ข้าเป็นแค่เด็กรับใช้

ตอนที่ 17 : ตอนพิเศษ วสันต์สองคืน (1) (เพิ่มไข่กับลูกชิ้น)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 ต.ค. 63

ตอนพิเศษ วสันต์สองคืน (1) (เพิ่มไข่กับลูกชิ้น)

เมื่อท่านหญิงซู่หมี่จากไปพร้อมเด็กน้อยที่เขาประมูลมาด้วยทองคำร้อยก้อน แต่แลกด้วยจดหมายฉบับเดียวเท่านั้น

ข้าเนี่ยบ้าไปแล้ว ลี่หมินเจ้ามันบ้า เจ้าน่าจะรู้แม้คุณหนูจะยอดคุณธรรม แต่ไหนเลยว่ามู่เทียนจะยอมทำตามคำสั่งเพื่อเข้าคืนวสันต์กับเขา

เขานั้นแอบรักชายหนุ่มร่างใหญ่นี้มาหลายปี เนื่องด้วยเจ้าหินผาคนนี้เคยช่วยชีวิตจากโจรป่าเมื่อครั้งเยาว์และหลังจากนั้นเขาก็ถูกขายมาเพื่ออยู่หอนางโลมแห่งนี้ แต่ด้วยรักแรกนั้นเขาสาบานว่าจะปกป้องครั้งแรกของเขาให้มู่เทียนคนนั้น

หลงละเมอเจ็บฉ้ำนานปี ใช่ว่าไม่เคยได้ยินข่าวม้าศึกอาชานัยบนสนามเตียงที่เหล่านางโลมเล่าขานและเข็ดขยาดกัน

ไม่อยากจะเชื่อว่าชะตาฟ้าลิขิต จะวนมาให้เขาพบเจอกันอีกครั้งที่ตลาด

เขาอุ้มท่านหญิงซู่หมี่ในอ้อมแขนที่เขาไฝ้หานั้น ใจของเขานั้นร้อนลุ่ม กลุ่มใจ คิดว่าเจ้าภูเขานี้จะแต่งงานมีคู่รักครองเรือนกับสาวงามเป็นแน่

แต่เมื่อสืบดูแล้วจึงค่อยเบาใจได้ เขาต้องยอมแลกเปลี่ยนข่าวนี้กับนายท่าน ทำเอาเขาแทบกระอักเลือดเมื่อนายท่านให้เขารับแขกเป็นเฒ่าลามก

เขาทั้งสะอิดสะเอียดการถูกสัมผัสเป็นอย่างยิ่ง แม้เขาจะเป็นนายโลมอันดับต้นๆ ของเมืองหลวง ใช้ว่าเขาจะต้องขายเรือนร่าง เขาขายเพียงศิลปะ หมากล้อม ภาพวาด ร่ายรำ เท่านั้น แต่อาจถูกหาเศษหาเลยบ้างเพื่อความบันเทิง

“เฮ้ย....” เมื่อหลุดจากภวังต้องตกใจกับการเข้าประชิดตัวของดาบยาวที่ลำคอ ร่างบางตกใจขยับเอนไปด้านหลัง เกือบตกจากเก้าอี้ แต่ดีที่ร่างใหญ่นั้นคว้าเอวบางไว้ได้ทันด้วยมือที่ถือฝักกระบี่

“โอ้ย!!! หลังข้า” ฝักกระบี่กระแทกเข้าที่หลังของชายร่างบาง

มู่เทียนร่างกายใหญ่โต เซ่อซ่าทันทีเมื่อร่างบางร้องโอดโอย

เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ร่างบางต้องบาดเจ็บ เขาต้องการเพียงขู่ขวัญเมื่อกลับมาไม่เจอท่านหญิงน้อย

เดิมทีเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์กับเหล่าพี่น้องที่มีความแข็งแรงทางร่างกายพอๆ กัน ไม่เคยต้องออมแรงถะนุถนอมใคร

แม้แต่ท่านหญิงที่กว่าจะออมแรงอุ้มท่านหญิงได้ก็ต้องหลายเดือนทีเดียว

ลี่หมินซุกหน้าเข้ากับแผนอกกว้างหวังฉกฉวยกลิ่นหอมที่ออกจากกายของชายร่างใหญ่ แม้ไม่ได้หอมจากกลิ่นของเครื่องหอม แต่กลิ่นกายเป็นเอกลักษณืเหมือนกลิ่นท้องฟ้าและกลิ่นชายหนุ่มตรงหน้า เสื้อผ้าสีดำเข้ารูปยิ่งเสริมกล้ามเนื้อพึ่งผายมากยิ่งขึ้น เขาชอบกลิ่นและความแน่นของกล้ามเนื้อของท่านมู่เทียนจริงๆ

มู่เทียนค่อยๆ ประคองร่างบางไปนอนลงเตียงไม้หลังงาม ประดับด้วยผ้าโปรงสีชมพูอ่อนสลับกับสีขาว

“โอ้ย! เบาๆ หน่อยสิ” ลี่หมินตะหวาดใส่ร่างใหญ่นั้นทันที เล่นบทผู้ถูกกระทำเต็มที่

“ท่านไปหยิบยามาทาหลังให้ข้าเลย อยุ่ในลิ้นชักหัวเตียงขวดกระเบื้องเล็กๆ สีขาว” ลี่หมินชี้ไปทางตู้ข้างเตียง มู่เทียนทำหน้ากระอักกระอวนใจแต่ก็ปฎิบัติตามคำสั่ง หยิบขวดกระเบื้องไปเล็กออกมา

มารยานั้นเขาเจอมากมาย แต่ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะเป็นเช่นนั้น จึงไม่ได้คิดสงสัยระวัง

“ออ โอ้ย” เสียงหวานนั้นร้องเจ็บขึ้นมา ทำให้มู่เทียนรีบประคองร่างบางขึ้นนั่งหันหลังให้ตนเอง

มู่เทียนตะลึงพรึงเพริด เมื่อลี่หมินค่อยปลดอาภรณ์ของตนออกจากร่างกาย ลาดไหล่มนสีขาวน้ำนม เข้าสู่สายตา แผ่นหลังบางนั้นขาวนวล

เขารู้สึกอารมณ์พรุ่งพราน แต่ต้องกดข่มมันให้ต่ำลงเขาก็เป็นชายคนหนึ่ง มิได้เป็นหินผาตามชื่อเสียเมื่อไหร่

“ทายาให้ข้า” คำพูดเบาหวิว แต่เหมือนคำสั่งประกาศิตที่เจ้าตัวโง่งมแบบเขาเทยาออกมาทาอย่างเบามือโดยสตินั้นจดจ้องอยู่ที่แผ่นหลังนวลเนียนนั้น

“โอ้ย เบามือหน่อย” เสียงร้องเจ็บนั้นเล่นเอาเขาสะดุ้งทั้งสติและเจ้าหินผาน้อยๆ ของเขาที่พยายามให้สงบนิ่ง ตอนนี้มันเป็นดั่งเขาเทียนซานเข้าให้แล้ว

“ขออภัย” เสียงแฮบของเจ้าตัวที่เปล่งออกมาอย่างล่องลอย โดยที่เขาสัญญาที่จะสงวนคำพูดให้มากที่สุดแต่กลับมากล่าวขออภัยกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้

สายตาของเขาเหลือบกระดูดหลัง เลื่อนลงตามเส้นทางด้านล้างที่หายเข้าไปในอาภรณ์บางๆ นั้นอย่างลุ้นระทึก

“อืม....อืม” เสียงขานรับยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าคนงามกระเซ้าอย่างไรชอบกล

เขาจึงเงยหน้าขึ้นมาจากปลายนิ้วของตน

กรรม!! มือเจ้ากรรมของตนไม่ได้ทายาเพียงแค่รอยแดงที่หลังแล้ว

“เพี๊ย” เขาตีมือของตนที่ขาดสติทำตามสัญชาติญาณดิบเถื่อนของตน ขย่ำเจ้าก้อนกลมๆ ขาวๆ ที่อยู่ภายใต้อาภรณ์ที่ร้นลงไป

“ขะ.....ขออภัย” มู่เทียนกระเด่งตัวลุกขึ้นยืนข้างเตียงทันที

“นั่งลง” ลี่หมินหันมาสั่งมู่เทียนให้นั่งลงทันที

เจ้าคนร่างยักษ์ก็เชื่อฟังโดยง่าย โขกหัวเข่าลงกับพื้นทันที

ลี่หมินยื่นจดหมายที่ท่านหญิงซูหมี่ให้ไว้ เขารีบเปิดอ่านทันที ยิ่งทำหน้ากระอักกระอ่วนใจเมื่อเห็นสัญญาลักษณ์บนกระดาษวงกลมและมีขีดเส้นหนึ่งลากพาดผ่านวงกลม และข้อความลงท้ายสั้นๆ ที่เขาต้องขย่ำกระดาษแผ่นนั้น

 

คำสั่ง สองค่ำคืนสราญรมณ์ เชื่อฟังนายใหม่ให้ดี


 

เจ้านายของเขาขายตนเองเข้าให้แล้ว!!!

แต่ความนุ่มเนียน ขาวสะอาดตาก็ใช่ว่าจะละจากไปได้โดยง่าย

ผิวพรรณที่ได้สัมผัสเพียงครั้งเดียวยังคงติดตรึงมือและใจของเขา ความนุ่มหยุ่น ความเรียบลื่น และเสียงร้องกระเส่านั้นอีก
 

ความคิดจัญไรของเขานั้นเรียกเลือดในการให้สูบฉีดดีเหลือเกิน

 

 

-----------------

เนื้อหาตอนพิเศษ อีก 2 ตอนไม่สามารถลงในเว็บเด็กดีได้ จ้า NC18+++++++

บ่าวลงไว้ใน ReadAwrite, fic, ธัญวลัย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น