YESTERDAY ❥ Taeten Jaeten Allten {os/sf}

ตอนที่ 6 : (sf) Stay in my life – Luten

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    14 เม.ย. 61


 

Title : Stay in my life

Author : LittleG

Pairing : Luten

Request by : -

About it : ฟิคสั้นเซตนี้มีทั้งหมด 4 ตอนนะคะ คือ Back to you / Sorry that I walked away / Because of you / Stay in my life แนะนำให้อ่านให้ครบจะได้อรรถรสมากกว่าค่ะ เรื่องทั้งหมดเกือบ 90% เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง โปรดใช้จักรยานในการรับชม

 

 

- - - - - | | - - - - - | | - - - - -

 

 

 

         “อยู่กับผมตลอดไปเลยนะ”

 

 

 

 

อยากอยู่เคียงข้าง

 

อยากปกป้อง

 

อยากดูแล

 

          ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ บางทีอาจจะเป็นตอนที่เราเจอกันครั้งแรกที่โรงอาหาร..หรืออาจจะเป็นตอนที่เราได้เริ่มมาสนิทกันเพราะรู้ว่าต่างคนต่างมีเชื้อสายไทยอยู่ หรือ..มันอาจจะเป็นตอนที่ความสัมพันธ์ของเตนล์ฮยองและคนๆนั้นเริ่มเปลี่ยนไป

 

          ลูคัสเม้มริมฝีปาก..ทอดสายตาเหม่อมองไปยังท้องฟ้าที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ดวงจันทร์ที่เคยสุกสว่าง..และไร้ซึ่งแสงดาวที่มักจะทอประกายแสงอันน้อยนิดในทุกค่ำคืน มันเป็นเพียงท้องฟ้ายามรัตติกาลที่มืดมิดและโดดเดี่ยว ยิ่งมองลึกเข้าไปเท่าไหร่..ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในหลุมดำที่ทั้งเวิ้งว้าง ว่างเปล่า และโดดเดี่ยว

 

          แขนแกร่งกอดตัวเองแน่นเมื่อลมหนาวเริ่มพัดพา ดวงตากลมปิดเปลือกตาลง..แสร้งทำเป็นว่าตัวเองนั้นแข็งแกร่งนักหนา พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล

 

          มือแกร่งกดโทรศัพท์เพื่อต่อสายถึงใครบางคนที่อยู่ห่างกันไกลแสนไกล

 

         สายไม่ว่าง

 

          ลูคัสแค่นหัวเราะก่อนจะโยนโทรศัพท์เครื่องหรูทิ้งไปบนเตียงของตน..มองรูมเมทคนสนิทซึ่งเข้าสู่ห้วงนิทราแล้วก็ได้แต่หยัดตัวขึ้นพยายามย่องเบาเดินออกไปจากห้องนอน

 

          คนตัวเล็กที่เขารักแสนรักยืนอยู่ตรงระเบียง

 

          ในมือถือไอโฟนต่อสายถึงใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ในตอนนี้

 

          คนตัวสูงเดินเข้าไปหาโดยที่คนตัวเล็กยังคงไม่รู้ตัว ใบหน้าน่ารักยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มบางบนใบหน้าขณะคุยกับใครบางคนในสาย จนเมื่อแขนแกร่งรวบคนตัวเล็กเข้าไปในอ้อมแขน..เตนล์สะดุ้งจนโทรศัพท์หลุดมือ ดวงตาเรียวเหลือบมองรุ่นน้องคนสนิทก่อนยิ้มกว้างพร้อมเอี้ยวตัวโอบลำคอของลูคัสอย่างเอาใจ

 

          “ไง..เด็กดื้อ”

 

          “ฮยองนั่นแหละ..ที่ดื้อ”

 

          เตนล์หัวเราะก่อนชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพร้อมเอียงคออย่างน่ารัก

 

          “ฮยองเหรอดื้อ? เปล่าซะหน่อย”

 

          “ผมไม่ชอบให้ฮยองคุยกับแทยงฮยองเลย..ผมหวง” กอดเอวบางก่อนโน้มตัวลงกระซิบประโยคหลังที่ข้างๆหูจนมันขึ้นสีแดงระเรื่อ เตนล์หน้าแดงก่ำ..เสมองไปทางอื่นพยายามปิดบังไม่ให้ตัวต้นเหตุรู้ว่าเขากำลังเขินขนาดไหน

 

          “รู้แล้วน่า แต่กับแทยงฮยองไม่มีอะไรหรอก”

 

          “ผมรู้..”

 

          ลูคัสรู้..เขารู้ดี

 

          ก็จริงที่แทยงฮยองน่ะอันตราย..

 

          แต่สำหรับเตนล์ที่ไม่ได้คิดอะไรกับอีกฝ่ายก็ไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วง

 

          เพราะคนที่อันตรายที่สุดน่ะ..

 

          คืออีกคนนึง

 

          ร่างสูงกอดคนอายุมากกว่าแน่นกว่าเดิม..ซุกหน้าเข้ากับซอกคอขาวๆ เตนล์จะรู้มั้ยว่าเขาคิดมากขนาดไหน รู้สึกฟุ้งซ่านไปหมด..ไม่มีสติพอจะทำอะไรทั้งนั้น แม้แต่การซ้อมเต้นในวันนี้เขาก็เสียสมาธิไปหลายรอบ เต้นผิดเต้นถูกจนครูสอนเต้นไล่ให้ไปพักผ่อน

 

          ทั้งหมดมันเป็นเพราะเขาคิดเรื่องของเตนล์มากไปทั้งนั้น

 

           เขารู้ว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น..มาร์คลีที่อายุเท่ากันเป็นคนบอกเขา

 

          แจฮยอนฮยองกอดเตนล์ฮยอง..รั้งเตนล์ไว้ไม่ให้เตนล์ไปไหน และเตนล์ฮยองก็ร้องไห้อีกครั้ง..เหมือนกับที่เป็นมาโดยตลอด

 

          “ผมขอโทษ..แต่ผมหยุดคิดเรื่องของฮยองไม่ได้”

 

          คนตัวสูงรู้สึกเหมือนน้ำตากำลังจะไหล เขากอดเตนล์แน่นกว่าเดิม..เลื่อนสายตามองริมฝีปากบางสีอ่อนดูนุ่มนิ่ม ก่อนจะเคลื่อนหน้าต่ำลงบรรจงจูบริมฝีปากเล็กๆนั่น กดจูบย้ำอยู่แบบนั้นจนกว่าจะพอใจ รู้สึกอยากลืมทุกอย่าง..และอยากให้คนตรงหน้าลืมทุกอย่างเช่นกัน

 

          อยากลืม..ว่าอีกฝ่ายเคยรักคนๆนั้นขนาดไหน

 

          อยากลืม..ว่าต่อให้พยายามขนาดไหนเขาก็ไม่มีวันแทนที่คนในใจของเตนล์ฮยองได้

 

          แต่ทั้งหมดนี้เขาเป็นคนเลือกเอง..เป็นคนเลือกที่จะดึงดันอยู่ข้างๆคนตัวเล็ก เป็นคนเลือกรับความเจ็บปวดทั้งหมดเพียงเพราะอยากช่วยดึงร่างบอบบางนี้ขึ้นมาจากหลุมลึกที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคม

 

          เป็นคนเลือก..ที่จะอยู่ข้างๆคนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

 

 

 

 

 

          “ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอครับ”

 

         ลูคัสมองคนตัวเล็กที่กำลังสะอื้นฮักอยู่บนเตียงด้วยแววตายากที่จะบอกว่าคิดอะไรอยู่ มือใหญ่ลูบหัวคนอายุมากกว่าไปมา..รู้ว่าต่อให้พูดอย่างไรเตนล์ก็ไม่มีทางหยุดร้อง สิ่งที่ทำได้คือปล่อยให้คนตรงหน้าหลั่งน้ำตาต่อไป..ปล่อยให้มันไหลรินจนกว่าจะไม่มีอะไรให้ไหลออกมาอีก

 

         “ซู่ซี..ซู่ซีอา” ชื่อจริงของเขาหลุดออกมาจากปากเล็กๆนั่น ปากบางที่เคยพูดจาเจื้อยแจ้วน่าเอ็นดู..แต่บัดนี้กลับดูน่าสงสารเสียเหลือเกิน

 

         ยิ่งเตนล์ร้องไห้..เขายิ่งรู้สึกเจ็บ

 

         และมันยิ่งเจ็บ..เมื่อรู้ว่าต้นเหตุของน้ำตานั่นคือใครอีกคนที่เตนล์ให้ใจไปทั้งดวง

 

         “ผมอยู่ตรงนี้นะ..ผมอยู่ข้างฮยองนะครับ คนเก่ง” ลูบหัวทุยๆนั่นพลางระบายรอยยิ้มบางอย่างอ่อนโยน เตนล์หยัดตัวลุกขึ้นโถมตัวเข้ากอดเขาแน่นเหมือนกลัวเขาหลุดหายไปไหนเหมือนใครอีกคนในห้วงความคิด คนอายุน้อยกว่าแค่นยิ้มอย่างขมขื่น

 

         “ซูซี่อา..แจฮยอน แจฮยอน..”

 

         “ครับ” แสร้งยิ้มเหมือนพร้อมรับฟังทุกปัญหา..ทั้งๆที่กำลังเจ็บเจียนตาย

 

         “โลกทั้งใบของแจฮยอนไม่ใช่ฮยองอีกแล้ว มันไม่ใช่ฮยองอีกต่อไปแล้ว..ฮึก มัน..มันไม่ใช่ฮยอง ฮึก ฮือ..ไม่นะ อึก..ฮยอง ฮยอง..” เตนล์ส่ายหน้าไปมาอย่างคนไร้ซึ่งสติใดๆ ทุกการกระทำของคนตัวเล็กทำให้ลูคัสรู้สึกเหมือนมีมือล่องหนที่มองไม่เห็นบีบหัวใจของเขาจนมันปวดหนึบและอึดอัดไปหมด

 

         “ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไรนะ”

 

         “ฮึก ฮือ..ไม่ ฮึก..ฮยองไม่ไหว ไม่ไหว ฮือ”

 

         “ไม่เป็นไรนะครับ ผมอยู่ตรงนี้นะ”

 

         ฮยองยังคงเป็นโลกทั้งใบของผมนะ

 

         “แจฮยอน..แจฮยอนนา ฮึก แจ..ฮึก อึก ฮือ แจฮยอน”

 

         แม้โลกทั้งใบของฮยองจะไม่ใช่ผมก็ตาม

 

         แขนเล็กๆนั่นกอดเขาแน่น..พร่ำเพ้อถึงใครอีกคนที่จะไม่มีวันได้ยินเสียงร่ำร้องนี้ ลูคัสยิ้ม..ยิ้มเยาะกับความเจ็บปวดที่ได้รับ รู้ดีว่าไม่มีทางเป็นเขา..หัวใจทั้งดวงเตนล์ฮยองมอบให้คนๆนั้นไปหมดแล้ว

 

         มันดี..หมายถึงตอนแรกๆ

 

         แต่พอมาช่วงหลังๆทุกอย่างก็ค่อยๆเปลี่ยนไป

 

         คนๆนั้นถอยห่างออกจากเตนล์ฮยองมากขึ้น

 

         สุดท้ายก็ค่อยๆหลุดจากวงโคจรของกันและกัน

 

         ลูคัสไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแจฮยอน..แจฮยอนก็คงจะมีเหตุผลที่ทำให้เลือกที่จะปล่อยมือเตนล์ อาจจะเป็นหมดรัก..หรืออะไรก็ตามแต่

 

         ลูคัสไม่ได้สนใจเหตุผลของฮยองคนนั้น

 

         เขาสนใจแค่ว่า..แจฮยอนฮยองคือคนที่ทำให้คนตัวเล็กของเขาเจ็บปวด

 

         คือต้นเหตุที่ทำให้คนในอ้อมแขนของเขาตอนนี้ต้องเสียน้ำตา

 

         เขามารู้เอาทีหลังว่าวันนี้คือวันที่ทั้งสองคนเลิกกัน..เตนล์ร้องไห้หนักมากไม่เหมือนกับที่ผ่านๆมา เขากอดคนตัวเล็กจนหลับไป..แต่พอตื่นมาก็กลับมาร้องไห้อีกครั้งและหยุดไปเมื่อหมดสติ ให้ทานข้าวทานปลาก็ทานเหมือนแมวดม

 

         มันคงเป็นเรื่องที่หนักหนาเอาการสำหรับเตนล์

 

         คนตัวเล็กถูกทางค่ายพักงานเพราะพิจารณาแล้วว่าสภาพจิตใจในตอนนั้นของเตนล์ไม่พร้อม ไหนจะเรื่องสภาพร่างกายที่เป็นปัญหาในช่วงฝึกซ้อมงาน MAMA นั่นอีก หัวเข่าของคนตัวเล็กมีปัญหา..นั่นทำให้อีกฝ่ายถูกพักงานอย่างไม่มีกำหนด

 

         คนตัวเล็กเหมือนกับแก้วที่แตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ

 

 

 

 

 

         ความสัมพันธ์ระหว่างเตนล์ฮยองกับพี่ชายตัวขาวดีขึ้นในสายตาของแฟนคลับ ทั้งคู่กลับมาเล่นกันพูดคุยกันมากขึ้น ต่างกับแต่ก่อนที่เต็มไปด้วยบรรยากาศอึดอัดและอึกครึมเหมือนมีเมฆฝนปกคลุมตลอดเวลา

 

          ใช่..ทั้งคู่เหมือนคนที่โกรธกันและกลับมาคืนดีกัน

 

          และนั่นทำให้ลูคัสรู้สึกไม่สบายใจ

 

          “ไม่ไปดูเตนล์เหรอ ลูคัส” คุนฮยองผู้เป็นพี่ชายชาวจีนถามก่อนเหลือบมองไปที่เตนล์ซึ่งกำลังทำอาหารอยู่โดยมีคนตัวขาวอย่างแจฮยอนเดินป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา

 

          ลูคัสรู้..เขารู้ว่าแจฮยอนพยายามหาทางเข้าใกล้เตนล์

 

          พี่ชายตัวขาวต้องการขอโอกาสจากเตนล์อีกครั้ง

 

          และลูคัสก็รู้..สำหรับเตนล์ในตอนนี้แจฮยอนฮยองคือน้องชายคนหนึ่งเหมือนที่ควรจะเป็นมาตลอด

 

          เขาแค่นยิ้มในใจ

 

          ยอมรับว่าตัวเองรู้สึกแย่เอามากๆ รู้สึกแย่ที่ไม่พอใจที่ทั้งคู่อยู่ใกล้กันแบบนั้น แม้เตนล์ฮยองจะดูเหมือนไม่คิดอะไร..แต่แจฮยอนนั้นคิด และเขากลัวว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะกลับมาเป็นแบบเดิม

 

          เขายังคงกลัว

 

          เพราะเขารู้..เตนล์ไม่ได้รักเขา หัวใจทั้งดวงของคนตัวเล็กมอบให้แจฮยอนไปแล้ว เตนล์เพียงแค่กำลังปกป้องเขา..คนตัวเล็กคนนั้นไม่อยากให้เขาต้องเจ็บปวดถึงได้ไม่กลับไปหาคนที่เคยทำร้ายตนเอง

 

          เตนล์ฮยองน่ะ..หวังดีกับเขาเสมอ

 

          “ไม่เป็นไรหรอกครับฮยอง ผมไม่เป็นไร” รอยยิ้มฝืดเฝื่อนถูกยกขึ้นมาประดับไว้บนใบหน้า

 

          ลูคัสคนโกหก

 

          คำว่า ไม่เป็นไร นั่นน่ะ..มันไม่เป็นไรจริงๆหรือ

 

          เขาหันไปมองคนทั้งคู่อีกครั้ง..เตนล์บอกให้แจฮยอนไปนั่งตรงอื่น ซึ่งพี่ชายตัวขาวคนนั้นก็ยอมออกไปอย่างว่าง่ายเพราะรู้ว่าเตนล์ไม่ได้อยากอยู่ใกล้ขนาดนั้น เตนล์มองมาทางเขาก่อนฉีกยิ้มหวานให้ เจ้าตัววิ่งเหยาะๆมาหาก่อนกอดเอวเขาแน่นเหมือนลูกลิง

 

          “ไม่ต้องคิดมากนะลูคัส..”

 

          “ผมไม่คิดมากหรอกครับฮยอง”

 

          “โกหก”

 

          “ครับ ผมโกหก”

 

          “โธ่..ลูคัส สำหรับฮยอง..ลูคัสสำคัญที่สุดนะ”

 

          “ผมรู้น่า..”

 

          “ลูคัสสำคัญกับฮยองที่สุด”

 

          ลูคัสเข้าใจความหมายในประโยคนั้น..เขาคือคนสำคัญที่สุดของเตนล์ฮยอง

 

          เป็นคนสำคัญที่สุด

 

          แต่ไม่ได้เป็นคนที่เตนล์ฮยองรัก

 

         เตนล์ฮยองน่ะ..ไม่เคยบอกว่ารักเขาเลยซักครั้ง

 

 

 

 

 

          คนตัวเล็กมักจะยิ้มแย้มเพื่อปกปิดความเจ็บปวดในใจเสมอ

 

         นอกจากคนใกล้ตัว..ไม่มีใครรู้หรอกว่าคนๆนี้แหลกสลายขนาดไหน

 

         ช่วงเวลาที่เลิกกับแจฮยอนฮยองคนนั้น..คนตัวเล็กแทบไม่มีความเป็นผู้เป็นคน แต่หลังจากกลับมาตั้งหลักได้ก็เริ่มดีขึ้นและดูมีสติมากขึ้น เพียงแค่ความเหินห่างระหว่างคนสองคนที่เคยชิดใกล้ในวันวานกลับดูกว้างขึ้นมากจนแม้แต่แฟนคลับยังเอะใจ ไม่มีใครรู้นอกจากลูคัสและแทยงฮยอง..ว่าหลังจากที่กลับมายังหอเตนล์ร้องไห้ในห้องนอนตัวเองทุกคืน

 

         สภาพกายดีขึ้น..ไม่ได้หมายความว่าสภาพจิตใจจะดีขึ้นตาม

 

         เขาคอยปกป้องคนตัวเล็กเสมอ

 

         คอยกุมมือยามที่อีกฝ่ายไม่มีใคร

 

         คอยดูแลยามที่อีกฝ่ายเจ็บปวด

 

         และคอยเป็นที่พักพิงให้คนตัวเล็ก..แม้ว่าตัวเองจะต้องถูกหนามที่ชื่อความเจ็บปวดทิ่มแทงมากแค่ไหน

 

         เขาพร้อมจะปกป้องคนตัวเล็กแม้จะต้องหันหลังให้คนทั้งโลก

 

         และในที่สุดคนตัวเล็กก็ตัดสินใจคบกับเขา

 

         มันเป็นช่วงเวลาหลังจากที่ทางบริษัทตัดสินใจเปิดตัวเขากับจองอูฮยองในฐานะเมมเบอร์ของ NCT-U ในเพลง Boss มันเป็นวันวาเลนไทน์..พวกเขามา live ออกอากาศสดผ่านทาง Vlive

 

         วันวาเลนไทน์เป็นวันเกิดใคร..คุณรู้ใช่มั้ย?

 

         ใช่..พวกเขารู้

 

         มันเป็นคำสั่งของทางบริษัทให้พวกเขามา live ถึงแฟนๆ พวกเขาชอบนะ..แต่ต้องไม่ใช่วันนี้ ต้องไม่ใช่วันที่แสงสว่างของวงดูหม่นหมองยิ่งกว่าใครแบบนี้ ตลอดการ live เตนล์ไม่ร่าเริงเอาเสียเลย สำหรับลูคัสแล้ว..เขารู้ดียิ่งกว่าใครว่าเตนล์เป็นอะไร

 

         เขาเคยคิดว่าอาจจะแทนที่คนในใจของเตนล์ฮยองได้ซักวัน

 

         แต่มันเป็นไปไม่ได้เลย

 

         ท่าทางเศร้าหมองและเหม่อลอยของคนตัวเล็ก..ทำให้เขารู้ว่าแจฮยอนฮยองยังคงเป็นเจ้าของหัวใจทั้งดวงของเตนล์ฮยองเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาโดยตลอด

 

         และอาการของเตนล์มันยิ่งชัดเจนขึ้น..เมื่อจอห์นนี่ฮยองและผู้เป็นเจ้าของวันเกิดมายืนเตรียมตัวอยู่หลังกล้อง

 

         มันชัดเจนจนเมมเบอร์คนอื่นๆสังเกตเห็น

 

         ชัดเจนจนแทยงฮยองหลุดสีหน้าแสดงความเป็นห่วงออกมา

 

         ชัดเจน..เสียจนเขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปกุมมือของคนตัวเล็ก ทั้งยังพยายามลูบมันเพื่อปลอบใจ อยากจะถ่ายทอดความอบอุ่นไปให้..อยากจะบอกว่าเขายังคงอยู่ตรงนี้ ยังคงอยู่ข้างๆ

 

         แต่เตนล์ฮยองดูจะไม่รับรู้เลย

 

         คนตัวเล็กไม่มองมา..

 

         นั่นยังไม่เจ็บเท่า

 

         อีกฝ่ายปล่อยมือเขาในตอนที่พี่ชายตัวขาวเดินออกมาจากหลังกล้อง

 

 

 

 

 

          “เป็นอะไร..ลูคัสอา”

 

          คนรักตัวเล็กเดินออกมาจากห้องนอนที่นอนร่วมกับรูมเมทอย่างแทยงฮยองแล้วโอบกอดคอเขาซึ่งกำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา เขาเหลือบตามองเตนล์ฮยองเล็กน้อย..อีกฝ่ายดูเซื่องซึมหลังจากที่พักนี้เขายุ่งกับการทำงานหนักและคิดเรื่องคนตัวเล็กมากไปจนไม่ได้ตัวติดกันเหมือนเดิม

 

          แค่สบตา..

 

          เขาก็รู้แล้วว่าเตนล์กำลังกลัว

 

          กลัวว่าเขากำลังจะหายไป..

 

          เหมือนแจฮยอนฮยอง

 

          เขาเหลือบตามองไปยังคนอื่นๆที่นั่งอยู่ตรงห้องนั่งเล่นด้วยกัน เหมือนทุกคนรู้ใจ..จึงพากันลุกกลับเข้าห้องตัวเองโดยมิได้นัดหมาย ส่วนเฉินเล่อและน้องเล็กอย่างจีซองที่งอแงอยากอยู่กับเตนล์ฮยองก็ถูกจองอูลากออกจากหอไปเดินเล่น กายเล็กหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาข้างๆเขาแต่ก็ยังคงกอดเขาไม่ปล่อย

 

          “ผมสบายดี”

 

          “โกหก..”

 

          “....”

 

          “ลูคัสโกหก” ตาเรียวเล็กแดงก่ำเสียจนร่างสูงรู้สึกใจเสีย

 

          “ครับ ผมโกหก”

 

          “...”

 

          “ฮยอง ผมถามหน่อยได้มั้ย”

 

          “..หืม?” เตนล์ครางอื้ออึงในลำคอก่อนกอดเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม ลูคัสยิ้มบาง..มันเป็นรอยยิ้มที่ดูโดดเดี่ยวและเหงาหงอยอย่างไรบอกไม่ถูก

 

          “ฮยอง..รักผมบ้างรึยัง”

 

          ร่างเล็กนิ่งไป..เขาสัมผัสได้ว่าลมหายใจของคนตัวเล็กสะดุด

 

          “ลูคัสเป็นคนสำคัญที่สุดของฮยอง”

 

          คำตอบเดิมๆ..เหมือนที่เป็นมาโดยตลอด

 

          “แปลว่าไม่ได้รักผมสินะ”

 

          “อึก..ฮึก ฮ..ฮยอง ฮยองขอโทษ ข..ฮึก ขอโทษ” สะอื้นฮักจนเสียงสะดุดมือไม้สั่นจนคนถูกกอดรู้สึกผิดที่ถามแบบนั้นออกไป มือหนาสัมผัสแก้มนุ่มอย่างแผ่วเบา..ใช้นิ้วโป่งเกลี่ยน้ำตาเม็ดโตออกจากใบหน้า

 

          แสงสว่างของเขา

 

          เตนล์ไม่เหมาะกับน้ำตาเอาเสียเลย

 

          “อย่าร้องไห้ ผมไม่เป็นไร” ระบายยิ้มกว้างให้คนตรงหน้าสบายใจ แต่เตนล์กลับส่ายหน้ารัวพร้อมเบะปากเหมือนจะร้องไห้หนักกว่าเดิมเสียอีก คนตัวเล็กรู้..รู้ว่าเขาโกหก คงเป็นเพราะนัยน์ตากลมของเขาที่ไม่เคยปิดบังความรู้สึกเอาไว้ได้เลย มันคงแตกร้าวมากแน่ๆ..เขารู้

 

          เตนล์น่ะ..คือแก้วที่เคยแตกสลายเมื่อนานมาแล้ว

 

          และเขาคือคนที่นำชิ้นส่วนเหล่านั้นมาประกอบกันจนเป็นรูปเป็นร่าง

 

          แม้มันจะไม่เหมือนเดิมและมีชิ้นส่วนขาดไปบ้าง..แต่ก็ยังคงมีสภาพเป็นแก้ว เป็นแก้วที่เขายังสามารถสัมผัสจับต้องได้ เป็นแก้วที่เขายังสามารถปกป้องได้..

 

          เตนล์ฮยองคือคนที่เขาพร้อมจะปกป้องโดยไม่แคร์สายตาของใคร คือคนที่เขาพร้อมจะทำให้ทุกอย่างโดยไม่สนว่าจะต้องสูญเสียอะไรไปบ้าง

 

          เตนล์ฮยองคือแสงอาทิตย์

 

          เตนล์ฮยองคือสิ่งที่เขาไม่สามารถขาดได้

 

         เตนล์ฮยองคือลมหายใจของเขา

 

          “แค่อยู่กับผม..อยู่กับผมแบบนี้ต่อไป”

 

          แค่อยู่เคียงข้างผม..เหมือนกับที่เป็นมาโดยตลอด

 

          “อย่าทิ้งผมไป”

 

          ไม่ต้องรักผมก็ได้..

 

          “จะให้ผมเป็นอะไรในชีวิตฮยองก็ได้ ไม่ต้องเป็นคนที่รักก็ได้ ไม่ต้องเป็นคนสำคัญที่สุดก็ได้”

 

          ให้ผมเป็นอะไรในชีวิตฮยองก็ได้

 

          “ขอแค่..ให้ผมได้อยู่ข้างๆฮยอง”

 

          เพราะฮยอง..คือดวงอาทิตย์ที่สว่างไสวที่สุดในชีวิตผม

 

       “อยู่กับผมตลอดไปเลยนะ”

 

          เพราะผม..อยู่ไม่ได้หากไม่มีมีฮยอง

 

 

 

         

 

 

 

 

 

 

 

 

 

S
N
A
P
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67 ความคิดเห็น

  1. #63 Artemis.T (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 06:31
    โอ้ย อยากจะร้องไห้ ลูคัสส T___T
    #63
    0
  2. #59 AutumnPloy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 03:05

    เราร้องไห้แหละค่ะ แงงงงงงงง เสียใจ ปวดใจ หน่วงใจ จุกไปหมดเลยค่ะ ยิ่งอ่านไปเรื่อยๆ คำพูดความรู้สึกแต่ละบรรทัดนี่ทำให้เราร้องไห้ได้เลยนะคะ เสียใจจริงๆ ฃะก็สงสารลูคัส น้องแบบ ใจดีจัง ใจดีเกินไป แต่เลือกทำร้ายตัวเอง ฮืออออออ เราไม่โอเคเลยค่ะ ????

    #59
    0
  3. #56 weivxx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 00:12
    สงสารลูคัสสสสสส
    #56
    0
  4. #51 muay500 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 15:30
    สงสารรรฮือออ
    #51
    0
  5. #39 ไอฮยอง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 23:26
    เเง้งงงง เสียใจ ฮืออออออ น้องค้าบบ
    #39
    0
  6. #36 Tem009 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 23:38
    ลูคัสส โอ้ยยย เด็กดีของพี่ ฮือออออ
    #36
    0
  7. #27 soofee26 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 22:59
    ลูคัสสส TT ทำไมเป็นคนดีงี้
    เดาว่าอีกตอนนี่แทเตนล์รึเปล่า เพราะดูพี่แทยงก็รักน้องมากๆ
    ไรท์ก็สู้ๆนะค้า //เปิดเพลงเศร้าวนไป✌️
    #27
    0
  8. #26 yoursbroccoli (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 21:20
    สงสารเจ้าโจ้ แง
    #26
    0
  9. #25 cassysanuk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 19:55
    พอมาตอนนี้สงสารลูคัสมากๆ มันอินหนักเพราะว่ามันอิงสถานการณ์ด้วย TT รอนะคะะ
    #25
    0
  10. #24 9thFuyu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 19:47
    ตอนนี้คนที่ทรมานไม่ได้มีแค่แจเตนล์ลูแล้ว คนอ่านก็ทรมานด้วย เจ็บปวดกันทุกคนไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เหลือแค่Because of youที่เป็นบทสรุปแล้วสินะTwT)
    #24
    0