นางร้ายแสนรัก (รีไรท์ให้ตรงกับe-Book) คืนนี้วางขายอีบุ๊คแล้วนะคะ

ตอนที่ 6 : แค่มองดูรอบๆตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

แค่มองดูรอบๆตัว


“ข่าวเร็วดีหนิคะ เมื่อก่อนไม่เคยเห็นยอมทิ้งงานออกไปไหนมาไหนง่ายๆ ได้เลย”

“เลิกประชดประชันเถอะบัว ถ้าบัวไม่พอใจอะไรก็มาลงที่พี่ อย่าทำอะไรนารา”

“บัวทำอะไรผู้หญิงคนนี้เหรอคะ นี่บัวกลายเป็นนางมารร้ายที่คอยทำร้ายคนอื่นในสายตาของพี่รัลแล้วเหรอ” เธอถามเขากลับไปเสียงดัง

“บัวทำให้นาราตกงาน” เขาตอบกลับมาถึงการกระทำที่เธอทำให้เขาไม่พอใจในวันนี้

“ไม่คิดว่าเพราะความสามารถที่มีมันไม่มากพอจนเขาไม่เก็บไว้บ้างล่ะ” เธอมองเหยียดไปที่นาราทันที

“พี่ว่าเรากลับกันเถอะ นี่ก็ใกล้เวลาเลิกเรียนของมาวินแล้ว อย่าให้เด็กต้องมาเห็นภาพพวกนี้เลย”

“ทำไมเด็กจะมาเห็นไม่ได้ กลัวว่าเด็กจะรู้ว่าน้าของแกมีนิสัยชอบลักกินขโมยกิน”

“บัว...ก็บัวใช้อารมณ์อยู่แบบนี้เราจะคุยกันเข้าใจได้ยังไง”

“บัวเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายอยู่แล้วค่ะ พี่รัลต่างหากที่ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของบัวเลย”

“บัวอยากให้พี่ทำอะไรเพื่อชดเชยความผิดที่พี่มีต่อบัว พี่ยินดีทำทุกอย่าง”

“ถ้าบัวบอกว่าให้พี่ทิ้งผู้หญิงคนนี้ไปซะ พี่ทำเพื่อบัวได้ไหม” เธอจ้องตาเขากลับไปอย่างท้าทาย

“บัวก็รู้พี่รักน้ำ”

รพินท์มองดูชายที่เธอรักสุดหัวใจนิ่ง ความเจ็บปวดของเธอคงยากที่จะบรรยายออกมาจนหมดได้ “บัวเคยคิดมาตลอดนะคะ ว่าคนที่รักและคอยถนอมความรู้สึกของบัวมากกว่าใคร คือพี่รัล แต่สุดท้ายสิ่งที่บัวได้รับมันไม่ใช่อย่างที่บัวคิดเลย พี่รัลคือคนที่เหยียบย่ำทุกความรู้สึกของบัว บัวเกลียดพี่พิรัล”

รพินท์หอบเอาความเสียใจของตัวเองกลับมาและเดินออกจากบ้านหลังนั้นไป จากวันนี้ แม้แต่คำว่าพี่ชายเธอก็จะไม่มอบให้พิรัล เธอควานหาโทรศัพท์เครื่องสวยแล้วกดเบอร์ของพี่ชายอีกคนที่เธอเคารพ

“ช่วยอะไรบัวอย่างได้ไหมคะ...” พูดจบก็ตัดสายลงทันที

“ขอบใจมากนะแพท” ตรัยรัตน์กล่าวขอบใจเพื่อนแล้วจึงวางสายไป ‘บัวคิดจะทำอะไร’ เขานั่งคิดสงสัยอยู่คนเดียว

“ไม่เป็นไร ฉันแค่ห่วงบัว” แพทริคตอบกลับออกไป เขาเล่าให้ตรัยรัตน์ฟังว่ารพินท์โทรมาขอให้ทำอะไร แต่เขาก็เล่าเพียงแค่เสี้ยวเดียว เพราะอีกเสี้ยวหนึ่งคือเขานึกสนุกด้วยในแผนของรพินท์

แพทริค ฟิโอรอส เป็นเพื่อนของตรัยรัตน์และทินกรที่เรียนด้วยกันตอนอยู่อังกฤษ แต่ไม่ได้รู้จักกับพิรัลมากนักเพราะไม่ได้เรียนด้วยกันพิรัลนั้นเรียนที่อเมริกา

หมอนี่เป็นมาเฟียอิตาลี ที่รพินท์ได้บังเอิญรู้จักตอนที่ไปเรียนอังกฤษ ความสดใสฉลาดและแสนซนของรพินท์ทำให้แพทริคเอ็นดูและชอบพอนิสัยของรพินท์จนตั้งตัวเป็นพี่ชายอีกคนของเธอ และเมื่อน้องสาวขอให้ช่วยมีหรือแพทริคจะเมินแล้วยิ่งมารู้ว่าพิรัลทำอะไรกับน้องของเขาแบบนี้คงยากจะห้าม ก็ยังดีที่เลือกโทรมาหาเขาก่อน แต่ก็แค่โทรมาเล่าเพราะยังไงก็ทำตามคำขอของน้อง

รพินท์โทรไปขอให้แพททริกสืบหาข้อมูลทุกอย่างของนารา ซึ่งไม่นานแพทก็คงหามาให้ได้จนครบ และไม่รู้ว่าหลังจากได้ข้อมูลรพินท์คิดที่จะทำอะไร

สิ่งที่ตรัยรัตน์ห่วงคือนารากับพิรัล ถ้าลองแพทริคลงมาเล่นเกมนี้ด้วย มีแต่คำว่าเละ และคนที่มีแต่เสียคือรพินท์


“เบาๆ หน่อยบัว” มัทนาห้ามเพื่อนรักที่คอยส่งน้ำเมาเขาริมฝีปากอิ่มอย่างไม่ขาดสาย และสายตาก็ต้องหันมามองเพื่อนอีกคนที่กำลังง่วนอยู่กับจอสมาร์ทโฟน “นี่ก็อีกคน”

“ปล่อยให้บัวดื่มไปเถอะ แกก็ค่อยๆ ผสมน้ำเปล่าให้ไป จะได้ไม่เมามาก” นิลกูลพูดขึ้นทั้งที่สายตายังคงมองหน้าจอ

“แล้วแกทำอะไร”

“ดูดวงให้ลูกค้าอยู่”

“หา! นี่มันร้านเหล้านะนิล แกจะดูดวงทุกที่เลยหรือไง”

“งานด่วน เขาจะให้ดูฮวงจุ้ยบ้านให้ด้วยดูดวงด้วย ช่วงนี้การเงินฝืดๆ น่ะ”

โอ้ชีวิตมัทนา มีเพื่อนแต่ละคน คนหนึ่งกำลังเป็นบ้าเพราะผู้ชาย อีกคนก็ไม่เลือกงานไม่ยากจน

นิลกูล บัณฑิตพร เป็นสถาปนิกที่มีอาชีพเสริมคือซินแสหมอดูศาสตร์จีน ดูทั้งดวง ดูทั้งฮวงจุ้ย เรียกว่ามาที่เดียวจบครบทุกปัญหา

เมื่อเลิกสนใจนิลกูลหันมาสนใจรพินท์ก็เห็นว่าเครื่องดื่มที่สั่งมานั้นหมดไปเกินครึ่ง “โอ้ยบ้าไปแล้ว บัวพอก่อนแกดื่มเยอะไป”

“ม่ายยยยยเยอะเล้ยย” รพินท์ที่เป็นคนคออ่อนเริ่มควบคุมเสียงของตัวเองไม่อยู่

“โทรหาพี่ตรัยสิ” นิลกูลพูดขึ้นทำให้มัทนาหันมามอง

“โทรหาพี่ตรัยทำไม นี่เพื่อนเมาอยู่นะนิลแกจะส่งเพื่อนไปอยู่กับผู้ชายได้ยังไง”

“ก็ถ้าแกอยากให้บัวเลิกเป็นแบบนี้มันก็มีแค่วิธีนี้”

มัทนามองหน้านิลกูลนิ่ง แม่หมอบอกมาขนาดนี้มัทนาจัดให้ “แกแน่ใจนะนิล” เธอถามเพื่อตอกย้ำความมั่นใจอีกครั้ง

“แน่ใจเรื่องอะไร ถ้าพี่ตรัยไม่มาแกกับฉันจะสามารถห้ามบัวได้ไง บัวก็จะเมาอยู่แบบนี้ฉันถึงบอกว่าถ้าไม่อยากให้เป็นแบบนี้ให้โทรตามพี่ตรัย จะโทรหาพี่ทินก็ได้ หรือแกจะโทรหาพี่รัลก็แล้วแต่ นี่แกคิดไปถึงไหนเนี่ย”

ด้านคนที่คิดว่านิลกูลดูดวงให้เพื่อนก็เซ็ง ที่แท้ก็แค่อยากให้หาคนมาบังคับพารพินท์กลับ ไม่ใช่ว่าเพราะเป็นเนื้อคู่อะไร

“เออ โทรหาพี่ตรัยก็ได้ ฉันก็นึกว่ามีอะไรดีดีแกนี่นะ”

นิลกูลทำได้เพียงนั่งอมยิ้มน้อยๆ กับความหงุดหงิดของมัทนา เรื่องอนาคตของเพื่อนถ้าเพื่อนไม่อยากรู้นิลกูลจะไม่มีทางพูดอยู่แล้ว

“ทำไมต้องปล่อยให้ตัวเองดื่มจนเมาขนาดนี้ด้วย” ตรัยรัตน์มาถึงก็บ่นทันที

“ห้ามแล้วนะคะ แต่ได้แค่นี้จริงๆ”

“ขอบใจทั้งสองมากนะ เดี๋ยวพี่พาบัวไปส่งก็แล้วกัน”

สองสาวมองดูตรัยรัตน์ที่พยุงเพื่อนออกไป “แกว่าแบบนี้ดีแล้วเหรอ มันไม่เป็นการส่งอ้อยเข้าปากช้างหรือไง” มัทนาที่นึกเป็นห่วงเพื่อนพูดขึ้น

“แกเป็นคนเลือกที่จะโทรหาพี่ตรัยเองนะมัท”

“เอ้า ก็แกบอก”

“ฉันบอกชื่อไปถึงสามชื่อ ทั้งพี่ตรัย พี่ทิน และพี่รัล”

“ก็เห็นพูดชื่อพี่ตรัยก่อน โอ้ยแล้วทำไมฉันไม่โทรหาพี่ทิน” มัทนาเริ่มรู้ตัวว่าควรโทรหาทินกรที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของรพินท์มากกว่าตรัยรัตน์

“เอาน่าอย่าคิดมากเลย ไม่มีอะไรต้องห่วงหรอก” นิลกูลยกฝ่ามือบางมาตบลงที่ไหล่ของเพื่อนเบาๆ แล้วลุกขึ้นเดินตามตรัยรัตน์ออกไป อย่างน้อยก็ควรตามไปส่งเพื่อนถึงรถ

ตรัยรัตน์ขับรถมุ่งหน้าไปที่บ้านของตระกูล พิจิตรโชติกุล โชคดีที่รู้มาจากทินกรว่าช่วงนี้คุณปู่ไปเที่ยวกับเพื่อน ส่วนทินกรเองก็ยังไม่กลับมาจากฮ่องกง เขาเลยไม่กลัวว่าใครจะมาเห็นรพินท์ในสภาพเมามายเช่นนี้ ไม่งั้นอาจเป็นเรื่องใหญ่ โดยเฉพาะคุณปู่ ท่านรักรพินท์ยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ ถ้ารู้ว่าหลานสาวคนเดียวตกอยู่ในสภาพนี้รับรองเรื่องของพิรัลไม่ต้องลำบากแพทริคเลย เพราะพิรัลน่าจะราบคาบไปตั้งแต่คุณปู่แล้ว

ระหว่างทางรพินท์ก็ยังคงงัวเงียอยู่ยังไม่หลับ

“ทำไมพี่รัลต้องทำร้ายบัวแบบนี้ด้วย”

ตรัยรัตน์ไม่รู้ว่าคำพูดที่ส่งออกมานั้นเป็นเพียงละเมอถาม หรือพูดด้วยสติ

“บางทีรัลเองก็อาจไม่คาดคิดเหมือนกันนะว่าจะได้พบคุณนารา”

“พี่ตรัยก็ชอบเข้าข้างพี่รัล ถ้าไม่ได้เจอผู้หญิงคนนั้น ก็จะแต่งงานกับบัวใช่ไหม บัวนี่เป็นได้แค่ของคั่นเวลาหรือไง”

“บัวอย่าคิดดูถูกตัวเองแบบนั้นสิ บัวมีค่าเกินกว่านั้น”

“แต่พี่รัลก็ไม่เห็นค่า...”

คำพูดสุดท้ายของรพินท์ก่อนที่จะหลับไป ตรัยรัตน์หันไปมองแล้วส่วยหน้าน้อยๆ

“คุณตรัย นั่นคุณหนูนิคะทำไมถึงมาในสภาพนี้”

“ดื่มฉลองหนักไปหน่อยครับ วันเกิดเพื่อนเดี๋ยวป้าเย็นช่วยเดินนำไปที่ห้องของบัวได้ไหม” ตรัยรัตน์จำต้องโกหกออกไป ทั้งแขนแกร่งก็ยังคงอุ้มร่างบางเอาไว้แนบอก

“ได้ค่ะ”

เย็นรีบเดินนำไปทันที เมื่อถึงห้องตรัยรัตน์ก็วางหญิงสาวลงอย่างเบามือ

“ดูสิค่ะรู้ว่าตัวเองดื่มไม่เป็นแล้วยังริดื่ม” แม่บ้านอาวุโสยืนบ่นกระปอดกระแปด

“ป้าเย็นช่วยเปลี่ยนชุดและเช็ดตัวให้บัวด้วยนะครับตื่นมาจะได้สบายตัว”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าไปเอาน้ำมาก่อน ฝากคุณตรัยดูคุณหนูก่อนได้ไหมคะ ป้ากลัวเธอจะตกเตียง”

“ได้ครับ”

ตรัยรัตน์นั่งลงที่เตียงสวย เขามองไปรอบๆ ห้องก็พบแต่ความเป็นตัวเองของเจ้าของห้อง ‘โตแล้วยังชอบบาร์บี้อยู่อีก’ เขานึกขำในใจ แต่ตุ๊กตาในตู้นั้นครึ่งหนึ่งเป็นของขวัญจากเขาทั้งนั้น เวลาบินไปทำงานเขามักจะซื้อมาให้เธอทุกครั้ง

ก้มมองดูคนที่เมาหลับไม่รู้เรื่อง มือหนายกขึ้นสัมผัสที่ศีรษะของแล้วเธอลูบอย่างเบามือ

“ทำไมพี่พิรัลต้องใจร้ายกับบัวด้วยล่ะคะ” เธอละเมอออกมาเสียงเบา

“บัวผิดอะไร”

“ถ้าไม่รักกันตั้งแต่แรกจะมาให้ความหวังบัวทำไมกัน”

เขามองดูคนไม่ได้สตินิ่ง เขาเองก็โกรธพิรัลที่ทำแบบนี้กับรพินท์ แต่นอกเหนือจากความโกรธคือความเข้าใจ พิรัลรักนารามานานและรักมาตลอด เสียสูญครั้งใหญ่ก็เพราะนารา แต่ที่ปฏิเสธไม่ได้คือกลับมาเป็นผู้เป็นคนได้ก็เพราะรพินท์ความเอาใจใส่ความสดใสของเธอทำให้คนที่จมอยู่กับความมืดอย่างพิรัลได้พบเจอแสง แต่ตรัยรัตน์ที่เฝ้ามองตลอดก็รู้ดีว่าพิรัลมีเส้นบางๆ สำหรับความสัมพันธ์ของทั้งสองคนนี้อยู่

พิรัลมองรพินท์ด้วยสายตาแบบเดิมมาตลอดคือพี่ชาย แต่รพินท์นั้นคงรักพิรัลมากจนลืมสังเกตไป และอาจด้วยความมั่นที่ไม่ว่ารพินท์จะถามกี่ครั้งว่ายังอยากหมั้นอยากแต่งงานอยู่ไหมพิรัลก็ได้เคยปฏิเสธ พิรัลในตอนนั้นคงไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้พบกับนาราอีกเลย

สิ่งที่พิรัลผิดคือการหลอกให้ความหวังกับรพินท์ว่าเธอคือตัวจริง แล้วมาทิ้งเธอไปง่ายๆ เมื่อตัวจริงของตัวเองกลับมา

มือหนายังคงลูบศีรษะของเธอไปมาอย่างเบามืออยู่เช่นเดิมด้วยความอ่อนโยน “ถ้าบัวมองดูรอบๆ ตัว บัวจะรู้ว่ามีคนที่รักบัวมากกว่าใคร”




***********

ขอฝาก E-Book เรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ ตอนนี้วางขายที่ราคา 139 บาทเท่านั้น

https://www.mebmarket.com/ebook-106531-นางร้ายแสนรัก&page_no=1


sds



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

27 ความคิดเห็น