ข้าเป็นแค่เด็กรับใช้

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 375
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    19 ก.ย. 63

 บทที่ 0

หน้าจอคอมพิวเตอร์ทำงานของบริษํทแห่งหนึ่งนั้นสว่างวาบตรงหน้าของหญิงสาวที่กำลังทำงานล่วงเวลาในแผนกเพียงคนเดียว

การที่เธอนั้งทำงานดึกดื่นเพราะเธอกำลังใช้ทรัพยากรของบริษัทเพื่อสนองความต้องการของตัวเองในการอ่านนิยายออนไลน์ของนักเขียนมือใหม่คนหนึ่งที่โพล่ขึ้นมาในช่องแนะนำนิยายใหม่ และทำให้เธอติดจนไมอาจละแต่ละตอนได้เมื่อมีการแจ้งเตือนอัพตอนใหม่โพล่ขึ้นมา

เจ้านักเขียนคนนี้บทจะอัพก็อัพซะ สาม สี่ตอนติดต่อกัน และหลังจากนั้นก็หายไปเป็นเดือนจึงโพล่มาตอนสองตอน เธอนั่งก้นด่าเข้านักเขียนนี้เสมอ

โดยเฉพาะการสะกดคำ ทำไมไม่ทำให้ถูฏต้องก่อนโพสนะ เจ้านักเขียนโง่เง่า

แล้วนี้อะไรอีก การเขียนนิยายแบบตัดจบงงๆ ของเรื่องที่เธออ่าน โว้ยยยยย

ทั้งเรื่องที่เขียนเนี่ย ปูซะ สงสารตัวเอก

เดี๋ยวๆ เธอขอคอมเม้นต์ด่าเจ้านักเขียนก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน ทำไมน๊า สามสิบสองตอน นายเอกของเรื่องถูกข่มขืนจนตาย ตัดจบแบบนี้ไม่ได้สิ

แล้วเรื่องของนายเอกที่วางตัวมาว่าหลงน้องหนักหนา โว้ยยย หงุดหงิด ทำไมเป็นคนแบบนี้ วางตัวมาเป็พระเอกทำไมกลายมาเป็นตัวโคตรร้าย ร้ายแบบไรศีลธรรม จรรยา คุณธรรม เลย

"ไอ้นักเขียนจักเง้า ทำไมทำกับน้องแบบนี้ จะไปเขียนกระทู้ไม่ให้อ่านนิยายของคนนี้เลย โว้ยยยยย"

มือบางนั้นกดเลื่อนไปยัง กดส่งข้อความ

ไหนดูสิ มีคอมเน้นอะไรบ้าง โห่ ดุเดือดกว่าที่เธอพิมพ์เสียอีก นักเขียนตอนนี้คงอึ้งถึงรีแอกชั่นของนักอ่านบ่าวทูนหัวแล้วแน่ๆเลย ไหนๆดูสิ

NAWARAT : อ้าวคือที่อ่านมาจะเปลี่ยนใช่ไหมอ่ะ เฮ้อ ดีๆ มันเศร้าเกิน

CHIN        : จะจบแบบนี้จริงๆ เหรอ อยากร้องให้

WARARAT : ถามหน่อยจบจริงเหรอ

ซุป            : คือะไรหรอ!!? อยู่เหนือทุกคนตรงไหน ตกต่ำและโง่งมที่สุดไม่ใช่หรอ ทำไมมันแปลกๆ หล่ะ แต่งมาก็ดีน้ะ เรื่อยๆ ชอบ แต่ทำไมตอนจบแบบนี้ งงอะ เหมือนแต่งให้มันจบ แล้วจะท้องได้เพื่ออะไร หรือว่า เสี่ยวเมากลับมาเกิดใหม่ในร่างตัวเอง ตอนไปอยู่กับแม่ทัพแล้ว แล้วแปรพักไปช่วยท่านแม่ทัพ คือ? งงมาก มันจบแบบฮามาก จบแบบ เฮ้ย!! จบแบบนี้หรอ อยู่เหนือทุกคนนี้ใช่ ไฉไฉ่เปล่า คุณหนูรอง ....

และอีกหลากหลายคอมเม้นต์

ไม่เข้าใจนักเขียนโว้ยยยยยยยย เธอเสียเวลานอน เสียเงินบางตอนเพื่อมาเจอตอนจบบ้าบอแบบนี้เลยหรอ

.

.

.

เพียงไม่กี่วินาที ก่อนที่เธอจะกดปิดหน้าต่างมีข้อความเข้ามา

"นายท่านที่รัก บ่าวเอง นักเขียนโง่ๆ ของนายท่าน

ท่านต้องการเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องหรือไม่?

ใช่ / ไม่ใช่"

.

.

เธอมองข้อความนั้นอย่างพิจารณา สองจิตสองใจว่าจะเอายังไงดีระหว่าง จะลองให้โอกาสนักเขียนใหม่อีกครั้ง หรือตัดเลย

"เฮอ" เสียงถอนหายใจของเธอลากยาว เคลื่อนมือไปสัมผัสเม้าส์คอมพิวเตอร์ เลื่อนลูกศรไปยังคำตอบของเธอ

"กิ๊กๆ "

 

"ใช่"

.

.

เพียงสองวินาที ก็มีเสียงข้อความเข้ามาอีกครั้ง

"บ่าวขออภัย นายท่านที่ทำให้เสียเวลาด้วยน๊า

ตอนนี้เนื้อเรื่องกำลังทำการเปลี่ยนแปลงทันที

กรุณา ติดตาม เนื้อเรื่องใหม่ของท่านได้ ตามลิ้งค์เลยขอรับนายท่าน

"ข้าเป็นแค่เด็กรับใช้"

 

บ่าวขอขอบพระคุณนายท่านเป็นอย่างสูง

ขอให้การเปลี่ยนแปลงของนายท่านเป็นเนื้อเรื่องที่สนุกสานนะขอรับ"

 

 

เธอนั่งอ่านข้อความนั้นจบ คอมพิวเตอร์และระบบไฟของบริษัทก็ดับลงทันที

"เอาจริงดิ โดยไวรัสแน่เลย ตายๆๆ " เธอคว้ากระเป๋าเอกสารก่อนวิ่งออกจากที่ทำงานเพื่อกลับห้องพักของเธอทันที

 

เมื่อเธอวิ่งออกจากออกฟิตลงลิฟของบริษัท มุ่งตรงไปยังลานจอดรถที่เงียบสงัด

ไม่มีแสงไฟในลานจอดรถ แต่ทำไมเธอถึงลงลิฟมาได้แหละ เกิดอะไรขึ้น 

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเปิดไฟฉายเพื่อส่งทาง รีบเดินเร็วไปยังรถของเธอที่จอดอยู่กลางลานจอดรถเพียงคันเดียว 

วันนี้มันดูแปลกอย่างไรชอบกล

เธอรีบกดรีโมตรถทันที เปิดประตูและรีบปิด พร้อมล็อคประตูทันที รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้างแล้ว 

เธอสตาร์ทรถเป็นลำดับต่อไป

"ก๊อกๆ" เสียงเคาะกระจกทำให้เธอตกใจผวา เมื่อหันไปพบว่าเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยที่รู้จัก เธอเลื่อนกระจกลงเล็กน้อย ตะโกนออกไปถามด้านนอก

"มีอะไรพี่"

"เออ คุณมี่มี้ครับ รถคุณลมรั่วนะครับ"

"เอ๋ ทำไมกัน" เธอไม่ทันเฉียวใจ เปิดประตูลงจากรถ กดๆเงยๆดูล้อรถของตัวเอง มันก็ปกติไม่ได้รั่วอะไร

เหมือนบางอย่างทำให้เธอฉุกคิดอะไรบางอย่าง แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ

"ทำไมวันนี้ไฟดับหละคะ แล้วทำไมลิฟท์ยังติดอยู่หละคะ" เธอหันมาถามคนด้านข้าง พยายามเลื่อนตัวไปใกล้ประตูรถที่เปิดอยู่ ทำทีเป็นเนียนหย่อนร่างของตัวเองเข้าไปนั่งด้านในอย่างเชื่อช้า

"ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะครับ วันนี้หลับดึกอีกแล้วนะครับ" เขาหันมายิ้มให้เธอพร้อมช่วยเธอปิดประตูรถ

"ค่ะ วันนี้ทำโอทีนะคะ ขอบคุณนะคะ" เธอกำลังกดปิดบานกระจกขึ้น

"เออ คุณมีมี่ครับ ไปดื่มกาแฟกันมั้ยครับ พรุ่งนี้เช้า" เขาหันมายิ้มกว้าง ก้มลงมาเพื่อรอคำตอบของเธอ

"ดะ ได้ค่ะ ขอคาปูชิโน่นะคะ" เธอทำใจดีสู้เสือให้กับเขาอีกครั้ง 

มือบางนั้นเลื่อนไปปิดกระจก กำลังเข้าปลดเบรตมือ 

แต่ก่อนที่รถของเธอจะได้ขยับออกไปยังลานจอดรถ เธอเหลือบตาเห็นชายในชุดฮู้ดสีดำด้านหลังคนขับ

"อย่าร้อง" เสียงแหบๆนั้นสั่งเธอที่เนื้อตัวเริ่มสั่น เธอทำได้เพียงพยักหน้า

"ปลดล็อก" เขาสั่งให้เธอปลดล็อกรถ เมื่อเธอกด ทำให้ชายที่ทักทายเธอเมื่อครู่เปิดประตูรถเข้ามานั่งด้านข้าง

"สวัสดีครับคุณมีมี่" เขาหันมายิ้มแย้มทักทายเธออีกครั้ง

"อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้อง" เธอเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่อง ตัวสั่นเทาอย่างไม่อาจห้ามความกลัวของตนได้

"ไม่ครับ คุณมีมี่ พวกเราติดหนี้พนันบอล เลยจะขอรถของคุณไปใช้หนีนะครับ ขอความร่วมมือด้วยนะครับ" ชายด้านข้างกล่าวขอรถราคาล้านต้นๆของเธอง่ายเหมือนการขอลูกอมอย่างไรอย่างนั้น

แต่ตอนนี้ความปลอดภัยของเธอสำคัญที่สุด เธอทำได้แต่เพียงพยักหน้างึกๆ

 

 

 

 

 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น