ข้าเป็นแค่เด็กรับใช้

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    4 ต.ค. 63

ตอนที่ 8 

ร่างของซูหมี่ถูกอุ้มมุ่งหน้าไปยังตำหนักของซูเฟย ภายหลังจากที่เล็กสนุกเสร็จแล้ว ร่างนี้ก็เหมือนหมดพลังงานเอาเสียดื้อๆ 

แต่ข้าจะหลับตอนนี้ไม่ได้ มีอีกเรื่องที่ยังกวนใจ หมากตัวสำคัญที่จะปกป้องข้าในกาลข้างหน้ายังไม่ถูกเปลี่ยนแปลง
 

 

"ซูหมี่เจ้ามาแล้ว" ซูเฟยเห็นน้องสาวของตนกลับมา หากแต่ฉงนเมื่อคนที่มาด้วยกันนั้นเป็นคนขององค์ชายเก้า 

"กระหม่อมมู่เทียน คารวะซูเฟย" ร่างขององครักษ์หนุ่มวางคุณหนูลง พร้อมทำทำความเคารพเจ้าของตำหนัก

"ลุกขึ้น" 

"เจ้าเจอองค์ชายเก้าอย่างนั้นรึ" บิดารีบเข้ามาจับตัวลูกสาวด้วยความตระหนก ซูหมี่ทำเพียงพยักหน้ารับ

"ลูกดื่มชากับองค์ชาย องค์ชายเลยประทานมู่เทียนให้เป็นเพื่อนเล่น" คำตอบของคุณหนูทำเอามู่เทียนใบหน้ากระตุกเบาๆ เขากลายมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กหรอกหรอ

"กระหม่อมขอตัว" องค์รักษ์ที่ได้ชื่อว่าเย็นชาที่สุดออกไปรอด้านนอกตำหนัก

"กลับบ้านกันเถอะหมี่เออ" นายท่านซูหันมาถามลูกสาวคนเล็ก แต่คำตอบที่ได้มานั้นกลับเป็นการสั่นศีรษะของเด็กน้อย 
 

"วันนี้หมี่เออ จะอยู่กับพี่สาว" 

"หมี่เออ เจ้า...." บิดาทำหน้าตาไม่ถูก เมื่อลูกสาวแก้ตาดวงใจของตนเอยปากออกมาเช่นนี

"พ่อให้เจ้า พันตำลึง กลับบ้านกับพ่อเถอะ" บิดายื่นข้อเสนอที่เห็นว่าเป็นการดีที่จะได้แอบเอาเงินให้ลูกสาวตามที่เคยขอ แต่คำตอบของเด็กน้อยก็เหมือนเดิม
 

"พี่สาวจะให้เจ้า ห้าพันตำลึงทอง อยู่เป็นเพื่อนพี่สาวดีหรอไม่" เมื่อบุตรสาวคนโตเห็นการต่อรองของบิดา ตอนก็ยอมไม่ได้ คืนนี้จะได้มีเด็กน้อยมาเพื่อคลายเหงา ใยจะไม่เป็นการดีที่จะขว้าโอกาสนี้ไว้

รอยยิ้มสดใสของบุตรสาวคนเล็ก จับจูงมือของพี่สาวคนโตอย่างว่าง่าย

"ข้าง่วงแล้วท่านพี่" ทั้งคู่ทิ้งบิดาให้อยู่ผู้เดียวในโถงรับรอง

 

เมื่อค่ำคืนมาถึง สองสาวต่างหัวเราะกันคิกคักสนุกสนาน เหมือนช่วงเวลาที่ห่างหายกันได้ถูกประสาน ความสัมพันธ์ของพี่น้องได้ถูกเชื่อมเข้าหากันอย่างง่ายดาย

"นอนได้แล้ว เจ้าตัวแสบ" 

"เพคะ" 

"เดียวเถอะ ล้อเลียนพี่หรอ"

"คิกๆๆ"  ร่างของน้องสาวถูกฟัดให้นอนลงบนเตียงกว้าง พี่สาวห่มผ้าผิวลื่น

"ท่านพี่ ท่านเหงาหรือไม่เจ้าคะ" 

"ก็มีบ้าง แต่เจ้ามาอยู่กับพี่แบบนี้ พี่ไม่เหงาหรอก ว่าแต่เราเถอะเจ้าเด็กแสบ เหงาหรือไม่" 

"ข้าหรอ ข้า ไม่เหงา มีทั้งท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สะใภ้ ยังมีเสี่ยวซุ่งชู่ เสี่ยวเนียว และตอนนี้มีมู่เทียนด้วย ข้าไม่เหงาหรอก"

"นั้นสิ ข้าควรได้นอนอยู่บ้านแบบเจ้าบ้างนะ" ร่างบอบบางก็นอนลงข้างกายน้องสาว เหม่อมองเพดานของม่านผ้าด้านบน

"ท่านพี่ๆ ทำแต่งงานได้อย่างไร"

"เจ้าเด็กแก่แดด ริอาจถามเรื่องแต่งงานแล้วรึ"

"ข้า ข้าอยากรู้ ฮ่องเต้รักท่านพี่หรอถึงแต่งงานกัน"

"นั้นสิ เมื่อก่อนก็พูดได้เต็มปากนะว่ารัก แต่ตอนนี้ข้าไม่แน่ใจ"

"แล้วท่านพี่แหละ รักเขามั้ย" ใบหน้าของหญิงสาวนั้นมุดลงใบในผ้าห่มเพื่อหลบเลี่ยงในการตอบคำถามนั้น

"แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนหรอ" 

"โอ๊ย" พี่สาวส่งมะเหงกให้เบา แต่เข้าน้องสาวร้องซะยิ่งใหญ่

"เจ้าเด็กแก่แดด นอนได้แล้ว"

"ข้าจะช่วยท่านเอง....ท่านพี่..." เสียงบ่นงึมงำนั้นค่อยๆเบาลง ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เรียกรอยยิ้มเศร้าสอยของพี่สาวให้เผยออกมา

"เจ้ายังเล็กนัก จะช่วยอะไรข้าได้ฮะ" 

 

เมื่อเช้าสดใสมาถึง เหล่านางกำนัลต่างกุลีกุจรเดินถือข้าวของเครื่องใช้เขาปฎิบัตินายทั้งสอง

"ท่านพี่ ท่านแต่งกายแบบนี้เสมอเลยหรอ" 

"เจ้าไม่คิดว่าสีขาวสวยรึ" ใบหน้าของน้องสาวส่ายไปมา นานๆทีใส่ขาวถึงจะสวยสิ ใส่ทุกวันแบบนี้จะต่างอะไรกับแม่ชีได้
 

"นี้เป็นชุดที่ฮ่องเต้ทรงโปรดเจ้าค่ะ" นางกำนัลอายุมากท่านหนึ่งสอดปากเข้ามาในบทสนทนาของสองพี่น้อง ใบหน้าของคุณหนูคนเล็กของตระกูลซูนั้นกระตุก

/ยัยป้านี้/

"ส่งนางไปห้องซักล้าง" เด็กน้องชี้พูดเอยออกมาไม่เบานัก เรียกเสียงตระหนกของพี่สาว

"...." พี่สาวมีท่าทางอึกอัก ไม่รู้จะกล่าวอย่างไร 

/นี้พี่สาวขึ้นมาตำแหน่งใหญ่โตแบบนี้ได้อย่างไร ให้นางกำนัลข่มแบบนี้ โอ๊ย ปวดตับ/
 

รอยยิ้มสดใสของน้องสาวส่งไปยังพี่สาวอย่างใสซื่อ 

"ท่านพี่ นางเป็นนางกำนัลผู้ใหญ่ของท่านใช่หรอไม่เพคะ" ใบหน้างามนั้นพยักหน้าขึ้นลง
 

"อย่างนั้นต้องพึงส่งนางไป ห้องซักล้างเป็นที่รวมเสื้อผ้าของราชนิกูล นางจะได้ไปเปิดหูตา เห็นเสื้อผ้าแพรพรรณนอกตำหนักเสียบ้างเพคะ" ใบหน้าของพี่สาวคลอยตามเหตุผลของน้องสาว สะบัดมือเบาให้นางกำนัลออกไป
 

"ไม่นะเพคะ ไม่นั้นพระองค์จะเสียใจ" เสียงร้องโหยหวยนั้นไม่วายข่มขู่

"มา น้องจะจัดการเสื้อผ้าให้พี่สาวงดงามเอง"

"นี้คือเสื้อผ้าที่พี่สาวของข้าจะได้ใส่" น้องสาวจัดเสื้อผ้างดงามที่ถูกเก็บในหีบออกมาไล่เรียงเทียบสี จัดชุดเครื่องประดับเข้าคู่กัน อย่างสนุกสนาน 
 

 "ต่อแต่นี้พวกเจ้าใส่ได้แต่เสื้อผ้าสีอ่อน และสีเทาเท่านั้น ห้ามใส่เสื้อผ้าสีสดใสเด็ดขาด ใครขขัดคำสั่ง ถือเป็นการขัดคำสั่งของซูเฟย" เด็กน้อยทำท่าทีแข็งขัน เรียกเสียงหัวเราะกังวาลใสของเจ้าของตำหนักดังออกไปด้านนอก

ทั้งคู่ต่างจับจูงกันไปนั่งในอุทยาน "พวกเจ้าออกไปได้แล้ว" มือเรียวบางนั้นสะบัดแขนไล่นางกำนัลออกไป เพื่อเวลาส่วนตัวที่จะได้อยู้กับน้องสาว เพราะวันนี้ต้องส่งน้องสาวกลับจวนเสียแล้ว
 

"ทะ ท่าน ท่านพี่ ข้ามีของขวัญให้ท่านด้วย"

"เจ้าให้อะไรข้ารึ" รอยยิ้มงดงามนั้นส่งมาให้น้องสาวอย่างเอ็นดู

"อยู่ใต้เตียงของท่านเพคะ หากแต่ข้ามีข้อแม้ ท่านต้องดูผู้เดียวตอนอยู่คนเดียวเท่านั้น ห้ามให้ใครเห็นเด็ดขาด"

"มันอันตรายขนาดนั้นเลยรึ" ใบหน้าเล็กๆนั้นพยักหน้างึกๆอย่างจริงจัง

"ได้ๆ พี่จะดูของขวัญเพียงผู้เดียว" 

"ท่านพี่ว่า กงกงน้อยตรงนั้นหน้าตาหน้ารักหรอไม่เจ้าค่ะ" น้องสาวคนเล็กอยู่ๆก็ถามลอยออกมา

มือบางของพี่สาวขยับเรียกกงกงน้อยเข้ามาใกล้ กงกงน้อยหมอบทำความเคารพอย่างเลิกลัก เพราะตนมีหน้าที่เพียงถือโคมบอกยามเท่านั้น มิได้มีหน้าที่หรือจำเป็นต้องเข้าใกล้เจ้านายชั้นสูง

"ลุกขึ้น"

"ขอบพระทัย ซูเฟยพะยะคะ" เด็กน้อยวันสิบสามน่าตาจิ้มลิ้ม น่ารักน่าแกล้ง 

ดวงใจของสาววายเช่นมีมี่นั้นไหนเลยจะปล่อยผ่านเรื่องแบบนี้ลงได้ รอยยิ้มชั่วร้ายประกายขึ้น

"ท่านพี่ ข้าอยากเขียนอักษร" เพียงครู่บ่าวรับใช้ก็หยิบสิ่งของที่นายต้องการวางอย่างปราณีต ร่างเล็กๆของท่านหญิงขยับเข้าใกล้ซูเฟย ต้องการพูดคุยให้ได้ยินเพียงสองคน
 

"ท่านพี่ ท่านว่า กงกงน้อย ควรคู่กับใครดีเพค่ะ" รอยยิ้มสดใสนั้นหันถามพี่สาว

"เจ้าเนี่ยนะ เห็นทุกสิ่งเป็นของเล่นรึ" 

"มิได้ มิได้ ท่านยังไม่เข้าใจเรื่องที่ข้าเห็นเป็นแน่ท่านพี่"

"มู่เทียน" เสียงเรียกของคุณหนูคนเล็กเรียกองค์รักษ์ให้ปรากฎตัว

"ท่านช่วยยืนกันใกล้ๆกันได้หรือไม่" เมื่อร่างกายใหญ่กำยำนั้นยืนนิ่ง ให้ร่างขันทีน้อยเข้าประชิด

"ใกล้อีก ใกล้ๆสิ" สองพี่น้องจับจ้องท่าทางของบ่าวสองคนที่ถูกสั่งไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตา

"เจ้าเด็กแก่แดด คริ คริ ข้ารู้แล้วว่าเจ้าจะเป็นแม่สื่อนี้เอง" รอยยิ้มสดใสของเจ้านาย เหมือนหายนะของบ่าวเช่นมู่เทียน ใบหน้าของกงกงน้อยข้างกายนั้นเพียงแดง ไม่อาจพูดสิ่งใดออกมาได้

"ท่านพี่ ท่านวาดภาพงดงาม ท่านวาดสิ ข้าจะเขียนเรื่องให้ท่านนำออกขายเอง" สองพี่น้องนัดกันเสร็จสรรพ.

แม้จะเพียงเสียงกระซิบ แต่ผู้ฝึกยุทธ์ไหนเลยจะไม่ได้ยินเสียงพูดคุยของสองพี่น้อง

"คุณหนู" เสียงเรียกของมู่เทียนทำเอา คุณหนูเงยหน้ามองคนเรียก

"ข้าขอเสียมารยาทขอรับ" 

"ว่ามา พูดออกมาทำให้ข้าไม่พอใจ" มู่เทียนเดินเข้ามาใกล้คุณหนู ก้มลงซุบซิบอะไรบางอย่าง ทำให้ดวงตาของคุณหนูยิ้มจนตาหยี

"ไปตามตัวมา บอกซูเฟยต้องการพบ เร็วเข้า" คำสั่งของคนน้องทำให้มู่เทียนรีบจัดการสิ่งที่ตนแจ้งไป

"กงกงน้อย ท่านมีคนรักอยู่หรือไม่" คำถามนั้นทำเอากงกงน้อยผู้นั้นทั้งใบหูและใบหน้าแดง ก้มหน้างุดๆลงมองพื้น ไม่อาจตอบคำถามนี้ได้

"ต่อแต่นี้ไป ซูเฟยและข้าจะช่วยเหลือเจ้าเอง" 

"ซูหมี่ ข้าไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น"

"แอบรัก" คำสองพยางค์ที่กระซิบให้พี่สาวทราบ

"่ต่อแต่นี้เจ้าจะมาเป็นคนสนิทของข้า ทำงานข้างกายข้า" คำสั่งเหมือนสายฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อมของกงกงน้อยที่ต้องทำงานหนักได้เลื่อนเข้ามาทำงานสบายใกล้ชิดเจ้านาย หมอบขอลพระทัยอย่างปลื่มปิติ

"คนผู้นั้นมาแล้ว" มู่เทียนเดินกลับมาพร้อมองครักษ์นายหนึ่ง

"หม่อมฉัน ซีห่าว ถวายพระพรพะยะค่ะ" 

"ลุกขึ้นเถอะ ข้าเพียงจะรบกวนท่านหน่อยนะ กงกงน้อยคนสนิทของข้าไม่สบาย ไม่อาจลุกขึ้นได้ อยากรบกวนท่านอุ้มไปส่งให้หน่อยได้หรือไม่" 

"ก...กระหม่อมรับด้วยเกล้า" คำสั่งเรียกความฉงน แต่ก็ปฎิบัติดั่งคนซื่อ อุ้มกงกงน้อยออกไป

เป็นฉากที่สองสาวนั้นกรี๊ดกราดชอบใจ

/ถือว่าข้าหากิจกรรมให้พี่สาวในวังหลังก็แล้วกัน/

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น