ข้าเป็นแค่เด็กรับใช้

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    24 ก.ย. 63

ตอนที่ 3 

"ท่านพ่อ" เสียงหวานใสนั้นกังวาลมาแต่ไกล เจ้านายของเรือนรีบเร่งรุดเปิดประตูห้องหนังสือของตนทันที หมายจะดุเสียให้รู้ความ

"ซูหมี่ ทำไมเจ้าไม่พักผ่อน" เมื่อเปิดประตูออกมาเจอหน้ายิ้มแย้มของลูกสาวถึงกับเก็บเสียงแข็งๆของตน และใช้เสียงอ่อนหวานเอยกับลูกสาวคนเล็กแทน

คนเป็นพ่อนั้นใจบาง เมื่องเจอใบหน้าน่ารักของลูกสาว จะทำใจดุก็กลัวอีกฝ่ายนั้นเกลียดตน 
 

มืออบอุ่นนั้นอุ่มลูกสาวเข้าเอวพาไปนั่นที่เก้าอี้ทำงานของตน

"เจ้ามาหาพ่อทำไมหึ หนี่เออ" 

"ข้าคิดถึงท่านพ่อ"

(ฉึก) เหมือนได้ยินเสียงแว่วๆ เหมือนมีศรปักลงบนใจของคนข้างตัว

เสนาบดีใหญ่เจ้าของจวนนั้นยิ้มกว้างอย่างไม่อาจปิดมิดได้เลย มุมปากที่พยายามกดให้สงบกลับกระตุกยิ้มแปลกๆ

"หมี่เออ เจ้าอยากได้อะไรบอกพ่อมาเถอะ พ่อจะหามาให้เจ้า" หัวเล็กๆนั้นส่ายไปมา
 

"ทำไมหละลูก" ใบหน้าของผู้ใหญ่ถึงกับผูกเข้าหากัน มือเล็กๆนั้นกำที่เสื้อของนายท่านซูแน่น
 

"เป็นอะไรลูก" คนเป็นพ่อนั้นยิ่งกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวอีก

(ฉึกๆๆ) เสียงศรหลายอันนั้นยิ่งมาที่หัวใจ

"ได้ๆ พ่อจะให้เจ้าเล่นอยู่ในนี้ เจ้าสองคนไปเอาเบาะนั่งกับของเล่นมา" นายท่านสั่งบ่าวรับใช้ของลูกสาวให้จัดเตรียมสิ่งของเข้ามาในพื้นที่ห่วงห้าม

"ท่านพ่อนี้คืออะไร" ซูหมี่แทรงถามเอกสารตรงหน้าออก

"นี้นะหรือ งานของพ่อเอง นี้คือรายรับรายจ่ายของจวนและกิจการมากมายของเรา ต่อไปในอนาคตทั้งหมดนี้จะเป็นของลูก" มือหนานั้นลูบผมนุ่มลื่นของลูกสาวอย่างเพลินมือ พลางยิ้มละไม

แต่ลูกสาวตัวน้อยนั้นกลับขมวดคิ้วของตนอย่างใช้ความคิด ไล่สายตาของตนเองผ่านเอกสารตรงหน้า

(เจ็ง) ตัวอักษรสีแดงที่ปรากฎในสมองของตนในตอนนี้

รายการต่างๆ ไม่ได้ถูกจัดหมวดหมู่ ไม่มีการแจกแจงรายละเอียด และตรวจสอบยาก

สมองน้อยของพนักงานบัญชีของบริษัทใหญ่ลองคำนวณคราวๆแล้ว ติดลบแน่นอนงานนี้
 

ข้ารู้แล้ว สาเหตุที่ตระกูลซูนั้นต้องเข้าร่วมกับองค์ชาย และแสวงหาลาภยศทั้งหลายเพื่อการใด นี้ไงปัญหาของพื้นฐานเลย ใช้เงินสุรุยสุร่ายแบบนี้ ทั้งทำบัญชีไม่ถูกต้อง ไม่มีการจดรายละเอียดของการเบิกจ่ายสิ่งของเบ็ดเตล็ดอีก พูดง่ายคือ เบิกง่าย จ่ายคล่อง ตรวจยาก

"ท่านพ่อๆ อันนี้คืออะไรหรอ" เสียงเล็กๆถามออกไป

"ไหน นี้เขียนว่า เบ็ดเตล็ด แปลว่า ทั่วๆไป" คิ้วน้อยๆของลูกสาวนั้นขมวดเข้าหากัน

"ข้าไม่เข้าใจ" เด็กน้อยเล่นละคนต่อ

"อื๊ม" 

"ไปตามพ่อบ้านซุนมาหาข้า" ซูจางเหว่ยเรียกบ่าวหน้าห้องให้ไปตามพ่อบ้านของจวน

สักครู่ พ่อบ้านใบหน้ายาว หนวดเคราเพาะเดินเข้ามาในห้องทำงานของท่านพ่อ

ดวงตาคู่กลมโตนั้นจับจ้องท่าทางเย่อหยิ่งของข้ารับใช้คนนี้ ทั้งเสื้อผ้าที่เนื้อดี มองผ่านๆก็ทราบแล้วว่า คนๆนี้ต้องไม่ซื่ออย่างแน่นอน

"คารวะนายท่าน คารวะคุณหนู" 

"ไหนเจ้าอธิบายสิ เบ็ดเตล็ด คืออะไรให้ลูกข้าฟังสิ" 

"ออ ขอรับ" ใบหน้าของชายวันกลางคนนั้นยิ้มๆ

"เบ็ดเตล็ด หมายถึง เรื่องทั่วๆไปขอรับ คุณหนู" 

"บู๊ ไม่เข้าใจ" ใบหน้าเล็กนั้นแลบลิ้น กอดอก เชิดหน้าง้ำขึ้น แสดงความไม่พอใจให้พ่อบ้าน

"ซูหมี่ อย่าทำแบบนี้สิลูก มันไม่งาม" ใบหน้าเล็กๆนั้นง้ำงอ ดวงตาหยาดน้ำออกมาปริ่มๆ ทำให้ใจของพ่อนั้นอ่อนยวบลง

"ก็ ก็ ข้าไม่เข้าใจ" ดวงตาใสแจ๋วหันจ้องใบหน้าของพ่อ

"ได้ๆ พ่อผิดเอง ท่านซุน เจ้าอธิบายสิ" คำสั่งนั้นทำเอาพ่อบ้านถึงกับเหงือตก

"ค   คือ นายท่าน"

"พอๆ เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว ไปเอาสมุดที่จดรายการซื้อมาให้ข้าดูดีกว่า" เหมือนร่างของพ่อบ้านประจำจวนจะตัวแข็งไปแล้ว

"ยังอีก ไปเอาสมุดมา ไปๆ" 

"หมี่เออ เจ้ารอสักหน่อยนะ เดี๋ยวพ่อบ้านซุนจะมาอธิบายให้เจ้าฟังแล้ว" 

ใบหน้าของลูกสาวนั้นยิ้มสดใสให้หัวใจคนเป็นพ่อนั้นละลายอีกครั้ง ระหว่างรอพ่อจะสอนเจ้าจับภู่กัน

 

พ่อบ้านตระกูลซู เดินเข้ามาอย่างว่องไวยื่นสมุดเล็กหนึ่งให้นายของจวน

"หมี่เออ นี้คือเบ็ดเตล็ด มี ข้าวสาร ผ้า ผัก ......" เสียงเจื่อยอแจ้วของคนเป็นพ่อที่เริ่มอ่านรายการต่างๆให้ลูกสาวฟัง จากใบหน้าที่ยิ้มแย้มเริ่มขมวดคิ้วเข้าหากัน เสียงจากสดใสเริ่มเข้มขึ้น

"นี้มันอะไร" เสียงตะวาดออกมาด้วยความโกรธ เขวี้ยงแท่นฝนหมึกบนโต๊ะเข้าหน้าผากของพ่อบ้านประจำตระกูล

"บ่าวผิดไปแล้ว" ร่างชายวัยกลางคนที่เย่อหยิ่งบัดนี้ก้มหมอบลงบนพื้นอย่างตัวสั่น

"เจ้า เจ้ากล้ามากนะ ที่ทำกับข้าแบบนี้"

"ใครที่อยู่ข้างนอกไปตามซูหวังเหว่ยมาหาข้า" บ่าวน้อยๆรีบวิ่งออกไปตามคุณชายใหญ่ 
 

เพียงครู่ ร่างสูงโปร่งของคุณชายใหญ่ก็เดินเคียงมากับภริยาของตน
 

"คารวะท่านพ่อ" ทั้งสองก้มทำความเคารพ

"หวังเหว่ย เจ้าเอานี้ไปดู" คุณชายใหญ่มองผ่านรายการต่างๆแล้วส่งสมุดรายการไปให้ภริยาของตนดู

"ท่านพ่อจะเอาอย่างไรขอรับ" 

"เห้ย ซุนซุน เจ้าก็เป็นคนในจวนนี้มากี่ปีแล้ว"

"ด้วยความเมตตาของนายท่านทำให้บ่าวได้ร่ำเรียน ได้ทำหน้าที่พ่อบ้านมาสี่ปีขอรับ" ร่างของพ่อบ้านวัยกลางคนนั้นตัวสั่น 

"นี้สินะ ไม้แก่ดัดยาก ข้ามองคนผิดไปจริงๆ" เจ้าของจวนหันมามองลูกสาวในอ้อมแขนของตัวเอง ยิ้มแย้ม ยกมือขึ้นจับแก้มน้อยๆให้ลูกสาวของตน 

"เจ้าใหญ่จัดการเรื่องนี้ซะ ในเมื่อซุนซุนเป็นคนของจวนก็จัดการกฎของตระกูล อย่าได้ไปถึงหูทางการเลย" ร่างของเข้าของจวนนั้นอุ้มลูกสาวตัวน้อยออกมากห้องทำงาน มุ่งไปยังศาลากลางน้ำเปลี่ยนบรรยายกาศให้ลูกสาว
 

"เก่งมากหมี่เออของพ่อ เจ้าเป็นอัจฉริยะสี่ขวบของตระกูลเราเลย" ซูจางเหว่ยจนแก้มปริ

"พ่อว่า พ่อจะสั่งทำชุดภู่กันจากทองและขนห่างวัวแดงให้เจ้าดีกว่า" 

(นี้แค่ถามๆ ไปยังเห่อลูกขนาดนี้เลย เฮอ พ่อคนนี้มันโลลิคอนชัดๆ)

 

ส่วนของพี่ใหญ่และภริยา ก็ได้จัดการตัดมือ ตัดเท้า ใบหู และลิ้นของพ่อบ้าน ก่อนจะส่งเจ้าคนคดโกงให้นอนตายในคอกหมูตามกฎของบ้านให้เหล่าบ่าวรับได้รับทราบโดยทั่วกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #4 มาร์คึ@น้องแบม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 14:21
    โหดมากกกกท่านไรมททมท
    #4
    0