(nct) darker than black | taeten (hogwarts au)

ตอนที่ 6 : Stage 04 - Moaning Myrtle

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,066
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

 


Stage 04

Moaning Myrtle

 

 

 

         ป้อก!

 

          ปากกาขนนกอันสวยหักคามือ ยูชะงักราวกับพึ่งรู้สึกตัวว่าตนนั้นพึ่งทำปากกาขนนกอันแสนมีค่าที่มารดาซื้อให้หักเป็นสองท่อน เขาอ้าปากเหวอแล้วรีบรุดเขย่าแขนจอห์นนี่รัวๆราวกับกำลังฟ้องพ่ออย่างไรอย่างงั้น อีธานซึ่งละความสนใจจากสูตรปรุงยาบนกระดานชะโงกหน้ามามองอย่างสงสัย

 

          “นายมันนักทำลายข้าวของรึไง!?” ได้ทีก็กระซิบเอ็ดเหมือนคุณพ่อกำลังดุลูกชายวัยซน คุณชายอาร์ลิงตันทำหน้าหงอ

 

          “ก็มันช่วยไม่ได้นี่ ฉันเหม่อแป๊บเดียวก็เป็นงี้แล้ว”

 

          ทั้งยังชูให้เพื่อนดูผลงานการทำลายข้าวของของตัวเองอีกต่างหาก..

 

          “พวกนายควรเงียบนะ ไม่งั้นศาสตราจารย์แอชเบิร์นได้ฆ่าพวกนายแน่!” อลิเซียซึ่งนั่งอยู่ข้างๆอีธานกระซิบพลางเหล่มองไปยังโต๊ะของเด็กบ้านสลิธีรินซึ่งอยู่ตรงข้าม นั่นไง เจ้าพวกตัวแสบบ้านงูมองมาทางนี้ไม่หยุดเลยนั่น! อีธานมองไปตามสายตาของเพื่อน ชัดเจนแจ่มแจ้ง..นัยน์ตาสีน้ำตาลเปลือกไม้ของใครบางคนกำลังมองมาทางพวกเขา ทั้งยังทำมือปาดคอเหมือนกำลังจะสื่อว่าพวกเขาตายแน่

 

          “ดูสายตาของโอริแกนสิ หมอนั่นตั้งใจจะบอกแอชเบิร์นชัดๆ!” ยูหน้าหงิกพลางส่งเสียงจี๊จ๊ะในลำคออย่างขัดใจ โชคดีที่ศาสตราจารย์หนุ่มวิชาปรุงยาไม่ได้สนใจการกระทำของเขามากนัก หรือบางทีควรจะเรียกว่ากำลังมีสมาธิกับการสอนจนไม่ได้ยินเสียงพวกเขาน่าจะถูกกว่า

 

          แต่เอซร่า โอริแกน..หมอนั่นสนใจแน่ๆ

 

          “ศาสตราจารย์ครับ!” เหล่าเด็กบ้านกริฟฟินดอร์หันมามองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย รับรู้โดยจิตใต้สำนึกว่าหากมีเด็กบ้านงูคนใดคนหนึ่งลุกขึ้นยกมือเรียกร้องความสนใจจากศาสตราจารย์ผู้สอน นั่นย่อมไม่ส่งผลดีต่อพวกเขา

 

          ยิ่งมองไปยังฝั่งตรงข้ามที่พวกสลิธีรินกำลังนั่งจ้องพวกเขาด้วยสายตาเหนือกว่า ก็ยิ่งสัมผัสถึงลางร้ายที่กำลังมาเยือนได้ในทันที

 

          เอซร่าฉีกยิ้มหวานเมื่อศาสตราจารย์หนุ่มวิชาปรุงยา จาฟาร์ แอชเบิร์น หันไปสนใจตน  เป็นที่รู้กันดีว่าจาฟาร์นั้นเป็นศาสตราจารย์ประจำบ้านสลิธีรินร่วมกับ เบอร์ลิน เอคิลล์ ผู้สอนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์  ทั้งยังมีศักดิ์เป็นญาติห่างๆของเจ้าชายแห่งสลิธีรินอย่างจูลิโอ้

 

          มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าหากมีเรื่องอะไรต้องเข้าข้างสลิธีรินแน่ๆ

 

          “มีอะไรคุณโอริแกน” เสียงทุ้มนุ่มหูถามขึ้นเพื่อเห็นว่าลูกศิษย์ของตนมีเรื่องอยากจะพูด โบกไม้กายสิทธิ์ทีหนึ่งของทุกสิ่งในมืออย่างขวดยาและสมุนไพรก็ลอยกลับไปเก็บเข้าที่ ใบหน้านิ่งไร้อารมณ์ราวกับรูปปั้นซึ่งแตกต่างกับจูลิโอ้ราวฟ้ากับเหว สิ่งที่เหมือนกันคงเป็นรูปหน้าที่หล่อเหลาและผิวที่ขาวจนเป็นประกายเมื่อต้องแสงแดด

 

          เป็นหนึ่งในอาจารย์สุดฮอตประจำฮอกวอตส์ แม้นักเรียนส่วนใหญ่จะไม่ได้เปิดเผยว่าชอบเขาตรงๆก็ตาม

 

          “ตอนที่คุณสอนอยู่ ฟรอสต์ อาร์ลิงตัน อิเมลด้า แล้วก็มอนทรีเอลเอาแต่กระซิบอะไรกันไม่รู้ครับ แต่มันรบกวนทางนี้มากเลย”

 

          จอห์นนี่หน้าเหวอ เขายังไม่ได้พูดอะไรซักคำเลยนะ

 

          และ โอ้— ใช่ ลางร้ายเหมือนที่พวกเขาคิดเป๊ะๆ ศาสตราจารย์หนุ่มตวัดสายตามองพวกเขาอย่างไม่พอใจแทบจะในทันที แม้ว่าจะไม่ได้มีสีหน้าเกรี้ยวกราดเหมือนอยากจะฆ่าให้ตาย แต่ไอสายตานิ่งๆแต่ทำลายล้างทุกสิ่งนั่นล่ะคือความน่ากลัวของศาสตราจารย์วิชาปรุงยาคนนี้

 

          “ถ้าไม่เรียนก็ออกไปข้างนอกซะสิ พวกคุณจะมารบกวนการเรียนของคนอื่นทำไม” สายตาที่คมดุจเหยี่ยวมองมายังพวกเขาท่ามกลางความเงียบงันของนักเรียนคนอื่นๆ ยูฉุนกึกลุกขึ้นตบโต๊ะเรียกสายตาทุกคู่ให้หันไปมอง ไม่เว้นแม้แต่นักเรียนจากบ้านเดียวกัน

 

          “เดี๋ยวสิครับศาสตราจารย์ พวกเราไม่ได้คุยกันเสียงดังขนาดนั้นซักหน่อย พวกเรากระซิบกันเพื่อไม่ให้มันรบกวนคนอื่น คุณก็ไม่ได้ยินที่เราพูดนี่ นั่นแปลว่าเราไม่ได้รบกวนใครไม่ใช่เหรอ?

 

          เสียงฮือฮาดังขึ้นในทันทีเมื่อมีผู้กล้าหาญลุกขึ้นต่อต้านความไม่ยุติธรรมของศาสตราจารย์ผู้สอนวิชาปรุงยา หากแต่จาร์ฟาร์ก็ไม่ได้เผยอารมณ์ใดๆออกมามากนัก เขาเพียงมองหน้าอาร์ลิงตันด้วยหางตาเท่านั้น

 

          อีธานเงยหน้าขึ้นมองไปยังฝั่งตรงข้าม เทเนสนั่งอยู่ตรงข้ามเขาพอดี..ขนาบข้างด้วยสองผู้ติดตามอย่างจูลิโอ้และเจนนิเฟอร์เช่นเดิม เจนนิเฟอร์นั้นให้ความสนใจกับเหตุการณ์นี้เป็นอย่างมาก ดูเหมือนเจ้าตัวจะสะใจพอสมควรที่เห็นพวกเขาถูกศาสตราจารย์ผู้สอนวิชาปรุงยาเชือดเฉือนด้วยสายตา ในขณะที่จูลิโอ้และเทเนสกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

 

          “ผมเป็นศาสตราจารย์..คุณอาร์ลิงตัน”

 

          “แต่—“

 

          “ต่อให้พวกคุณกระซิบกัน แต่นี่มันเวลาเรียน ถ้าไม่ได้คุยอะไรที่เกี่ยวกับเนื้อหาที่เรียนก็ไม่ควรเปิดปากพูด จริงมั้ย?

 

          “...ครับ”

 

          อีธานเสียวสันหลังวาบเมื่อเห็นว่าคุณชายอาร์ลิงตันคนนั้นยอมหงอง่ายๆ หลังจากไม่สามารถตอกกลับอะไรผู้สอนวิชาปรุงยาได้เลย รับรู้ได้ในทันทีว่ากำลังจะมีบทลงโทษตามมา โดยเฉพาะเมื่อเพื่อนรักของเขาริอาจทำตัวเป็นเสือไปสู้อย่างอาจหาญแล้วหงอกลายเป็นแมวกลับมาแบบนี้..

 

          ปกติแล้วยูไม่ใช่พวกที่จะยอมแพ้ใครง่ายๆ แต่สาเหตุที่ไม่ปีกกล้าขาแข็งสู้ต่อคงเป็นเพราะสายตาคมๆที่เหมือนจะเชือดเฉือนให้ตายคามือนั่น

 

          “หักกริฟฟินดอร์ 5 คะแนน แล้วก็คุณฟรอสต์ คุณอาร์ลิงตัน คุณอิเมลด้า และคุณมอนทรีเอล ช่วยไปขัดห้องน้ำพรีเฟ็คชั้น 5 หลังเลิกเรียนด้วย”

 

         โอเค มันก็ไม่ได้แย่ซักเท่าไหร่

 

          “และต้องทำทั้งสัปดาห์ เข้าใจนะ?

 

         ไม่เลย นี่มันแย่มากๆ!

 

          ศาสตราจารย์จาร์ฟาร์ แอชเบิร์น..ถูกลิสต์ชื่อในบัญชีดำของปี 7 กริฟฟินดอร์ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป

 

 

 

          เสียงปึงปังดังขึ้นในทันทีที่พวกเขาก้าวขาเข้ามาในห้องนอน ยูเอาแต่เดินกระแทกเท้าด้วยความหงุดหงิดงุ่นง่านที่สุมอยู่ในอก ในขณะที่อีธานเพียงแค่เดินไปหาวไปก็เท่านั้น เพียงแค่เห็นใบหน้าหงิกขั้นสุดของทั้งสองมันก็มากพอที่จะทำให้เด็กคนอื่นๆซึ่งอยู่ในห้องนั่งเล่นไม่กล้าเข้ามาเปิดบทสนทนาเหมือนปกติ ดังนั้นในตอนนี้..ห้องนอนรวมสำหรับนักเรียน 5 คนจึงถูกยึดโดยอีธานและยู แน่นอนว่าคนหลังเอาแต่แผ่รังสีประหลาดจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

 

          ห้องนอนของพวกเขาถูกตกแต่งด้วยข้าวของเครื่องใช้สีแดงและทองซึ่งเป็นสีประจำบ้านกริฟฟินดอร์เป็นหลัก จากบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้คิดว่าเพื่อนร่วมห้องอีก 3 คนคงไม่เข้ามายุ่งอีกพักใหญ่

 

          “หงุดหงิดเป็นบ้า!

 

          อีธานหัวเราะพลางมองร่างของเพื่อนสนิทตัวดีที่ทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วทึ้งผมตัวเองไม่หยุด หากเด็กปีอื่นได้มาเห็นภาพนี้คงไม่พ้นหมดความเชื่อถือในตัวหัวหน้าทีมควิดดิชแห่งบ้านสิงโตแน่ และต้นเหตุก็ไม่ใช่ใครที่ไหน..นอกจากเด็กบ้านสลิธีรินอย่างเอซร่าที่ตามมาถากถางพวกเขาแม้แต่ตอนที่กำลังทำความสะอาดห้องน้ำพรีเฟ็ค

 

          “ถ้านายไม่ไปต่อปากต่อคำกับแอชเบิร์นบางทีเราคงไม่โดนลงโทษแบบนั้น” อีธานว่าเสียงเฉื่อยพร้อมทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ได้ยินเสียงโอดครวญอย่างไม่พอใจจากเพื่อนสนิทแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

 

          จอห์นนี่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถุงลูกกวาด เขาก็เป็นหนึ่งในเจ้าของห้องเหมือนกัน “รู้มั้ยมันน่าหงุดหงิดแค่ไหนที่ฉันโดนทำโทษทั้งๆที่ไม่ได้เปิดปากคุยซักแอะ” ปากก็บ่นแต่มือก็ยื่นลูกอมให้ ช่างเป็นคำพูดที่ขัดแย้งกับการกระทำซะจนน่าขัน

 

          “หาความยุติธรรมจากศาสตราจารย์บ้านสลิธีรินไปก็ไม่ได้อะไรหรอก จะแอชเบิร์นหรือเอคิลล์ก็เหมือนๆกัน” ยูว่าโดยที่ยังไม่คลายความหงุดหงิดในใจลง

 

          “แต่ฉันว่าเอคิลล์ใจดีนะ ปีที่แล้วเขาแทบจะไม่ลงโทษกริฟฟินดอร์เลยด้วยซ้ำ”

 

          “นั่นเพราะปีนั้นหลักฐานมันเห็นกันตำตาว่าสลิธีรินเริ่มก่อน คิดดูนะ เขาไม่ลงโทษเราก็จริง แต่เขาก็ไม่ลงโทษเด็กบ้านงูเหมือนกัน” อีธานอธิบายให้คนที่ไม่ค่อยมีส่วนร่วมในเหตุการณ์เมื่อตอนปี 6 ฟัง ถ้าจำไม่ผิดช่วงนั้นคนที่โดนเล่นงานส่วนใหญ่จะเป็นเขาและยู ไม่ก็เด็กคนอื่นๆ ในขณะที่จอห์นนี่ซึ่งเรียนหนักในช่วงนั้นทำให้ไม่ค่อยได้พบปะหาเรื่องกับพวกบ้านอสรพิษนัก

 

          นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายได้รับเลือกให้เป็นพรีเฟ็ค

 

          “จะว่าไปนายกลับหอช้านะจอห์นนี่ อย่าบอกนะว่ามัวไปช่วยพรีเฟ็คบ้านเรเวนคลอถือของอยู่น่ะ” อีธานกระทุ้งศอกใส่เพื่อนรักที่เอาแต่หน้าแดงแจ๋ราวมะเขือเทศสุก เขายิ้มกระหยิ่ม..รู้ได้ในทันทีว่าสิ่งที่ตนพูดมานั้นถูกต้อง

 

          “เป็นไง ความสัมพันธ์พัฒนาบ้างมั้ยเพื่อน หรือต้องให้ฉันเป็นคนสอน” โดยมียูผู้เป็นกัปตันทีมควิดดิชคอยผสมโรงอยู่ไม่ห่าง จอห์นนี่ทำสีหน้าเหม็นเบื่อแทบจะในทันที เขากลอกตามองบน

 

          “ขอทีเถอะ ถ้านายช่วยมีหวังฉันกับไทเลอร์มองหน้ากันไม่ติด แห้วไม่พอ เสียเพื่อนด้วยแน่ๆ”   

 

          “โหยยย ไรวะ! พูดเหมือนสกิลการจีบสาวของฉันมันต่ำเตี้ยเรี่ยดินงั้นแหละ”

 

          อีธานมองเพื่อนด้วยหางตา “พึ่งรู้ตัวรึไง”

 

          ฉึก...

 

          “นั่นคือสาเหตุที่นายจีบเด็กฮัฟเฟิลพัฟคนนั้นไม่ติดซักทีไงล่ะ” จอห์นนี่เสริม

 

          ฉึก..

 

          รู้สึกเหมือนเห็นลูกศรสีดำแทงทะลุอกตัวเองไปเลยแฮะ

 

อีธานกลั้นขำ บรรยากาศภายในห้องนอนทุเลาความอึดอัดลงเมื่อยูเลิกหงุดหงิดแล้วกลับมาสนใจชีวิตรักๆใคร่ๆของเพื่อนต่อ เขาก้มลงมองนาฬิกาบนข้อมือ..นี่เป็นเวลาทุ่มกว่าแล้ว ยังสามารถออกไปเดินเล่นข้างนอกได้อีกหน่อย

 

          เขาเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงแทบจะในทันที เห็นเพื่อนทั้งสองมองมาด้วยความสงสัย ก่อนที่ทั้งคู่จะร้องอ๋อแล้วโบกมือไล่ให้เขารีบๆออกไปทำธุระ

 

         เพื่อนเวร

 

          บ่นอุบในใจก่อนเดินออกไปจากส่วนหอพักโดยไม่ลืมหยิบไม้กายสิทธิ์ประจำตัวออกมาด้วย

 

          ขายาวก้าวช้าๆไปตามทางเดินที่มีนักเรียนอยู่เพียงน้อยนิดเท่านั้น คิดว่าส่วนใหญ่คงหมกตัวอยู่ในหอของตัวเองไม่ก็แถวห้องโถงใหญ่ซึ่งเป็นที่รวมตัวสำหรับอ่านหนังสือ รับประทานอาหาร หรือพูดคุยกับเพื่อนต่างบ้าน

 

          เขาเดินออกจากตัวปราสาทไปไกลพอสมควร  อีกมุมหนึ่งของทะเลสาบซึ่งไกลจากตัวปราสาทฮอกวอตส์ ที่นั่นคือที่ๆเขาจะได้พบกับเธสตรอล (Thestrals) ..สัตว์วิเศษในรูปของม้าโครงกระดูกสีดำทะมึน มีปีกเหมือนค้างคาว ผู้ที่สามารถมองเห็นมันได้..จะต้องเป็นผู้ที่เคยสัมผัสหรือเข้าใจในความตายแล้วเท่านั้น

 

          เขาเห็นมันอยู่กันเป็นฝูง ประมาณ 5 หรือ 6 ตัวเห็นจะได้..พวกมันมีลักษณะที่ดูน่ากลัวทำให้ไม่เป็นที่ชื่นชอบมากนัก อย่างไรก็ตามตอนนี้เขากลับไม่ได้รู้สึกเกลียดหรือหวาดกลัวพวกมันเลยแม้แต่น้อย

 

          เขาเห็นมาครั้งแรกเมื่อตอนปี 5 หลังจากที่บิดามารดาเสียชีวิต และเขาไม่เคยชอบมันเลยในตอนแรกที่ได้เห็นหน้าตาน่ากลัวนั้น แต่หลังจากเวลาผ่านไปเขาก็เริ่มชินและพบว่าพวกมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ใครบางคนเคยพูดเอาไว้ว่าเธสตรอลคือสัญลักษณ์ของความสุภาพและอ่อนโยน ซึ่งมันก็ไม่ผิดนักในความคิดของเขาตอนนี้..เธสตรอลไม่เคยทำร้ายมนุษย์

 

         แล้วเพราะเหตุใดมนุษย์ถึงตัดสินว่ามันเป็นสิ่งเลวร้ายเล่า?

 

          อีธานหย่อนตัวนั่งลงบนพื้นหญ้า เขานับเวลาถอยหลังในใจ

 

          5   4   3   2   1..

 

          “นายกับฉันเจอกันบ่อยไปแล้วนะฟรอสต์” เสียงนุ่มใสติดจะเหวี่ยงนิดๆดังขึ้นไม่ไกลนัก ร่างบางที่เขากำลังรอคอยยืนหรี่ตามองเขาอยู่เหนือศีรษะ อีธานไหวไหล่พลางคลี่ยิ้ม

 

          “บังเอิญน่า”

 

          เทเนสถอนหายใจก่อนทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ พูดไปก็เปลืองความ.. “ขอให้บังเอิญจริงเถอะ”

 

          “แต่นายก็ยังนั่งตรงนี้นี่ นั่นแปลว่านายก็อยากอยู่กับฉันไม่ใช่รึไง”

 

          อีธานกลั้นขำเหมือนเห็นสีหน้าเหม็นเบื่อของพรีเฟ็คบ้านสลิธีรินที่ไม่ปิดบังกันเลยซักนิด นัยน์ตาสีมรกตกลอกตามองบน รู้สึกว่าคนข้างๆชักจะหลงตัวเองเข้าขั้นน่าเป็นห่วง ปกติเป็นคนอย่างนี้หรือ? ชักจะสงสัย

 

          “ไม่คิดว่านายหลงตัวเองเกินไปหน่อยเหรอ”

 

          “ก็ไม่นี่”

 

          เทเนสคิดว่าคนที่บ้าคงเป็นเขาเป็นกระมั้ง คนหลงตัวเองที่ไหนจะยอมรับว่าตัวเองเป็นแบบนั้นกัน

 

          “ที่ฉันนั่งตรงนี้เพราะมีเรื่องจะคุยกับนายต่างหาก ฟรอสต์”

 

          “เรียกอีธานสิ ฉันชินกับแบบนั้นมากกว่า” เทเนสชะงัก ก่อนที่เจ้าตัวจะแอบชักสีหน้าเล็กน้อยพลางพูดต่อและเลือกที่จะปล่อยผ่านคำพูดนั้นไป

 

          เขาไม่อยากอยู่กับหมอนี่นานนัก มัน..ค่อนข้างน่าอึดอัด

 

          อีธานเป็นคนที่เขาควรจะเลี่ยงหากเลี่ยงได้

 

          เป็นคนที่น่ารำคาญในหลายๆความหมาย

 

          “เลิกตามฉันได้แล้ว มันน่าหงุดหงิด รู้มั้ย? หลังจากคุยกันที่ห้องสมุดฉันนึกว่านายจะเลิกตามฉัน แต่มันกลับไม่! เจนนิเฟอร์และจูลิโอ้..พวกนั้นแทบจะประสาทกินก็เพราะนาย อีกนิดคงได้จับฉันใส่ไว้ในตู้เซฟ”

 

มันเป็นจริงอย่างที่เขาพูด สองคนนั้นดูจะประสาทเสียมากกับการที่เขาถูกตามติดเกือบตลอดเวลา อย่างวันก่อนจูลิโอ้เล่าว่าเจอพวกอีธานที่ห้องพยาบาลตอนที่เอซร่าและพวกอาร์ลิงตันทะเลาะกันเรื่องขอยืมสนามควิดดิช และพอเจอหน้าอีธานความหงุดหงิดก็เพิ่มขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

 

          ปล่อยไว้ต่อไปมีหวังได้ถูกส่งไปโรงพยาบาลเซนต์มังโก้เข้าซักวัน

 

          “ก็ช่างพวกนั้นสิ บอกแล้วนี่ว่าฉันสงสัยนายเลยจับตาดูนาย”

 

          “นั่นไม่ใช่จับตาดู นั่นมันสตอล์กเกอร์ อีกอย่างฉันบอกนายไปแล้วว่าตลอดปิดเทอมฉันอยู่กับศาสตราจารย์เอคิลล์ตลอด จะไปงานแต่งเจสสิก้า มอนทรีเอลได้ไงไม่ทราบ?” นี่คงเป็นการพูดยาวๆกับอีธานไม่กี่ครั้งของเทเนสตั้งแต่เปิดเทอมมา เทเนสดูหงุดหงิดจริงๆเหมือนที่ปากพูด จริงๆเจ้าตัวก็เคยพูดกับเขาไปตั้งแต่วันก่อนที่ห้องสมุด และเขาก็อธิบายเหตุผลไปแล้ว..

 

          และตอนนั้นเทเนสก็เฉลยข้อสงสัยของเขาไปแล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ที่นั่น

 

          แต่ถึงกระนั้นเขากลับยังรู้สึกตงิดอยู่ในใจ เหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง

 

          “เลิกยุ่งกับฉันซะ อีธาน ฟรอสต์”

 

          นัยน์ตาสีมรกตฉายแววจริงจังทั้งยังทอประกายกล้าอย่างน่าขนลุก อีธานไหวไหล่ เขาหยัดตัวลุกขึ้นยืน..นัยน์ตาคมสะท้อนภาพของพรีเฟ็คบ้านสลิธีรินที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม

 

          “รู้มั้ยเกรฟยาร์ด ตอนนี้นายดูเปลี่ยนไปนิดๆนะ เหมือนกำลัง..ร้อนรน?

 

          !?

 

          “ทำไมถึงไม่อยากให้ฉันยุ่งขนาดนั้นล่ะ หรือเพราะว่า..นายเป็นผู้เสพความตายจริงๆ”

 

          ชั่วครู่หนึ่งที่เขารู้สึกเหมือนเห็นประกายวูบวาบในแววตาของอีกฝ่าย หากแต่เมื่อกระพริบตาแล้วมองมัน..มันก็หายไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

          “วันก่อนฉันเตือนนายว่าอย่าทำให้เจ้าชายหงุดหงิดใช่มั้ยฟรอสต์? งั้นตอนนี้ฉันขอเตือนนายเพิ่มละกัน”

 

          “...”

 

          “อย่าทำให้ฉันรำคาญมากนัก ไม่งั้นเรื่องไม่จบแค่นี้แน่” ใบหน้าหวานไร้ซึ่งรอยยิ้มเช่นเคย หากแต่นัยน์ตาสีเขียวราวกับอัญมณีคู่นั้นกลับว่างเปล่าเสียจนน่าใจหาย อีธานชะงัก

 

          เขารู้สึก..เหมือนเคยเห็นอีกฝ่ายมองเขาด้วยนัยน์ตาเช่นนั้นเมื่อนานมาแล้ว

 

          ไม่รู้ว่าตัวเองเริ่มเหม่อลอยไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีร่างเล็กซึ่งเคยนั่งอยู่บนพื้นหญ้าก็ขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินผ่านหน้าไปเหมือนเมื่อครู่ไม่ได้พูดอะไรออกมา บรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนยังคงอยู่แม้ต้นเหตุจะเดินจากไปไกลมากแล้ว มือหนากำแน่น เขามั่นใจ..

 

          เขาเคยเห็นเทเนสมองเขาด้วยสายตาแบบนั้นแน่ๆ

 

          “คิดว่าจะขู่ฉันได้หรือ เกรฟยาร์ด”

 

         เห็นตัวเล็กเหมือนลูกแมว ลืมไปได้อย่างไร..ว่านั่นมันลูกเสือ

 

 

 

 

 

Darker than black

 

 

 

 

 

          “ทำไมพวกเราต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ!

 

          ยูบ่นระหว่างที่มือทั้งสองข้างก็ถูๆขัดๆห้องน้ำไม่หยุด วันนี้พวกเขาต้องเปลี่ยนมาทำความสะอาดห้องน้ำในอาคารหญิงชั้น 2 เนื่องด้วยศาสตราจารย์แอชเบิร์นคนนั้นเล็งเห็นว่าห้องอาบน้ำพรีเฟ็คสะอาดดีเยี่ยมแล้วจึงไม่จำเป็นต้องทำต่อ แต่แทนที่จะปล่อยให้พวกเขาเป็นอิสระจากบทลงโทษ..

 

          อาจารย์คนนั้นกลับให้พวกเขามาทำความสะอาดห้องน้ำที่เมอร์เทิลจอมคร่ำครวญอยู่!!

 

          ว่าแล้วก็เหลือบตามองร่างโปร่งแสงของเด็กสาวสวมแว่นตากลมๆในชุดเด็กบ้านเรเวนคลอคนหนึ่ง ซึ่งเอาแต่นั่งเท้าคางกับขอบอ่างล้างหน้าแล้วจ้องหน้าพวกเขาเหมือนอยากเขมือบเข้าไปทั้งตัว ไม่มีนักเรียนหญิงคนไหนอยากใช้ห้องน้ำนี้นักเพราะเธอมักจะส่งเสียงร้องไห้คร่ำครวญตลอดเวลา ซึ่งมันน่าหนวกหู

 

          “รู้อะไรมั้ยอีธาน ช่วงนี้ก็มีเด็กคนนึงชอบมาคุยเล่นเป็นเพื่อนฉันที่นี่ ฉันชอบเขามากเลยนะ”

 

         เคราเมอร์ลินเป็นพยาน— ยัยนี่เอาอีกแล้ว!

 

          “แล้วไงต่อเมอร์เทิล เขาชอบเธอตอบเหรอ?” อลิเซียซึ่งทำหน้าที่ถูกระจกห้องน้ำหันมาถามพลางยิ้มหวาน ยัยนั่นทำเหมือนตัวเองไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ทั้งๆที่พวกเราก็ฟังเมอร์เทิลเล่าเรื่องนี้มากว่า 10 รอบได้ตั้งแต่ที่เริ่มทำความสะอาด

 

          “ไม่!” เธอกรีดร้องเสียงสูง “มันน่าสมเพชใช่มั้ยล่ะ ทั้งๆที่ฉันชอบเขาขนาดนั้นแท้ๆ..แต่เขากลับบอกว่าเขาชอบฉันไม่ได้ ฉันล่ะทรมานนัก”

 

         แหงล่ะ ก็เธอเป็นผี

 

          เธอคร่ำครวญด้วยเสียงโทนสูงจนแสบแก้วหูไปหมด

 

          “เธอเล่าเรื่องนี้มาสิบรอบได้แล้วยัยบ้า แล้วก็คร่ำครวญเหมือนเดิมทุกรอบด้วย!” ยูแหวลั่นก่อนสะดุ้งเมื่อจู่ๆเมอร์เทิลก็มาปรากฎตัวตรงหน้าเขาโดยเว้นระยะห่างไว้ไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ สีหน้าเธอดู..โกรธ?

 

          “นายมันจะไปเข้าใจอะไรล่ะ ก็ฉันมันผีที่ถูกทอดทิ้งนี่ ใครจะมาสนใจผีอย่างฉันกันล่ะ”

 

          คุณชายอาร์ลิงตันถอนหายใจ แล้วก็กลับมาตัดพ้อเหมือนเดิมทุกรอบ

 

          “แล้วตอนนี้เขายังมาหาเธออยู่มั้ย” อีธานหาเรื่องชวนคุย การทำความสะอาดไปด้วยคุยกับเมอร์เทิลไปด้วย..บางทีมันก็เพลินไปอีกแบบ แม้ส่วนใหญ่จะต้องแสบแก้วหูเพราะเธอก็ตาม

 

          “ก็มาหา..” วิญญาณสาวพูดเสียงอ่อน “นานๆครั้งล่ะนะ”

 

          “แล้วเป็นไงบ้าง ได้คุยกันเยอะมั้ย” จอห์นนี่ซึ่งพึ่งกลับมาจากการไปยืมไม้ถูพื้นเข้ามาร่วมวงสนทนา

 

          “ก็ไม่ เขามาคุยกับฉันแป๊บๆแล้วเขาก็ไป ไม่นานเหมือนเมื่อก่อน รู้มั้ย? เขาชอบคุยกับฉันผ่านกระจกล้างหน้าตรงนั้น สบตากับฉันอีกต่างหาก..ดวงตาเขาสวยมากเลยนะ”

 

          “ขนาดนั้นเลย?

 

          “ก็..พอสมควร แล้วเขาก็น่ารักมาก”

 

          “หืม เหรอ? เขาหน้าตาเป็นไงล่ะ ให้เดานะ..อยู่กริฟฟินดอร์ใช่มั้ย” อีธานหัวเราะ ลุกขึ้นยืนนำถังน้ำไปเททิ้งก่อนใส่น้ำลงไปใหม่แล้วแบกกลับมาตั้งไว้ที่เดิม เมอร์เทิลเอานิ้วชี้จิ้มกันจึกๆ ยูดูขนลุกขนพองแต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร

 

          เด็กสาวใส่แว่นส่ายหน้าไปมาช้าๆ

 

          “ไม่ใช่เลย ไม่ใช่”

 

          อลิเซียมองวิญญาณของเด็กสาวผ่านกระจกห้องน้ำซึ่งเงาวับด้วยฝีมือของเธอ สาวบ้านกริฟฟินดอร์หัวเราะคิกคัก พวกผู้หญิงมักสนใจเรื่องรักๆใคร่ๆ อลิเซียก็เป็นหนึ่งในพวกนั้น

 

          “หรือฮัฟเฟิลพัฟล่ะ ฮัฟเฟิลพัฟแน่ๆ ใช่มั้ย? เธอน่าจะชอบผู้ชายใจดี หนุ่มๆฮัฟเฟิลพัฟส่วนมากเป็นแบบนั้น” ผู้เชี่ยวชาญเรื่องหนุ่มหล่อต่างบ้านถามอย่างใฝ่รู้ เมอร์เทิลพยักหน้ารับ

 

          “เธอเก่งจังอลิเซีย ใช่..ฉันชอบผู้ชายแบบนั้น น่ารักดีออก”

 

          ในมโนภาพของอลิเซีย..เธอกำลังนึกถึงศาสตราจารย์หนุ่มประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟ นั่นน่ะ ศาสตราจารย์สุดรักสุดหวงของเด็กบ้านนั้นเลยนะ

 

          อีธานมองวิญญาณเด็กสาวที่เอาแต่หัวเราะคิกคัก เหมือนเมอร์เทิลกับอลิเซียจะเข้ากันได้กว่าที่คิด

 

          “แต่..ก็ยังไม่ถูก”

 

          “หา..?

 

          “คนๆนั้นไม่ได้อยู่บ้านนั้นหรอก”

 

          “งั้นเรเวนคลอเหมือนเธอเหรอ?” อีธานขมวดคิ้ว เขาเริ่มรู้สึกตะหงิดใจแปลกๆ โอเค ลางสังหรณ์ของเขามักแม่นในเรื่องที่ไม่ค่อยดีซะด้วยสิ

 

          “ฮ่าๆๆ คงไม่ได้อยู่สลิธีรินใช่มั้ย ถ้าจริงฉันคงขำไม่ออก เด็กสลิธีรินเนี่ยนะ” ยูพูดทีเล่นทีจริงพลางหัวเราะอย่างขำขัน อลิเซียหัวเราะตาม ในขณะที่เขาและจอห์นนี่นิ่งไปเหมือนเริ่มเห็นเค้าลางบางอย่าง

 

          “ไม่นึกว่าหน้าอย่างนายจะทายถูกนะอาร์ลิงตัน” เมอร์เทิลกล่าวด้วยน้ำเสียงหวานดูเพ้อฝัน

 

          “...”

 

          “อา ใช่แล้ว เขาอยู่สลิธีริน”

 

 

 

 

          นัยน์ตาสีมรกตเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างภายในห้องสมุดของปราสาท สะท้อนภาพของดวงตะวันที่ใกล้จะลาลับฟ้า ไม่ไกลกันนั้นมีร่างสะโอดสะองของหญิงสาวผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและผู้ติดตามนั่งอยู่ไม่ห่าง กระดานหมากรุกพ่อมดที่ตั้งอยู่บนโต๊ะนั้นไร้ซึ่งการขยับเขยื้อนใดๆหลังจากที่คิงของฝั่งสีขาวเกือบจะกินคิงของฝั่งสีดำได้อยู่แล้ว

 

          เจนนิเฟอร์พลิกหน้ากระดาษในมือไปมา เธอไม่อยากชวนเทเนสคุยในตอนนี้..เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายมีเรื่องหลายอย่างที่ต้องคิด

 

          “พวกเรามาแล้ว” เอซร่าเดินเข้ามาพร้อมกับจูลิโอ้ซึ่งแบกหนังสือเล่มหนามาด้วย ทั้งคู่หย่อนตัวนั่งลงตรงที่นั่งที่ว่าง..เทเนสละสายตาจากท้องนภาสีแสดหันมามองเพื่อนทั้งสาม ห้องสมุดในยามนี้นั้นไร้ซึ่งผู้คนและเต็มไปด้วยความเงียบสงัด นั่นเหมาะกับการมานั่งเรื่อยเปื่อยกันเสียจริง

 

          อย่างน้อยก็ในระหว่างที่เทเนสไร้ซึ่งหน้าที่ของพรีเฟ็คให้รับผิดชอบ

 

          “ฉันดีใจมากที่พวกฟรอสต์ถูกทำโทษ รู้มั้ย? มันเยี่ยมมากเลยที่ไม่มีใครคอยเดินตามหลังเลิกเรียน”  จูลิโอ้ยิ้มตาปิด ดูเจ้าตัวจะอารมณ์ดีมาก..และมันเป็นแบบนี้มาโดยตลอดตั้งแต่พวกอีธานเริ่มถูกทำโทษ

 

          “ต้องยกความดีความชอบให้นายเลยนะเอซร่า เพราะนาย..พวกเราถึงทำอะไรๆได้ง่ายขึ้นเยอะ” หญิงสาวเพียงคนเดียวไหวไหล่ เธอสะบัดไม้กายสิทธิ์เพียงเล็กน้อย หนังสือในมือของจูลิโอ้ก็ลอยมาอยู่ตรงหน้าเธอพร้อมกับปากกาขนนกด้ามหนึ่ง

 

          “เธอคิดจะทำอะไร” เทเนสขมวดคิ้ว

 

          “ก็..ทำให้หมอนั่นไม่มาตามเราอีกพักใหญ่ไง” เจนนิเฟอร์หัวเราะ คำพูดของเธอทำให้ผู้มีตำแหน่งเป็นพรีเฟ็คของบ้านสลิธีรินถึงกับถอนหายใจ

 

          นัยน์ตาสีมรกตเหลือบมองดวงอาทิตย์ซึ่งบัดนี้ได้ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ท้องนภาสีแสดเริ่มมืดครึ้มราวกับกำลังถูกความมืดกลืนกิน

 

          “จะทำอะไรก็ทำเถอะ อย่าให้เดือดร้อนมาถึงพวกฉันก็พอ”

 

          หญิงสาวกรีดยิ้มพราย ดวงตาคมเป็นประกายวาววับ

 

          “ฉันรู้แล้วล่ะน่า”

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++

30/12/2018

          สุขสันต์วันปีใหม่ล่วงหน้าค่ะทุกคน~ ตอนแรกคิดจะลงตอนปีใหม่เลย แต่ไปๆมาๆดันไม่ว่างซะงั้น เพราะงั้นก็ขอลงวันนี้เลยแล้วกันนะคะ!

          รู้ตัวว่าดองไปนานมาก สาเหตุเพราะตันค่ะ..เขียนไม่ออกเลย ประกอบกับช่วงนั้นเหมือนจะเริ่มบรรยายแปลกๆไม่เป็นตัวเองด้วย TT

          ถ้าพบเจอคำผิดก็เตือนกันได้เลยนะคะ!

          //รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ แต่รักคิมโดยองมากกว่า(?)

          สามารถสกรีมฟิคได้ที่ #สีดำทต ค่า!

         

 

 

 

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

108 ความคิดเห็น

  1. #107 นว้องหมา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 18:12
    เทเนสแน่ๆๆ /รอมาอัพนะคะ แต่งดีมากๆๆเลย
    #107
    0
  2. #103 queenzyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 09:53
    มาอัพเถอะ พลีสสส
    #103
    0
  3. #100 DonutN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 13:04
    เทเนสหรือเปล่านะ ;-;
    #100
    0
  4. #93 bobbyislove (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 02:43
    รอนะคะ
    #93
    0
  5. #92 Madeonearth (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 01:08
    ใครเข้าไปห้องน้ำคะะะะ ตื่นเต้น
    #92
    0
  6. #77 LALALAAA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 22:42
    คนที่ไปห้องน้ำน่าจะเทเนสนะ รอดูเลยว่าเจนจะทำอะไร แซ่บแน่ๆ
    #77
    0
  7. #74 CARINNA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 01:10
    ใช่เทเนสป่าวที่ไปห้องน้ำ อยากอ่านต่อแล้ววววว อยากรู้ว่าจะทำอะไร //หายไปนานเลยนะคะ สวัสดีปีใหม่นะคะไรท์
    #74
    0
  8. #73 แมวดำ_รอวันตาย_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 21:44
    แต่คุณอีธานนี่ตามติดจนเหมือนสตลอคเกอร์จิงๆ 5555
    #73
    0
  9. #72 _ _ _ m _ _ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 21:36
    รอค่ะ สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าค่ะ
    #72
    0
  10. #71 NPSR-B (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 16:17
    จะทำอะไรกันอีกอ่าาาา แค่ให้ไปจัดห้องน้ำอาทิตย์เดียวก็เต็มกลืนแล้ววววว //สวัสดีปีใหม่ไรท์ล่วงหน้าเหมือนกันค่าาาา
    #71
    0