ภาระกิจรักพิชิตหัวใจเธอ

ตอนที่ 4 : พี่เลี้ยง (เด็กโข่ง)(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 มิ.ย. 59

             "สวัสดีครับ คุณ รินทร์ รอนานไหม?"
               "อ๋อ ค่ะไม่นานหรอก....คะ....คุณ!" พลางเงิยหน้าเพื่อมองบุคคลที่เดินเข้ามาทักทายเธอ ก่อนที่จะโดนสะตั้นจนแทบจะหงายหลังตกเก้าอี อีตา ดอน ลูอีสสสสสส! เป็นไปไม่ได้
               "ดอน ลูอีส ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้งนะครับ คุณ รินทร์" พร้อมกับส่งรอยยิ้มกระชากใจไปให้แม่ตัวดี
               "..............!!!!!!!!!!!" ยัยมินนี่!!!!!! กลับมาช่วย รินทร์ ก่อนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน 
               ดอน ลูอีส......
               หลังจากที่ยัยตัวแสบเงิยหน้ามาเจอผม เจ้าหล่อนก็ตาโตเท่าไข่ห่านเลยทีเดียว ละ ก่อนที่จะหันซ้ายแลขาว แล้วลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน  เตรียมจะเดินหนีผมทันที หึ..ถ้าผมปล่อยให้หล่อนเดินหนีผมไปง่ายๆ ก็ไม่ใช่ ดอน ลูอีส นะซิครับ
               "เดียวก่อนซิครับ คุณจะรีบไปใหนกัน?" พลางคว้าข้อมือของหล่อนไว้ ไวเท่าความคิด หล่อนซะบัดมือ ผมออกอย่างไม่ใยดี
               "ไปให้พ้นจากตรงนี้ไงค่ะ พอดีเหม็นหน้าคนแถวนี้นะค่ะ"หล่อนว่าพลางหันหลังเดินไปที่รถ

               โอ๊ยยย....นี่มันวันซวยอะไรของหล่อน นะ คุณพ่อนะคุณพ่อ ทำกับหล่อนได้ แล้วนี่หล่อนจะทำยังไงถึงจะสลัดอีตา ดอน ลูอีส ทิ้งไปได้นะ ว่าพลางก้าวขาฉับๆ ไปที่รถของตัวเอง ก่อนที่พ่อตัวปัญหาจะเดินตามหล่อนมาติดๆ เหมือนกาฝาก
               "คุณ จะรีบไปใหนครับ เดินรอผมมั่งซิคุณ"
               "แล้วนายจะเดินตาม มาทำไมไม่ทราบหึ"
               "อ่าว? คุณลืมไปแล้วหรอว่าผมเป็นแขกของพ่อ คุณ แล้วผมก็ต้องนอนบ้านหลังเดียวกันกับคุณอีก คุณจำไม่ได้หรอ คุณ นลิน อัครสุนทรณ์" พร้อมกับยั่วโมโหหล่อน
               หนอยแนะ.....อีตาดอน รู้จักยัยรินทร์คนนี้น้อยไปซะแล้วเดียว เดียวจะทำให้หาทางกลับบ้านไม่ถูกเลยละ  นายเตรียมตัวเตรียมใจไว้ได้เลย พร้อมกับแผนการชั่วร้ายที่ผุดขึ้นมาในหัวของเจ้าหล่อน ก่อนที่ใบหน้าสวยหวาน เคลือบยาพิษจะถูกส่งไปให้คนตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
               "ก็ได้ค่ะ เราจะไปกันได้หรือยังค่ะ พอดีรินทร์มีธุระต้องไปทำต่อนะค่ะ เลยจะแวะไปส่งคุณที่บ้านก่อน"หล่อนว่าพลางเอียงคอหน้ารักส่งไปให้เขา
               "ครั..บ?" 
               ดอน ลูอีส ตอบรับไปแบบงงๆ  เพราะยัยตัวแสบของเขาดันอารมณ์แปลปวนไปมา จนเขาก็ไม่แน่จัยว่าหล่อน จะมาไม้ใหนกันแน่ พลางเดินตามหล่อนไปขึ้นรถ BMW คันสีเท่าหม่นที่จอดอยู่ ก่อนที่จะเปิดประตู้เข้าไปนั่งข้างคนขับทันที หล่อนหันมาส่งยิ้มหวานให้ผม แต่ทำไมผมถึงรู้สึกเสียวสันหลังแว็บๆ ยังไงก็ไม่รู้ซิ....
               ปรื้นนนน...........................
               เสียงเบิ้ลเครื่องยนต์ด้วยความแรงดังก้องไปทั่วบริเวณ....พร้อมๆกับที่เจ้าหล่อนเหยีบคันเร่งจนมิด ส่งผลให้เกิดเขม่าควันขึ้นบริเวณล้อหลัง ก่อนที่เจ้าหล่อนจะออกสตาร์ทรถด้วยความแรง ทำให้รถ BMW คันน้อยของเจ้าหล่อนพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว หล่อนขับรถเลี้ยวไป เลี้ยวมา จนคนที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ต้องหาทียึดจับไว้อย่างแน่นหน้า ก่อนที่เจ้าหล่อนจะเลี้ยวโค้ง  ทำให้ล้อรถดริฟเป็นวงกว้าง  ส่งผลให้แรงเหวี่ยงของมันทำให้คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หล่อน มีสีหน้าเริ่มซีด ลงเรื่อยๆ เมื่อเห็นดังนั้นเจ้าหล่อน จึงไม่รอช้าหักพวงมาลัยรถด้วยความเร็วพร้อมกับการเหยีบคันเร่งดริฟเข้าประตูบ้านไปอย่างสวยงาม และเหยีบเบรกอย่างกะทันหันส่งผลให้คนที่นั่งข้างๆ แทบจะถลาไปติดกระจกหน้ารถทันที ดีนะที่เขารัดเข็มขัดไว้ซะก่อนไม่งั้นหน้าหล่อๆ ของดอน ลูอีส ต้องจูบเข้ากับกระจกหน้ารถแน่ๆ
               หล่อนก้าวลงจากรถพลางยิ้มอย่างสะใจ ที่นายดอน ลูอีส สภาพดูแทบไม่จืดเลยด้วยซ้ำ พลางเดินไปเปิดประตูฝั่งตรงข้ามให้ เขา พร้อมกับส่งร้อยยิ้มกระชากใจไปให้คนตัวโตทันที
               "ถึงบ้านแล้วค่ะ? อ่าวเป็นอะไรค่ะ ทำไมสีหน้าดูไม่สดใสเลยค่ะ"หล่อนว่าพลางทำสีหน้าตกใจ และเอามือทาบไปที่อกของตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่หน้าฝากของเขาเพื่อดูอาการ ก่อนที่เจ้าตัวจะแสยะยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ 
               "คุณ!....."
               "ทำไมคะหรืออยากนั่งรถชมวิวอีกรอบนึงค่ะ "หล่อนว่าพลางจะเดินไปขับรถพาเขาทัวร์อีกรอบหนึ่ง
               "ไม่ต้อง!"
               ยังไม่ทันไร ผมก็โดนเจ้าหล่อนเล่นเข้าให้แล้วละครับ เพิ่งจะลงจากสนามบินมาได้หมาดๆ  ผมก็ต้องมานั่งพะอืดพะอมและท้องไส้ปั่นป่าวไปหมด ดีนะที่ผมมีความอดทนสูงไม่งั้นคงเสียฟร์อมแย่ ผมก้าวลงจากรถแทบจะทันทีที่ยัยตัวแสบบอกจะพาผมไปชมวิวอีกรอบ อึ้ยยย.....คอยดูเถอะไอ้ท่าทางหยิ่งผยองนั่นผมจะปราบมันให้อยู่หมัดให้ได้เลยซิ ดื้อแบบนี้ต้องทำโทษซะให้เข็ด เมื่อรู้สึกดีขึ้นแล้วผมจึงเดินตามเจ้าหล่อนเข้าไปในบ้าน ของเธอ บ้านของเธอเล็กกว่าบ้านของผมมาก แต่ดูน่าอยู่มาก ข้างหน้าบ้านจัดเป็นสวนหย่อมเล็กๆ และมีทีนั่งเล่นใต้ร่มไม้ใหญ่ รอบบ้านมีดอกไม้หลายชนิดส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบ้าน ผมก็ไม่รู้จักหรอกว่ามันเรียกว่าอะไร ผมก้าวตามร่างเล็กของหล่อนเข้าไปยังข้างในบ้าน ก่อนที่จะเจอคุณไกรวุฒิ ที่นั่งรอผมอยู่ที่ห้องรับแขก
               "คุณพ่อคะ รินทร์มาแล้วคะ"หล่อนว่าพลางวิ่งเข้าไปกอดคุณพ่อ
               "อ่าวมากันแล้วหรอ ลูก เป็นไงบ้างพ่อดอน นั่งก่อนซิ ว่าแต่พ่อดอนเป็นอะไรหรือป่าว ดูคุณเหมือนจะไม่สบายนะ"คุณไกรวุฒิว่าพลางถามอาการด้วยความเป็นห่วง
               "ไม่เป็นไรครับ สงใสจะนั่งเครื่องบินนานไปหน่อย"พลางหันไปมองตัวต้นเหตุที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ หึ๊ยยย......ยัยตัวแสบบ
             "งั้นก็ ห้องของพ่อดอน อยู่ชั้นสอง ตรงข้ามกับห้องของยัยรินทร์นะ ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกยัยรินทร์แล้วกันนะ เดียวลุงต้องออกไปสังสรรค์กับเพื่อนก่อน  พวกลูกๆ ก็หาอะไรกินกันเองก็แล้วกัน พ่อไปก่อนนะยัยริทร์ ฝากดูพี่เค้าด้วยละ"คุณไกรวุฒิกล่าวพลางหยิบเสื้อคุมตัวนอกไปใส่แล้วเดินออกจากประตูบ้านไปทันที

               ภายในห้องรับแขก นลินและดอนต่างก็จ้องหน้ากันไม่มีท่าทีว่าใครจะยอมใคร บรรยากาศเริ่มอึดอัดขึ้นทุกขณะ นลินเองก็เริ่มที่จะไม่ไว้ใจเขาซะแล้ว พ่อนะพ่อทิ้งลูกสาวคนสวยให้อยู่กับผู้ชายสองต่อสองได้ยังไงกัน อึ๊ยย....อีตานี่ก็จ้องอยู่ได้ ใจคอจะไม่ให้หล่อนขยับตัวไปใหนเลยรึไงกันนะ
               "นี่คุณจะนั่งอีกนานไหม ? พาผมไปที่ห้องหน่อยผมเหนื่อย"ดอนว่าพลางลุกยืนจากโซฟา
               "ยะ...ตามมา"อึ๊ยยย...อีตาบ้านิ หล่อนเดินนำผู้ชายตัวโตขึ้นไปยังชั้นสอง แล้วเลี้ยวขาว ก่อนที่จะไปหยุดอยู่หน้าประตูที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของเธอ พ่อนะพ่อห้องก็มีตั้งหลายห้องทำไมต้องให้นายนี่มาอยู่ใกล้ๆ เธอด้วยนะ ยิ่งคิดยิ่งอยากพ่นไฟ อ๊ากกกก......
               เมื่อนลินพาเขามาส่งถึงที่แล้วหล่อนก็ตั้งท่าเตรียมจะชิ่งหนีเขาทันที แต่ติดตรงที่คนตัวโตกว่าคว้าขอมือของหล่อนไว้ซะได้ ก่อนจะดันให้แผ่นหลังของหล่อนไปชิดกับประตูห้อง แล้วยกมือมากั้นหล่อนเอาไว้เพื่อไม่ให้หล่อนหนีออกไปได้
               "นี่นาย! จะทำอะไรน..ะ!"
               ยังไม่ทันที่นลินจะได้พูดจบผู้ชายตัวโตก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้หล่อน ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลงมา ก่อนที่จะฉกวูบมาที่ริมฝีปากของหล่อน นลินรู้สึกตัวชาวูบ กับสัมผัสที่ได้รับอย่างกะทันหัน หล่อนเบิกตาโพงจ้องมองหน้าคนที่ขโมยจูบหล่อนเสียดื้อๆ 
               ขายังคงจูบหล่อนและพยายามส่งริ้นร้อนๆ เข้าไปตักตวงความหวานจากปากของหล่อน นลินพยายามที่จะขัดขืน ก่อนปลายเท้าน้อยๆ จะยกขึ้นแล้วกระทืบลงไปที่ปลายเท้าของเขาอย่างแรง ส่งผลให้คนตัวโตต้องถอนจุมพิษออกจากปากของหล่อนทันที
               "โอ๊ยย! " เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่จะผละถอยออกมาจากยัยตัวแสบ
               "ดี! สมน้ำหน้ากล้ามากนะ..."ไว้เท่าความคิดผ่ามือน้อยๆของเจ้าหล่อนก็ลอยไปกระทบหน้าเข้าอย่างจัง
               เพรียะ!
               ใบหน้าของดอน ลูอีส หันไปตามแรงตบของนลิน ก่อนที่ความรู้สึกชาๆ จะเข้ามาแทนที่ นี่หล่อนกล้าตบเขาเชียวหรือนี่ เกิดมาก็เพิ่งจะเคยโดนผู้หญิงตบหน้าก็คราวนี้ละ ยัยตัวแสบ ก่อนที่เขาจะฉกวูบเข้าไปประกบริมฝีปากของหล่อนอีกรอบ หล่อนดิ้นไปมา มือน้อยๆ ของเจ้าตัวก็ปะทุร้ายเขาอยู่ตลอดเวลา
               ก่อนที่หล่อนจะหมดอากาศหายใจไปซะก่อน ดอน ลูอีส ก็ค่อยๆ ถอนจูบออกจากริมฝีปากของหล่อนอย่างอ้อยอิ่ง และค่อยๆ เลื่อนใบหน้าไปใกล้ใบหูของเจ้าหล่อน ก่อนจะกระซิบเบา ๆ ด้วยเสียงที่แหบพล่า
               "ตบอีกซิ ถ้าตบผมจูบนะ "
               "ไอ้...ไ..อ้...ผู้ชายเฮงซวย! ไอ้คนฉวยโอกาส ไอ้โรคจิต"
               หล่อนด่าเขา มือน้อยๆ ของหล่อนสั่นอย่างช่วยไม่ได้ หล่อนโกรธเขา ในตาร้อนผ่าวเหมือนกับน้ำตากำลังจะไหล ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีผู้ชายคนใหนทำกับหล่อนถึงขนาดนี้แม้แต่ อานนท์ ผู้ชายที่เป็นรักแรกของหล่อน หล่อนยังไม่เคยให้เขาจูบหล่อนเลย แล้วอีตานี่เป็นใครถึงได้กล้าขโมยจูบแรกของหล่อนไปดื้อๆ แบบนี้
               "ทำไม? ทำไมผมจะจูบ คู่หมั่นตัวร้ายที่ทำลายงานแต่งของผมไม่ได้กันละ คุณรินทร์ คุณกล้ามากนะที่ปฎิเสธผมนะทั้งๆที่สาวๆหลายคนอยากได้ตัวผมจนใจจะขาด"
               ดอน ลูอีก ว่าพลางเดินเข้าไปหาหล่อน แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ทำอะไรต่อ ยัยตัวแสบก็หันหลังวิ่งสี่คูณร้อยเข้าห้องของตัวเองไปซะก่อน แต่ก็ยังไม่วายปิดประตูเสียงดังปัง ใส่หน้าเขาอีกทีหนึ่ง

               นลินเมื่อวิ่งหนีเขามาอยู่ในห้องของตัวเองได้แล้ว เจ้าหล่อนก็ล้มตัวลงไปบนที่นอน ก่อนจะคว่ำหน้าลงกับหมอนแล้ว กรี๊สออกมาดังๆ ไปหนึ่งที มือน้อยๆก็ทุบลงไปบนที่นอน เพื่อละบายความอัดอั้นตันใจ จนหล่อนเริ่มที่จะเหนื่อย หล่อนโกรธเขา หล่อนโมโห และที่สำคัญความรู้สึกที่โดนเข้าจูบยังติดอยู่ที่ริมฝีปากของหล่อนอยู่เลย แล้วนี่อะไรกันทำไมหัวใจของหล่อนถึงเต้นไม่เป็นจังหวะแบบนี้ละ ให้ตายซิ คงจะเป็นเพราะหล่อนโมโหเขาแน่ๆ เลย นลินคิด ก่อนที่จะหลับตาลง และหลับไหลไปไม่รู้ตัว ทั้งๆที่เจ้าตัวก็ยังไม่ได้อาบน้ำ

               ดอน ลูอีส....
               หลังจากที่ผม ทำโทษยัยตัวแสบเรียบร้อยแล้ว ผมก็กลับเขามาในห้องของตัวเอง พลางหยิบผ้าขนหนูและเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ จากนั้นผมจึงจัดการกับกระเป๋าของผม ให้เรียบร้อย ในใจก็คิดถึงใบหน้าหวานๆของคนที่อยู่อีกห้องหนึ่ง ป่านี้ยัยตัวแสบจะเป็นยังไงกันนะ เขาไม่ได้คิดอยากจะจูบหล่อนหรอกนะ ก็แค่...ก็แค่นึกโมโหยัยตัวแสบที่ไม่เคยคิดจะสนใจกันบ้างเลย เห็นได้ชัดว่าหล่อนอยากจะหนีผมไปให้พ้นๆ ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ผู้หญิงมีเป็นร้อย ทำไมผมถึง สนใจผู้หญิงคนนี้นักนะ! เมื่อนึกถึงสัมผัสที่เขาได้ขโมยจูบเธอไปเมื่อกี้นี้ ใบหน้าหล่อเหล่าของ ดอน ลูอีส ก็ยิ้มออกมาทันที
               ทำไมเข้าจะไม่รู้ละ ว่ามันเป็นจูบแรกของเธอ ท่าทีเงะง๊ะเมื่อโดนเขาจูบ เมื่อครู่กับใบหน้าหวานที่ค่อยๆ ขึ้นสีแดงระเรื่อทั้งสองขาง ไม่รู้ว่าอาย หรือว่าเพราะโมโหกันแน่ แต่มันกลับทำให้ใจของผมกระตุกวูบ และเต้นไม่เป็นจังหวะ ทันทีที่เจ้าหล่อนทำหน้าเหมือนจะร้องให้ออกมา มันทำให้ผมใจอ่อน และอยากจะขอโทษหล่อน....นี่ผมทำเกินนไปหรือป่าวนะ...






..............................................................................................
               มาอัพให้เต็มแล้วนะคะ ขอไปนอนก่อนนะ หลับฝรรดีกันนะคะทุกคน
ขอบคุณค่ะ

     

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น