ภาระกิจรักพิชิตหัวใจเธอ

ตอนที่ 6 : ออกอาการ(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 มิ.ย. 59

          อาหารถูกยกมาเสริฟที่โต็ะ พร้อมๆกับส่งกลิ่นหอมฉุยลอยมาแต่ไกล พนักงานเสริฟอาหารยกอาหารแต่ละจานออกจากถาดมาวางไว้บนโต๊ะอาหารของเขาและเธอ อาหารที่สั่งถูกทยอยวางไว้ที่โต๊ะจนครบทุกอย่าง หลังจากนั้นพนักงานเสริฟจึงตักข้าวเปล่าใส่จานให้เขาและเธอ ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ไปทาง ดอน ลูอีส และหันมายิ้มให้เธอ พร้อมกับเดินออกไปดูแลโต็ะอื่น
          "ลองทานดูซิ คุณ?"นลินกล่าว พร้อม กับตักต้มยำกุ้งใส่ถ้วยแล้วส่งไปให้เขา
          "งืม..."
          หล่อนมองเขาค่อยๆ ตักต้มยำกุ้งที่หล่อนตักให้เข้าปากไป สักพักดอน ลูอีส ก็ทำหน้านิ่วคิวขมวดและตักต้มยำกุ้งเข้าปากไปอีกหนึ่งรอบ ก่อนจะทำหน้าประหลาดใจกับอาหารตรงหน้าเขา มันเป็นรสชาติที่เขาไม่เคยกินมาก่อน มันทั้งเปรี้ยว เค็ม แซ็บ อร่อยแบบแปลกๆ พลางหันหน้ามามองหล่อนที่นั่งลุ้นโตโก่งกับอาหารที่เขากำลังกิน
          "เป็นไงบ้างคุณ? อร่อยมะ?"นลินถามเค้าออกไป พลางรอคอยคำตอบของคนตรงหน้าหล่อน
          "ก็...พอกินได้ ทำไมหรือ?"
          "แค่นั้น?"อะไรกัน ไอ้เราก็ลุ้นแทบตาย ว่าคนตรงหน้า จะชอบใจหรือป่าวที่ใหนได้ เฮ้อออ.....พลางถอนหายใจ
          "......" 
          ดอน ลูอีส ไม่พูดไร แค่พยักหน้าให้หล่อนไปแบบพอเป็นพิธี ก่อนที่เขาและเธอจะจัดการกับอาหารที่อยู่ตรงหน้า ที่ส่งกลิ่นหอมฉุยยั่วน้ำลายของเขา กระเพระเจ้ากำก็ส่งเสียงคราง เพราะน้ำย่อยในกระเพราะเริ่มจะทำงานแล้ว แต่อาหารยังไม่ตกถึงท้องสักที คนทั้งสองจึงจัดการกับอาหารตรงหน้าทันที ผ่านไปไม่นานอาหารตรงหน้ายุบหายไปจนหน้าประหลาดใจ คนที่บอกอาหารแค่พอกินได้กลับเพิ่มข้าวไปอีก 2 จาน ด้วยกัน
          "งานเป็นยังไงบ้างคุณ"หล่อนชวนเขาคุยหลังจากที่คนตัวเล็กเริ่มตึงๆท้องขึ้นมาบ้างแล้ว
          "ก็กำลังดูอยู่นะคุณ"เขาตอบหล่อนไปก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะขมวดคิ้วน้อยๆ และแปรเปลี่ยนเป็นปกติเหมือนเดิม
          "เหรอ..."หล่อนตอบ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปสนใจกับน้ำผลไม้ในแก้วของตัวเอง
          หลังจากรับประทานอาหารมื้อดึกเสร็จ หล่อนจึงเรียกพนักงานมาเก็บเงิน นลินกำลังจะจ่ายเงินให้พนักงาน แต่คนตัวโตดันไวซะกว่า แย่งหล่อนจ่ายเงินค่าอาหารมื้อนี้ไปแทน ด้วยเหตุผลที่ว่า เขาเป็นสุภาพบุรุษควรจะเป็นคนเทคแคร์ ดูแลฝ่ายหญิงเสียมากกว่า
          นลินและดอน ลูอีส หลังจากจ่ายเงินเสร็จแล้วจึงเดินกลับมาที่รถที่จอดอยู่ ก่อนที่คนตัวเล็กจะเข้าไปประจำที่คนขับ และเขาก็เปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างๆ หล่อน หล่อนสตาร์ทรถและขับออกไปยังท้องถนน แสงไฟยามค่ำคืนส่องสว่างตามรายทางเพื่อให้แสงสว่างแก่คนใช้รถใช้ถนน ดอน ลูอีส นั่งมองทิวทัศน์ภายนอกตัวรถ ที่ตอนนี้ไม่ค่อยจะมีรถสันจรไปมาเท่าไร เพราะเป็นช่วงเวลาใกล้จะสี่ทุ่มซะละมั้ง 
          ก่อนที่เขาจะลอบมองเสี้ยวหน้าของคนตัวเล็กที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถ พลันใบหน้าคนตัวโตกว่าก็ค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมาบางๆ เขาสังเกตุคนตัวเล็กที่มีใบหน้าซีดเซียว และดูอ่อนล้า จากการทำงาน ทำให้เขารู้ทันทีว่าเขาไม่ควรจะโกรธหล่อนที่มารับเขาช้าเกินไป เพราะหล่อนคงทำงานหนักจริงๆ จนลืมดูเวลา ว่าแต่หล่อนทำงานหนักเกินไปหรือป่าวนะ เขาคิด?
          ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงรถ BMW สีเท่าหม่นของคนตัวเล็กก็เลี้ยวเข้าประตูบ้านของตัวเอง ก่อนที่คนตัวเล็กจะดับเครื่องยนต์และก้าวลงจากรถ พลางหันไปมองคนตัวโตกว่าที่เปิดประตูรถตามหล่อนออกมา หล่อนพยักหน้าให้เขาก่อนจะเดินนำเขา เข้าไปในบ้าน
          ภายในห้องนั่งเล่น คุณไกรวุฒิ นั่งทำงานอยู่ ก่อนที่ท่านจะเงิยหน้าขึ้นมา หลังจากที่ ลูกสาว และลูกเขยเฮ้ยไม่ใช่! -*- เดินเข้ามาในบ้าน พลางส่งสายตาสำรวจคนสองคนและเอ่ยปากออกไป
          "กลับมาแล้วหรือ? ทำไมกลับมาช้ากันจังหืม? เราพาพี่เค้าไปถเรถไหลที่ใหนมาหรือป่าว ยัยรินทร์"คุณไกรวุฒิกล่าว ก่อนที่จะปลายตามาทางลูกสาวของท่าน
          "โถววว....คุณพ่อก็! รินทร์ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะค่ะ แค่ไปกินข้าวกันมานะค่ะ.."พลางมองไปทางคนตัวโตกว่า
          "ครับ.."
          คุณไกรวุฒิ หันมาขอความคิดเห็นจากเขา เพราะท่านก็ไม่ไว้ใจลูกสาว ของท่านเหมือนกันกลัวว่าเจ้าตัวจะไปก่อวีรกรรมให้ปวดหัวอีก คนตัวโตจึงพยักหน้าตอบกลับไปว่า แค่ไปกินข้าวกันมาจริงๆ นะ นั่นละคุณไกรวุฒิ ถึงจะเชื่อ
          "งั้นรินทร์ ขอขึ้นไปข้างบนก่อนนะคุณพ่อ ยังมีงานค้างอีกเยาะเลยที่ต้องทำ"นลินกล่าวลาคุณพ่อ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินขึ้นบันได้ไปที่ชั้นสอง โดยทิ้งคนตัวโตกว่าไว้ข้างล่างแทน เรื่องอะไรหล่อนจะขึ้นไปพร้อมๆเขาละ เผลอๆโดนทำมิดีมิร้ายขึ้นมาอีก จะทำยังไงกัน หล่อนคิด
          เมื่อนลินขึ้นไปข้างบนแล้ว จึงเหลือสองหนุ่ม เออ.... หนึ่งลูกเขย กับ หนึ่งพอตาถึงจะถูกซะมากกว่า ก่อนที่ผู้สูงวัยจะมองหน้าเขา เป็นเชิงให้เขานั่งลงก่อนซิ ดอน จึงนั่งลงบนโซฟา ฝั่งตรงข้ามกับเขาแทน 
          "เป็นยังไงบางละพ่อ ดอน?"คุณไกรวุฒิถามออกไปพลางสังเกตุสีหน้าคนตัวโต
          "ก็..กำลังเคลียร์งานอยู่นะครับ"
          "ลุงไม่ได้หมายถึงงาน ลุงหมายถึงยัยรินทร์นะ?"คนสูงวัยยังคงถามต่อไป ก่อนที่ใบหน้าคนตัวโตจะชะงักเล็กน้อย
          "เออ..."
          "ยังไม่ต้องบอกลุงก็ได้นะ...ไว้พ่อดอนอยากบอกมะไรก็ค่อยมาบอกแล้วกัน"คุณไกรวุฒิส่งยิ้มไปให้ดอน ลูอีส ก่อนจะหัวเราะออกมา เพราะคนถูกถามเริ่มออกอาการ หูแดง มือไม้ไม่อยู่สุขสะแล้วซิ
          "เออ...ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณ ลุง"
          ดอน ลูอีส เดินขึ้นไปข้างบน ก่อนจะมาหยุดอยู่หน้าห้องของตัวเอง พลางหันไปมองประตูของคนตัวเล็กที่บัดนี้ปิดสนิด ไม่รู้ว่ายัยตัวแสบของเขากำลังทำอะไรอยู่นะ นี่เขาเริ่มจะไม่ไหวกับตัวเองแล้วนะนี่ ไม่รู้ว่าคุณไกรวุฒิจะรู้รึป่าวว่าเค้าเริ่มจะชอบลูกสาวของท่านขึ้นมาจริงๆ ซะแล้วซิ ดอน ลูอีสคิด ก่อนจะเดินเข้าประตูห้องของตัวเองไป

          อีกด้านหนึ่ง ภายใหนห้องทำงานที่มืดมิด เหมือนจะไม่มีใครอยู่ภายในห้องทำงานนั้น แต่กลับมีชายวัยกลางคนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน พร้อมกับคุยโทรสัพท์กับปลายสายด้วยอาการเคร่งเครียดอยู่นั้น สีหน้าภายใต้ความมืดกลับหวั่นวิตกกังวลอย่างเห็นได้ ชัด
          "ทำไมละคุณ? ถ้าปล่อยมันไว้..มันได้ขุดคุ้ยงานของเราอีกเยาะแน่ๆ"ชายวัยกลางคนกล่าวออกไป
          "แล้วคุณ จะให้ผมทำยังไงละ?"ปลายสายตอบกับมา
          "เก็บมันซะซิ ก่อนที่มันจะขุดคุ้ยเรื่องของเราไปมากกว่านี้"พลางแสยะยิ้มออกมา เขาไม่ปล่อยให้มันเป็นเสี่ยนหนามทิ้มแทงเขาได้หลอก หึ
          "ได้!...อย่าลืมเตรียมส่วนแบ่งของผมไว้รอด้วยละ"
          ก่อนที่ปลายสายจะตัดไป ชายวัยกลางคนพลางหัวเราะออกมา หึ อยู่ดีไม่ว่าดี แทนที่จะไม่ต้องเดือดร้อน ดันมาเสือกหาที่ตายก่อนกำหนดซะได้ พลางกำรูปถ่ายในมือก่อนจะขยัมมัน และทิ้งลงถังขยะไป

          เสียงนกร้อง จิ๊บๆ บอกถึงการเข้าสู่เช้าของวันใหม่อีกหนึ่งวัน แสงตะวันเริ่มสาดส่องเข้ามายังริมหน้าต่างของคนตัวเล็ก ร่างบางยังคงนอนมุดอยู่ในผ้าห่ม บนที่นอนของตัวเอง คนตัวเล็กที่ไม่ยอมตื่นง่ายๆ ยังคงนอนบิดขี้เกียจไปมา ตะแคงซ้ายที่ขวาที่และซุกหน้าลงกับหมอนเพื่อหาไออุ่นให้กับตัวเอง เพราะอากาสข้างนอกค่อนข้างหนาวเย็น 
          นลินยังคงนอนหลับต่อไปเรื่อยๆ เธอไม่รู้จะรีบตื่นไปทำไมเพราะวันนี้เป็นวันหยุดของเธอ คนตัวเล็กที่ทำงานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์ จึงขอนอนพักผ่อนให้เต็มที่ซะหน่อย กว่าเธอจะเครียงานเสร็จเมื่อคืนก็ล่วงไปจนเข้าวันใหม่ของอีกวันหนึ่งแล้ว เพราะคนตัวเล็กไม่อยากให้งานค้างคามากมาย จึงโหมทำงานจนหมดเพื่อที่วันนี้หล่อนจะได้นอนพักผ่อนอย่างสบายใจ
          ใบหน้าหวานที่ตอนนี้ปราศจากเครื่องสำอาง ยังนอนหลับตาพรึ้ม พร้อมกับลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ริ้มฝีปากอมยิ้มน้อยๆ ทาท่างคนตัวเล็กกำลังนอนฝนหวานเลยละ ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นและปลุกให้คนตัวเล็กหลุดจากอาการฝันหวาน กลายเป็นฝันค้างแทนซะได้ ร่างบางยังคงมุดอยู่ในผ้าห่ม ไม่ยอมตื่น จนกระทั่งเสียงเคาะประตูเริ่มดังถี่ๆ ขึ้นเรื่อยๆ

          ก็อกๆ
          ก็อกๆ ๆ ๆ!
          คนตัวเล็กค่อยๆ ลืมตาก่อนจะเหลือบดูเวลาบนหัวเตียง พระเจ้า! นี่มันเพิ่งจะ 7 โมงเช้าเองนะ เมื่อคืนเธอเพิ่งจะได้นอนไปตอนตี 1 กว่าๆเอง ใครกันนะที่ช่างอาจหาญ กล้ามาเคาะประตูห้องหล่อนกันนิ ใบหน้าคนตัวเล็กเริ่มออกอาการหงุดหงิด พร้อมกับมือเล็กๆ ที่ดึงทึ้งผมของตัวเองไปมา บ่งบอกว่า ถ้าคนที่มาเคาะประตูห้องหล่อนไม่มีเรื่องคอขาดบาดตายจริง ๆ เจ้านั่นได้ตายหยังเขียดแน่ๆ
          ร่างบางค่อยๆก้าวลงจากเตียงก่อนจะเดินไปเปิดประตู ให้กับผู้เคาะห์ร้ายคนนั้นที่โดนเธอหมายหัวเอาไว้ แต่เมื่อเปิดประตูออกมามันกลับทำให้หล่อนตกตะลึงพร้อมกับอาการอ้าปากค้างอย่างตกใจ นี่หล่อนลืมไปได้ยังไงกัน ว่ามีอีตาดอน ลูอีส อยู่ร่วมชายคาเดียวกับเธอ ร่างสูงยังคนยืนมองเธอด้วยอาการตกตะลึง เพราะภาพคนตัวเล็กที่ยังยืนหัวฟูและพึ่งตื่นนอนนั้น แต่อะไรก็ไม่สำคัญเท่ากับร่างบอบบางที่ยังอยู่ในชุดนอน ลายลูกไม้บางๆ จนมองทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้าไปเห็นอะไรต่อมิอะไรหมดแล้วนั่น 
          ดอน ลูอีส ยังคนยืนอยู่หน้าห้องของหล่อน ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะเริ่มหูแดง และเกิดอาการร้อนๆ บริเวณใบหน้า เพราะทนรับกับภาพตรงหน้าไม่ไหว ก่อนที่เขาจะเบนหน้าไปอีกทาง เพระไม่อยากทำให้เธออายไปมากกว่านี้  
          "นี่คุณยังไม่ตื่นอีกหรอ?"พลางพูดกับคนตัวเล็ก
          ".........."
          "รินทร์ ผมว่าจะ..ชว..น"
          "กรี๊สสสสสสสสสส..................ไอ้โรคจิต..ไอ้ลามก กรี๊สสส"
          ปัง!
          ยังไม่ทันที่ดอน ลูอีสจะได้พูดอะไรต่อ ร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ส่งเสียงกรี๊สส มาเสียดังจนทำให้เขาต้องยกมือขึ้นมาปิดหูเพราะกลัวว่าหูจะหนวกเอาแน่ๆ ก่อนที่คนตัวเล็กจะปิดประตูใส่หน้าเขาดังปัง! และกลับเข้าไปในห้องเหมือนเดิม
นี่เขาทำอะไรผิดนี่ แค่จะมาชวนเจ้าตัวไปเที่ยวข้างนอกเท่านั้นเอง เพราะเขายังไม่เคยไปใหนเลยตั้งแต่มาอยู่ที่ประเทศไทยนิ ดอน ลูอีสยังคงขมวดคิ้ว และไม่เข้าใจว่าคนตัวเล็กโกรธเขาเรื่องอะไรอีก เห้อออ....




....................................................................................................
          อาจมาอัพให้อาทิตย์ละตอนนะค่ะ ไม่ค่อยมีเวลาเขียนนะค่ะ 
ขอบคุณค่ะ






 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น