ข้าเป็นแค่เด็กรับใช้

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ต.ค. 63

ตอนที่ 7 

ใบหน้าของคุณหนูตระกูลซูนั้นบูดบึ้ง ไม่ชอบใจการจีบเด็กเล็กขององค์ชายเก้าเช่นนี้

"หม่อมฉันไม่อยากๆได้แล้ว" คำบอกเรียบง่ายนั้นเล่นเอาองค์ชายเก้านั้นไปไม่เป็น ปกติแล้วเหล่าคุณหนูทั้งหลายต่างต้องเอาอกเอาใจเขา ทั้งยังมีท่าทีเขินอาย หรือคุณหนูซูจะเด็กเกินไปที่จะทราบความ 

เขาได้แต่ถอนหายใจภายในห่วงความคิด เขาต้องค่อยๆตะล่อมเลี้ยงดูเด็กน้อยสินะ

"ให้" เสียงเล็กๆนั้นบอกมาเพียงประโยคเดียว ทำเอาผู้สูงศักดิ์ก้มลงมองผ้าเช็ดหน้า แม้จะเป็นเนื้อผ้าราคาดี แต่คงเห็นเป็นเพียงเรื่องธรรมดาของราชนิกูล

แต่ยิ่งแปลกใจเมื่อมือเล็กๆนั้นแบออกมาทางเขา

คิ้วตรงทรกระบี่ขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจการกระทำของเด็กน้อยตรงหน้า ว่าที่คู่หมั้นของตน

"ของแลกเปลี่ยน" คำพูดของเด็กน้อยทำเอาเขาหลุดหัวเราะออกมากอย่างเสียอาการ

"เจ้าอยากได้อะไร" องค์ชายแสดงความมีน้ำใจมากมาย

"....." เด็กน้อยนั่งคิดอย่างจริงจัง

"ทุกอย่าง?"

"ขอแค่ไม่ใช่ สังหารฮ่องเต้ และบัลลังค์ หรือดาวเดือน ข้าล้วนให้เจ้าได้" เขาทำเพียงนั่งจิบชาดื่มอย่างสบายอารมณ์
 

/สายเปย์สินะแบบนี้ ถึงว่าในอนาคตคงไม่พ้นพวกเจ้าชู้ ไล่จับไม่ทัน พิษรักแรงหึง/ ซูหมี่ทำเพียงคิด

"มู่เทียน" เธอตัดสินใจเลือกหมากที่น่าจะมีประโยชน์มากที่สุดในตอนนี้

"ฟู่" คำขอนั้นทำเอาองค์ชายสำลัก บรรดานางกำนัลและกงกงทั้งหลายต่างรีบมอบลงบนพื้น ฝังใบหน้าทำเป็นมองไม่เห็นสิ่งใด 

มารยาทที่ไม่อันควรทำเอาองค์ชายใบหน้าและใบหูแดง อย่างเก็บอารมณ์ของตนไม่อยู่

"เจ้ากล้าแลกผ้าเช็ดหน้าพ่ายแพ้(ซูคำพองเสียงแปลว่า แพ้) ผืนเดียวกับองค์รักษ์เสื้อแพร" องค์ชายเก้าขึ้นเสียงเล็กน้อยอย่างโกรดเกรียดแต่ต้องสะกดมันไว้

ความโมโหยิ่งสูงขึ้นเมื่อหันมองเด็กน้อยจ้องมองด้วยดวงตากลมโตคู่นั้นอย่างใสซื่อ

"..." เด็กน้อยกลับนั่งเงียบ ดวงตาจ้องมองมายังเขาไม่วางตา นางลุกขึ้นยืน แม้ความสูงนั้นพ้นโต๊ะเพียงเล็กน้อย มือเล็กทั้งสองยื่นประคองหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มน่ารักนั้นถูกส่งมา ดวงตากลมโตนั้นเหมือนมีเวทมนต์ให้จับจ้องไม่ให้เคลื่อนไปไหน ร่างเล็กค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ จนได้กลิ่นของดอกไม้หอมอ่อนๆ ไม่ได้ฉุนเหมือนหญิงสาวคนอื่นๆที่ตนพบ
 

ริมฝีปากเล็กๆนั้นขยับเหมือนกล่าว แต่สมองของเข้าไม่อาจรับรู้ได้เสียแล้ว หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นกระตุก ดวงตาจับจ้องไปยังริมฝีปากที่ขยับเบาๆนั้น
 

"ซู หมายถึง งดงาม" 

ริมฝีปากเล็กนั้นขยับเข้าใกล้เรื่อยๆ ลมหายใจของเขานั้นหยุดไปเสียดื้อๆ กลั้นใจเป็นเช่นนี้นี่เอง
 

ริมฝีปากของเด็กสี่ขวบทำเอาเขาหัวใจระสำแบบนี้ได้อย่างไร สมองของเขากลับด้านเป็นแน่ ทำไมกัน ทำไมกัน 

ริมฝีปากนั้นสัมผัสเข้าเหมือนแมลงปอแตะผิวน้ำเบาๆ แต่สร้างละลอกคลื่นในหัวใจของเขาอย่างบ้าระห่ำเหมือนคลื่นในมหาสมุทรที่มีพายุ

ใบหน้าของเขาเพียงพยักหน้ารับ โดยไม่รู้ว่าคู่หมั้นของตนกำลังพูดอะไรอยู่

มือเรียวของตนสัมผัสเข้าที่ริมฝีปากเบา ดวงตาเลื่อนลอย ใบหน้าแดงกำ ยกผ้าเช็ดหน้าผื่นบางที่ชื่นๆขึ้นดม
 

ร่างเล็กๆของเด็กน้อยนั้นจับจูงองครักษ์ของตนไปเสียง่ายดาย

"ร้ายกาจ" คำพูดเลื่อนลอยตามสายลม

 

มือเล็กๆจับจูงมือใหญ่ของชายวันกลางคนที่ได้รับหน้าที่ใหม่มาอย่างจนใจ เขาไม่อาจทำอะไรได้ เรื่องนี้คงต้องโทษองค์ชายเก้าที่มีภูมิต้านทานหญิงสาวต่ำ และประเมินท่านหญิงต่ำเกินไป

"อุ้ม" คำเพียงพยางค์เดียว ร่างใหญ่โตของมู่เทียนย่อกายขึ้นอุ้มร่างเล็กๆนั้นทันที โดยไม่ต้องมีคำสั่งครั้งที่สอง

ตอนนี้มู่เทียนกลายเป็นองครักษ์ของคุณหนูซูหมี่เสียเรียบร้อยแล้ว 
 

ข่าวที่แพร่กระจายนั้นหนีไม่พ้น ความรักและห่วงแหนขององค์ชายเก้าที่มีต่อคู่หมั้นของตนอย่างลึกซึ้ง

เหล่านักเล่านิทานและกวีทั้งหลายต่างพรรณามากมาย ชื่นชมความรักใคร่ของบุรุษที่ต้องอดกลั้น ดูแลคุ่หมั้นที่อายุห่างกันสิบเอ็ดปี 

ตัดมาทางคนต้นเรื่อง คุณหนูซูหมี่นั่งกระหยิบยิ้มย่อง แม้ภายนอกของเธอจะเป็นเด็กเพียงสี่ปี แต่ภายในร่างของเธอแท้จริงเป็นหญิงสาววันยี่สิบห้า ยี่สิบหกแล้ว 
 

เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่าองค์ชายเก้าคงไม่เคยมีหญิงใดเข้าใกล้ได้แน่ โดยเฉพาะยิ่งมีองครักษ์หน้าตาดีแบบชายวันกลางคนที่แข็งแกร่ง หญิงสาวที่เข้ามาคงไม่แคลวมองแต่องครักษ์เป็นแน่

/เวอจิ้น/ 

เด็กสาวสายวายแบบเธอคงต้องกลับไปเขียนนิยาย เรื่ององค์ชายกับองค์รักษ์เสียหน่อยแล้วแบบนี้ อิอิ

 

------------------------------

ได้หมากตัวใหญ่มาแล้วน๊า น้องใกล้มาแล้ว ใจเย็นๆนะทุกคน บอกแล้วว่าน้องบอบช้ำจากเรื่องคราวก่อน กว่าจะมาได้ต้องให้เวลาก่อน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #7 มาร์คึ@น้องแบม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 15:00
    ยัยน้องงงงงง
    #7
    0