ยอดวิวรวม

36

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


36

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 มิ.ย. 65 / 23:16 น.


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ผมชื่อต้มยำ เป็นแมวน้อยที่ลืมตาเกิดมาอยู่ใต้พาเลทในโกดัง หญิงสาวใจดีพาผมมาเลี้ยงในบ้านที่อบอุ่นหลังใหม่ มีเจ้าถิ่นชื่อว่าลูกพี่แกงส้ม เขาใจดีดูแลผมตลอด มีเพื่อนบ้านสุนัขและแมวที่น่ารัก

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 มิ.ย. 65 / 23:16


..โกดัง ริมทะเล..

ต้มยำคือชื่อผมครับ ผมไม่ใช่เมนูอาหาร แต่ผมเป็นแมว ผมเกิดมาลืมตาดูโลกใบนี้นอนคุดคู้อยู่ในอกแม่ภายใต้พาเลทไม้ในโกดังริมทะเล ตอนนี้ผมมีอายุได้หนึ่งเดือน มีขนสีส้มสลับน้ำตาลขาว ดวงตาผมสีเขียว พี่น้องผมมีหน้าตาคล้ายผมหลายตัว วันๆ แม่จะพาผมและพี่น้องหลบหนีรถโฟล์คลิฟท์ที่ขับไปมาเพื่อขนถ่ายสินค้าในโกดัง หลบอยู่ใต้พาเลทไม้ที่วางอยู่เรียงรายมากมาย ชีวิตผมเสี่ยงอันตรายทุกวันครับ ผมมีพี่น้องหลายตัว แต่ละวันพี่น้องผมจะลดน้อยลงทุกวัน เพราะมีคนแปลกหน้าอุ้มไป

และวันของผมที่จะห่างอกแม่ก็มาถึง เมื่อมีผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่ง เดินมาอุ้มผมออกไปจากโกดังแห่งนี้ ผมมองหน้าเธอ ดูท่าทางเธอเป็นมิตร เธอยิ้มให้ผม เธอจับผมใส่ตะกร้า เอาผมไปไว้ด้านหลังเบาะรถเก๋งของเธอ แต่เธอไม่ได้พาผมกลับบ้านนะครับ เธอพาผมไปบริษัทที่เธอทำงาน

..บริษัทแห่งหนึ่ง..

ผมนั่งรถมากับเธอได้สักพัก ผมมาถึงบริษัทเธอ เธออุ้มผมไปให้เพื่อนร่วมงานเธอ เธอยื่นผมให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นยิ้มดีใจที่เห็นหน้าผม ผมเงยหน้ามองเจ้านายคนใหม่ของผมในอ้อมกอดเธอ เธอมีใบหน้าที่สวย ผมยาวสีดำ ผิวสองสี เธอชื่อว่าคุณส้มโอ เธออุ้มผมมามองใกล้ๆ "ฉันจะพานายกลับบ้าน ไปอยู่กับฉันนะ" คุณส้มโอเอ่ยยิ้มๆ

ทั้งวันผมอยู่ในตะกร้าใต้โต๊ะทำงานเธอ อากาศในออฟฟิศแห่งนี้ช่างหนาวเย็นเสียจริง ดีนะที่คุณส้มโอเอาผ้ามาห่มให้ผม เธอเตรียมพร้อมไว้สำหรับต้อนรับผม คงเป็นเพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าผมจะเดินทางมาหาเธอในวันนี้ มีขวดนมเด็กวางไว้ข้างๆ ตะกร้า เธอเตรียมไว้ให้ผมดื่ม รสชาตินมแปลกๆ ไม่คุ้นชินเหมือนนมแม่ของผม นมแม่ของผมอร่อยกว่าเยอะ พูดแล้วก็คิดถึงแม่ผมจัง ป่านนี้เธอคงจะพาลูกน้อยพี่น้องของผมที่ยังหลงเหลืออยู่ วิ่งหนีรถโฟล์คลิฟท์ไปมาอยู่แน่เลย แม่ผมช่างน่าสงสารเสียจริง

ยามเย็นเมื่อคุณส้มโอเลิกงาน เธออุ้มตะกร้าที่ใส่ตัวผมเดินออกจากออฟฟิศ เดินตรงไปที่ลานจอดรถของบริษัท เธอเปิดประตูรถเก๋งที่นั่งเบาะด้านข้างคนขับ วางตะกร้าใส่ผมไว้ข้างๆ เธอขับรถกลับบ้านทันที แสงสว่างนอกรถเริ่มมืดลง คงเป็นเพราะใกล้ค่ำ

..บ้านคุณส้มโอ ยามค่ำ..

ผมนั่งรถมากับเธอสักพักก็ถึงบ้านเธอ คุณส้มโอจอดรถ เดินมาเปิดประตูรถ พาผมลงจากรถ ผมชูคอมองบ้านหลังใหม่ของผมรอบๆ บ้าน เป็นบ้านทาวเฮ้าส์สองชั้น เธออุ้มผมมาวางในบ้าน

ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามามองผมใกล้ๆ เขาคือสามีคุณส้มโอ ชื่อคุณพีท หน้าตาดูดี รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ คุณพีทบอกว่าผมเป็นแมวพันธุ์ผสม ไม่รู้ว่าผสมพันธุ์อะไรกับอะไร ผมเห็นคุณพีททำท่าคิด "แต่ช่างเถอะ..น่ารักดี" คุณพีทเอ่ยมองผมยิ้มๆ

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าผมเป็นแมวสายพันธุ์ไหน เพราะขนที่อยู่รอบๆ ตัวผมออกจะสีส้มสลับน้ำตาลท้องขาว ขนฟูเล็กน้อย เท้าก็ใหญ่อยู่นะ อยากรู้จังว่าพ่อผมเป็นแมวสายพันธุ์อะไรนะ ผมถึงออกมาหน้าตาแบบนี้ แต่คุณพีทชมว่าผมน่ารัก ผมก็คงจะน่ารักจริงๆ

ไม่ทันที่ผมจะคิดเรื่องราวเสร็จสับ ตาผมดันเหลือบไปเห็นแมวเจ้าถิ่นเดินตรงเข้ามาหา แมวหนุ่มวัยประมาณ 4 ปี ค่อยๆ เดินมาหาผม รูปร่างเขาสูงใหญ่ ขนที่ตัวเขาสีน้ำตาลสลับดำคล้ายลายเสือ ว่าไปก็คล้ายๆ ผม ตาของเขาสีฟ้า เขายืนมองดูผมนิ่งๆ

"แกงส้ม! มาดูน้องเหรอลูก" เสียงคุณส้มโอเอ่ยถามแมวตัวใหญ่ตรงหน้าผม แมวหนุ่มตัวนี้ชื่อแกงส้ม เขายืนมองผมไม่ละสายตา "แกงส้มเป็นแมวสายพันธุ์เบงกอล คงไม่กัดกันใช่ไหมเธอ" คุณส้มโอเอ่ยถามสามี

"ไม่กัดหรอกเธอ เจ้าแกงส้มเขานิสัยเป็นมิตร" คุณพีทเอ่ยมองหน้าแกงส้ม ยิ้มๆ

"เธอตั้งชื่อให้เจ้าหนูนี่หรือยัง" คุณพีทเอ่ยถามภรรยา

"ยังค่ะ ชื่ออะไรดีคะ"

คุณพีททำท่านั่งคิดอยู่สักพัก" ชื่อต้มยำแล้วกัน แกงส้ม ต้มยำ คล้องจองกันดี" คุณพีทเอ่ย มองหน้าผมยิ้มๆ

"ดีค่ะ ชื่อเพราะดี " คุณส้มโอ้เอ่ยยิ้ม "เจ้าชื่อต้มยำแล้วกันนะเจ้าแมวน้อย" เธอเอ่ยเอื้อมมือลูบขนผมเบาๆ

"หวัดดี! ต้มยำ ไอ้เสือน้อย" เสียงลูกพี่แกงส้มเอ่ยทักทายท่าทางเป็นมิตร ถึงรูปร่างพี่เขาจะสูงใหญ่กว่าผมมาก แต่ดูท่าทางใจดี

ผมยืนมองลูกพี่แกงส้ม ขาน้อยๆ ของผมสั่นระริกเพราะความกลัว

"ไม่ต้องกลัวข้าไอ้เสือน้อย ข้าไม่ทำอะไรเองหรอก" ลูกพี่แกงส้มเอ่ย

ผมค่อยๆ ก้มหัวเอนตัวลงนอน มองหน้าลูกพี่เพราะความกลัว และความเหนื่อยเมื่อยล้าที่ต้องนั่งรถไปมาตลอดทั้งวันทำให้ผมเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ตื่นมาอีกทีกลางดึก ท้องผมหิวมาก ผมร้องขอนมคุณส้มโอเสียงดังท่ามกลางความมืดสลัวในบ้าน สักพักเจ้านายคนสวยของผมเดินออกมาจากห้องนอน นั่งลงข้างๆ ผม ค่อยๆ หยิบขวดนมเล็กป้อนนมให้ผมดื่ม ผมรีบดื่มทันทีเพราะท้องผมหิวมาก ข้างกายผมมีลูกพี่แกงส้มนอนบิดตัวไปมาคงเป็นเพราะรำคาญเสียงร้องของผม ผมดูดนมสักพักก็เริ่มอิ่ม หนังท้องเริ่มตึงหนังตาผมก็เริ่มค่อยๆ หย่อนลง ผมม่อยหลับไปในค่ำคืนนี้อีกครั้ง

..อรุณเบิกฟ้า

แสงสว่างส่องผ่านกระจกเข้ามากระทบดวงตาน้อยๆ ของผม ผมค่อยๆ ลืมตาตื่น เห็นลูกพี่แกงส้มเดินไปเดินมา

"ตื่นแล้วเหรอไอ้เสือน้อย" เสียงลูกพี่เอ่ยเดินตรงเข้ามาหา

ผมยืนขึ้นทำท่าบิดขี้เกียจไปมา มองหน้าลูกพี่ เหมือนตอนนี้ความกลัวจะเริ่มลดน้อยลงแล้ว

"ไปเดินเล่นหน้าบ้านกัน" ลูกพี่แกงส้มเอ่ยเดินส่ายก้นนำหน้าผมไป ผมวิ่งตามไปด้วยความดีใจ จะได้ออกไปเปิดหูเปิดตา เมื่อผมก้าวขาทั้งสี่ของผมเดินออกนอกประตูรั้วบ้าน ผมตกใจมากเมื่อเห็นแมวเจ้าถิ่นวัยหนุ่มสาวสองตัวยืนจ้องหน้าผมอยู่ วัยพวกเขาประมาณ 3- 4 ปี ตัวหนึ่งสีดำล้วนไม่รู้สายพันธุ์อะไร อีกตัวสีส้มสลับขาว ดูๆ ไปหน้าตาเธอคล้ายๆ ผม สงสัยจะสายพันธุ์เดียวกับผมแหงเลย

ทันทีที่พวกเขาเห็นผมเดินตามก้นลูกพี่แกงส้มออกมาจากประตูรั้ว แมวเจ้าถิ่นทั้งสองตัวตรงหน้าทำขนพองฟูขู่ผมทันที "แง้วๆ.." พวกเขาร้องเสียงดัง ผมก้าวขาเดินถอยหนี ค่อยๆ ถอยหลังเดินเข้าบ้านทันที

"ไอ้เสือน้อย! เองวิ่งเข้าไปในบ้านก่อน ทางนี้ข้าจัดการเอง" สิ้นเสียง ลูกพี่แกงส้มวิ่งเข้าใส่แมวเจ้าถิ่นทั้งสองตัวนั้นทันที ความใหญ่โตของลูกพี่แกงส้ม พอๆ กับแมวสองตัวนั่น ทั้งสามตัวกัดกันไปมาเสียงดังอยู่หน้าบ้าน สักพักคุณพีทวิ่งออกมาจากในบ้าน วิ่งเข้าไปห้าม แมวสองตัวนั้นเห็นคุณพีทรีบวิ่งหนีทันที คุณพีทรีบเข้าไปอุ้มลูกพี่แกงส้มเข้าบ้านทันที

ผมยืนมองเหตุการณ์อยู่ในรั้วหน้าบ้าน ขนลุกชันทั่วทั้งตัว

"ต้มยำอยู่ไหน! โดนแมวบ้านอื่นกัดไหม" เสียงคุณส้มโอคนสวยวิ่งออกมาจากในบ้าน ถามหาผมจากสามีทันที เธอก้มมองเห็นผมยืนสั่นระริกอยู่ตรงหน้า เอื้อมมืออุ้มผมขึ้นมาโอบกอดทันที"อย่ากลัวนะต้มยำ ไม่เป็นอะไรแล้วนะ" เธอเอ่ยเสียงนุ่ม ลูบขนผมเบาๆ มืออุ่นกอดผมอย่างอ่อนโยน เธออุ้มผมเดินเข้าไปในบ้าน วางผมไว้ในตะกร้าที่ของผม เธอรีบเดินไปดูลูกพี่แกงส้มทันที "แกงส้มเป็นยังไงบ้างลูก โดนกัดตรงไหนบ้างไหม" เธอเอ่ยอุ้มแกงส้มขึ้นวางบนตักอุ่นเธอทันที

"ไม่เป็นอะไรมากหรอกเธอ เจ้าแกงส้มมันเก่ง" เสียงคุณพีทเอ่ยบอกภรรยายิ้มๆ

เช้าวันนี้เมื่อคุณส้มโอป้อนนมผมเสร็จ เธอขับรถออกจากบ้านไปทำงาน ผมยืนส่งเธอจากประตูบ้านชั้นในไม่กล้าออกไปส่งเธอนอกบ้าน วันนี้ผมอยู่บ้านกับคุณพีทและลูกพี่แกงส้ม

"ไง! กลัวไหมไอ้เสือน้อย" ลูกพี่แกงส้มเอ่ย เดินมานั่งข้างๆ ผม

"กลัวครับ" ผมนั่งเอ่ยหันหน้ามองลูกพี่

"ไอ้สองตัวนั่นมันคู่กัดกับข้ามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว บ้านเจ้านายมันอยู่ซอยข้างๆ เรานี่เอง ไอ้ตัวดำชื่อไอ้พิซซ่า ส่วนตัวสีส้มชื่อนางโดนัท"

"พวกพี่ทะเลาะกันบ่อยมากเลยหรือครับ"ผมเอ่ยถามทำหน้าสงสัย

"บ่อยมาก เจอหน้าเป็นไม่ได้ ต้องกระโจนใส่กัดกันตลอด"

"แล้วจะทะเลาะกันไปทำไมครับ" คำถามผมทำให้ลูกพี่หันหน้ามองผมทันที

"ไอ้พิซซ่ามันชอบวางก้าม คิดว่ามันใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านนี้ ข้าหมั่นไส้มัน ส่วนนางโดนัทมันร้าย เห็นสวยๆ แบบนั้น อ่อยไปทั่ว ข้าจะจับมันมาทำเมียสักวัน คอยดู.." ลูกพี่เอ่ยทำหน้าจริงจัง ผมหันหน้ามองลูกพี่แกงส้มไม่เอ่ยอะไรต่อ

ช่วงบ่ายผมออกมาวิ่งเล่นกับลูกพี่แกงส้มที่ลานหน้าบ้านในรั้วบ้าน เป็นลานปูกระเบื้องไม่ใหญ่โตมากนัก บรรยากาศร่มรื่น เพราะคุณพีทปลูกต้นไม้ไว้มากมาย เป็นไม้ประดับดูแล้วสวยงาม เห็นทีบ่ายๆ แบบนี้ คงจะต้องนอนซุกอยู่นอกบ้านจะดีกว่า เพราะในบ้านมันร้อน ความเหนื่อยที่วิ่งเล่นทำให้ผมค่อยๆ หลับลงใต้โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้าน ไม่รู้ว่าหลับไปนานแต่ไหน ผมสะดุ้งตื่นขึ้นอีกครั้งเพราะเสียงสุนัขข้างบ้านเห่าเสียงดัง ผมลุกขึ้นชะเง้อคอดู ตัวสั่นระริกๆ

"ไม่ต้องตกใจ เราอยู่ในบ้านของเรา มันเข้ามาทำอะไรเราไม่ได้" เสียงลูกพี่แกงส้มเดินมาเอ่ย ผมหันหน้ามองลูกพี่ทำหน้าอยากรู้

"มันชื่อกระบี่ กับ กระบอง เป็นสุนัขสายพันธุ์โกลเด้น มันใจดี ที่มันเห่าคงเป็นเพราะเจ้านายมันกลับมาบ้าน มันคงดีใจ"ลูกพี่เอ่ยยิ้มๆ

คุณส้มโอขับรถเข้ามาในบ้าน "ตอนนี้คงจะเย็นแล้วสิ เพราะเธอเลิกงานกลับมาบ้านแล้ว" ผมยืนมองเธอคิดในใจ เธอลงรถเดินตรงมาหาผมทันที เธอนั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนหน้าบ้าน อุ้มผมมาโอบกอด เอื้อมมือลูบหลังลูกพี่แกงส้มไปมา

..เช้าวันต่อมา

ผมกระโดดขึ้นไปนั่งบนรั้วข้างๆ ลูกพี่แกงส้ม มองเข้าไปในบ้านหลังข้างๆ เห็นสุนัขสองตัว ตัวใหญ่มหึมานั่งจ้องหน้าผมกับลูกพี่อยู่

"มีสมาชิกใหม่เหรอแกงส้ม"สุนัขสองตัวเอ่ยถาม

"อืม..มันชื่อเจ้าต้มยำ ฝากเนื้อฝากตัวด้วย.."

คุณกระบี่ คุณกระบอง มองหน้าผม"หวัดดีไอ้น้อง.."

ผมมองหน้าสุนัขตัวใหญ่ยักษ์ที่นั่งอยู่ด้านล่างตรงหน้า หน้าตาพวกเขาเป็นมิตร เป็นสุนัขวัยหนุ่มอายุน่าจะ3-4ปี ขนสีน้ำตาลออกแดงทั้งสองตัว"หวัดดีครับ" ผมเอ่ยทักทายเสียงสั่นๆ

...........................................................................

..1 ปีผ่านไป..

ตอนนี้ผมแข็งแรงไม่อ่อนแอเหมือนแต่ก่อน ไปไหนมาไหนนอกบ้านกับลูกพี่แกงส้มได้แล้ว วิ่งไวพอที่จะวิ่งหนีคุณพิซซ่า กับ คุณโดนัทได้แล้ว อยู่แต่บ้านเฉยๆ ก็น่าเบื่อ ผมเลยแอบออกไปเที่ยวเล่นนอกบ้านบ่อยครั้ง

..ยามเช้า..

"ดูนางโดนัทมันเดินผ่านหน้าบ้านเราสิ! ส่ายก้นยั่วยวนชะมัด ข้าอยากจะจับมันมาทำเป็นเมียให้ได้สักวัน" ลูกพี่แกงส้มนั่งเอ่ย ตามองคุณโดนัทเดินผ่านหน้ารั้ว

ผมหันหน้ามองลูกพี่ "เห็นพูดคำนี้ว่าจะจับทำเป็นเมีย ผ่านมาหนึ่งปีแล้วยังจับคุณโดนัททำเมียไม่ได้สักที" ผมคิดในใจ

..ยามบ่าย..

"หวัดดี! ไอ้เสือน้อย กำลังหนีเที่ยวอีกแล้วใช่ไหม" เสียงคุณกระบี่เอ่ยถามผมจากรั้วในบ้าน

"อย่าเสียงดังสิครับคุณกระบี่ เดียวลูกพี่แกงส้มได้ยิน"

"ระวังเจอไอ้พิซซ่ากับนางโดนัทนะ" คุณกระบอกเอ่ยแทรกขึ้น

"ครับๆ ขอบคุณครับที่เป็นห่วง ไปเดินเล่นด้วยกันไหมครับ เจ้านายพี่ๆ ไม่อยู่ไม่ใช่เหรอครับ" ผมเอ่ยชวนนอกประตูรั้ว เห็นคุณกระบี่ คุณกระบองยืนหันหน้ามองกันสักพัก

"ไป..ไปก็ไป ข้าก็เบื่ออยู่บ้านเหมือนกัน ไปเดินเล่นกับเองสักวันคงไม่เป็นไรมั้ง" คุณกระบี่เอ่ยยิ้มๆ 

เราทั้งสามตัวเดินเล่นผ่านซอยนี้ออกซอยนั้น และเรื่องที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่ออยู่ๆ มีสุนัขตัวใหญ่หน้าย่นสีดำสนิททั้งตัว เดินออกมาจากบ้านตัวเอง เดินมาหยุดมองหน้าพวกผม

"พวกเองกำลังจะไปไหนกันวะ!" สุนัขตัวใหญ่น่าย่นเอ่ยถาม มองหน้าคุณกระบี่ คุณกระบอง

ผมยืนมองขาสั่นระริกๆ ใจนึงก็อยากวิ่งหนี ลำพังตัวเดียวกระโดดหนีขึ้นต้นไม้บริเวณแถวนี้ได้คงหนีรอด แต่นี่มากันสามตัว จะให้ผมเห็นแก่ตัวหนีไปคนเดียวได้ไง ผมยืนจ้องหน้าสุนัขหน้าย่นตัวสั่น

"ไปเดินเล่น" คุณกระบองเอ่ยตอบเสียงดัง

สุนัขหน้าย่นตัวดำเดินเข้ามามองหน้าคุณกระบี่ คุณกระบองใกล้ๆ "เอาแล้วๆ กัดกันแน่เลย" ผมยืนมอง คิดในใจ

"แฮ่ๆ..ข้าไปด้วยสิ! อยู่บ้านตัวเดียวเหงามากเลย อยากหนีเที่ยวสักวัน คงไม่เป็นไรมั้ง" สุนัขหน้าย่นเอ่ย ยิ้มๆ

"ไปดิ!" กระบี่เอ่ย เดินนำหน้าไปทันที

"โห่..ใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม นึกว่าจะกัดกันซะแล้ว"ผมคิดในใจเดินตามสุนัขร่างยักษ์ใหญ่สามตัวไป เหมือนพวกเขาจะวัยเดียวกัน

"ชื่ออะไรวะ" กระบอกเอ่ยถามเพื่อนใหม่ระหว่างเดินบนถนน

"ข้าชื่อโอเลี้ยง..พวกเองล่ะ"

"ข้าชื่อกระบี่ ข้าชื่อกระบอง"

"แล้วเจ้าหนูที่เดินตามมาข้างหลังเองล่ะ" คุณโอเลี้ยงเอ่ยหันหน้ามามองผม

"ชื่อเจ้าต้มยำ" คุณกระบี่เอ่ยตอบ เราทั้งสี่ตัวเดินเล่นตรงมายังสวนสาธารณะหน้าหมู่บ้าน วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน

"ไอ้เสือน้อย! ตามหาตั้งนานหนีเที่ยวมาถึงนี่เลยนะ" ลูกพี่แกงส้มเอ่ยบ่นเสียงดัง เดินเข้ามาหาผม และลูกพี่ต้องหยุดชะงักทันที เมื่อเห็นหน้าคุณโอเลี้ยง

"ไม่ต้องกลัวครับ พี่เขาชื่อคุณโอเลี้ยง เป็นเพื่อนคุณกระบี่ คุณกระบองครับ" ผมเอ่ยบอกลูกพี่ ยิ้มๆ

ลูกพี่แกงส้มยืนมองหน้าผม เงยหน้ามองคุณโอเลี้ยงทำหน้าขมวดคิ้ว พอดีกับคุณกระบี่ คุณ กระบองเดินเข้ามาหา

"ไปวิ่งเล่นกันแกงส้ม" คุณกระบี่เอ่ยชวนยิ้มๆ

"หนีออกจากบ้านมากันทั้งหมดเลยเหรอ เดี๋ยวเจ้านายรู้เข้าจับมัดขังกรงกันหรอก" แกงส้มเอ่ยบ่น

"ไม่รู้หรอก เราก็เข้าบ้านก่อนเจ้านายมาไง" โอเลี้ยงเอ่ยยิ้มๆ" ถึงหน้าพี่จะดุแต่ดูใจดี

ทันใดนั้นพวกผมเห็นคุณโดนัทนั่งอยู่ในกรง มีคนถือกรงเดินผ่านหน้าพวกผม เธอร้องแง้วๆ ออกมาจากกรงเสียงดัง

"ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย..มีคนจับตัวฉัน" เสียงคุณโดนัทเอ่ยเสียงดังขอความช่วยเหลือมาทางพวกผม ผมยืนมองเธอเห็นชายคนนั้นเปิดประตูรถยนต์ วางกรงที่ใส่เธอไว้ท้ายเบาะหลัง สตาร์ทรถขับออกไป "ลูกพี่!" ผมหันหน้าเรียกลูกพี่แกงส้มทันที

ลูกพี่แกงส้มวิ่งตามรถคันนั้นไปทันที ผม คุณกระบี่ คุณกระบอง คุณโอเลี้ยง วิ่งตาม  ลูกพี่วิ่งตามเร็วมาก คงเป็นเพราะลูกพี่ผมแอบชอบคุณโดนัทด้วยแน่เลย ปากก็บอกว่าไม่ชอบขี้หน้า แต่ใจคงรักสาวสวยตัวนี้ ผมวิ่งตามไม่ค่อยทันเพราะผมก้าวขาสั้นกว่าทุกตัว

"มาทางนี้!.. ทางลัด" คุณโอเลี้ยงเอ่ยวิ่งนำหน้าพวกผมไปอีกเส้นทางหนึ่ง เพื่อจะได้วิ่งให้ทันรถยนต์คันนั้น ดีนะที่รถคันนั้นวิ่งไม่เร็วเท่าไหร่ ชายคนนั้นขับรถเข้ามาในหมูบ้าน เป็นอีกหมู่บ้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านผมมากนัก ผมวิ่งตามมาสักพักในที่สุดก็ตามมาทัน คุณโอเลี้ยงพาพวกผมวิ่งมาทันพอดี รถคันนั้นวิ่งเข้าไปจอดที่หน้าบ้านไม้หลังหนึ่ง เขาเปิดประตูรถจับกรงที่ใส่คุณโดนัทลงรถ เดินตรงเข้าไปในบ้านหลังนั้น

"เอาไงดีครับ" ผมเอ่ยถามลูกพี่แกงส้ม ตอนนี้พวกผมทั้งห้าตัวยืนมองเข้าไปในบ้านหลังตรงหน้า ท้องฟ้าตอนนี้เริ่มเย็นลง ตะวันใกล้ลับขอบฟ้าแล้ว

"พวกนายกลับบ้านกันไปก่อน เจ้านายพวกนายคงใกล้กลับมากันแล้ว ถ้าพวกเขาไม่เห็นพวกนาย พวกนายจะเดือดร้อน"แกงส้มเอ่ย

"แล้วนายล่ะ" กระบองเอ่ยถามเพื่อนทันที

"ข้าจะเข้าไปช่วยนางโดนัทก่อน เดี๋ยวตามไป"

"ผมจะเข้าไปช่วยกับลูกพี่ด้วยครับ" ผมเอ่ยยืนยันจะไม่กลับ

"พวกเราก็ไม่กลับ มาด้วยกันจะทิ้งกันได้ไงวะ" กระบี่เอ่ย

กระบอง กับ โอเลี้ยง พยักหน้าพร้อมกัน ยืนยันจะไม่ไปไหน

แกงส้มยืนมองหน้าเพื่อนๆ สายตาซาบซึ้ง "ต้มยำ! นายไปบอกข่าวไอ้พิซซ่าหน่อย ว่านางโดนัทถูกจับมาที่นี่"

"แต่ว่า.." ผมมองหน้าลูกพี่ทำท่าครุ่นคิดเพราะเป็นห่วงลูกพี่

"รีบไปสิ!"ลูกพี่แกงส้มเอ่ยไล่ผมเสียงดัง ทั้งสี่ตัววิ่งเข้าไปในบ้านไม้หลังใหญ่ทันที

"ครับ" ผมเอ่ยตอบหันหลังวิ่งก้มหน้ากลับหมู่บ้าน ตรงไปส่งข่าวคุณพิซซ่าทันที

..บ้านคุณพิซซ่า ยามเย็น

"เองมาทำอะไรบ้านข้าวะไอ้ต้มยำ" พิซซ่าเอ่ยเดินออกมาจากประตูรั้ว

"คุณโดนัทถูกใครไม่รู้จับตัวไปครับ"ผมยืนบอกข่าวด้วยท่าทางเหนื่อยหอบเพราะพึ่งวิ่งมาถึง

"ห๊ะ! เองว่าอะไรนะไอ้ต้มยำ" พิซซ่าเอ่ยน้ำเสียงและสีหน้าตกใจ

"ตอนนี้ลูกพี่แกงส้มกับเพื่อนๆ กำลังตามไปช่วยครับ"

"นางโดนัทถูกจับไปที่ไหน" พิซซ่าเอ่ยรีบวิ่งนำหน้าผมไปทันที

"ชายคนนั้นจับคุณโดนัทไปไว้ที่บ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังนั้นอยู่ข้างๆ หมู่บ้านเรานี่แหละครับ" ผมเอ่ยบอกวิ่งตามอย่างเหนื่อยๆ เพราะผมพึ่งวิ่งมาถึงเอง ยังไม่หายเหนื่อยเลย

ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มใกล้มืดแล้ว เจ้านายพวกผมคงเดินออกตามหาพวกผมกันวุ่นวาย ผมวิ่งนำหน้าคุณพิซซ่ามาถึงบ้านไม้หลังใหญ่ ผมหยุดยืนมองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้ากับคุณพิซซ่า ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว

"พวกนั้นอยู่ข้างในนี้เหรอ" คุณพิซซ่ายืนมองเอ่ยถามผม

"ครับ"

"เข้าไปกันเลย"

"เดี๋ยวก่อนครับ เราค่อยๆ แอบเข้าไปดีกว่าครับ ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรในนั้น"

คุณพิซซ่าพยักหน้า ค่อยๆ เดินนำหน้าผมเข้าไปข้างในบ้าน ผมค่อยๆ เดินตามเข้าบ้าน ทันทีที่ผมก้าวขาเข้ามาในบ้าน ตาผมต้องเบิกกว้างทันทีกับภาพที่เห็นตรงหน้า มีแมว และ สุนัขหลายสิบตัวถูกกักขังอยู่ในกรง ผมกับคุณพิซซ่าแอบมองดูไกลๆ เห็น คุณโดนัท ลูกพี่แกงส้ม คุณกระบี่ คุณกระบอง คุณโอเลี้ยง และ แมว สุนัขแปลกหน้าอีกหลายตัวอยู่ในกรงขังกันหมด

"จะเข้าไปช่วยคุณโดนัท ไหงโดนจับซะเองลูกพี่" ผมยืนมองคิดในใจ

"เรื่องนี้บุ่มบ่ามไม่ได้แล้วล่ะ เราต้องค่อยๆ คิด อย่าให้พวกมันเห็นตัวเราเด็ดขาด เราต้องแอบออกไปข้างนอกให้ได้ กลับไปบอกเจ้านายเราก่อน" คุณพิซซ่าเอ่ยเบาๆ

"ครับ" ผมพยักหน้า ค่อยๆ เดินตามคุณพิซซ่ากลับบ้าน ระหว่างทางเดินผมทำหน้าครุ่นคิดกลัวลูกพี่จะเป็นอันตราย "ชายพวกนั้นจะทำอะไรลูกพี่เราไหมนะ"

"เองคิดว่าคนพวกนั้นจะทำอะไรลูกพี่เองใช่ไหม"

"ครับ"

"คนเหล่านั้นน่าจะเอาสุนัข และ แมวพวกนั้นไปขายที่ไหนสักแห่ง"

"จริงเหรอครับ" ผมเอ่ยสีหน้าตกใจ ไม่ทันที่ผมจะเอ่ยจบ "ปล่อยผมนะ! ปล่อย.." ผมร้องเสียงดัง เพราะมีชายพวกนั้นเดินมาอุ้มผมกับคุณพิซซ่าไปทันที ผมเดินออกจากบ้านหลังนั้นมาแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้น ผมต้องกลับเข้าไปบ้านหลังนั้นอีกครั้งกับชายแปลกหน้าที่ผมไม่รู้จักในฐานะแมวตัวใหม่ที่ต้องเข้าไปอยู่ในกรงเหมือนตัวอื่นๆ

"ไอ้ต้มยำ!" เสียงลูกพี่แกงส้มเรียกผมเสียงดังเมื่อเห็นผมนั่งอยู่ในกรงมีชายแปลกหน้าถือเข้ามา

"ไม่รอดจนได้" เสียงคุณกระบองเอ่ยท่าทางเป็นห่วงผมมาก อาจเป็นเพราะผมดูเด็กสุดในที่นี้ก็ได้เลยน่าเป็นห่วง

"โง่ให้มันจับมาจนได้ไอ้พิซซ่า" เสียงลูกพี่แกงส้มเอ่ยตะคอกคุณพิซซ่าเสียงดังขณะชายแปลกหน้าถือกรงเข้ามา

"แกอย่ามาว่าข้านะ ถ้าแกเก่งจริงก็คงไม่ถูกจับมาแบบนี้หรอก"

"ไอ้พิซซ่า!"

"อย่าทะเลาะกันดิวะ มาช่วยหาทางหนีกันดีกว่า" กระบอกที่ยืนอยู่ในกรงข้างๆ เอ่ยห้ามขึ้น

"พวกแกจะเห่าจะร้องกันให้เจียวจาวทำไมวะ! รำคาญโว้ย!!..." เสียงชายแปลกหน้าเอ่ยตวาดสุนัขและแมวที่พากันพูดคุยกันลั่นบ้านหลังนี้

..บ้านส้มโอ ยามค่ำ

"เป็นไงบ้างเธอ" ส้มโอเอ่ยถามสามีสีหน้าเป็นกังวล

"คุณดอกแก้วเพื่อนบ้านเราบอกว่าเจ้ากระบี่กับเจ้ากระบองก็หายไปเหมือนกัน ตอนนี้ร้อนใจออกตามหาอยู่"

"หรือว่าแกงส้มกับต้มยำไปกับกระบี่กระบองคะ แต่ก็มืดค่ำแล้วนะ น่าจะกลับมากันได้แล้ว"

"อย่าพึ่งคิดมากนะเธอ ผมจะพาเจ้าสองตัวของเรากลับมาให้ได้"เอ่ยเข้าโอบกอดปลอบประโลมภรรยาที่ท่าทางร้อนใจ

..อรุณเบิกฟ้า..

..สถานีตำรวจ

"สุนัขและแมวพวกคุณหายไปตั้งแต่เมื่อวานเหรอครับ" ตำรวจที่บันทึกประจำวันเอ่ยถามมองหน้าเจ้าของสุนัขและแมวที่ยืนอยู่ตรงหน้าหลายคน

"ค่ะ หายไปทั้งคืนยังไม่กลับมาเลย" ส้มโอเอ่ยตอบเสียงสั่น น้ำตาคลอ

"ฉันเป็นห่วงเจ้ากระบี่ กระบองเหลือเกินค่ะ" ดอกแก้วเอ่ยเสียงเศร้า

"อ้าว! พีท" เสียงหญิงชราเอ่ยทักขณะเดินขึ้นโรงพักมาท่าทางรีบร้อน

"อย่าบอกนะครับว่าพี่ลูกศรมาแจ้งความว่าแมวที่บ้านหายไปเหมือนกัน" พีทลุกขึ้นยืนเอ่ยถามทันที

"ใช่ๆ เจ้าพิซซ่ากับยัยโดนัทไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน พี่เป็นห่วง กลัวใครลักพาตัวไป"ลูกศรรีบเอ่ยตอบ

ทุกคนที่ยืนอยู่หันหน้ามองตำรวจพร้อมกัน อ้อนวอนขอความช่วยเหลือ

"ผมว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ นะครับ ทำไมสุนัขและแมวของพวกคุณพากันหายไปกันหมด ก่อนหน้าพวกคุณจะมาแจ้งความ คุณใบชาก็มาแจ้งความว่าเจ้าโอเลี้ยงสุนัขตัวใหญ่ของเธอหายไปเหมือนกัน" ตำรวจเอ่ยทำท่าคิด

"คุณตำรวจต้องรีบตามพวกเขากลับมาให้ได้นะคะ ฉันเป็นห่วงแมวของฉันเหลือเกิน" ส้มโอเอ่ยน้ำตาคลอ

"ครับ ผมจะพาพวกเขากลับมาหาพวกคุณให้ได้"

..บ้านไม้หลังใหญ่ ยามสาย..

"ลูกพี่ครับ..ลูกพี่.." เสียงแมวหนุ่มเอ่ยกระซิบข้างหู

แกงส้มค่อยๆ ลืมตาตื่นตามเสียงเรียก และต้องเบิกตากว้างตกใจ"ไอ้ต้มยำ! เองเข้ามาอยู่ในกรงกับข้าได้ไงวะ"

"ผมแอบไขกุญแจเข้ามาครับ" เอ่ยกระซิบเสียงเบา

"เฮ้ย! เองพูดจริงดิ" แกงส้มรีบลุกขึ้นเอ่ยเสียงดังมองแมวหนุ่มตรงหน้า

"ครับ..เมื่อคืนชายแปลกหน้าเดินผ่านหน้ากรงผมทำกุญแจหล่นลงตรงหน้าพอดี ผมเลยแอบไขกุญแจเข้ามานอนกับลูกพี่แกงส้มตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ แต่เห็นลูกพี่แกงส้มหลับอยู่เลยไม่อยากปลุก"

"ไอ้ต้มย้ำ!" โบ๊ะ!! ฝ่ามือตบเข้าหัวเจ้าต้มยำเต็มแรง

"โอ๊ย!!..ลูกพี่จะเบิดกะโหลกผมทำไมเนี่ย" เอ่ยคำหัวหน้ามุ่ย

"เองโง่จริงหรือแกล้งโง่วะ! ไขกุญแจออกมาได้แล้วทำไมไม่หนีออกไปตั้งแต่เมื่อคืนวะ ดันไขกุญแจมานอนกับข้าซะงั้น ทำไมเองถึงโง่เขลาแบบนี้วะ"

"บ่นยาวเลย..น้ำหนวกผมจะไหลแล้วเนี่ย.. ก็ผมไม่อยากทิ้งลูกพี่แกงส้มไว้ตัวเดียวนี่ครับ"

"เป็นห่วงข้าว่างั้น"

"ครับ" เอ่ยตอบแววตาใสซื่อ

"หมดคำพูดเลยกู"เอ่ยมองหน้าแมวหนุ่มตรงหน้าทำท่าเหนื่อยใจ "เองลองแหกตาดูดิว่าข้าอยู่ตัวเดียวที่ไหน เพื่อนๆ อยู่กันเยอะแยะหลายสิบตัว เห็นไหม" เอ่ยมองสุนัขและแมวที่ขังอยู่ในกรงข้างๆ

"แต่กรงนี้ลูกพี่อยู่ตัวเดียวนี่ครับ"

"ยังจะมาเถียงข้าอีก เห่อะๆ..ข้าล่ะอ่อนใจกับเองจริงๆ" เอ่ยเบาๆ ทำหน้าเซ็ง

"ก็เด็กมันเป็นห่วงเอง จะบ่นมันทำไมวะไอ้แกงส้ม" เสียงกระบี่เอ่ยมาจากกรงข้างๆ

"ต้มยำ! พวงกุญแจอยู่กับนายใช่ไหม" โอเลี้ยงเอ่ยแทรกขึ้นเสียงดัง

"ครับคุณโอเลี้ยง"

"งั้นมาไขกุญแจให้พวกข้าเร็วๆ ข้าจะพาทุกคนหนีออกไปจากที่นี่"

"ครับ"เอ่ยรับคำรีบวิ่งออกจากกรงทันที มีแกงส้มวิ่งตาม ทั้งสองช่วยกันไขกุญแจกรงอื่นเพื่อช่วยเหลือเพื่อนๆ ให้ออกมามากที่สุด สุนัขและแมวที่ได้รับความช่วยเหลือต่างดีใจกันใหญ่ที่จะได้กลับบ้าน

"เสียงรถชายพวกนั้นกลับมาแล้วครับ" ต้มยำเอ่ยตะโกนบอกเพื่อนๆ เสียงดัง

"ไม่ทันแล้ว เราช่วยได้แค่นี้ ต้องรีบหนีแล้วล่ะ" แกงส้มเอ่ยมองสัตว์อีกหลายตัวที่ยังถูกขังอยู่ทำหน้าเศร้าเพราะสงสารเพื่อนๆ แต่ต้องจำใจวิ่งหนี "ข้าจะไปตามคนมาช่วยนะทุกคน"

"ไปกันเถอะก่อนที่ชายใจร้ายพวกนั้นจะเข้ามา" โอเลี้ยงเอ่ยเสียงดัง

"ครับ"ทุกคนเอ่ยรับคำเดินตามลูกพี่โอเลี้ยงสุนัขพันธุ์ใหญ่ยักษ์ออกทางหลังบ้านไปทันที ก่อนที่ชายใจร้ายพวกนั้นจะเดินเข้ามา

"ทำไมไม่เดินตามมาวะไอ้กระบี่" แกงส้มหยุดเดินเอ่ยถาม

"ข้าเป็นห่วงไอ้กระบอง คนใจร้ายพวกนั้นพามันออกไปตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่กลับมาเลย" กระบี่เอ่ยตอบเสียงเศร้าก้มหน้าคิดถึงน้องชาย

"เออว่ะ ลืมไอ้กระบองกับไอ้พิซซ่าเลย" แกงส้มเอ่ยทำท่าคิดเพราะเมื่อคืนชายใจร้ายพวกนั้นพากระบองกับพิซซ่าออกไป

"พวกชายใจร้ายพวกนั้นจะเอาไอ้สองตัวนั้นไปไหนวะ" โอเลี้ยงเอ่ยทำท่าคิด

"ผมได้ยินชายสองคนนั่งคุยกันว่า คุณกระบองกับคุณพิซซ่ารูปร่างตรงกับที่ลูกค้าสั่งครับ" ต้มยำเอ่ยแทรกขึ้น

"จริงเหรอไอ้ต้มยำ!" แกงส้มเอ่ยทำหน้าตกใจ

"ครับ"

"เราต้องรีบตามไปช่วยเพื่อนเราตอนนี้ น่าจะไปทัน" แกงส้มเอ่ยมองไปบนถนนที่ทอดยาวตรงหน้า

"ครับ รถพึ่งพาคุณกระบองกับคุณพิซซ่าไปเมื่อรุ่งสางนี่เองครับ" ต้มยำเอ่ยพยักหน้า

"ต้มยำ! นางโดนัท! กลับบ้านไปก่อน ไปพาคุณส้มโอมาที่นี่ พามาช่วยสุนัขและแมวที่ยังเหลืออยู่ ข้าจะไปตามไอ้กระบองกับไอ้พิซซ่าเอง" เสียงแกงส้มเอ่ยออกคำสั่งเสียงดัง

"ครับ" สิ้นคำเอ่ยต้มยำกับโดนัทวิ่งดิ่งตรงกลับบ้านไปขอความช่วยเหลือทันที

แกงส้ม กระบี่ และ โอเลี้ยง วิ่งตรงไปยังถนนที่ทอดยาวตรงหน้าจุดมุ่งหมายคือไปช่วยเพื่อน

..บ้านส้มโอ..

"ต้มยำ!" เสียงส้มโอคนสวยเอ่ยวิ่งมาหายิ้มดีใจที่เห็นแมวที่เธอรอคอยมาทั้งคืนกลับมาบ้าน"ไปไหนมาหึ ฉันเป็นห่วงนายแทบแย่"เอ่ยก้มอุ้มแมวหนุ่มแนบอกอุ่นทันที มือนุ่มอุ้มสัมผัสไปมา

"เมี๊ยว..." ผมเอ่ยตอบรับก้มหัวซบลงอกอุ่นเพราะแรงคิดถึงออดอ้อนออเซาะได้ไม่นาน นึกขึ้นได้ว่าต้องรีบไปช่วยลูกพี่แกงส้ม "เมี๊ยวๆๆ"

"ต้มยำ..นายร้องทำไม"

ผมกระโดดลงจากอกอุ่นวิ่งออกจากบ้านทันที หยุดหันมองเจ้านายคนสวยให้วิ่งตาม

"นายกำลังจะพาฉันไปไหน ไปหาแกงส้มหรือเปล่า"เจ้านายสาวเอ่ยวิ่งตาม

"เมี๊ยว.."ผมตอบรับคำ รีบวิ่งนำหน้าไปทันที

..บ้านไม้หลังใหญ่ ใกล้เที่ยง..

"แกงส้มอยู่ในบ้านหลังนี้เหรอต้มยำ" เจ้านายสาวเอ่ยมองเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ตรงหน้า

ผมทำท่าส่ายหัวไปมา เพราะลูกพี่แกงส้มไม่ได้อยู่ในบ้านหลังนี้ ออกไปแล้วไปช่วยคุณกระบองกับคุณพิซซ่า

เจ้านายคนสวยผมมองหน้าผมขมวดคิ้ว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคุณพีทสามีเธอทันที

"เธอรีบมาหาฉันตามโลเคชั่นนี้ด่วนเลย พาตำรวจมาด้วย" เสียงคุณส้มโอเอ่ยสีหน้าเคร่งเครียด

สักพักรถคุณพีทก็ขับมาถึงพร้อมกับรถตำรวจหลายคัน ทุกคนพากันเดินเข้าไปในบ้านและทุกคนต้องทำหน้าตกใจที่เห็นสุนัข และ แมวมากมายถูกขังอยู่ แต่น่าเสียดายที่คนร้ายที่มีหน้าที่เฝ้าสุนัขและแมวไหวตัวทันหนีไปเสียก่อน ตำรวจเลยรวบตัวจับไว้ไม่ได้

"น่าสงสารจัง" เจ้านายคนสวยของผมเอ่ยเสียงสั่นน้ำตาคลอ รีบอุ้มผมขึ้นโอบกอดทันที"ต้มยำ อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนนายถูกขังอยู่ที่นี่" ก้มหน้าเอ่ยถามผมน้ำตาไหล

ผมได้แต่นอนซบในอกอุ่นออดอ้อน

"แกงส้มล่ะ แกงส้มอยู่ไหน" เสียงคุณพีทเอ่ยถามหาลูกพี่เสียงดัง

"เจ้าพิซซ่าก็ไม่มี" เสียงคุณลูกศรเอ่ยมองหาแมวตัวเองเสียงเศร้า

"เจ้ากระบี่กับเจ้ากระบองของฉันล่ะ ไม่มีทั้งสองตัวเลย" คุณดอกแก้ววิ่งตามเข้ามาในบ้านหาสุนัขตัวโปรดของตัวเองท่าทางกระวนกระวาย

"โอเลี้ยง.. โอเลี้ยงฉันอยู่ไหน" เสียงคุณใบชาก็เรียกหาสุนัขของตัวเองเช่นกัน

ตอนนี้เจ้าของสุนัขและแมวต่างพากันหาสุนัขและแมวของตนเอง บางคนที่เจอก็สมหวัง บางคนที่มาแล้วไม่เจอก็ผิดหวังเสียใจ

ผมจะบอกกับทุกคนอย่างไงดีว่าทุกคนปลอดภัย ตอนนี้กำลังออกตามไปช่วยคุณกระบองกับคุณพิซซ่าอยู่ ผมได้แต่มองหน้าทุกคนรู้สึกสงสาร แต่สื่อสารอะไรไม่ได้เลย

"ต้มยำ!"

"หึ..ใครเรียก"ผมหันมองตามเสียงเรียกทันที "คุณโดนัทคนสวยนี่เอง" ผมรีบกระโดดลงจากอกคุณส้มโอวิ่งไปหาเธอทันที

"ฉันรู้แล้วว่าพวกแกงส้มตามพวกชายแปลกหน้าพวกนั้นไปที่ไหน"

"จริงเหรอครับ" ผมเอ่ยยิ้มดีใจ

"อืม.. เพื่อนๆ แมวฉันบอกว่าเห็นพวกนั้นวิ่งไปยังถนนเส้นนั้น" เอ่ยมองถนนที่ทอดยาวตรงหน้า "เรารีบตามไปช่วยกันเถอะ"

"ครับ.." ผมเอ่ยรีบวิ่งตามออกไปทันที และต้องหยุดวิ่งทันทีเมื่อนึกออก ถ้าคุณส้มโอตามไปด้วยจะช่วยลูกพี่แกงส้มได้ ผมหันมองหน้าเจ้านายคนสวยทันที

"ต้มยำจะไปไหน!"

ผมมองหน้าเจ้านายคนสวยอยากเอ่ยตอบมากแต่ผมพูดภาษาคนไม่ได้นะสิ ผมได้แต่มองตาละห้อยให้เจ้านายคนสวยวิ่งตาม และก็เป็นไปตามที่ผมคิด คุณส้มโอ คุณพีท วิ่งตามผมมาทันที

..โรงแรมแห่งหนึ่ง ยามค่ำ..

คุณพีท คุณส้มโอ คุณโดนัท และผม ยืนมองโรงแรมที่ใหญ่โตตรงหน้า

"นายกำลังจะบอกฉันว่าแกงส้มอยู่ที่นี่เหรอ" คุณพีทเอ่ยยืนมองเข้าไปในโรงแรมท่าทางหอบเหนื่อย

"เมี๊ยว.."ผมเอ่ยตอบรับคำทันที

"ฉันกำลังจะเข้าไปพานายกลับบ้านนะแกงส้ม" คุณส้มโอเอ่ยยิ้มดีใจน้ำตาคลอ

..ลานจอดรถของโรงแรม..

"สวยทั้งสุนัขและแมว" เสียงผู้หญิงแปลกหน้าเอ่ยนั่งมองหน้ากระบองกับพิซซ่าที่ขังกรงอยู่ตรงหน้าท่าทางดีใจ

"อย่าบอกนะว่าพวกมันขายเราให้ผู้หญิงคนนี้" พิซซ่าเอ่ยเบาๆ มองหน้ากระบอง

"คงเป็นยังงั้น"กระบองเอ่ยเสียงเศร้าก้มหน้า

"คุณผู้หญิงจะให้ราคาเจ้าสองตัวนี้เท่าไหร่ครับ"

"เรียกมาเลย ฉันจ่ายไม่อั้น"

"ครับ"

"ผู้หญิงคนนั้นกำลังจ่ายเงินให้ชายใจร้ายแล้ว สงสัยซื้อไอ้กระบองกับไอ้พิซซ่าแน่เลยว่ะ" แกงส้มเอ่ยเบาๆ แอบซุ่มดูอยู่

"ไม่ได้นะ ข้าจะเข้าไปช่วยน้องชายข้า" กระบี่เอ่ยวิ่งตรงเข้าไปช่วยน้องชายทันที

"เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนไอ้กระบี่..." โอเลี้ยงเอ่ยรั้งไว้แต่ไม่ทัน

แกงส้ม และ โอเลี้ยงรีบวิ่งตามไปทันที

"ลูกพี่! นั่นมันสุนัขและแมวที่เราขังไว้นี่ครับ พวกมันออกมาได้ยังไง" ชายใจร้ายคนหนึ่งเอ่ยเสียงตกใจมองมาทางแกงส้ม

"จับไว้เหรอคะ หมายความว่ายังไง" หญิงแปลกหน้าเอ่ยถามทำหน้างงๆ เพราะเธอคิดว่าสุนัขและแมวที่เธอซื้อคือสัตว์ที่ชายเหล่านี้เลี้ยงเพื่อขายแต่ต้นไม่คิดว่าชายพวกนี้จะแอบไปขโมยของชาวบ้านมาขายให้เธอ

"ปล่อยเพื่อนกูนะเว้ย! ไอ้ชายชั่ว" แกงส้มเอ่ยกระโดดเข้าข่วนหน้าชายใจร้ายทันที

"โอ๊ย..ไอ้แมวบ้า! จัดการมัน"

"ครับนาย"

"โฮ่งๆ..." เสียงโอเลี้ยงกับกระบี่ช่วยกันเห่า วิ่งเข้าไปกัดขากางเกงชายใจร้ายดึงไปมาคนละข้าง

"โอ๊ย! ไอ้หมาบ้า..ปล่อยข้านะเว้ย.."

"นี่มันอะไรกัน" หญิงแปลกหน้าเอ่ยทำหน้าตกใจหันมองสัตว์ที่ถูกขังอยู่ในกรง ท่าทางสัตว์ทั้งสองตัวที่ถูกขังอยู่กระวนกระวายอยากออกจากกรง"พวกนายอยากออกไปช่วยเพื่อนๆ ใช่ไหม" หญิงแปลกหน้านั่งเอ่ยรีบไขกุญแจออกทันที ทันทีที่ประตูกรงขังเปิด พิซซ่า กระบองวิ่งตรงเข้าไปช่วยจัดการชายใจร้ายสองคนนั้นทันที

"นั่นไง! แกงส้มอยู่ตรงนั้น" เสียงคุณส้มโอเอ่ยรีบวิ่งเข้ามาหาทันที

"พวกแกทำอะไรแมวฉัน" เสียงคุณพีทเอ่ยวิ่งเข้าหาชายใจร้ายสองคนที่ตอนนี้ถูกแมวและสุนัขรุมกัดอยู่ท่าทางเอาเรื่อง

ไม่ทันที่ชายใจร้ายจะเอ่ยตอบ ชายอีกคนหนึ่งวิ่งเข้ามาช่วยควักปืนจ่อยิงมาที่ลูกพี่แกงส้มทันที มันเป็นจังหวะที่ผมเห็นเข้าพอดี

"ลูกพี่แกงส้ม!!.." ผมเอ่ยเรียกด้วยความตกใจรีบวิ่งเข้ามาขวางลูกกระสุนที่ยิงตรงเข้าสู่พี่ชายที่ผมรัก กระสุนยิงเข้าถูกตัวผมเต็มแรง "โอ๊ย!...เจ็บ" ผมเอ่ยเสียงแผ่วเบาก่อนที่จะล้มลงกลางกองเลือดของผม มันเกิดขึ้นเร็วมาก ผมค่อยๆ หลับตาลงพร้อมกับเสียงร้องของคุณส้มโอดังก้องเต็มหูผม และหลังจากนั้นผมก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

......................................................................

..หลายวันผ่านไป

"เป็นไงบ้างไอ้เสือน้อย" เสียงลูกพี่แกงส้มเอ่ยถามเดินเข้ามาหาผมในที่ที่ผมนอนอยู่

ผมค่อยๆ ลืมตาตื่นยิ้มให้ ตอนนี้ผมยังเดินไม่ได้เพราะแผลที่ถูกชายใจร้ายยิงยังเจ็บอยู่ เลยได้แต่นอนไปวันๆ ช่างน่าเบื่อ

"แมวเก้าชีวิตจริงๆ นะไอ้น้องชาย" เสียงคุณกระบี่ คุณกระบองเอ่ยเดินเข้ามาในบ้านหยุดยืนมองผม อมยิ้ม

"ครับ" ผมเอ่ยตอบเบาๆ เพราะเจ็บแผล

"ข้ากับนางโดนัทมาเยี่ยมเอง ไอ้ต้มยำ"

เสียงนั้นทำให้ผมเชิดคอมองตามเสียง เห็นคุณพิซซ่ากับพี่โดนัทเดินเข้ามาในบ้าน ยิ้มๆ

"ขอบคุณครับ" ผมเอ่ยยิ้มๆ

เหตุการณ์ครั้งนี้แม้มันจะดูโหดร้ายไปหน่อย แต่มันก็ทำให้ผมได้พบเจอกับมิตรภาพที่ดี จากที่เคยคิดว่าเขาเป็นศัตรูแต่แท้จริงแล้วในความเลวร้ายของคนๆ นั้นที่เราคิด เขาเหล่านั้นย่อมมีความดีในตัวเองเสมอ และในที่สุดเราก็มาเป็นเพื่อนกันได้ จากศัตรูกลายมาเป็นมิตรคงไม่ใช่เรื่องยาก

และเป็นมิตรแบบสุดๆ ไปเลยระหว่างคู่ของลูกพี่แกงส้มกับคุณโดนัท ไม่รู้ว่าผูกมิตรรักสามัคคีกันอีท่าไหน ตอนนี้คุณโดนัทกำลังอุ้มท้องลูกของลูกพี่แกงส้มอยู่ คิดแล้วก็น่ายินดีกับพี่ของผมทั้งสองคน อีกไม่นานที่บ้านหลังนี้ก็จะมีลูกแมวตัวน้อยๆ ให้คุณส้มโอเจ้านายสาวคนสวยของผมได้โอบกอดแทนผมแล้วสิ ผมก็คงต้องยอมรับมันให้ได้ ก็เรามันโตเป็นหนุ่มแล้วอะน๊อ ถึงเวลาจะหาสาวสักคนมานอนกอดข้างกายแล้วสิ

"คิดอะไรเจ้าต้มยำ.. นิ่งเลย" เสียงลูกพี่แกงส้มเอ่ยขึ้นทำให้ผมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ หันหน้ามองแขกที่มาเยี่ยม"เอ่อ..เปล่าๆ ครับ"

"เก่งมากไอ้เสือน้อย ปลอดภัยก็ดีแล้ว" เสียงสุนัขตัวใหญ่เดินเข้ามาหาผม ทุกคนหันมองตามเสียง เห็นคุณโอเลี้ยงเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับแมวสาวสวยตัวหนึ่งซึ่งผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ผมมองเธออย่างตะลึงเพราะเธอสวยมาก สวยที่สุด ผมชูคอมองเธอไม่วางตา

"มองสาวตาไม่กระพริบเลยนะไอ้เสือน้อย" เสียงลูกพี่แกงส้มเอ่ยแซวอมยิ้ม

"เอาสาวที่ไหนมาด้วยวะไอ้โอเลี้ยง" พิซซ่าเอ่ยถามมองสาวสวยตรงหน้าตาค้างเช่นกัน

ผมหันหน้ามองหน้าคุณพิซซ่า ขมวดคิ้ว "อย่าบอกนะว่าคุณพิซซ่าจะเป็นคู่แข่งคนสำคัญของผม ในการแย่งเธอคนนี้มาครอบครอง" ผมคิดในใจ

"เธอชื่อปุยฝ้าย เป็นแมวที่บ้านฉันเอง คุณนายใบชาพาเธอมาจากบ้านเพื่อน พึ่งย้ายมาอยู่ไม่กี่วัน" โอเลี้ยงเอ่ยแนะนำสาวสวยข้างกาย

"โห..ชื่อเพราะจังเลยครับ สีที่ตัวเธอขาวนวลไปทั้งตัวเหมือนปุยฝ้ายจริงๆ" ผมมองเธอตาไม่กระพริบ และพอจะรับรู้เป็นในๆ ว่าสายตาเธอก็มองแมวที่มีใบหน้าหล่อเหล่าแบบผมเช่นกัน ไม่ได้หลงตัวเองนะครับ แต่ผมคิดว่าผมเป็นแมวที่หล่อตัวนึงจริงๆ

ผมนั่งมองส่งเพื่อนๆ คุณกระบี่ คุณกระบอง คุณพิซซ่า คุณโดนัท คุณโอเลี้ยง และสาวสวยปุยฝ้ายเดินออกจากบ้านในยามเย็นวันนี้ยิ้มมีความสุข ข้างกายมีลูกพี่แกงส้มนั่งอยู่ดูแลผมไม่ห่างกาย เจ็บตัวครั้งนี้ทำให้ผมได้พบกับมิตรภาพที่ดีมากจริงๆ

นี่แหละชีวิตผม ต้มยำ..แมวน้อยผู้โชคดี

 

 

..จบบริบูรณ์..

......................................................................................

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

×