรอบสนามสิบรอบ! ตามจำนวนคนที่มาช้า! ปฏิบัติ!!!

“โฮ ไม่น้า มันร้อน”

“ถึงจะเย็นแต่มันทำลายผิวได้”

“กูไม่อยากดำเว้ย”

บลาๆๆ

ผมไม่พูดอะไรกับเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจนั่นเพราะตอนนี้ช็อกไปเรียบร้อย เดี๋ยวนะ? วิ่งรอบสนามกี่รอบนะพี่หยุดฝนอาจจะหูเพี้ยนก็ได้ รอบเดียวใช่ม้า ~ แบบนี้ก็ไม่หนักเท่าไหร่แต่แดดมันยังแรงอยู่เลยถึงแม้จะเย็นแล้วก็ตามเถอะ คือยังไงดีผมกลัวผิวเสียจัง ผิวของผมไม่เคยใช้ครีมบำรุงใดๆ ด้วย

แต่ใช่ว่าผมจะปล่อยปละละเลยน้า ก็ดูแลอยู่อย่างดี

“ใครสั่งให้พวกคุณพูด! เงียบ!

เงียบกริบเลยครับ

“ไปวิ่งรอบสนามสิบรอบ! ถ้าช้าจะถูกเพิ่มเป็นยี่สิบรอบ! ปฏิบัติ!!!

โอ้! แม่! เจ้า!

ผมวิ่งต๊อกแต๊กรั้งท้ายแถวเลยเพราะไม่อาจเก่งกาจพอจะวิ่งแซงใครได้ สิบรอบเป็นอะไรที่ทำร้ายจิตใจพี่หยุดฝนเสียจริง รอบแรกก็ยังพอไหว สบายอยู่แค่เหงื่อแตกเต็มใบหน้า เสื้อผ้านักศึกษาเปียกแชะ ที่สำคัญหัวใจผมเต้นแรงสุดๆ ไปเลย ทำร้าย ~

“พี่ไหวไหม” หยุดฝันถามพลางมองด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใย ผมเลยหันไปยิ้มและชูสองนิ้วให้ ถ้าบอกความจริงน้องชายคงถูกลงโทษแน่นอน

“ไหมสิ แค่สิบรอบเอ๊ง! แฮ่กๆ”

“ถ้าไม่ไหวบอกน้องนะ”

“อือออ” ผมบอกเสียงยานและฮึดสู้ต่อไป สิบรอบมันไม่ยากเกินความสามารถหรอก

สี่รอบผ่านไป...

ไหว ไหว ไหว

ไหวอยู่แล้ว นี่ใคร? พี่หยุดฝนคนเก่ง เก่งไปซะทุกอย่าง หน้าตาก็ดี๊ดี ฮือ  ไหว ไหว ไม่ไหวแล้วโว้ย ฮือ จิร้องไห้จริงๆ หม่อมแม่ทำไมทำร้ายร่างกายผมแบบนี้

ตอนนี้พี่กลกำลังยืนกอดอกมองปีหนึ่งวิ่งใต้ร่มไม้เย็นสบาย ให้มันได้แบบนี้สิ ผมละอยากจะวิ่งไปข่วนหน้าหล่อๆ นั่นให้เลือดไหลซิบเลย วันอื่นพี่แกสั่งทำโทษแบบนี้ไหมฮะ ถ้าสั่งทุกวันจริงน้องหยุดฝันของพี่จะไม่ตายก่อนเรียนจบปีหนึ่งเหรอครับ กระซิกๆ แอบสงสารน้อง

“ไหวไหมครับ น้องว่าพี่ไม่น่าไหวแล้ว” แฝดน้องถาม เขาวิ่งเหยาะๆ ช้าๆ คอยดูอาการผมตลอด มันคงจะหน้าซีดเป็นธรรมดาเพราะนานทีปีหนจะออกมาวิ่งสักที

“ไม่ไหว เอ้ย ไหวสิ แฮ่กๆ” เกือบบอกความจริงไปแล้วไหมเล่า

“หน้าซีดมากเลยอ่ะหยุดฝน” ทินบอก

“พักได้ไหม ไม่ไหวแล้ว เอ้ย หายใจไม่ทัน ฮือ ทำไงดี” ผมบอกความจริงไปในที่สุดจนแฝดน้องเริ่มมองไปที่พี่ว้ากที่กำลังมองมาทางนี้พอดี ถ้าเขารู้เขาจะสั่งทำโทษน้องผมไหมน้า

“ผมจะพาพี่ออกไปเอง”

“ไม่ๆ เดี๋ยวโดนจับได้” ผมบอกและวิ่งต่อไปข้างหน้า ปวดขามาก ณ ตอนเนี่ย

“อย่ามาเป็นน้องหมอเนียนอีก ผมว่าไม่เวิร์ก” คนพูดคือดรอปสุดที่รักของแฝดน้องนั่นเอง สายตาตำหนิติเตียนแบบนี้คือแกอยากหาเรื่องใช่ไหม หน็อย! อย่าคิดว่าเป็นคนรักของน้องผมจะไม่กล้าหืออือด้วยนะเว้ย

“วันอื่นไม่เห็นสั่งลงโทษ วันนี้ดันสั่งแบบจัดเต็มซะงั้น”

ว่าแล้วๆ ผมว่าแล้วเชียวว่าวันนี้มันเป็นวันซวย ตาขวากระตุกถี่ยิบๆ นี่แปลว่าพี่กลต้องสั่งทำโทษแน่ แล้วที่ทินบอกมันแปลว่าพี่กลสั่งทำโทษแบบจัดหนัก แต่ทำไมนะทำไมเด็กวิศวะคนอื่นถึงดูไม่เหนื่อยล้าเท่าผมเลยอ่า หยุดฝันยังดูไม่เหนื่อยมากเท่าผมเลย หรือเด็กพวกนี้เป็นเด็กวิศวะ วิศวะต้องถึก อึด อดทน

“หยุดวิ่งก่อนได้ไหมอ่า แฮ่กๆ หายใจไม่ทัน” ผมบอกและหยุดวิ่งเสียดื้อๆ ทำให้เพื่อนของหยุดฝันหยุดวิ่งตาม ไม่ไหวแล้ว ผมหายใจไม่ทัน ตอนนี้ผมหายใจแรงมาก

“พี่หยุดฝน พี่กำลังทำให้น้องกลัวนะ ฮือ” หยุดฝันระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาจนผมหัวเราะเบาๆ ขี้แยไปได้ นี่พี่ทำหน้าคล้ายจะตายแล้วหรือ

“จะร้องทำไม แฮ่กๆ ยัง ไม่ ตาย”

“หน้าซีดขนาดนี้ น้องเป็นห่วงนะ” น้องยังคงส่งเสียงอ้อมแอ้มข้างหูแต่เหมือนภาพมันเริ่มพร่าเบลอแปลกๆ อย่าเตือนภัยพี่หยุดฝนเลยพี่ยังไม่พร้อมเป็นลมตอนนี้ อายเว้ย

“ตรงนั้นทำอะไรกันครับ! ผมสั่งให้พวกคุณหยุดวิ่งเหรอ!” เสียงพี่กลแน่นอน พี่กลและพี่ว้ากคนอื่นๆ กำลังเดินมาทางนี้แต่ผมเริ่มมองภาพเบื้องหน้าไม่ชัดเท่าไหร่ ภาพตรงหน้ามันเริ่มมืดแล้วสิหรือตัวเองกำลังจะเป็นลมวะ

“เฮดว้ากเดินมาเว้ย วิ่งต่อไหม”

“มึงจะวิ่งก็วิ่งคนเดียวเลยไอ้อ้วน พี่กูจะเป็นลมแล้ว” แฝดน้องบอก ผมก็เริ่มยืนโคลงเคลง

“พวกคุณทำอะไรครับปีหนึ่ง!

“พี่ผมหน้าซีดมาก เฮดว้ากช่วยหน่อยนะ”

“หลบหน่อยสิ” น้ำเสียงพี่กลอ่อนลงมาก ผมพยายามมองหาแสงสว่างเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวจริงๆ ร่างกายผมโคตรอ่อนล้าเหลือเกิน แดดร้อนไปนะ รู้สึก

“หยุดฝน!

หือ?

ผมอยากจะส่งเสียงตอบรับแต่พอมีคนมาจับไหล่ ผมก็สลบคาอกเขาทันที

------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 822 ครั้ง

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1977 Jkangaboo (@Jkangaboo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 21:27
    ดรอปนี่มัน… ถึงจะไม่ไปเอาใจแต่ก็ไม่ควรสร้างศัตรูปะวะ ถึงจะไม่ใช่ในฐานะพี่ชายก็ในฐานะเพื่อนคนหนึ่งอะ
    #1977
    0
  2. วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 09:40
    55555วันซวยที่แท้ทรู
    #1966
    0
  3. #1927 Shin Night (@nunza1743) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:40
    เล่นไม่รู้เรื่อง5555
    #1927
    0
  4. #1784 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 13:36
    น้องหมอเนียน555
    #1784
    0
  5. #1774 muhyun (@muhyun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 23:06
    หวัดดีหมอเนียน
    #1774
    0
  6. #1735 zoeyluck (@duddao) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 19:07
    หมั่นไส้อิดรอป ชิชะ นี่พี่เมียนะ 555 โถๆๆๆๆ หยุดฝนลูกกกกกก
    #1735
    0
  7. #1687 mook (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 13:30
    น้อฃหยุดฝนงานเข้า
    #1687
    0
  8. #1674 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 06:39
    อิดรอปแก่อย่ามสทำท่าไมีชอบพี่เมียนะโว้วยยยยยย
    #1674
    0
  9. #1670 Ice2317 (@Ice2317) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 22:42
    งื้ออสลบคาอกง่ะะ
    #1670
    0
  10. #1665 ln_sinlu (@luniyh) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 13:51
    สลบคาอกกันเลยที่เดียวนะฮ่ะ
    #1665
    0
  11. #1596 kgolf (@kgolf) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 02:56
    สงสารฝนจัง
    #1596
    0
  12. #1522 Disk Nara (@DISKNARA) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 22:07
    ไม่ชอบดรอปเลยแฮะ ตอนนี้เปลอขึ้นเรือพี่น้องหยุดแล้วอ่ะ เค้ามุ้งมิ้งกันเองน่ารักมากกกกกก
    #1522
    0
  13. #1488 PPP.. (@PangPoong) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 00:35
    สลบคาอก เจอคำนี้คือแบบน้องคิดดีไม่ได้เลยอ่ะ
    #1488
    0
  14. #1398 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 22:09
    ตกใจเลยไหมกล
    #1398
    0
  15. #1260 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 22:08
    อ้าวเฮ่ยยย ฝนลูกกก สลบไปแบบนี้ตื่นมาอีกทีระวังไว้นะ ท่ดๆ 55555555 น่าสงสารจริงๆเล้ยยย แจ๊กพอตแตกพอดีเลยนะแหม -.,- ละพี่กลเอาๆงคะ ดูแลน้องดีๆนะ อิอิ
    #1260
    0
  16. #1159 2222548 (@2222548) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 16:30
    รู้สึกงานจิกหมอนมา......มาผิดที่ผิดเวลาเราเป็นคนเดียวเปล่า 5555+
    #1159
    0
  17. #933 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 19:05
    โอ๊ยยยยย จะโทษคุณแม่หรือจะโทษความซวยของฝนดีล่ะเนี่ย
    #933
    0
  18. #805 Ashe~ (@HubbleSH) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 19:12
    ล้มลงที่อก อะเฮือกกกกก
    #805
    0
  19. #310 zernattez (@zernattez) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 10:19
    สลบคาอก สลบคาอก สลบคาอก อื้ออออมันดีต่อใจ ??
    #310
    0
  20. #227 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 10:57
    หึหึ หยุดฝนซวยไปสิ
    #227
    0
  21. #127 LittleBear (@b5430200832) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 03:42
    ค้าง ฮ้อยยยยยยยยยย ต่อหน่อยค่าา ค้างรัวๆ
    #127
    0
  22. #126 Machi-Kream (@kream-nongnapat3) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 23:48
    ต่อด่วนค่ะไรท์
    #126
    0
  23. #125 ibaiaor (@ibaiaor) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 23:32
    พี่กลลลลลล หยุดฝนเป็นลมเลยเห็นไหม
    #125
    0
  24. #124 ต๋าบยอล (@eternally-love00) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 22:30
    พี่กลจ๋าช่วยน้องโด้ยยยย
    มันค้างจุม มาต่อเร็วๆน้า สู้ๆ!
    #124
    0
  25. #123 malove005 (@malove005) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 21:32
    เป็นห่วงหยุดฝนจัง. จะเป็นอะไรไหม
    #123
    0