จบ [สนพ.Nana NaRis YBooks] │The Gear ใส่ช็อปเซอร์ๆ จะมีสิทธิ์ชอบหมอรึเปล่า? [Yaoi]

ตอนที่ 15 : เกียร์ที่ 12 เธอคนนั้น [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33,556
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 632 ครั้ง
    18 มิ.ย. 60

-12-



“ไม่เป็นไรหรอกครับ อย่างน้อยพี่ก็ไม่ทิ้งผมสักหน่อย” ผมบอกตามความจริง ครั้งแรกนึกว่าเขาจะเลิกยุ่งกับผมซะแล้วแต่ที่ไหนได้ ยังมีการวิ่งตามมาอีก สุดท้ายเป็นไงก็ต้องลากพี่กลมานอนบ้านด้วยนะสิ

“ก็ได้ กูเห็นว่าหยุดฝนเขินนะ ไม่อย่างนั้นกูตัดเพื่อนแน่”

“กูขอโทษเว้ย กูเป็นคนคิดแผนเอง” พี่ไขเอ่ยบอกเสียงเศร้า ใบหน้าพยายามตีแต่งให้มันดูน่าสงสารแต่ไม่รู้สิ พวกเขาแจริงจังมากแค่ไหมไม่รู้ เอาเถอะอย่างน้อยพี่ไขก็ยอมรับผิด

“กูต่างหากเพื่อนไข” พี่บังบอกบ้าง

“กูอยากจะเอาตัวรอดนะแต่กูเป็นคนคิดเองแหละ” พี่ดีนไม่น้อยหน้า ทั้งสามคนที่กำลังตีหน้าเศร้าก็จำเป็นต้องหันไปมองใครอีกคนที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จาหรือแสดงความคิดเห็นใดๆ จะใครซะล่ะ

“เฮ้ยๆ ไอ้ฮอร์นมึงไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ”

“กูไม่พูด” สั้น และห้วนมาก

“กูไม่ผิด” ชัดเจน พี่แกไม่ได้พูดอะไรจริงๆ เมื่อคืนเนี่ย

“ไอ้สลัดผักหอยนางลม มึงกล้าดียังไง๊! ทิ้งเพื่อนเหรอพี่ไขลุกขึ้นพลางท้าวเอวมองอีกคนด้วยสายตาจิกกัด อยากจะให้น้องปีหนึ่งมาเห็นความไขของพี่ว้ากจริงๆ เบื้องลึกเบื้องหลังพวกพี่แกไม่ได้โหดเลยสักนิดเดียว ออกจะกระแดะเสียด้วยซ้ำ

“เออ ยังไงกูก็ขอโทษทั้งมึงและน้องหมอด้วยแล้วกัน”

“กูก็ขอโทษ” พี่บังและพี่ดีนพูดอีกครั้งผมเลยยิ้มรับและส่ายหน้าไปมา

“ไม่เป็นไรฮะ พี่กลเลิกหน้าบึ้งสักที”

“เออเดี๋ยวนะ กูรีบโทรศัพท์ก่อน” พี่กลแทรกขึ้นก่อนจะหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง ผมไม่รู้หรอกว่าใครโทรมาแต่ใจหนึ่งมันวูบเลย ถ้าสายตาไม่ได้ฝาดผมเห็นว่าคนที่โทรมาเป็นผู้หญิง เอ่อ แม่งอาจจะเป็นญาติเขาก็ได้ ไม่มีอะไรหรอกมั้ง

“สาวโทรมาเหรอ ชะอุ๊ย! กูพูดเล่นครับ”

“ครับ ครับ เย็นนี้เหรอ อ่า จะรีบไป”

พี่กลลุกขึ้นยืนไปคุยโทรศัพท์โดยไม่ตอบรับหรือปฏิเสธในคำถามของพี่บัง ถ้าตาไม่ฝาดตอนที่เขาคุยโทรศัพท์เขายิ้มด้วยแหละ เธอคนนั้นเป็นใครวะแต่เราไม่ควรคิดมากสิ พี่เขาคงคุยธุระกับญาติ เออแม่งต้องเป็นญาติ!

“จะไปไหนวะ ไม่เข้าเรียนเหรอ

“เก็บงานให้ด้วย กูต้องไปดูคอมให้เขาก่อน”

“เออ” เพื่อนของเขาพากันตอบรับเมื่อพี่กลทำท่าเร่งรีบ ผมเลยจับแขนพี่แกไว้เพื่อถามอะไรบางอย่าง ใจจริงอยากจะถามว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครด้วยซ้ำ

“ไปยังไง เอารถผมไปก็ได้”

“แล้วจะกลับยังไง”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวให้คนมารับ”

“อือขอบใจ เดี๋ยวเอารถไปคืนนะ”

การสนทนาของเราผ่านไปอย่างรวดเร็ว พี่กลรีบคว้ากุญแจรถไปจากมือผมและเดินกลับไปยังคณะแพทย์ ทำไมต้องรีบด้วย ไอ้กระผมเองก็พยายามคิดเข้าข้างตัวเองแล้วว่าเขาไปหาญาติสักคนที่เป็นผู้หญิง บ้านของเธอนั้นมีคอมใช่ป่ะแล้วคอมเธอพังไง จากนั้นก็โทรเรียกพี่กลให้ไปซ้อม

เป็นยังไงความคิดของผมเนี่ย

แล้ว แล้วทำไมไม่โทรตามช่างวะ พี่กลเป็นแค่เด็กวิศวะเรียนเครื่องกลนะไม่ใช่วิศวะคอม คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว ส่วนใหญ่ล้วนไม่ใช่เรื่องดีสักนิดเดียว

“น้องหมอรีบไปไหนไหมครับ” พี่บังถามขึ้น ผมเลยหันไปมองและส่ายหน้าไปมา

“ไม่ฮะ”

“รอพวกพี่ก่อนได้เปล่าอ่า คือแบบพี่จะฝากงานไปให้ไอ้กลทำไง”

“เรียนชั่วโมงครึ่งเอง” พวกพี่แกทำสายตาละห้อยเหมือนบอกว่าขอร้องเถอะ โปรดช่วยทีอะไรประมาณเนี่ย สายตาของแต่ละคนมันดูแปลกๆ ยังไงไม่รู้เหมือนพวกเขาต้องการให้ผมรอและเอางานไปให้พี่กลให้ได้

“เที่ยงครึ่งเองนะครับ” เมื่อผมยังเงียบ พี่ไขเลยบอกย้ำ อ่า

“ก็ได้ครับ ผมนั่งรออยู่นี่นะ”

“โอเค ไปล่ะ พวกพี่ไปก่อน”

 

12.27 .

ตลอดระยะเวลากว่าชั่วโมงครึ่งในการนั่งรอพี่ว๊ากทั้งสี่คน ผมก็นั่งเล่นเฟซบุ๊กแต่ไม่ได้คุยแชทกับใครหรอกและไม่มีใครกล้ามาทักด้วย พวกเขามองและยิ้มทักทายให้เท่านั้น อาจจะเป็นเพราะอิทธิพลของเฮดว้ากล่ะมั้ง พี่กลดูน่ากลัวจะตายไปใครจะกล้ามายุ่งด้วยเล่า

ไม่นานเกินรอ พวกพี่ว้ากก็เดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มสดใส ยกเว้นพี่ฮอร์นคนเดียวที่มองผมด้วยสายตานิ่งเฉย มันดูว่างเปล่าไร้ความหมาย ยอมรับนะว่าพี่แกเป็นผู้ชายที่เดาความคิดได้ยากคนหนึ่ง พูดก็ไม่ค่อยพูด กลัวดอกพิกุลทองร่วงออกจากปากเหรอ

ช่างแม่งเถอะครับ

“มาแล้วนี่งาน ฝากไปให้เพื่อนกลด้วยนะ” พี่บังบอกและยัดใบงานใส่มือผมไว้

“เขาให้ส่งพรุ่งนี้เช้า น้องหมอช่วยเอาไปให้มันหน่อยได้ไหม รู้จักบ้านจัดสรรสวยสลัดพริกไทยไหม”

“เอ่อ ฮะ” ผมตอบรับพี่ไขเพราะชื่อหมู่บ้านจัดสรรนี้มันอยู่ไม่ไกลจากบ้านของราเมนเท่าไหร่แต่ก็ใช่ว่ามันอยู่ใกล้นะเออ คือชื่อแม่งแปลกผมเลยรู้จักแต่ไม่เคยเข้าไปเหยียบสักครั้ง พี่กลคงไปที่นั่นหาผู้หญิงคนนั้นสินะ

“บ้านเลขที่นี้นะ”

“ฮะ ไปแล้วนะ”

ผมเดินออกไปหน้ามอเพื่อเรียกรถแท็กซี่สักคน ไม่อยากจะพูดว่าเหนื่อยล้าเหลือเกิน ระยะทางนี่มันไกลสุดลูกหูลูกตา คิดดูสิผ่านตึกคณะแพทย์ ทันตะ พยาบาล และสุดท้ายผ่านตึกครู คิดดู๊! ว่าพื้นที่คณะหนึ่งมันเยอะแค่ไหน ไม่มีใครใจดีมาส่งสักคน เออครับ น้ำใจเยอะเหลือหลาย

“ไปบ้านจัดสรรสวยสลัดพริกไทยฮะ”

หลังจากเรียกรถแท็กซี่และขึ้นมานั่งได้ก็บอกที่หมายปลายทางทันที พี่แกหันมาก็พยักหน้าให้ อ่า โชคดีแฮะที่คนขับรถไม่ได้หน้าตาหน้ากลัวอย่างที่คิด เขาน่าจะอายุราวสามสิบต้นๆ ใบหน้าใสไร้หนวดเคราดูไม่ใช่โจรห้าร้อย อาจจะไว้ใจได้ประมาณหนึ่ง

“ถึงแล้วครับ”

“ครับ นี่เงินครับ” ผมส่งเงินให้คนขับเมื่อมาถึงที่หมายแล้ว

พอลงจากรถแท็กซี่ได้ก็มายืนหน้ามึนเพราะไม่รู้จะไปทางไหนต่อ ป้ายหน้าหมู่บ้านขนาดยักษ์บ่งบอกชัดเจนว่าผมมาถึงแล้วแต่ปัญหาใหญ่ก็คือพี่กลอยู่บ้านหลังไหนล่ะ มีบ้านจัดสรรเป็นร้อยหลังเชียวนะเว้ยเฮ้ย

“จะไปไหนพ่อหนุ่ม” ยามถามขึ้นเมื่อเห็นผมยืนเป็นไก่โง่ตรงหน้าป้ายหมู่บ้าน

“ไปหาเพื่อนฮะ”

“สแกนบัตรประชาชนก่อน บัตรมาสิ”

“นี่ฮะ ลุงฮะบ้านเลขที่อยู่ตรงไหนเหรอครับ” พอได้รับบัตรคืนก็ถามทันที

“อ้อ เดินตรงไปแล้วจะเจอซอยหนึ่ง ผ่านถนนโล่งปุ๊บก็เห็นบ้านหลังสีขาวทันที” ก็เห็นมีแต่หลังสีขาวเต็มไปหมดนี่หว่า แต่มันคงหาไม่ยากหรอกมั้ง

“ขอบคุณฮะ” ผมพยักหน้าตอบรับไปอย่างมึนงง

ใช้เวลาในการเดินทางเข้ามาในซอยหนึ่งและผ่านถนนโล่งซึ่งมันโล่งจริงๆ ไม่มีบ้านสักหลังมีแต่พื้นดินและท่อน้ำขนาดยักษ์ตั้งอยู่ อ่า หรือจะเป็นบ้านหลังสีขาวหลังนั้นมันมองเห็นชัดเจนถึงแม้จะมีต้นไม้ปลูกบังอยู่ต้นหนึ่งก็ตาม บ้านสวยชะมัดเลยแฮะ น่าอยู่มากด้วย

อ่า มองผ่านรั้วก่อนดีกว่า เอ๊ะ นั่นไงพี่กลกับเธอคนนั้น

“ขอบใจมากเลยนะที่มาช่วย อย่าเพิ่งกลับสิ” ผู้หญิงคนนั้นสวยมาก ชนิดที่ว่านางฟ้ายังอาย เธอเป็นคนสวยใสๆ ผิวขาวเป็นธรรมชาติรูปร่างหน้าตาน่าทะนุถนอม ผมยาวสีดำถึงกลางหลังดูเงางามน่าสัมผัส ดวงตากลมโตส่งประกายสดใสตลอดเวลา เอาง่ายๆ คือทุกอย่างดูลงตัวไปหมด

ทำไม...

ทำไมดูดีแบบนี้วะ พี่กลแฟนพี่กลหรือเปล่า

เขาหลอกผมเหรอ หลอกจีบกันใช่ไหม พอได้แล้วทิ้งอะไรแบบนี้ใช่ป่ะ พวกเพื่อนเขาคงหวังดีกับผมสินะ อยากให้ตาสว่างแน่นอนถึงต้องให้รอเพื่อฝากงานมาให้พี่กลถึงที่ เข้าใจแล้วทำไมถึงต้องรีบมา

“ผม เอ่อ ก็ได้ เดี๋ยวอยู่ให้กอดนานๆ เลย” ผมมองคนทั้งคู่ผ่านรั้วด้วยสายตายังไงไม่รู้ รู้แค่ว่าตอนนี้ในใจมันรู้สึกแปลกๆ คล้ายจะเจ็บไม่น้อยเลย พี่กลกำลังสวมกอดหญิงสาวหน้าตาสวยด้วยรอยยิ้มหวานเหมือนเคย เหมือนที่เขาเคยมอบให้ผมอยู่ทุกวัน

“งื้อออ น่ารักที่สุด คิดถึงจะตายแล้ว” คิดถึง เธอบอกว่าคิดถึงพี่กลงั้นเหรอ

“ผมเองก็คิดถึงเหมือนกัน ไม่เคยคิดถึงใครเท่านี้มาก่อนเลย”

ผมเค้นรอยยิ้มออกมาเมื่อประโยคล่าสุดของพี่แกมันกระแทกใจดี เสนอหน้ามาจีบผมทุกวันแต่ลับหลังกลับมาหาแฟน ยืนกอดกันที่หน้าบ้าน เชื่อไหมว่าสวยขนาดนี้พี่กลไม่แค่มองด้วยสายตาหรอก เธอคนสวยอาจจะเรียกว่าเมียได้เต็มปากเต็มคำก็ได้ แม่ง!

“เหอะ แล้วผู้หญิงของกลล่ะ”

“มีที่ไหน คิดถึงน้ำตาลทุกคืน อยากกอดทุกวัน” ผมก็เหมือนไอ้โง่ที่ถูกอีกคนเข้ามาล้อเล่นกับหัวใจ แล้วไอ้หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงกับเขาด้วย บ้าบอสิ้นดีเขาโกหกผม หลอกกันชัดๆ ในที่สุดน้ำตาแห่งความเจ็บปวดก็ไหลลงมาจนได้ ผู้ชายอย่างเขามันเก่งดีเนอะ หัวใจตัวเองก็บังคับให้มันเต้นแรงกับผมได้ด้วย

ฮ่าๆ เป็นการหัวเราะที่ข่มขื่นที่สุด

พี่เขาหลอกผมแหละ ไม่ได้ชอบกันเลยใช่ไหม ดีนะที่ผมยังไม่ได้ตอบคบไปไม่อย่างนั้นใจมันคงเจ็บน่าดู นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นแฟนกันยังเจ็บขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นล่ะหัวใจจะพังยับเยินแค่ไหนเชียว

“ปากหวาน

ฮือ...

ผมทำใจมองภาพที่น้ำตาล (เพิ่งรู้จักชื่อ) หอมแก้มพี่กลไม่ไหวจึงเลือกที่จะเดินออกมาจากตรงนั้น ถ้าเป็นหนังการ์ตูนหัวใจผมคงร่วงแตกเป็นผุยผง น่าตลกเนอะที่ผมกำลังร้องไห้ให้ผู้ชายคนอื่น คนคนนั้นไม่ใช่แฟน ฟ้าคงกำลังลงโทษสินะที่ผมริอาจจะคบกับเพศชายด้วยกัน ผม...คงไม่ใช่แนวนี้

“แฟนกันเหรอ”

ใช่! พวกเขาเป็นแฟนกันและน้ำตาลก็ดูสวยมาก ดาวคณะแพทย์ยังอายเลยคิดดูสิ หรือที่พี่กลมาจีบผมก็เพราะช่วงนั้นทะเลาะกันอยู่ เขาอาจจะกำลังหาใครสักคนเพื่อแก้เหงาและพอคืนดีกัน ผมคนนี้ไงที่ต้องถูกเท ผู้ชายอกแบนจะเอาอะไรไปสู้กับสาวอกโตได้ ลูกก็มีให้ไม่ได้อีก

แล้วคำพูดพวกนั้น เขาจะพูดออกมาทำไม!

“ไหนบอกว่าชอบผมไง อยากจีบ หรือ หรือพี่กลแค่คิดเล่นๆ”

ซ่า ~

ฝนช่างเป็นใจชะมัด

“ไปหลบไหนดีวะ ฮึก”

ร้องไห้ไปฝนก็ตกไป ดีเนอะ ไม่รู้ไหนเม็ดฝนไหนน้ำตาของเราเลย ผมเดินเข้ามาหลบในท่อน้ำขนาดใหญ่ที่เคยเห็นครั้งแรกและพอนั่งลงในท่อได้ก็ยกมือปิดหูปิดตาเพราะแสงฟ้าแลบมันทำใจผมหวิวไปหมด เสียงฟ้าร้องในตอนนี้ก็แข่งกับเสียงสะอึกสะอื้นไปด้วย มันเจ็บเป็นบ้า นี่สินะที่เค้าเรียกกันว่าอกหักตั้งแต่ยังไม่ได้คบ

“ฮึก ฮือ ทำไมผมต้องเจ็บด้วยวะก็แค่คนเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ ฮึก อยากกลับบ้าน”

แง ผมเริ่มกลัวฟ้าแล้วสิ จะแลบไปถึงไหน

เจ็บทั้งใจ ความรู้สึกพังยับเยินหมดแล้ว คอยดูนะผมจะเอาเกียร์ของพี่กลไปขว้างทิ้งที่ไหนสักแห่ง มันคือหัวใจใช่ไหมผมเนี่ยแหละจะกระทืบให้จมดินเลย

ไอ้ผู้ชายหลายใจ เฮงซวย! เขาใจร้ายเกินไปแล้วนะคิดจะเข้ามาเล่นกับความรู้สึกกันใช่ไหมแล้วสุดท้ายก็เทกันง่ายๆ คนโดนเทมันเจ็บนะเว้ยทำไมไม่เข้าใจ ผมแม่งโคตรโง่ โง่ที่เผลอไปหวั่นไหวกับเขา พี่กลเขาแกล้งทำตัวแสนดีด้วยผมก็ว่าแล้วผู้ชายดีๆ แบบนี้มันไม่มีจริงหรอก หลอกฟันสินะไอ้พี่บ้า!

“เฮ้! ออกมา!!

อะเฮือก!

แล้วน้ำตาผมก็หยุดไหลขึ้นมาดื้อๆ เมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ถ้าผมยังพอมีสติ หัวใจยังไม่ได้สลายไป เสียงเมื่อกี้มันจะใช่ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นไหมนะ พอเงยหน้าไปมองก็ช็อกทันที

“พี่กล”

เมื่อมองออกไปนอกท่อน้ำก็เห็นเพียงช่วงอกของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังคุกเข่าอยู่ปากท่อระบายน้ำ หัวใจที่คล้ายจะหยุดเต้นไปก็กลับมาเต้นระรัวซะอย่างนั้น แค่รู้ว่าคนนั้นเป็นพี่กลแค่รู้ว่าเขาออกมาตาม แค่นี้หัวใจไม่รักดีก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว ให้ตายเถอะผมเจ็บได้ร้องไห้เป็นนะเว้ย

“ออกมาสิวะหยุดฝน อยากให้ฟ้าผ่าตายหรือไง!

เสียงเข้มๆ ที่กำลังตะโกนแข่งกับเสียงสายฝนทำให้ผมนึกกลัวขึ้นมา ทำไมน้ำเสียงเขาดูโหดขนาดนั้น ความรู้สึกคือกำลังรำคาญที่ต้องมายืนเรียกยืนโวยวายตรงนี้เหรอ

“หยุดฝน! ออกมา”

“ไม่! พี่กลับไปเถอะ เดี๋ยวผมกลับบ้านเอง” ผมตะโกนบอกออกไปและยกเข่าขึ้นมากอดกันไว้แน่น ความหนาวผสมกับความเจ็บมันเป็นแบบนี้นี่เอง เขาจะมาตามทำไม

“หยุดฝน ออกมา! อย่าให้ต้องโมโหนะเว้ย!” เสียงเริ่มหงุดหงิดมากกว่าเดิมเมื่อผมยังทำท่าดื้อดึงอยู่แบบนี้ ไม่เข้าใจเหรอว่าอารมณ์มันอยู่ประมาณไหน มันบอบช้ำจะตายอยู่แล้ว

“ผม ฮึก ไม่เป็นไร”

“บ้าเอ๊ย! ลุกมาสักทีสิวะ กูหงุดหงิดแล้วนะ” นี่ยังไม่หงุดหงิดหรือไง

“เวรเอ๊ย!” สิ้นเสียงสบถนั้นพี่กลก็เอื้อมมือมากระชากแขนผมเต็มแรง

“โอ๊ย! ปล่อย ฮึก ผม”

ผมร้องไห้จนได้เมื่อถูกร่างสูงกระชากออกมา ตอนนี้สายฝนกำลังซัดกระหน่ำใส่เราไม่ยั้ง ในตอนนั้นเองที่ผมเห็นเขาตัวเปียกปอนไปหมดเสื้อนักศึกษาสีขาวที่เคยมองว่ามันเซ็กซี่ ณ บัดนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ในตอนนี้มันทำให้เขาดูน่ากลัวมากขึ้น ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแล้วพยายามบิดแขนออกจากมือหนา ทำไมสายตาเขามองผมแบบนั้นล่ะ

มะ มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ฮือ อยากกลับบ้าน

“กลัวฟ้าเหรอ รู้ไหมว่าเป็นห่วงแทบแย่” น้ำเสียงอ่อนโยนที่ขัดกับดวงตาคมเข้มนั่นไม่สามารถทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นแต่อย่างใด สิ่งเดียวที่อยากได้รับคือหนีไปให้พ้น และพอหนีไม่ได้ก็ต้องจมปลักกับน้ำตาแบบนี้

“ฮึก”

“หยุดร้องไห้สักที ไปบ้านน้ำตาลก่อน” ยิ่งพอได้ยินชื่อผู้หญิงคนนั้นผมก็เจ็บปวดมากกว่าเดิมหลายเท่า เขาไม่เข้าใจว่าผมย้ำแย่ขนาดไหน ที่ร้องไห้ผมยอมรับว่ากลัวฟ้าเป็นส่วนหนึ่ง แต่ส่วนใหญ่ผมกลัวเขา พี่กลไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ฮึก บ้าบอที่สุดเลย

“ไม่! ฮึก ผมอยากกลับบ้านแล้ว”

“อย่าดื้อ” เขาปรามเสียงเข้มติดจะหงุดหงิดจนผมร้องไห้หนักกว่าเดิม

“ฮึก พี่นั่นแหละอย่ามายุ่ง” สิ้นเสียงนั้นผมก็ใช้แรงมหาศาลผลักร่างสูงให้ถอยห่างซึ่งเขาถอยไปเพียงก้าวเดียวเท่านั้น ไม่มีทีท่าจะล้มเลยแต่นั่นก็ทำให้มือหนาหลุดจากแขนได้ ผมไม่รอช้าตั้งหน้าตั้งตาจะวิ่งหนีท่าเดียว ไม่อยากอยู่แล้ว อยากไปให้ไกลจากตรงนี้ ฮึก ผมแม่งโคตรอ่อนแอเลย

Damn it!

หมับ!

“โอ๊ย ผมเจ็บ!” ผมที่วิ่งหนีอยู่จำต้องหยุดชะงักเมื่อถูกมือหนาคว้าแขนไว้อีกครั้ง พี่กลกระชากเข้าหาร่างตัวเองจนหน้าผมปะทะกับอกเขาเต็มๆ ความกลัวแผ่กระจายไปทั่วร่างรู้แค่ว่าไม่อยากอยู่ใกล้เขาคนนี้อีกแล้ว

“แล้วจะเดินหนีทำไม เดินตามมาดีๆ”

“ฮึก”

ผมทำเพียงส่งเสียงสะอื้นน่ารำคาญไปให้เมื่อเจอน้ำเสียงอ่อนโยนของเขา แค่คิดว่าพี่แกไม่ได้อ่อนโยนแบบนี้ให้ผมคนเดียวหัวใจมันก็พร้อมจะพังลงให้ได้

เราสองคนเดินกลับมายังบ้านของน้ำตาลอีกครั้ง รถของผมยังคงจอดแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นและภาพของหญิงสาวหน้าตาสวยนั่นคือความจริง ยิ่งเห็นเธอยิ้มก็ยิ่งพบว่าเธอสวยกว่าเดิมหลายเท่า ทำไมรู้สึกอิจฉาเธอแบบนี้

“เอ้ากล พาน้องมาแล้วเหรอ”

“อือ ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เดี๋ยวกูไปหาเสื้อผ้าให้” พี่แกบอกเสียงห้วน และพาผมเดินมายังชั้นสองแล้วดันหลังผมเข้าไปในห้องน้ำ พอปิดประตูได้ก็ค่อยๆ ปลดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นจนหมด น้ำจากฝักบัวกับความเจ็บปวดเป็นแบบนี้นี่เอง เคยเห็นในเอ็มวีแต่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเจอของจริง

ฮ่าๆ ผมเป็นแค่คนคั่นเวลาใช่ไหม

ไม่รู้ว่าการอาบน้ำในครั้งนี้ใช้เวลานานแค่ไหน มือก็ยังคงลูบไล้ร่างกายไปเรื่อยๆ สายน้ำค่อนข้างเย็นแต่ใจผมกลับร้อนรนไปหมด เชื่อสิว่ามันต้องดีได้แน่ ต้องผ่านไปได้แน่

ปังๆ

“หยุดฝน ทำไมอาบน้ำนานจังวะ” เสียงเข้มของพี่กลดึงสติผมกลับมาอีกครั้ง สงสัยจะนานไปมั้งพี่แกเลยมาตามแบบนี้ อ่า พอมองในกระจกนึกว่าผีจูออนซะอีก ทำไมหน้าซีดจังเนี่ย

“สะ เสร็จแล้ว”

ผมจัดการเอาเสื้อคลุมอาบน้ำมาทับร่างกายตัวเอง พอดูความเรียบร้อยเสร็จก็มายืนหน้าประตูเพื่อทำใจ เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ถ้าวันนี้มันจะจบก็ขอให้จบไปเลย

แอด

“เอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยน” พี่กลยืนอยู่หน้าห้องน้ำด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยแต่พอเห็นผมเขาก็ถอนหายใจราวกับโล่งอก  ทำไมเหรอ คิดว่าจะฆ่าตัวตายในห้องน้ำงั้นสิ

“พี่หงุดหงิดอะไร”

ผมถามเมื่อเห็นพี่กลกำลังถ่ายเอกสารใหม่เพราะใบเก่ามันเปียกน้ำไปหมดแล้ว ก็ใช่ไงผมมาที่นี่เพราะเอาใบงานนั่นมาให้เพื่อนเขาฝากมามันคงสำคัญเช่นเดียวกับเธอคนนั้น

“ผมขอโทษนะที่ทำใบงานพี่เปียกหมดเลย”

“อย่ามาที่นี่อีก”

พี่กล” เสียงนั้นมันดังในใจจนเจ็บร้าวขึ้นมาอีกครั้ง ผมทำเพียงเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ทำไมเหรอกลัวน้ำตาลรู้ใช่ไหมว่าตัวเองกำลังตามจีบผู้ชายอยู่ถ้าเธอรู้ขึ้นมาจะเป็นไง จะเลิกกัน แล้วเขาจะกลับมาหาผมหรือเปล่า ไม่เอาไม่อยากทำให้ใครแตกแยกกันซะหน่อย

“เปลี่ยนเสื้อแล้วลงไปกินข้าว”

พี่แกว่าจบก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ผมทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงอย่างอ่อนล้าไม่นานก็หยิบเสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงขาสั้นมาใส่ เพิ่งสังเกตนี่เองว่าห้องนี้เป็นของพี่กลเพราะเห็นกรอบรูปหัวเตียง รูปคู่ด้วยคงไม่ต้องสงสัยว่ารูปใครกับใคร ดูรักกันดีเนอะ

แล้วผมล่ะ เราทำไมยังนั่งอยู่ไม่ไปไหนสักที

“ฮึก อยากกลับบ้าน”

ผมนั่งปาดน้ำตาที่ไหลลงมาอีกครั้ง ไม่คิดว่าตัวเองจะอ่อนแอขนาดนี้มาก่อน ความรักมันทำให้เรามีความสุขและทุกข์ได้อย่างน่าประหลาดใจ นี่ขนาดยังไม่รักยังเจ็บได้ขนาดนี้ ถ้าเผลอตัวเผลอใจไปรักเข้า คงไม่ต้องนึกสภาพเลย

เอาน่า หยุดร้องไห้ได้แล้ว เราต้องลงไปเผชิญหน้าสิ

“อ้าว มาแล้วเหรอน้องหมอ หน้าตาน่ารักจังเลย” พอลงมาชั้นล่างที่ห้องอาหารก็เห็นพี่กลกับน้ำตาล ผมควรเรียกว่าพี่ไหม เธอน่าจะอายุมากกว่านะรู้สึก

“ขอบคุณฮะ”

“จ้า กินข้าวผัดไข่ไปก่อนนะ รับรองอร่อยชัวร์ กลยังชมเลย”

ชมเหรอ น้ำตาลดีจริงๆ สวย รวย ดูดีไปหมดทุกอย่าง ทำอาหารก็เป็นแถมอร่อยมากด้วยไม่เหมือนผมที่ทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง แล้วจะเอาอะไรไปสู้กับคนในใจเขาล่ะ

“ว่าแต่น้องหยุดฝนเป็นอะไรกับกลเหรอจ๊ะ”

คำถามของน้ำตาลทำให้ผมหันไปมองหน้าพี่กลทันทีซึ่งเขาไม่ได้มองตอบ ทำเพียงเขี่ยข้าวผัดไข่ในจานเล่นเท่านั้น คงกลัวสินะว่าความจริงจะเปิดเผย กลัวใช่ไหมแต่เธอน่ารักขนาดนี้ผมจะทำร้ายได้ยังไง รอยยิ้มสดใสแบบนี้ควรจะรักษาไว้มากกว่าทำลาย

“เป็น เป็นคนรู้จักกันฮะ” เกิดความเงียบขึ้นทันที พี่กลที่นั่งเขี่ยข้าวในจานตัวเองก็ชะงักไปเล็กน้อยแต่ไม่ได้เงยหน้ามามองหรอก เหอะ คงโล่งใจสินะแล้วทำไมผมถึงเจ็บแบบนี้ด้วยวะ

“อ้าวเหรอ แปลว่าโสดงั้นสิ”

“เอ่อ ฮ่าๆ” เป็นการหัวเราะที่ฝืนมากเลยแหละ แค่ตอบความจริงเท่านั้นเอง

“นี่น้องลี่ ดาวโรงเรียนหญิงล้วน หน้าตาน่ารักมาก”

“ครับน่ารักดี” ผมตอบไปทั้งๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้าหรอก

“เอาโทรศัพท์มาสิจ๊ะ พี่น้ำตาลจะแอดไลน์แอดเฟซบุ๊กให้เลย”

“เอ่อ” ผมทำหน้าอึกอักแบบไปไม่เป็น นี่ขนาดจะยัดเหยียดสาวน้อยที่ไหนไม่รู้ให้เชียวเหรอ ผมไม่ได้ต้องการใครตอนนี้หรอก คนที่เขาเคยบอกว่าชอบยังไม่คิดจะจริงจังเลย

“รีบกิน คุยกันเสียงดังผมกินไม่รู้เรื่อง” เสียงเข้มติดจะห้วนขัดขึ้น แต่คำพูดของเขามันแปลกไปนะรู้สึก กินข้าวจำเป็นต้องรู้เรื่องอะไรด้วยเหรอ หรือพี่แกต้องการซึมซับรสชาติข้าวผัดไข่ที่แฟนตัวเองทำให้

“แหมกล ทำเป็นเข้มไปได้” น้ำตาลบอกพลางยกมือตีแขนพี่กลเล่นเป็นเชิงหยอกล้อ น่ารักไปอีกแต่พวกเขาคงไม่รู้ว่าการกระทำแบบนี้มันบาดใจคนที่อยู่ด้วยขนาดไหน

“ก็คุยแต่กับน้องหมอนี่ ทีกับผมเถอะ” พี่กลว่าเสียงงอนจนผมต้องเม้มปากตัวเองแน่น ไม่อยากมองภาพแบบนี้แล้วสิ ไม่อยากจะฟังอะไรทั้งนั้น

ทั้งสองคนคุยกันกระหนุงกระหนิงราวกับโลกทั้งใบมีแค่เขาสองคน ส่วนผมนะเหรอคืออะไรส่วนเกินไง เคยเป็นไหมความรู้สึกว่าเป็นธาตุอากาศไร้ตัวตน คนที่มีแฟนเขาก็อยากอยู่ด้วยกันแค่สองคน ถ้ามี ก ข ค มานั่งด้วยก็อยากจะผลักไสไปให้ไกล

เมื่อกินข้าวเสร็จน้ำตาลก็จูงมือพี่กลมานั่งที่ห้องนั่งเล่น เปิดหนังอะไรดูไปเรื่อยเปื่อยผมพยายามโฟกัสสายตาไปที่หน้าจอสี่เหลี่ยมแต่เสียงงอนง้อน่ารักจากทั้งคู่ก็ยังดังเข้ามาในโสตประสาทอยู่ดี ทำไมต้องมาหวานต่อหน้าด้วย

“โอ๋ๆ งอนเหรอ ขอหนุนตักหน่อยน้า”

ผมมองพวกเขาทางหางตาก็พบว่าพี่กลพยักหน้าลง น้ำตาลก็เลยนอนหนุนตักพี่กลนะสิพี่แกก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากแค่ตั้งใจทำใบงานที่ผมเอามาให้เท่านั้น ให้ตายสิน้ำตาลเป็นแฟนที่น่ารักชะมัดเลย ไอ้หยุดฝนดูโทรทัศน์! จำไว้ว่าโฟกัสที่หน้าจอเท่านั้น แต่

“อ้อ ว่างๆ พี่จะแนะนำน้องลี่ให้น้องหยุดฝนรู้จัก น่ารักจริงๆ โสดสนิทไม่เจ้าชู้ด้วย” อยู่ๆ น้ำตาลก็พูดขึ้นทั้งที่ยังนอนหนุนตักพี่กลบนโซฟาอยู่ ผมทำหน้าไม่ถูกจึงทำเนียนตามเดือนคือหัวเราะไงครับ

“ฮ่าๆ”

“เอาเฟซบุ๊กน้องลี่ไปสิ มาๆ พี่จะบอกทีละตัวน้า”

“อ่า ครับ”

ในเมื่อเลี่ยงไม่ได้จึงหยิบไอโฟนมากดชื่อเฟซบุ๊กน้องลี่อะไรนั่นก่อนจะเจอภาพของคนที่คล้ายจะรู้จัก จะใช่ลี่คนเดียวกันกับที่น้ำตาลบอกไหมวะ ถ้าใช่ล่ะก็...หึๆ เซอร์ไพรส์มาก

“รูปโปรเป็นผู้หญิงใส่ชุดนักเรียนเหรอครับ”

“ใช่จ้า”

“เอ่อ น้องลี่ ผมมีเฟซบุ๊กมีไลน์น้องไปแล้วนะฮะ” ผมบอกไปตามความจริง แน่นอนว่าคนทั้งคู่ชะงักไปกันหมด พี่กลที่จับด้ามปากกายังนิ่งค้างเลยแต่เขาไม่ได้เงยหน้ามามองหรอก ส่วนน้ำตาลนี่ชัดเจนเธอเบิกตาโตด้วยความตื่นเต้น น่ารักแบบนี้นี่เองพี่กลถึงได้ชอบเธอ

“อุ๊ยตาย จริงเหรอ รู้จักกันได้ยังไง”

“คือผมเคยแสดงละครเวทีกับน้องเค้าครั้งหนึ่งนะฮะ ตอนนั้นอยู่มอหกแล้วน้องเค้าอยู่มอห้า” ใช่ เป็นการแสดงที่คัดเลือกนักเรียนจากโรงเรียนชายล้วนและหญิงล้วนมาสานสัมพันธ์กัน แน่นอนว่าผมและเธอเล่นคู่กัน พวกเราก็เหมือนตัวแทนแสดงความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนนั่นแหละ

“จริงเหรอ เดี๋ยวนะ แล้วหยุดฝนพอจะเดาได้ไหมว่าผู้ชายที่ยืนหันหลังคนนี้เป็นใคร” น้ำตาลถามพลางกดหยิกๆ ที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองแล้วส่งมาให้ดู เป็นภาพผู้ชายคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้กล้อง ใส่ชุดเจ้าชายสีขาวดูสง่าผ่าเผย ผมรู้จักดีเลยแหละ

“อ๋อ ผมเองแหละครับ”

“หา! จริงเหรอ พรหมลิขิตชัดๆ”

“เอ่อ อะไรเหรอฮะ” แอบยกมือเกาหัวตัวเองด้วยความงุนงง อะไรวะ

“รู้อะไรไหมว่าลี่ ไม่ๆ น้ำตาลไม่ควรบอกความรู้สึกของน้องหรอกว่า

“ชอบผมเหรอพอผมพูดออกไป พี่กลเงยหน้าจากกระดาษใบงานตัวเองทันที สายตาอ่านยากนั่นทำให้ผมหันไปมองน้ำตาลแทน พี่เขาไม่เหมือนผู้ชายก่อนหน้านี้สักนิด ทำไมมันช่างน่ากลัว

“หือ หยุดฝนรู้ได้ยังไงเหรอ”

“ลี่บอกผมแล้วฮะ แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้ตอบอะไรไป” จริงๆ ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกเธอมากกว่า

“ใช่ ลี่บอกว่าเธอจะสอบเข้าหมอให้ได้เพราะผู้ชายคนนี้เลยพอสอบเข้าหมอได้ก็จะขอเขาเป็นแฟน ความรักช่างยิ่งใหญ่ ที่หยุดฝนโสดอยู่เพราะรอน้องลี่หรือเปล่าเนี่ย”

ตึง!

อะเฮือก!

ผมสะดุ้งโหยงเมื่อพี่กลกระแทกหนังสือลงบนโต๊ะเต็มแรง น้ำตาลเองยังพลอยสะดุ้งตามไปด้วยเลยและพอเธอเงยหน้ามองคนที่หนุนตักอยู่เธอก็ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง สีหน้าไม่สู้ดีนั่นคงรู้นิสัยพี่กลดี ทำไมเหรอ เขาหงุดหงิดอะไรอีก

“น้ำตาล ผมกำลังทำงานอยู่เสียงมันดัง” พี่กลบอก ผมก็เห็นอย่างที่น้ำตาลเห็นแหละ อ่า ทำไมเจ็บคอยังวะ ขอกินน้ำหน่อยนะครับ

“แหมทำเป็นเรียกร้องความสนใจ งื้อออ หยิกแก้มซะเลย”

“แค่กๆ” ผมเผลอสำลักน้ำทันทีเมื่อภาพความหวานแทรกเข้ามา พี่กลเห็นแบบนั้นจึงทำหน้าดุใส่ทันทีแล้วเดินมาหา จะทำอะไรของเขาวะ

“ค่อยๆ กินก็ได้” พี่แกทำท่าจะลูบหลังแต่ผมเบี่ยงตัวหนีทัน เขาเลยค้างมือไว้กลางอากาศแบบนั้น สายตาของอีกฝ่ายเหมือนมีอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็กลบมันด้วยความนิ่งเฉย

“เอ่อ ขอโทษนะฮะ ฝนซาลงแล้วผมขอไปคุยโทรศัพท์หน่อยนะฮะ” ผมบอกทั้งสองคนและลุกขึ้นหนีไปคุยโทรศัพท์หน้าบ้านแต่เสียงหงุงหงิงทั้งคู่ก็ยังดังมาเช่นเคย

“นี่ๆ กลคอเค้าแดงไหมอ่า”

“ก็มันเป็นรอยคิสมาร์กนี่ครับ ทำไว้หลายจุดด้วย”

“บ้า เขินเลย”

“ฮึก บ้าเอ๊ย! ทำไมต้องมาทนมองด้วยวะ”

พอพ้นจากกรอบประตูบ้านได้น้ำตาที่เคยหายไปก็กลับคืนมาอีกรอบ รอยคิสมาร์กเหรอ ชัดเจนแล้วว่าเขาทั้งสองคนข้ามขั้นคำว่าแฟนไปไกล ผู้ชายดีๆ ที่ไหนจะมาจีบผู้ชายด้วยกัน คำว่าชอบก็แค่ลมปากพูดง่ายแต่รู้สึกยากจะตายไป ต้องโทรหาใครสักคนพันทิป

(ไงหยุดฝน) รอสายไม่นานเขาก็รับ เสียงกวนโอ๊ยแบบนี้ไม่ใช่พันทิปแน่นอน

“ราเมนเหรอวะ”

(ใช่ครับ เพื่อนหยุดฝนมีอะไรเปล่า)

“ฮึก”

(เฮ้ย! ร้องไห้เหรอวะ อยู่ไหน) เสียงขี้เล่นหายไปทันทีเมื่อผมเผลอหลุดสะอื้นออกมา ราเมนมันเป็นเพื่อนรักของผม หากร้องไห้เมื่อไหร่มันจะจริงจังตลอด

“ฮึก มารับที ฮือ ที่หมู่บ้านจัดสรร ฮึก สวยสลัดพริกไทย”

(ชื่อแม่ง เออๆ พวกเราจะไปรับกันทั้งหมดเนี่ยแหละ//เกิดไรขึ้น//เพื่อนเป็นไร//รอช้าทำไมวะ รีบสิเฮ้ย) ปลายสายตัดไปอย่างร้อนรน

ผมมองเข้าไปในบ้านอีกครั้งก็ตัดสินใจสาวเท้าออกมาทั้งอย่างนั้น ส่วนรถพี่แกคงขับไปคืนที่บ้านเองแหละแต่ไม่มีทางที่เราจะเจอกันอีก ผมเป็นคนนะมีความรู้สึก เจ็บได้รู้สึกได้และทนต่อไปไม่ได้ด้วยเช่นกัน

“ฮึก แม่ง ผมจะไม่ยุ่งด้วยแล้ว มีแฟนก็ยังมาหลอกจีบผมอีก”

เดินไปบ่นไป เงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มสว่างไปด้วย

“ผมไม่ได้ชอบพี่แน่ๆ แค่เสียความรู้สึกเว้ย”

บอกแบบนั้นแต่ใจมันพังไปหลายรอบแล้ววันนี้ เมื่อเดินมาถึงหน้าหมู่บ้านรถของเพื่อนก็มาจอดพอดี ซุปไก่เดินลงจากรถก็รีบจับผมยัดเข้าไปนั่งเบาะหลังกับพวกมันทันที คนขับคือพันทิปคนที่นั่งเบาะหน้าด้านข้างคือราเมน เบาะหลังเลยมีก้านกล้วย ผม และซุปไก่นั่นเอง

“หยุดฝน!” เสียงของพี่กลนี่ เขากำลังวิ่งตามมา

“ไป ฮือ ขับไปพันทิป”

“ได้ๆ” พันทิปบอกด้วยน้ำเสียงตกใจและรีบขับรถหนีไปทันที ผมไม่หันไปสนใจอีกเลยว่าคนที่กำลังวิ่งตามมานั้นเป็นยังไงบ้าง เขาจะมาเรียกผมทำไมอีกวะ ไม่อยากเจอแล้วเว้ย

“เกิดไรขึ้น แกอย่าร้องไห้สิฝนตก” ก้านกล้วยถามเสียงอ่อนโยนก่อนจะดึงผมไปกอดไว้แน่น มือก็ลูบแผ่นหลังเป็นเชิงปลอบใจด้วย

“ก้านกล้วย ฮึก เรา

“มันทำอะไร ไอ้พี่กลนั่นมันปล้ำแกใช่ป่ะ หน็อย เราจะไปกระทืบให้เลย” ซุปไก่ที่นั่งข้างๆ บอกด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น ผมก็เป็นไอ้โง่ที่พูดไม่ออกยามอยู่กับเพื่อน ทำได้เพียงส่ายหน้าไปมาเท่านั้น

“พันทิป! รีเทิร์นรถ จะกลับไปกระทืบไอ้พี่กลให้เละเลย”

“แม่ง ไม่ใช่เว้ย! แค่ ฮึก พี่เขามีแฟนแล้ว” ผมบอกราเมนที่หัวเสียอยู่ แค่เขามีแฟนแล้วเท่านั้นเองและผมก็แค่เจ็บ เจ็บที่โดนใครบางคนเอาความรู้สึกไปกระทืบเล่น

“หลอกจีบเล่นเหรอ”

“ไม่เป็นไรเว้ยหยุดฝน แกยังมีพวกเรา”

“ต่อไปนี้เราไม่ปลื้มพี่กลแล้ว อย่าเศร้ามาก”

“สรุปแกชอบพี่กลใช่ไหมฝนตก”

คำถามของเพื่อนแต่ละคนล้วนเต็มไปด้วยความห่วงใย นี่แหละมิตรแท้ที่ผมไม่มีวันทิ้ง ยามผมเจ็บก็มีเพื่อนคอยดูแล ยามสนุกมีความสุขก็เพื่อนอีกเช่นกัน ไปไหนไปกัน มีเพื่อนดีมันมีค่ายิ่งกว่ามีเงินทองเสียอีก ส่วนคนเหี้-ๆ แบบนั้นพี่หยุดฝนขอบาย ลาก่อน

“ไม่รู้ หรืออาจจะชอบ...มั้ง”

“เราว่าแกชอบไปนิดแล้วแหละวะ” ก้านกล้วยบอกแต่ผมก็ยังคงส่ายหน้าไปมาอยู่ดี

“เดี๋ยวก็เลิกชอบได้เว้ย”

“เนี่ยหัวเปียกไปหมด พี่กลเองก็วิ่งตากฝนตามมา”

“ไหนบอกไม่สนใจไอ้พี่กลไงราเมน” ก้านกล้วยว่าเสียงห้วนจนราเมนส่ายหัวรัวเลย

“อะไรไอ้ก้านกล้วย เราแค่สงสารเฉยๆ” ราเมนบอกและยื่นมือมาบีบมือผมเป็นเชิงปลอบใจ อะไรวะทำไมรู้สึกว่าแฟนตัวเองกำลังนอกใจอยู่ด้วย ทั้งที่ความจริงผมกำลังเจ็บใจเพราะใครบางคนมาเล่นกับความรู้สึก

“เลิกยุ่งเถอะ คนมีเจ้าของแล้วไม่ควรย่างกายไปใกล้” พันทิปว่าบ้าง

“น่ารังเกียจ มีแฟนแล้วยังมายุ่งกับเพื่อนเราอีก”

“ราเมนจะเบะปากมองบนใส่ทุกครั้งที่เจอ”

“ซุปไก่เนี่ยจะมองด้วยสายตาหาเรื่อง”

“พอเถอะ ปวดหัวเว้ย” ผมบอกและเอนหัวพิงไหล่ก้านกล้วยอย่างอ่อนล้า อยากนอนเต็มทนแล้วแต่พันทิปยังขับรถไปไม่ถึงไหนเลย

“แหงล่ะ ตากฝนซะขนาดนี้”

“พี่เขาเวลาอยู่กับพี่น้ำตาล แบบเหมาะสมกันดีเนอะ” ผมพูดขึ้นหลังจากบรรยากาศในรถมันเงียบไปนาน ก็นะใครจะไปเฮฮายามเพื่อนทุกข์ใจได้ล่ะเอาเถอะมันต้องผ่านไปได้ด้วยดี เราไม่ใช่แฟนกันความผูกพันไม่ได้แน่นแฟ้นหรอก แค่แกะปมออกความรู้สึกคงหายไปหมด

“จะพูดถึงทำไม เดี๋ยวเราก็กลับไปกระทืบมันหรอก” ราเมนว่าเสียงห้วน

“ยังดีนะที่แกยังไม่ได้คบกับพี่เขา ถ้าคบคงเจ็บมากกว่านี้หลายเท่า”

ผมเปิดโทรศัพท์มองอัตราการเต้นของหัวใจพี่กลในตอนนี้ ไม่รู้ทำไมว่าต้องสนใจแต่อยากรู้ว่ามันเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นช้าลงกว่าปกติมาก มันเหมือนผมเลยหัวใจค่อยๆ เต้นช้าลงเรื่อยๆ ความเจ็บปวดไม่ได้ทุเลาลงสักนิด ถ้าครบหนึ่งเดือนเมื่อไหร่ เราจะตัดขาดกันสมบูรณ์ อีกแค่สิบวันเท่านั้นเอง เราจะไม่มีอะไรข้างเกี่ยวกันอีก

หัวใจก็เช่นกัน

“หัวใจคนเรามันเปลี่ยนได้ตลอด หรือไม่พี่เขาอาจไม่เคยให้ใจเราเลยก็ได้”

 

[กล]

ให้ตายสิ

ผมมองรถคันนั้นไปจนสุดสายตา ไม่สามารถทำอะไรได้เลยสักอย่างเพราะตอนนี้มีเรื่องให้เคลียร์ก่อน ถ้าใครหลายคนกำลังเดาว่าเป็นน้ำตาลก็ขอตอบว่าใช่เลย ผู้หญิงคนนี้เป็นแม่เลี้ยงผมเองและเคยเป็นแฟนเก่าด้วย แต่ขอสาบานว่าหัวใจทั้งดวงไม่เคยมอบให้เธอสักนิดเดียว อดีตเคยรักแต่ปัจจุบัน ผมรักหยุดฝน อยากจะอ้อนวอนขอร้องให้เขาเชื่อใจแต่มันคงเป็นไปได้ยาก

น้ำตาล...ต้องทำยังไงกับผู้หญิงคนนี้ดี

ไหนจะเพื่อนในกลุ่ม ผมอยากจะกลับไปบีบคอพวกมันทุกคนที่พาหายนะมาเยือนให้ ไม่น่าเลย ไม่น่าบอกให้หยุดฝนมาที่นี่มาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ผมพยายามผลักไสเขาออกจากโลกที่มืดมนสุดท้ายเขาก็เข้ามา มันเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น

แม่เลี้ยงของผมไม่รู้ว่าวางแผนอะไรอยู่ถึงพยายามตีสนิทกับหยุดฝนตลอด ผมเองจึงต้องร้ายเพื่อกลบเลื่อนความห่วงใยที่มีให้ เชื่อเลยว่าหากเธอรู้ว่าหยุดฝนเป็นคนสำคัญ เธอจะต้องเล่นงานเขาแน่

ตอนนี้ผมรู้แค่ว่าเธอไม่ใช่คนดี ไม่น่าไว้วางใจแต่มันทำใจเชื่อว่าเธอร้ายไม่ได้ ไม่มีหลักฐานยืนยันสักชิ้นเดียวว่าน้ำตาลกำลังนอกใจพ่อผมอยู่ ในเมื่ออยากได้ลูกเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือ อยากรู้ความลับต้องขยับไปใกล้อีกครั้ง

ขอโทษนะหยุดฝน

ขอเวลาไม่นาน ผมจะจัดการกับปัญหานี้ให้เร็วที่สุด

“กล ทำไมต้องวิ่งตามเด็กนั่นมาด้วย” เสียงอ่อนหวานของน้ำตาลทำให้ผมหันไปมองพร้อมกับยิ้มประจบ ไม่คิดว่าตัวเองจะยิ้มให้แฟนเก่าได้ รู้สึกรังเกียจชะมัดยามที่มือเล็กสัมผัสกับแขนตัวเอง

“อยากจะให้เขาเอารถกลับบ้านไปด้วย”

“บ้านคงรวย เนอะ” น้ำตาลถามขึ้นพลางเสหน้าไปมองทางอื่น แค่เห็นแบบนั้นก็กลัวใจเธอเหลือเกิน กลัวว่าเธอจะไปชอบคนรักของผมเข้า ไม่หรอกน้ำตาลไม่เคยมีหัวใจไว้รักใครทั้งนั้น

“ไม่หรอก อย่าไปสนใจเลย”

“ปกป้องจังเลยนะ”

“กลับบ้านเถอะ อย่าไปยุ่งกับเด็กนั่นด้วย” ผมบอกและลากแขนน้ำตาลกลับไปทางหมู่บ้านจัดสรร แน่นอนว่าเธอส่งรอยยิ้มหวานเป็นเชิงออดอ้อนตลอดทางจนถึงบ้านจัดสรรนั่นแหละ

“สั่งห้ามแบบนี้ ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนสิ”

“อยากได้อะไร”

“คืนนี้...ต้องนอนที่นี่”

เหอะ ผมอยากจะบอกเหลือเกินว่าเธอไม่ต้องพยายามปลุกปล้ำอะไรทั้งนั้นเพราะคนอย่างผมไม่ลดตัวไปนอนด้วยเด็ดขาดแต่ถึงอย่างนั้นก็พยักหน้าลง ความปลอดภัยของหยุดฝนมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ น้ำตาลจูงมือพาเข้ามาในบ้านส่วนผมก็นั่งทำงานของตัวเองต่อไป

รอก่อนนะ พรุ่งนี้พี่จะรีบไปง้อ

และแล้วคืนที่น้ำตาลขอก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น พอท้องฟ้ามืดผมก็ปิดประตูไว้อย่างแน่นหนา น้ำตาลเคาะเท่าไหร่ก็ไม่มีทางเปิด บอกว่าง่วงนอนแล้ว ถ้าให้เดาอีกคนคงหัวเสียมากแน่เลย

หึๆ ถ้าเราออกไปก็เสร็จโรงเรียนเธอสิวะ ออกไปให้โง่สิ

-------------------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 632 ครั้ง

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1982 timmy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 09:35

    พี่กลทำไมถูก กอดแม่เลี้ยงที่เป็นแฟนเก่า ให้นอนหนุนตัก ถามว่ามันปกป้องหยุดฝนตรงไหน

    #1982
    0
  2. #1978 Jkangaboo (@Jkangaboo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 00:36
    ก็ทำให้มันเคลียร์ๆไม่ได้รึไง เบื่อพล็อตที่พระเอกต้องแกล้งเย็นชาใส่นาย/นางเอกเพื่อความปลอดภัยแล้วสร้างความเข้าใจผิดอ่า ไม่เข้าใจจริงๆว่าแค่พูดว่ารักฝนคนเดียว แต่นี่มีแผนอยู่มันยากนักรึไง รู้ว่าเวลาน้อยแต่พูดแค่ 2 ประโยคก็ไม่ได้หรอ
    เดาว่าน้ำตาลเป็นแฟนเก่ากลก่อนเขาเจอพ่อกล แต่งงานกับพ่อกลเลยกลายเป็นแม่เลี้ยง ถ้าเป็นอย่างนี้จริงก็น้ำเน่ามาก ถ้าไม่ใช่จะดีใจมาก
    แล้วถ้ากลจะบอกเพื่อนทำไมไม่บอกให้หมด หรือบอกหมดแล้วแต่เพื่อนไม่บอกฝนเอง เบื่อๆๆ
    #อิน
    #1978
    1
    • #1978-1 Jkangaboo (@Jkangaboo) (จากตอนที่ 15)
      24 สิงหาคม 2562 / 00:40
      แล้วตอนน้ำตาลถามอีกว่าเป็นอะไรกับกล ทีตอนอย่างนี้ทำไมไม่พูด ถ้าอยากปกป้องฝนต้องตอบเพื่อนปะ เกิดฝนอ่านบรรยากาศไม่ออกตอบไปว่ากลตามจีบอยู่ไม่ซวยรึไง โอ๊ยยยย
      #1978-1
  3. #1935 Shin Night (@nunza1743) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:53
    คนแบบนี้มันต้องเจอนายเอกสายดาร์กด่าทีหน้าชาด่าจนถอนรากถอนโคน!!!
    #1935
    0
  4. #1934 Shin Night (@nunza1743) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:52
    เข้าใจสถานะการพี่นะแต่ก็ต้องเข้าใจน้องด้วยไปง้อน้องคุณ-เจอแก๊งเพิ่อนน้องแน่5555
    ปล.น้องไปมุดท่อทำไมมมมมโถ่น้องงง
    #1934
    0
  5. #1882 SamirunSpirit (@SamirunSpirit) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 13:48
    เบื่อ ถ้าเราเป็นหยุดฝนจะฟาดหน้าแรงๆแม่งเลย
    #1882
    0
  6. #1790 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 18:29
    ทีหลังพี่กลไปเคียร์ปัญหาชีวิตก่อนนะคะ ค่อยมาจีบฝน ไม่ทำไมนะสงสารน้องงงงง
    #1790
    0
  7. #1740 zoeyluck (@duddao) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 22:24
    ตบชะนีซะ
    #1740
    0
  8. #1693 mook (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 05:23
    อีพี่กลทำไมไม่พูดความจริง สงสารหยุดฝนเลยเจอแบบนี้
    #1693
    0
  9. #1676 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 11:04
    เพื่อนพี่กลโคตรเ-้ยอะ เกลียดดดดดดดด
    #1676
    0
  10. #1615 0826126243 (@0826126243) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 14:44
    น้ำตาลชื่อว่า แต่กลับขม
    #1615
    0
  11. #1605 kgolf (@kgolf) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 12:48
    มันเจ็บเนอะ เจ็บตั้งแต่ยังไม่ ได้รัก ถ้ารักแล้วจะเจ็บแค่ไหน
    #1605
    0
  12. #1604 kgolf (@kgolf) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 12:47
    สงสารหยุดฝนจัง
    #1604
    0
  13. #1577 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 10:23
    น้ำตาซึมเลย
    #1577
    0
  14. #1527 Disk Nara (@DISKNARA) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 22:56
    เพื่อนๆรักกันดีจัง
    #1527
    0
  15. #1495 PPP.. (@PangPoong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 11:06
    พี่กลจะทำให้หมอเสียใจไม่ได้นะ!!
    #1495
    0
  16. #1479 YukiLuka (@YukiLuka) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 20:09
    อ่านเรื่องนี้แล้วอยากย้อนกลับไปเรียนมหาลัยจัง
    #1479
    0
  17. #1461 Chandra and Clover (@0867513471) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 20:02
    รอค่ะ .....
    #1461
    0
  18. #1298 Gammmmmmmmmm (@Gammmmmmmmmm) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 00:52
    ไรว่ะ -พี่กล!
    #1298
    0
  19. #1268 Intelligence- (@capacite) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 09:37
    เบื่อพี่กลอ่ะ แบบทำไรไม่คิดว่าฝนจะเข้าใจผิดบ้างหรอ? ชอบเขาแล้วไม่คิดถึงความรู้สึกเขาบ้างอ่ะง่าเขาจะคิดไงมั้ง เขาจะเข้าใจผิดมั้ย ไรงี้ ละนี่อะไร เงียบตลอด ชิ น้ำตาลนี่น่าจะเป็นพี่สาวหรอ หรือยังไง
    #1268
    0
  20. #1186 Believe In My Heart (@sakonwan1011) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 16:42
    เดาเลย แม่ พี่ น้อง ญาติ เพื่อนสนิท ไรแบบนี้
    #1186
    0
  21. #949 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 21:42
    ดราม่าหนักมาก แต่เราว่าน้ำตาลไม่ใช่แฟนหรอก น่าจะเป็นญาติที่สนิท ไม่ก็พี่น้อง แต่พี่กลแกไม่พูดอะไรเลยอ่ะ หมอก็เข้าใจผิดดิ
    #949
    0
  22. #724 fronow (@fronow) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 02:16
    เบือผู้แบบนี้
    #724
    0
  23. #577 CieloCielo (@CieloCielo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 17:37
    พี่กล!!! ทำไมไม่บอกว่าน้ำตาลคือใคร!! ปล่อยให้คิดเองแบบนี้ได้ไง!!
    #577
    0
  24. #432 Nm'mi (@nametaji_miho) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 17:51
    นี่เป็นแผนพี่กลป่ะ หรือว่าของจริง ถ้าแผนพี่ทำเกินไปแต่ถ้าจริงพี่มันเลว สงสารหนูฝนจังไม่เอาคืนก็เมินไปเลย
    #432
    0
  25. #431 PS-phanwarin (@PS-phanwarin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 16:30
    สงสารรรร....น้ำตาลเป็นใครรรร
    #431
    0