ข้าเป็นแค่เด็กรับใช้

ตอนที่ 15 : บทที่ 12 เจรจาแลกเปลี่ยน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 ต.ค. 63

บทที่ 12 เจรจาแลกเปลี่ยน (2)

“เชิญท่านหญิง” ลี่หมินพ่ายมือเชื้อเชิญท่านหญิงไปทางห้องมุมน้ำชาในห้องของตน

“ท่านลี่หมิน ข้านั้นถูกชะตากับสิ่งที่ท่านไปประมูลวันนี้ หากท่านไม่ว่าอะไรข้ามีของมาแลกเปลี่ยน ท่านพอจะสนใจหรือไม่”

“...... ท่านหญิงโปรดกล่าวต่อ” ลี่หมินจิบน้ำชาเล็กน้อยแล้วจึงมองสบตาท่านหญิงตรงหน้า

/เมื่อเติบโต ก็ยิ่งมากประสบการณ์เสียจริงเลย ท่านอาจารย์ ที่เคยอ่อนต่อโลก สดใสบัดนี้กลับเขี้ยวลากดินเสียจริง/ 

“ข้าจะเอาคนมาแลกกับคนเพื่อความเท่าเทียม ท่านเห็นว่าเป็นอย่างไร ส่วนทองคำหนึ่งร้อยก้อนข้าจะให้คนมามอบให้ท่าน” ท่านหญิงค้อมศีรษะเข้ามาหาคู่สนทนามากขึ้นแล้วกระซิบข้อแลกเปลี่ยน

“น่าสนใจ หากแต่คนที่ท่านต้องการจะแลกคือผู้ใด” ดวงตาของคู่สนทนาตรงข้ามระยิบระยับชอบใจกับบทสนทนานี้

“....” เด็กน้อยพลางจิบน้ำชาอยู่นาน ก่อนจะเอื้อนเอย

“ท่านว่าเป็นชายวัยสามสิบเล็กน้อยพร้อมใช้งานดีหรือไม่”

“.....น่าจะดี ท่านหญิงโปรดขยายความ”

“มีวรยุทธ แข็งแรง หน้าตาคมสัน ร่างสูงใหญ่”

“อึก” คู่ค้าของเด็กน้อยพลางกลืนน้ำลายลงคอ

“เฮ้ย น่าเสียดายๆ ท่านคงไม่สนใจบุคคลที่ข้ากำลังจะเสนอท่านนี้แน่นอน ท่านพี่ลี่หมิน” เด็กน้องพรางเจรจา พร้อมใส่ความสนิทชิดเชื้อกับคู่สนทนา

/ข้ารู้ว่าท่านแอบจ้อง(จะจับกิน) องค์รักษ์ข้าหลายรอบแล้ว แต่ยังไม่กล้าพอ อิอิ เรื่องแบบนี้สาววายเช่นข้าดูออก แม่มู่เทียนจะซื่อบื้อเรื่องรักใคร่ไปหน่อย แต่เรื่องบนเตียงต้องยอมรับเขาจริงๆนะเออ/

“...” ใบหน้างามนั้นค่อยแดงขึ้นเล็กน้อย ทำไมเขาจะไม่สนใจบุรุษผู้นั้นกัน เดิมทีก็คอยแอบชะเงอมองทุกครั้งที่ท่านหญิงมาพบนายท่าน แม้บางครั้งก็ยังส่งคนสืบข่าวว่าวันนี้ท่านหญิงยอดคุณธรรมท่านนี้จะไปที่แห่งใดบ้าง แต่ทำไมท่านหญิงน้อยถึงได้รู้ความลับนี้
 

“......” ลี่หมินจิบน้ำชาขึ้นเพื่อตัดบทสนทนาที่ดูท่าตนจะเสียเปรียบเข้าให้แล้ว

“หนึ่งวันกับชายที่ต้องใจ ไม่เทียบเท่ากับทองคำร้อยแท่งเลยหรอ ‘ท่านพี่ลี่หมิน’ ” ซูหมี่เน้นชื่อของคู่สนทนาที่กำลังหน้าแดงจิบชาเพื่อกั้นอารมณ์ต่างๆ ไว้

“ท่านไม่ต้องคิดมากท่านพี่ ข้าซูหมี่เพียงถูกชะตากับเด็กน้อยคนนั้นมิได้คิดร้ายสิ่งใดจริงๆ ดังนั้นวันนี้เลยขอเจรจา แลกเปลี่ยนทองร้อยก้อนของท่านเป็นสองวันที่น่าหลงไหลกับบุรุษที่ท่านถูกใจ แบบนี้ท่านว่ายุติธรรมหรือไม่”

/อยู่คุณหนูก็เปลี่ยนข้อตกลงเอาเสียดื้ออย่างนั้น/

“สมแล้วที่ฮ่องเต้ทรงยกย่องท่านเป็นท่านหญิงยอดคุณธรรม ลี่หมินขอคารวะ”

“มิกล้า มิกล้า ข้าเพียงเจรจาเพื่อความยุติธรรมกับสิ่งที่ข้าต้องการเท่านั้น” รอยยิ้มสดใสของผู้ถือไพ่เหนือกว่า
 

“ท่านไม่ต้องกังวลใจไป ค่ำคืนวสันต์ฤดูของท่านจะเป็นของท่าน ” ท่านหญิงเดินไปยังโต๊ะเครื่องเขียน ขีดเขียนคำสั่งไว้

“เทียนเทียนของข้าไม่อาจขัดคำสั่งข้าได้ ดังนั้นท่านสบายใจเถอะ ที่เหลือก็ต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของท่าน”

“ข้าตกลง” ซู่หมี่ยืนยิ้มแป้น พลางเดินไปหาเด็กน้องที่ตนถูกชะตา

“เรากลับกันเถอะ” ท่านหญิงซู่เดินไปจูงมือเด็กน้อยที่นั่งตามคำสั่งของนายโลมตอนแรกรีบคว้ามือเด็กหญิงน้อยที่ดูมีพิษมีภัยน้อกว่าการอยู่ในสถานเริงรมณ์กว่าเป็นแน่

แต่ใครจะรู้หละว่าเรื่องแบบนั้นจะจริงแท้เสมอไป

 

 

 

 

-----------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น