ข้าเป็นแค่เด็กรับใช้

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 ก.ย. 63

ตอนที่ 2 

กลิ่นหอมของกับข้าวนั้นลอยโชยเข้ามาเรียกเสียงท้องร้อง จมูกเล็กๆนั้นส่งเสียงฟุดฟิด ร่างเล็กนั้นลุกขึ้นตามกลิ่นของอาหาร ทุลักทุเล เพราะกล้ามเนื้อขายังไม่แข็งแรงหลังจากที่นอนติดเตียงมานาน

"ว๊าย คุณหนู ทำไมไม่รอให้เสี่ยวซุ่งชู่ยกน้ำเข้าไปให้ล้างหน้าล้างตาก่อนเจ้าค่ะ" เสียงสูงๆของเสี่ยวเนียวเข้ามาจับจูงร่างเล็กนั้นเข้าไปยังฉากแต่กายแทน

สองบ่าวสาว เสี่ยวซุ่งชู่และเสี่ยวเนียว เด็กหญิงวัยเก้าปี แม้จะอายุไม่มากเท่าไรนัก แต่หยิบจับการงานนั้นแคล่วคล่อง ทั้งสองเป็นบ่าวที่พี่ใหญ่ ซูหวังเหว่ย คัดสรรมอบให้นางเมื่อไม่กี่เดือนก่อนที่ร่างนี้จะนอนติดเตียง

เรื่องความสัมพันธ์ของนายบ่าวอาจจะผิวเพินไปสักหน่อย

มีมี่เมื่อพิจารณาทั้งสองทำงานอย่างประเมิน แสดงว่า การที่คุณหนูซูหมี่ในนิยายที่นางอ่านอาจมีพฤติกรมมดื้อดึง เกรียวกราดนั้นอาจได้รับสิ่งแวดล้อมมาจากสองสาวนี้เช่นกัน แต่เนื้อเรื่องก็ไม่ได้กล่าวถึงทั้งสองสาวมากเสียด้วย ยังไงก็ต้องซื้อใจคนเสียก่อนสินะ เพื่อความไม่ประมาท 
 

ทำไมข้าต้องเข้าร่างของคุณหนูคนนี้ด้วยน๊า บทก็น้อย ไหนจะเรื่องการมงการเมือง สงครามการแก่งแย้งชิงดีของราชสำนักด้วย โหยตายๆๆๆๆ

เออใช่ แล้วน้องเสี่ยวเมาของข้าตอนนี้จะไปอยู่ที่ไหนน๊า ตอนนี้ข้าสี่ขวบ แสดงว่าเสี่ยวเมาต้องอายุสามขวบแล้วสินะ อีกหกปี สินะเนื้อเรื่องต่างๆจะถูกดำเนินตามนิยาย
 

ทำไมต้องเป็นข้าหละ

"เฮ้ยยยย" เสียงถอนหายใจยาวๆมาจากเจ้านายน้อยของสองบ่าว ทำให้บ่าวทั้งสองรีบเร่งมือเป็นพัลวัน นึกเพียงนายของตนคงโกรธที่ทำงานชักช้า โดยหารู้ไม่ว่าเป็นคนละเรื่องราวกันเสียแล้ว

สองบ่าวประคองร่างของเจ้านายมานั่งหน้ากระจกทองแดง เพื่อจัดการทรงผม มีมี่ได้โอกาสสำรวจหน้าตาของบุตรสาวคนเล็กแก้วตาดวงใจของเสนาบดีซู 

โหหหหหห

อยากจะร้องตกใจออกมาเป็นภาษาดัช ทำไมหน้าตาหน้ารักเหมือนตุ๊กตาขนาดนี้ ถึงว่าทำไมเสนาบดีซูจางเหว่ยถึงหวงห่วงลูกสาวคนนี้หนักหน้า

ดวงตากวางสุกสะกราวเหมือนมีดาวน้อยๆ ไหนจะปากนิด จมูกหน่อย ใบหน้าได้รูป ผิวพรรณ ขาวดั่งหยวกกล้วยนี้อีก ทั้งเนียบนุ่มๆ 

มองอย่างไรก็รู้ว่าอนาคตต้องเป็นหญิงงามล้มเมืองแน่นอน 
 

ดวงตาของซูหมี่นั้นเปล่งประกายขึ้น เมื่อสมองลองคิดไตร่ตรองแล้ว นี้แหละ กุญแจสำคัญของความสำเร็จ 

"ชอบหรือไม่เจ้าค่ะ" เสี่ยวซุ่งชู่ก้มลงมาถามเจ้านายเมื่อเห็นนายของตนนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวพร้อมทั้งจับจ้องใบหน้าของตนอยู่หน้ากระจก

 

เมื่อแต่งกายเสร็จสองบ่าว เข้าช่วยกันประคองร่างเล็กของคุณหนูออกมานั่งประจำที่ที่โต๊ะอาหาร
 

ใบหน้าเล็กๆของเด็กวัยสี่ขวบนั้นบึงตึงขึ้นมาทันที

อาหารที่ส่งกลิ่นหอมนั้นเป็นเพียงโจ๊กผักบดเท่านั้น แม้กลิ่นจะหอม แต่ร่างกายของเธอตอนนี้ไม่ต้องการแต่โจ๊ก

"พี่สาวทั้งสองมานั่งกินกับข้าเถอะ" ซูหมี่หันมามองสองสาวที่ยืนด้านข้างเพื่อรอปรนนิบัติ

"บ่าวมิกล้า / บ่าวมิกล้า" ทั้งสองกล่าวพร้อมกันพร้อมทั้งคุกเข่ากระแทกพื้น

"เห้ย" เสียงอุทานอย่างลืมตัวที่เจ้านายน้อยของเรือนร้องออกมา

"ไม่ๆ ลุกขึ้นๆ เร็วๆเข้าสิ" มีมี่ หรือ ซูหมี่รีบสั่งให้ทั้งสองลุกขึ้นยืน

"...." ความเงียบปกคลุม 
 

จะทำยังไงดีน๊า สมองน้อยคิดเพียงครู่ เหมือนมีหลอดไฟดวงใหญ่ถูกเปิดให้สว่าง ใบหน้าน้อยๆนั้นก้มลงมองชามโจ๊กนิ่งงันทำให้สองบ่าวเริ่มยืนไม่สุข
 

"ข้าเพียงอยากให้พี่สาวทั้งสอง....เอ็นดู...ข้า" ใบหน้าตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนั้นค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาจับจ้องคนทั้งสองด้วยใบหยาดน้ำตาระรืนเออล้นดวงตากวางคู่นั้น

ร่างกายสั่นน้อยๆเหมือนกวางน้อยที่น่าสงสาร

"ขะ... คุณหนู ไม่ร้องนะเจ้าค่ะ" สองบ่าวรีบเข้ามาปลอมโยน

"ข้า... ข้า...." นายน้อยของตนพยายามพูดพร้อมสะอื้นยิ่งทำให้น่าเวทนาเข้าไปใหญ่ ทั้งสองคนไม่อาจจะต้านทานความน่ารักของคุณหนูได้ จึงยอมนั่งลงบนเก้าอื้ด้านข้างอย่างจำยอม

"พวกข้านั่งแล้วเจ้าค่ะ ไม่ร้องแล้วนะ" เสี่ยวเนียว บ่าวสาวในชุดสีชมพูอ่อนเอยออกมา

"ต้องกินข้าวด้วยกัน" เสียงสะอื้นนั้นยังคงพูดออกมาถึงเป้าหมายของเรื่องที่ร้องไห้ เสี่ยวซุ่งชู่ บ่าวในชุดเหลืองอ่อนนั้นรีบเดินออกไปครัวด้านข้างหยิบฉามข้าวสองถ้วยของตนเข้ามา

"บ่าว บ่าวจะกินด้วย หยุดร้องเถอะเจ้าค่ะ" เหมือนโหมดดารานำหญิงจะเป็นผลสำเร็จ

มือเล็กๆค่อยเช็ดหยาดน้ำตา แล้วหันมายิ้มสดใสให้ทั้งคู่

รอยยิ้มนั้นเหมือนศรปักเข้าที่กลางใจของบ่าวทั้งสองเข้าอย่างจัง ทั้งน่ารักอ่อนหวาน

ทำไมคุณหนูช่างน่ารักเสียจริง ข้าจะปกป้องรอยยิ้มของคุณหนูให้ได้
 

เสียงกู่ก้องตะโกนในใจของสองบ่าว

 

 

 

-----------------------

 

บ่าว (ไรท์)  - นายเอก พระเอกเรื่องนี้ข้าตัวแพง เอาตัวประกอบไปก่อนนะ

ซูหมี่           - หน่อย จะกดราคาข้าตัวข้าหรอ (ย๊ากกกก) อย่าอยู่เลย 

บ่าว            -    โอ๊ย บ่าวขออภัย บ่าวยอมแล้ว โอ๊ยยยยยยย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #3 มาร์คึ@น้องแบม (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 14:15
    5555...ไรททท
    #3
    0