ภาระกิจรักพิชิตหัวใจเธอ

ตอนที่ 5 : ง้อสักนิดคงไม่เป็นไร!(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 มิ.ย. 59

          หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนที่แสนยาวนานมาแล้ว เช้าวันใหม่ก็เข้ามาแทนที่ นลิน ซึ่งตอนนี้ยังคงนอนบิดขี้เกียจอยู่บนเตียงของเธอ ก่อนที่จะลุกขึ้นจากที่นอนไปคว้าผ้าขนหนูลายมิกกี้เมาส์มาไว้ในมือ และเดินเข้าห้องอาบน้ำไปทันที ซ่าาา....นลินกำลังอาบน้ำสระผมเพื่อชำระคราบเหงื่อไครออกไปจากร่างกาย หลังจากที่เมื่อคืนหล่อนเผลอหลับไป ทั้งๆที่ยังไม่ได้อาบน้ำ พลางส่องกระจกพลันเหตุการณ์เมื่อคืนจะแว็บเข้ามาในหัวของหล่อน นลินจึงเอามือถูกปากของตัวเองไปมา หวังเพียงแค่ว่าจะลบรอยจูบของผู้ชายบางคนออกไปได้ หล่อนเอามือถูจน ปากบางๆ เริ่มเห่อแดงขึ้นมา ก่อนที่เจ้าตัวจะปิดฝักบัวและออกมาจากห้องน้ำทันที
          เมื่อแต่ตัวเสร็จเรียบร้อยหล่อนจึงเดินลงมารับประทานอาหารเช้าที่ด่านล่าง ก่อนสายตาจะไปสบเข้ากับคนที่เธอไม่อยากจะเจอมากที่สุดในเช้าวันนี้ หล่อนเมินเขาและนั่งลงที่เก้าอี้เพื่อที่จะรีบๆ รับประทานอาหารเช้า แล้วออกไปทำงานทันที
          คุณไกรวุฒิ เมื่อเห็นลูกสาวลงมาแล้ว จึงบอกให้ทุกคนเริ่มรับประทานอาหารกันได้ พลางสังเกตุลูกสาวของท่าน ก่อนจะหันหน้าไปหา พ่อ ดอน ใบหน้าของคนที่ผ่านน้ำร้อนมาก่อนพลันยิ้มออกมา เพราะเห็น พ่อดอนกำลังจ้องมองลูกสาวของท่านด้วยแววตา ที่เหมือนกันกับท่านเมื่อสมัยที่เขายังเป็นหนุ่ม ก่อนที่เขาจะตกหลุมรักกับภรรยาของเขา...
          "รินทร์ ถ้ากินข้าวเสร็จแล้ว พ่อวานให้ไปส่งคุณดอนไปที่ทำงาน ให้พ่อด้วยนะ"คุณไกรวุฒิกล่าว
          "ทำไมค่ะ? รินทร์ไม่ว่างค่ะ รินทร์ก็ต้องไปทำงานเหมือนกัน"หล่อนว่าก่อนจะปฏิเสธออกไปอย่างไม่ใยดี
          "ยัยรินทร์? ลูกลืมไปหรือป่าวว่าทำอะไรไว้กับพ่อดอนมั่ง นี่พ่อวานให้ไปส่งพ่อดอนเค้าหน่อยก็ไม่ได้เชียวหรือ"
          "ค่ะ..หนูไปส่งก็ได้ " นลินตอบ พลางส่งแววตาน่ารักไปให้คุณพ่อของเธอ ก่อนจะเลยไปยังนายดอน ลูอีส ที่นั่งกินข้าวอยู่ และรอยยิ้มสดใสจึงเปลี่ยนเป็นใบหน้าเฉยเมยทันที

          เมื่อทานอาหารเช้าเสร็จแล้วหล่อนจึงเดินไปที่รถ โดยไม่รอว่านายดอน ลูอีส นั่นจะกินข้าวอิ่มหรือยัง ในใจก็บ่นไปตลอดทาง ว่าเมื่อไหร่นาย ดอน จะออกไปจากชีวิตของเธอสักทีนะ ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด เป็นเหตุให้ใบหน้าหวานจะบึ่งตึงด้วยความโมโห เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้
          "คุณ! เดินรอกันมั่งซิ"เสียงกวนโมโหดั่งขึ้นมาจากด้านหลังของหล่อน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร
          "ช่างคุณซิ..."หล่อนเดินไปขึ้นรถของเธอโดยไม่สนใจเขา

          ดอน ลูอีส ก้าวตามเธอไปติด ๆ ก่อนจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งข้างๆ คนขับ พลันสายตาเขาก็จ้องมองไปทางใบหน้าหวานที่ตอนนี้ มีอาการกระพัดกระเฟียดอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงถอนหายใจออกมา เฮ้อออ....นี่หล่อนเกียดขี้หน้าเขา ขนาดนี้เชียวหรือ 
          "นี่คุณ!..ผมก็ไม่ได้พิสหวาดอาไรคุณนักหรอกนะ และก็ไม่ได้ตามคุณมาด้วย ผมแค่มาทำงานของผม เสร็จงานเมื่อไหร่ผมก็จะกลับทันที"เขาบอกหล่อนออกไป จะให้บอกไปได้ยังไรว่าเขาตามยัยตัวแสบมานะ ไม่มีทางซะหรอก
          "หึ...ให้มันได้อย่างนั่นเถอะ! "หล่อนว่าก่อนจะเบ้หน้าทันที
          "ผมก็ไม่ได้อยากจะแต่งกับคุณ หรอก นะถ้าพ่อของผมไม่บังคับนะ"เขาบอกหล่อนออกไปทันที เพื่อให้หล่อนตายใจ
          "จริงหรอ?..."หล่อนว่า ก่อนที่จะหันมามองเขาตาโต ทันที
          "ก็ใช่นะซิ มีหรือที่คนหล่อๆ อย่างผมจะเอาผู้หญิงขี้เหร่อย่างคุณมาเป็นแฟนนะ ไม่มีทางซะละ"เขาว่าพลางสังเกตุใบหน้าหวานที่ บึ้งตึงขึ้นมาทันที
          "นี่นาย!...อย่างกับนายหล่อตายเลยและ อี้ๆ แหวะ"หล่อนตอกกลับไปแทบจะทันที ผู้ชายอะไรเนี๊ย หลงตัวเองเป็นที่สุด ชิ หมั่นไส้
          "อะๆ ผมไม่อยากทะเลาะกับคุณ ในเมื่อคุณรู้แบบนี้แล้ว เราก็มาสงบศึกกันเถอะ! ส่วนเรื่องเมื่อคืนผมขอโทษก็แล้วกัน ถือว่าเป็นค่าเสียหายที่คุณ พังงานแต่งของผม และทำให้ผมเสียหน้า
          "นี่นาย!...."หล่อนหันไปมองเขาตาขวางทันที
          "เพราะงั้น ช่วยขับรถแบบที่ชาวบ้านเขาขับกันทีนะ คุณ นลิน"
          "ก็ได้..."หล่อนว่าก่อนจะตัดสินใจสงบศึกกับเขาและสตาร์ทรถออกไปทันที

          เมื่อขับรถมาได้สักพักหนึ่งหล่อนก็มาส่งเขายังที่ทำงาน และส่งสายตาเป็นเชิงไล่ให้เขาลงจากรถของหล่อนเสียที หล่อนจะได้ไปทำงานของหล่อนต่อ และเอ่ยปากไล่เขาให้ลงจากรถ
          "นาย..ลงไปซะที! " 
          "เห้อ..ไม่ต้องไล่กันขนาดนั้นก็ได้ คุณ นลิน ตอนเย็นอย่าลืมมารับผมด้วยละ ผมไม่มีรถ"
          ดอน ลูอีสลงจากรถ แต่ก็ยังไม่วายหันมากำชับ หล่อนให้มารับเขา เมื่อเขาลงจากรถไปแล้ว หล่อนก็ขับรถออกไป
โดยไม่คิดจะบอกลาเขาสักคำ

          ภายในห้องทำงานของ นลิน หลังจากที่หล่อนไปส่งเขาแล้ว หล่อนก็ต้องรีบเข้ามาทำงานที่บริษัททันที ถึงหล่อนจะเป็นหัวหน้าแต่ก็ไม่อยากให้มีใครมานินทาว่าหล่อนได้ ว่าเป็นถึงหัวหน้าแต่ดันเข้ามาทำงานสาย หรือใช้สิทธิมากกว่าคนอื่นๆ ในบริษัท เพราะหล่อนเป็นแบบนี้ คนในบริษัทต่างก็รักเธอกันทั้งนั้นด้วยความที่หล่อน ไม่ถือตัว และเคารพสิทธิของพวกเขา หล่อนคิดเสมอว่าทุกคนนั้นเท่าเทียมกัน ถึงเรื่องงานหล่อนจะเคี่ยว แต่หลังจากงาน หล่อนจะเป็น นลิน ที่ทุกคนที่นี่ต่างก็สามารถเข้าหาเธอได้ สามารถคุยปํญหาต่างๆ ที่พวกเขาไม่เข้าใจให้หล่อนได้ฟังและแก้ปัญหาไปพร้อมๆ กัน จึงไม่มีใครที่นี่ ที่เกียจหล่อนเลยสักคน
          คนตัวเล็กยังคงนั่งทำงานไปเรื่อยๆ จนลืมเวลาและเริ่มจะรู้สึกตัวอีกทีหนึ่งเมื่อท้องฟ้าข้างนอกเริ่มไม่มีแสงแดดส่องเข้ามายังห้องทำงานของเธอ พลันใบหน้าหวานก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นนาฬิกาบอกเวลาว่า เป็นเวลา 1 ทุ่มตรงแล้วนะ พลางนึกถึงคนที่หล่อนต้องไปรับ นี่เขาจะรอหล่อนอยู่รึป่าวนะ พร้อมด้วยความรู้สึกผิดในใจที่เกิดขึ้นมา
          หล่อนรีบเก็บงานทั้งหมด ก่อนที่จะไปยังลานจอดรถแล้วขับรถออกไปทันที จุดหมายปลายทางนะหรือ ก็คนตัวโตนะซิ! ที่ไม่รู้ว่าป่านี้จะเป็นยังไงบ้าง หล่อนขับรถมาสักพักก่อนที่จะมาจอดยังที่ทำงานของเขา พลันสายตาก็สอดส่องมองหาคนตัวโต ก่อนจะไปเห็นเขานั่งอยู่ที่โต๊ะมาหินอ่อนใต้ต้นจำปา หล่อนจึงรีบลงจากรถทันทีและเดินไปหาคนตัวโตที่ตอนนี้นั่งตบยุงรอหล่อนอยู่ที่โต็ะม้าหินอ่อน หล่อนเดินมาหยุดยืนตรงหน้าเขาพร้อมกับเอ่ยปากออกไป
          "เออ..คุณ ดอน รอนานรึป่าวคะ"หล่อนถามเขาออกไป เป็นเวลาเดียวกันกับที่เขาเงยหน้าขึ้นมามองหล่อน แล้วลุกขึ้นยืนทันทีเขาก้าวขาเดินไปยังรถที่เธอจอดอยู่และเปิดประตูเข้าไปนั่งยังเบาะข้างคนขับทันทีโดยไม่คิดที่จะพูดอะไรกับหล่อนเลยสักคำ
          "........."

          นลิน รีบเดินตามคนตัวโตไป และเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ พลางหันไปมองหน้าเขา ดอน ลูอีส ไม่มองหน้าหล่อน เขาหันหน้าออกไปมองข้างนอกแทน และไม่คิดจะสนทนากับหล่อน เขาโกรธหล่อนหรือ? โกรธหล่อนที่มารับเขาช้าไปหรือป่าว หล่อนคิด เออ...ง้อก็ง้อวะ ก่อนจะหันไปพูดกับคนตัวโต
          "เออ...พอดี รินทร์ทำงานเลยเวลาไปหน่อยนะค่ะ"หล่อนแทนตัวเองว่า รินทร์ เฉพาะเวลาที่หล่อนทำผิด เท่านั้นนะ ก่อนจะมองหน้าคนตัวโตที่ตอนนี้ก็ยังไม่พูดอะไร
          "........"
          "คุณหิวไหม? รินทร์ยังไม่ได้กินอะไรเลย เราไปหาอะไรกินกันก่อนนะก่อนจะกลับบ้าน"หล่อนยังไม่ละความพยายาม ยังคงชวนคนตัวโตคุยต่อไป และส่งยิ้มหวานไปให้เขา
          "............."

          นลิน ใช้เวลาขับรถไม่นานเท่าไหร่ก็มาถึงร้านอาหารไทยแห่งหนึ่งติดริมแม่น้ำ มันเป็นร้านอาหารที่หล่อนชอบมาทานบ่อยๆ เพราะบรรยากาศที่นี่ เย็นสบายและมีลมพัดผ่านตลอดเวลา ที่สำคัญอาหารที่นี่ยังอร่อยใช้ได้เลยละ ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปจอดข้างในพร้อมกับดับเครื่องยนต์ และหันไปมองคนตัวที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อน นี่หล่อนต้องง้อจริงๆ หรือนี่ เห้อออ.....หล่อนคิด ก่อนจะก้าวลงจากรถและเดินอ้อมไปยังอีกฟากหนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูรถออก
          "นี่คุณ ดอน ถึงแล้วนะ...ไปกินข้าวกันเหอะรินทร์หิวจะแย่อยู่แล้ว"หล่อนว่า แต่คนตัวโตยังคงนั่งนิ่ง
          "....."
          ไวเท่าความคิดหล่อนจับมือเขาและดึงเขาให้ออกมาจากรถ จนคนตัวโตต้องยอมลงมาจากรถ หล่อนไม่รอช้าจูงมือเขาเข้าไปยังข้างในร้านอาหารทันทีก่อนจะเลือกโต๊ะอาหาร ที่มีระเบียงยื่นออกไปยังริมน้ำ และนั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่งตรงมุม ที่ไม่ค่อยมีผู้คนแออัดนัก พลางบอกให้เขานั่งลง

          ดอน ลูอีส....
          พอผมดูเอกสารเกี่ยวกับงานต่างๆ ที่มีปํญหาเสร็จ ผมก็ดูนาฬิกาที่ตอนนี้บอกเวลาเป็น 5 โมงเย็นแล้ว ผมจึงรีบเก็บงานแล้วก็ลงมานั่งรอยัยตัวแสบของผมข้างล่าง เพราะกลัวว่าเจ้าหล่อนจะมารอผมนาน ผมจึงรีบลงไปนั่งรอหล่อน เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมงได้ เจ้าหล่อนจึงมาถึง ผมยอมรับว่าโกรธหล่อนมาก ที่ปล่อยให้ผมนั่งรอนานขนาดนี้ ผมไม่เคยรอใครแบบนี้มาก่อนเลยนะ คุณน่าจะรู้
          หล่อนก้าวมาหาผม ทันทีที่เห็นหน้าหล่อน ความโกรธที่มีไม่รู้มันหายไปใหนหมด ก่อนที่ยัยตัวแสบจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง และใบหน้าสำนึกผิด ยังครับๆ ถึงผมจะหายโกรธทันทีที่เห็นหน้าหล่อน แต่ผมก็ต้องทำนิ่งๆ ไว้ดูซิว่าหล่อนจะทำยังไงต่อไป
          หลังจากที่หล่อนพยายามง้อผม หล่อนก็พาผมมายังร้านอาหารแห่งหนึ่งบรรยากาศที่นี่ดูดีมากเลยละ แถมกลิ่มหอมๆที่ลอยมานี่แถบจะทำให้ผมถลาเข้าไปข้างในแทบจะทันที ถ้าไม่ติดว่าผมต้องทำเป็นนิ่งให้หล่อนรู้ว่าผมยังโกรธหล่อนอยู่หลอกนะ....

          "คุณอยากกินอะไรไหม?"นลินถามเขาออกไป แต่คนตัวโตก็ยังนั่งจ้องหน้าหล่อนนิ่ง อึ๊ยยย...สงสัยจะโกรธหน้าดู หล่อนคิด
          "....."
          "นี่คุณ..หายงอลน้าๆ...เขาผิดไปแล้วขอโทษน้าา"พลางส่งยิ้มหวานไปให้เขา
          "เฮ้อออ...."ผมแสร้งถอนหายใจออกมาและ ยิ้มน้อยๆให้เธอแทน 
          "คุณไม่โกรธแล้วนะ ?"หล่อนถาม
          "ก็ได้ รินทร์ ไหนมาดูซิมีอะไรน่ากินมั่งนี่"พลางยื่นมือไปคว้าเมนูอาหารมาจากหล่อนก่อนจะขมวดคิ้ว เข้าหากัน ภาษาไทย! แล้วเขาจะรู้เรื่องไหมนิ
          "ตกลงคุณจะเอาอะไร จะได้บอกเด็ก"เธอถามเขาเพราะเด็กรับออเดอร์ยืนนานแล้ว
          "คุณ...สั่งมาและกันผมกินอะไรก็ได้"เขาบอกหล่อน
          "ค่..ะ?"
          หลังจากนั้น นลิน ก็จัดการสั่งอาหารมาสี่อย่างด้วยกัน ที่พลาดไม่ได้เลยก็คงจะเป็นต้มยำกุ้งน้ำข้น ก่อนจะกำชับเด็กรับออเดอร์ด้วยว่าทุกอย่างให้แยกพริกมาต่างหาก เพราะกลัวนาย ดอน ลูอีส จะกินไม่ได้ ตามด้วย ปลาทับทิมทอดกระเทียมพริกไทย ปลาช่อนผัดครึ่งฉาย และไข่เจียว พร้อมกับข้าวปล่าวสองจานตบท้าย 

          ดอน ลูอีสนั่งมองยัยตัวแสบของเขาสั่งโน่นสั่งนี่สักพัก ผมไม่รู้หลอกว่าหล่อนสั่งอะไรไปมั่ง ก่อนที่ยัยตัวแสบจะหันมาทางผมพร้อมกับส่งยิ้มละลายใจมาให้ผม นี่ผมเป็นอะไรไปแค่รอยยิ้มจากคนตรงหน้าที่ยิ้มให้ผม มันทำให้ผมรู้สึกทราบซ่าในหัวใจ พร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นที่เกิดขึ้นภายใน นี่ผมจะเป็นคนขุดหลุมฝังตัวเองหรือนี่ ไม่นะ! ผมไม่ยอดเด็ดขาด ถ้าจะลงหลุมผมก็จะเอายัยตัวแสบลงหลุมไปกับผมด้วย ดอน ลูอีส คิด... นี่ผมจะแพ้ให้กับรอยยิ้มของเธอหรือ ยัยตัวแสบ...


.......................................................................................

          เห้ออ.......เสร็จไปอีก 1 ตอน อาจไม่ค่อยได้มาอัพนะค่ะ สักสองสามวันค่ะ พอดียุ่งๆ กับงานที่ทำนะค่ะ
ขอบคุณค่ะ

          










 




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น