[KNB] we need you ห้วงรักปีศาจสาว (All x Oc)

ตอนที่ 1 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    13 ก.พ. 63

ชมรมบาสมัธยมต้นเทโคมีสมาชิกชมรมมากกว่าหนึ่งร้อยคน เคยครองเเชมป์ระดับม.ต้นสามสมัยซ้อน และในประวัติศาสตร์อันรุ่งโรจน์นั้น จะมีนักกีฬาอัจฉริยะรุ่นหนึ่งที่ว่ากันมาสิบปีจะมีสักคนมาอยู่พร้อมหน้ากันทั้งห้าคน รุ่นนั้นถูกเรียกว่า รุ่นปาฏิหาริย์ แต่กับมีข่าวลือแปลกประหลาดในรุ่นปาฏิหาริย์แม้จะไม่มีใครรู้และไม่มีบันทึกการแข่งในประวัติศาสตร์ เเต่เป็นที่พูดถึงกันว่า มีผู้เล่นอีกคนที่อัจฉริยะทั้งห้าให้การยอมรับ เขาคือซิกแมนเงาลวงตา

..

..

..

..

..

เช้าอันสดใสในโรงเรียนแห่งหนึ่งมีเสียงเจือยเเจ้วของเด็กหนุ่มสาวเสงเเส้ไปทั่วเพื่อต้อนเด็กนักเรียนหน้าใหม่เข้าชมรมของตน

"บรรยากาศน่านอนจังเลยนะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริงพร้อมเดินหลบเลี่ยงผู้คนหลายกลุ่มไปมา

"ชมรมบาส.. ไปทางไหนนะ" เมื่อหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอหญิงสาวเลือกที่จะหยุดเดินแล้วมองไปรอบๆแทน

"ชมรมบาสครับ ชมรมบาสเก็ตบอล" เสียงชายหนุ่มดังขึ้นท่ามกลางเสียงรอบข้าง ทำให้หญิงสาวหันไปมองเมื่อเจอเป้าหมายที่ต้องการตนก็เดินไปหาทันที่อย่างไม่ลังเล

"เอ่อ.. ขอโทษนะคะ จะเข้าชมรมบาสต้องทำยังไงหรือคะ?" หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มผมดำ เธอกล่าวในสิ่งที่ตนต้องการทันทีก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อยพอเป็นพิธี

"อ..อยู่ทางนี้ครับ" ชายหนุ่มหน้าขึ้นสีเล็กน้อยโดยที่ไม่ลืมจะตอบและเดินนำหญิงสาวไปทันที ส่วนหญิงสาวนั้นเธอก็เดินตามมาอย่างเงียบๆจนมาเห็นเหตุการณ์หนึ่ง

"ไม่มีเป็นพิเศษ ยังไงชมรมบาสเก็ตบอลในญี่ปุ่นก็เหมือนกันหมดทุกที่นั้นแหละ" ชายหนุ่มผมแดงไล่ไปดำลุกขึ้นหันหลังก่อนจะปาแก้วน้ำกระดาษในมือลงถังขยะอย่างสวยงาม

"ขี้เก๊กเหมือนเดิมเลย..." หญิงสาวพึมพำกับตัวเองพร้อมกับมองชายหนุ่มคนนั้นจนลับสายตาไป

"เธอน่ะ... ที่สมัครอยู่ทางนี้นะ" หญิงสาวหันกลับมามองตรงหน้าก่อนจะขานรับแล้วเดินไปสมัครทันที

..

..

..

..

..

..

"...ขอคุโรโกจจิเถอะนะฮะ" คิเสะพูดขึ้นหลังจากดวลกับคางามิเสร็จ

"เอ๊ะ!" ทุกคนต่างตกใจกับสิ่งที่ได้ยินเเละอุทานเป็นเสียงเดียวกัน

"มาอยู่ทีมฉันเถอะ มาเล่นบาสด้วยกันอีกครั้ง" คิเสะพูดต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"ห๊า!!" เเละเป็นอีกครั้งที่ทุกคนอุทานเป็นเสียงเดียวกัน

"นี่พูดจริงๆนะ ฉันนับถือคุโรโกจจิมากเลยนะ มาอยู่กับทีมแบบนี้เสียดายฝีมือเปล่าๆ นะ ว่าไงล่ะ" คิเสะโน้มน้าวเหมือนกับว่าเสียงอุทานนั้นเป็นเเค่สิ่งที่เอาไว้ประกอบฉาก...

"เป็นเกียรติมากครับที่อุตส่าห์พูดถึงขนาดนั้น แต่คงต้องขอปฎิเสธด้วยความเคารพ" คุโรโกะ ชายหนุ่มก้มหัวลงและปฎิเสธอย่างทันทีโดยไม่ต้องคิด

"ใช้คำพูดแบบนี้มันแปลกๆนะ นายไม่เหมือนกับสมัยก่อนเลย ชัยชนะคือทุกอย่างไม่ใช่หรอ ทำไมไม่เข้าโรงเรียนที่เเข็งแกร่งกว่านี้ล่ะ"

"ความคิดผมเปลี่ยนไปตั้งเเต่ตอนนั้นแล้ว ที่สำคัญผมสัญญากับคางามิคุงไว้แล้ว ว่าจะชนะ... รุ่นปฎิหาริย์อย่างพวกนายทุกคน"

คุโรโกะพูดด้วยแววตาและท่าทางมั่นใจ

“เห... เมื่อกี้ฉันได้ยินว่ามีคนจะขอตัวคนของฉันไป ฉันคงหูฝาดสินะคะ” หญิงสาวเดินจับคางเข้ามาพูดแทรกการสนทนาก่อนจะมาหยุดยืนข้างคางามิ ไทกะที่ตอนนี้ได้มายืนอยู่ข้างหลังนายแบบหนุ่ม

“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงคงใจกล้าไม่เบาเลยล่ะค่ะ” พูดจบหล่อนก็ลดมือลงก่อนจะหันมองหน้าคิเสะที่ตอนนี้นั้นกำลังมองมาที่หญิงสาวด้วยอารมณ์หลากหลายตกใจ หลงใหล คิดถึง คะนึงหา

“เธอ---” เหมือนชายหนุ่มนามคิเสะจะพูดอะไรสักอย่างแต่โดนหญิงสาวพุ่งไปปิดปากเขาไว้แล้วยกนิ้วชี้ขึ้นมานาบปากตัวเองอย่างรวดเร็ว

“บางเรื่องถึงคุณรู้คุณก็ไม่ควรพูดนะคะ คุณคิเสะ เรียวตะ หวังว่า..........” เมื่อหญิงสาวพูดจบก็ผละออกมายืนที่เดิม

“ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ” เธอกล่าวขอโทษแล้วแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย

..

 

..

 

..

 

“หวังว่า นายจะไม่บอกคนที่เหลือว่าฉันอยู่ที่นี้นะ ไม่งั้นมันจะหมดสนุกเอา

 

..

-Jill park-

“กว้างชะมัดเลย...โรงเรียนที่ให้ความสำคัญกับชมรมกีฬานี่ต่างจากทั่วไปจริงๆ” ตอนนี้พวกเราได้มาอยู่ที่โรงเรียนไคโจเป็นที่เรียบร้อย หลังจากวันนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกคิเสะแค่มากะจะมาเยื่ยมคุโรโกะและชักชวนให้ไปเรียนที่เดียวกันอย่างที่ได้ยินแต่โดยฉันขัดซะก่อนเลยไม่ได้มีฉากพูดเท่ๆของคางามิ

“คางามิคุง เหี้ยมกว่าที่เคยอีกนะครับ สายตาน่ะ” คุโรโกะหันมาแซวคางามิที่อยู่ข้างตัวเอง ส่วนฉันยืนอยู่ข้างคางามิอีกที

“หนวกหูน่า” คางามิที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบตอบกลับไปแล้วหันหน้าหนีทันทีแต่บังเอิญหันมาทางฉัน ฉันที่เป็นคนใจดีพอสมควรคิดว่าจะทำยังไงล่ะ แน่นอน! แซวต่อสิ!

“ฉันก็บอกไทกะแล้วนะคะว่าให้นอนเร็วๆ แต่ไทกะเนี่ยสินอนหัวเราะทั้งคืนจนฉันกลัวเลยล่ะค่ะ” ฉันแสร้งพูดก็จะหันไปทำท่าเหมือนคนจะร้องไห้

“เธอก็เอากับเขาด้วยเรอะ!” คางามิว้ากใส่ฉันแต่ก็ต้องหันไปเถียงกับคุโรโกะอีกรอบ

“เป็นเด็กประถมที่กำลังไปทัศนศึกษารึไง” เพราะคุโรโกะก็เเซวเขาไม่หยุดเลยนี่สิ

“ว่าไงนะ---” แต่ดูเหมือนจะไม่ได้เถียงกันแล้วเพราะมีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา

“หวัดดีฮะ!” ชายหนุ่มผมสีทองสว่างวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางดี๊ด๊า หมอนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก คิเสะ เรียวตะ

“คิเสะ” คางามิเรียกอุทานเจ้าของชื่อที่ตอนนี้วิ่งมาหาพวกเราเบาๆ

“โรงเรียนผมมันกว้างน่ะฮะ ผมเลยมารับ” นายแบบหนุ่มหยุดยืนอยู่ข้างหน้าก่อนจะคุยกับพวกรุ่นพี่

“ขอบใจจ๊ะ” รุ่นพี่ริโกะขอบใจในน้ำใจของนายแบบหนุ่มเล็กน้อย พอไม่มีอะไรแล้วคางามินั้นก็เดินออกไปยืนตรงหน้าคิเสะ

“คิเสะ นี่...” แต่ก็โดนนายแบบหนุ่มเมินไปหาคุโรโกะ

“คุโรโกจจิฉันอุตส่าห์ชวนมาเข้าทีม แต่นายกลับปฏิเสธแบบทันควัน ฉันนอนกอดหมอนร้องไห้ททุกคืนเลยนะ” นายแบบหนุ่มพูดแล้วทำท่าทางร้องไห้แต่สำหรับฉันแล้วเหมือนวอนหาตี— แค่กๆๆๆ

“อะไรของหมอนั่น” รุ่นพี่ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ก็พึมพำเบาๆ

“รีบๆนำทางไปได้แล้ว” คางามิที่เหมือนจะทนมองเหตการณ์ปัญญาอ่อนไม่ไหวก็รีบทักท้วงขึ้นทันทีแล้วถ้าถามว่าทำไมนายแบบหนุ่มถึงทำท่าไม่เห็นฉันเพราะไม่เห็นทักหรือมองมาที่ฉันเลยแม้แต่น้อยก็เพราะฉันมายืนหลบอยู่ข้างหลังสุดตั้งแต่เห็นเขาจากไกลๆแล้วล่ะสิ ฮิฮิ

“แม้แต่ผู้หญิงยังไม่เคยปฏิเสธฉันเลยนะ” ฉันนี้แหละจะปฏิเสธแก

“ทำเมินเรอะ” คางามิรายนั้นเมื่อเห็นว่าคิเสะไม่แม้แต่จะหันมามองก็ว้ากออกมาเล็กน้อย ฉันค่อยๆคลานออกมาจากแถวแล้วคลานไปหาคางามิที่ฉันเลือกที่จะคลานก็เผื่อที่จะไม่ได้อยู่ในสายตาใคร

“เลิกพูดอะไรเรื่อยเปื่อยสักทีได้ไหมครับ” คุโรโกะพูดหลังจากที่ยืนฟังคนตรงหน้าตัวเองมาได้สักพัก

“เพราะงั้นแหละ ฉันเลยรู้สึกสนใจนายที่ทำให้คุโรโกจจิพูดถึงขนาดนั้นได้ขึ้นมา” คิเสะมองคุโรโกะสักพักก็จะหันมามองคางามิโดยเหลือบสายตามามองฉันเพียงเล็กน้อยด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ขอบใจนะที่มองกันแต่จะดีกว่านี้ถ้าไม่มองมาเลย

“ที่จริงฉันก็ไม่ได้ติดใจอะไรกับการถูกเรียกว่ารุ่นปาฏิหาริย์หรอกนะ แต่ถ้าเจตนาหาเรื่องกันขนาดนั้นล่ะก็... ฉันก็ไม่ได้เป็นผู้ใหญ่ถึงขนาดนั้นซะด้วย โทษทีนะ แต่ฉันถล่มนายจริงๆแน่” คิเสะค่อยๆเดินมาหยุดยืนข้างๆคางามิแล้วส่งสายตาเหมือนว่าพร้อมทำสงครามเต็มที่ ส่วนคางามินั้น...

“น่าสนุกนี่” แน่นอนว่าเขาตอบตกลงกลับไปทางสายตาด้วยเช่นกัน

“ว้าย—” ฉันที่คิดว่ายืนแอบอย่างเต็มที่แล้วแต่ส่วนสูงดูเหมือนจะอำนวยก็โดนกระชากแขนไปหาคนที่กระชากทันที

“ส่วนเธอ... ฉันมีเรื่องอยากจะถามมากมายเลยล่ะฮะ จิล-ซัง” คิเสะโน้มหน้าลงมาให้แค่ฉันคนเดียวที่เห็นหน้าเขาในตอนนี้

“......” อ่า... เด็กคนนี้ความอดทนต่ำชะมัด....

=======================================================================

ขอโทษที่ห่างหายไปนานและลบตอนเก่าๆออกนะคะตามจริงกะจะมาเเต่งรีไรท์ใหม่ต่างหากแล้วแต่สมองตั้นหนักหน่วงมากค่ะเลยพึ่งมาเเต่งตอนนี้ขอโทษนักอ่านทุกท่านนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #15 polytome (@polytome) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 07:41

    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #15
    0
  2. #14 กล้วยจอมพล (@Vimonrat8686) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 00:36

    มีเรื่องอะไรกันๆ อยากรู้
    #14
    0
  3. #3 อาซาริ มิกะ (@mainajaah) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 15:22
    เอิมบอกทีนี้แม่แท้ๆไม่ใช้เพื่อนหรือคนไช่
    #3
    1
    • #3-1 Nutsu_drakunee (@Nutsu_drakunee) (จากตอนที่ 1)
      26 มีนาคม 2561 / 15:33
      เป็นเเม่จ้ะ เเต่ไม่ใช่แม่เเท้ๆ5555
      #3-1
  4. #2 อาซาริ มิกะ (@mainajaah) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 18:45
    อ่าวล็อคอะ
    #2
    2