ภาระกิจรักพิชิตหัวใจเธอ

ตอนที่ 2 : งานแต่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 มิ.ย. 59

               

               หลังจากที่นั่งเครื่องบินมาหลายชั่วโมงเธอก็เดินทางมาถึงอเมริกาประเทศในฝันของใครหลายๆคนแล้ว เมื่อลงจากเครื่องเธอจึงโบกแท็กซี่เพื่อไปยังสุสานที่แม่ของเธอได้พักผ่อนอย่างสงบในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต ระหว่างทางเธอก็มองดูทิวทัศน์รอบๆไปพลางๆ ผู้คนที่นี่ยังคงเหมือนเดิมซินะ เพียงไม่นานเธอก็มาถึงหลุมศพแม่ของเธอ
               เธอค่อยๆ นั่งลงที่หน้าหลุมศพ พลางเอามือรูปไปที่ป้ายหินอ่อนสีขาวบริสุทธ์ ที่เย็นเฉียบ เธอหนาวเหลือเกิน 
               "แม่ค่ะแม่รู้ไหม พ่อจะให้หนูแต่งงานละ แต่แม่รู้ใช่ไหมค่ะว่าหนูไม่รู้จักเขาและที่สำคัญหนูไม่ได้รักเขาค่ะ แม่เข้าใจสิ่งที่หนูจะทำใช่ไหมค่ะ หนูไม่ได้ทำผิด หนูคิดถึงแม่นะค่ะ แล้วหนูจะมาหาแม่อีกค่ะ"เธอพูดกับแม่ของเธอ สายลมอ่อนๆ ค่อยๆพัดพาเรื่องราวในอดีตที่เป็นความทรงจำของเธอกับแม่ให้หวนคืนมาอีกครั้ง ในความทรงจำมันเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความหลังเมื่อครั้งก่อน เธอยิ้มให้กับแม่ของเธอ เธอเล่าเรื่องต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตให้แม่ของเธอได้ฟังอยู่พักใหญ่ รวมถึงเรื่องงานแต่งงานของเธอ จากนั้นเธอจึงจูบลงไปบนแผนหินอ่อนที่เย็นเฉียบ และบอกลาแม่ของเธอ
               
                และแล้วก็มาถึงวันงาน งานแต่งถูกจัดขึ้นอย่างเรียบๆ แต่กลับอบอวนไปด้วยกลิ่นของดอกกุหลาบหลายร้อยดอกที่บานสะพลั่งอยู่ภายในงาน  งานแต่งถูกออกแบบมาให้อยู่ในโทนสีชมพูอมขาวดูสะบายตา บรรดาลูกท่านหลานเธอต่างก็มาร่วมแสดงความยินดีกับ นาย จอร์น ลูอิส ที่ลูกชายคนโตของตระกลูจะได้แต่งงานกับเขาสักที
               พิธีกรกล่าวดำเนินการอยู่บนเวที และเรียกให้เจ้าบ่าวขึ้นไปบนเวที ดอน ลูอิส ในชุดสูทสีดำสนิท ยิ่งทำให้ใบหน้าที่ดูหล่อเหลาอยู่แล้วของ ดอน ให้ยิ่งหล่อขึ้นไปอีก ยิ่งกว่าเจ้าชายในเทพนิยายของใครหลายคน ดอน ลูอีส เดินผ่านหน้าแขกเหรื่อที่อยู่ในงาน คนอื่นขึ้นไปบนเวที แต่ก็ยังไม่วายส่งสายตาเจ้าชู้ไปให้ผู้หญิงที่อยู่แถวหน้า
               "เอาละครับ เราจะมาถาม คุณ ดอน ลูอีส กันสักหน่อยนะคับเกี่ยวกับการแต่งงานแบบสายฟ้าแลบในวันนี้ครับ"พิธีกรถามพร้อมกับส่งไมค์ไปทาง ดอน ลูอิส
               "ก็...ไม่มีอะไรเป็นพิเสดนี่ครับ ก็แค่เจ้าสาวของผมเธอเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกแล้วละครับที่ได้ผมเป็นสามี"ดอล ลูอีส พูดพร้อมกับยิ้มโปรยเสน่ห์ไปให้สาวๆ ภายในงาน ที่ต่างก็ส่งเสียงกรี๊สกร๊าส...ออกมาเป็นระยะๆ

               นลิน ที่แฝงตัวอยู่ภายในบรรดาแขกเหรื่อที่อยู่ในงานถึงกับเบ่หน้ากับความหลงตัวเองของเขาเลยที่เดียว ผู้ชายอะไรหลงตัวเองเป็นที่สุดแหวะ อย่ามาหลอกซะให้ยากถึง นาย ดอน ลูอีส จะหล่อแค่ใหนก็ตามที แต่เธอนะมีภูมิคุ้มกันคนหล่อนะจะบอกให้ จะแต่งงานอยู่แล้ว ยังไม่วายส่งสายตาเจ้าชู้ไปให้สาวๆ อีกขืนแต่งงานด้วยไม่ปวดประสาทตายกันเลยหรือ นลินคิด หึ.. รู้ฤทธิ์ยัยรินทร์คนนี้น้อยไปซะแล้ว ครืด...เสียงโทรสัพท์ในกระเป๋าของเธอสั่น เป็นสันญาณว่าทุกอย่างเตรียมการพร้อมแล้ว นลิน จึงค่​อยๆ ลุกออกมาจากภายในงาน พร้อมๆกับกดรับโทรศัพท์
               "ว่าไง....ยัยมินนี่พร้อมไหมแก"นลินถามเพื่อนสาวของเธอ
               "ยะฉันพร้อมอยู่แล้วละ ว่าแต่แกเหอะจะทำจริงหรอยัยรินทร์"มินนี่ถามเพื่อนสาวด้วยความเป็นห่วง
               "ก็เออซิยะ ในเมื่อนายนั่นอยากจะแต่งงานหนักหน้า รินทร์ คนนี้และจะจัดให้เอง!"
               "เออเร็วหน่อยนะยะ ฉันติดเครื่องยนต์รอแกอยู่นิ เสร็จงานมะไรแกก็ยิงมาแล้วกันฉันจะได้รู้ว่าแกจะมา"มินนี่กล่าว
               "รับทราบคะเพื่อนเลิฟ เดียวพาไปเลี้ยงอาหารเย็นเป็นการตอบแทนนะย๊ะ"

               บรรยากาศดำเนินไปเรื่อยๆ จนมาถึงวินาทีสำคัญ ที่ทุกคนต่างก็รอคอย เจ้าสาวค่อยๆ เดินออกมาตามทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดงยาวไปจนถึงปลัมพิธี พร้อมๆ กับที่เหล่าสาวๆ ต่างก็ช่วยกันโปรยกรีบดอกไม้ ตลอดทางที่เจ้าสาวเดินมา ข้างหลังของเจ้าสาวมีผู้หญิงตัวเล็กๆ เดินถือชายกระโปรงของเจ้าสาวอยู่ เธอสวมชุดสีครีมและใส่หน้ากากขนนกปิดปังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง ภายในงานแขกเหรื่อต่างก็จ้องมองมาที่เจ้าสาว และอยากเห็นหน้าตาของสาวที่โชคดีคนนั้นว่าจะสวยขนาดไหนกันแน่นะ ถึงได้กุมหัวใจของนักธุรกิจหนุ่มร้อยล้านคนนี้ได้ เมื่อพาเจ้าสาวไปส่งถึงมือเจ้าบ่าวแล้วหล่อนจึงต้องหลบมายืนข้างล่างเวทีเพื่อรอเวลา

               ดอน ลูอีส เอื้อมมือไปจับมือของหญิงสาวเอาไว้ พร้อมกับที่บาทหลวงเริ่มทำหน้าที่อ่านคำสัตย์สาบาน จนมาถึงช่างเวลาสุดท้าย บาทหลวงจึงถามว่ามีใครคัดค้านไหม? และกวาดสายตามองไปรอบๆ ภายในงานมีผู้หญิงตัวเล็กๆ ยกมือขึ้นท่ามกลางความแตกตื่นตกใจของบรรดาแขกเหรื่อที่อยู่ในงาน ต่างก็มีเสียงซุบซิบนินทาดังไปทั่วงาน นั่นมันเด็กถือชายกระโปรงเจ้าสาวนิ และอื่นๆอีกตามมา บาทหลวงจึงพูดขึ้น ลูกมีอะไรจะคัดค้านหรือ

               นลินก้าวไปยืนข้างหน้าเวที พร้อมๆ กับที่ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าเนียนใสที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากขนนก แววตาเจ้าเหล่เชิงทาทายถูกส่งไปให้ ดอน ลูอีส พร้อมกับรอยยิ้มกระชากใจที่ถูกส่งออกไปให้คนตัวสูงใหญ่ที่มองมาด้วยแววตา เบิกโพลง
               "ไม่มีอะไรหล่อกค่ะ แค่ลูกต้องการจะร่วมแสดงความยินดีกับเจ้าบ่าวก็เท่านั้นเองค่ะ พร้อมกับหัวเราะออกมา ดอน ลูอิส ค่ะ รินทร์ ขอให้คุณมีความสุขนะค่ะลาละค่ะ"เมื่อพูดจบเธอจึงหันหลังวิ่งพร้อมกับถกกระโปรงของตัวเองขึ้น และวิ่งสี่คูณร้อยออกจากงานแทบจะทันนทีเลย เพราะกลัวว่าจะทำให้คนตัวสูงโกรธจัดจนกระโดดลงมาจากเวทีฆ่าเธอซะก่อน

               แฮ็กๆ...เสียงหอบหายใจของนลินเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ เพราะเกิดจากอาการเหนื่อยที่ต้องวิ่งมาไกลพอสมควร และเธอก็ไม่ลืมที่จะยิงเบอร์ไปหาเพื่อนสาวของเธอที่รออยู่ เมื่อเห็นรถมินิสีคุ้นตาจอดอยู่หน้าบริเวณโรงแรมเธอจึงวิ่งออกไปอย่างไม่คิดชีวิต และเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างคนขับทันที

               "ไปๆ..ไปเลยมินนี่เหยีบให้มิดเลยแกเร็ว.."เมื่อนลินมาถึงเธอก็สั่งให้มินนี่ออกรถทันที
               "ยะๆ...รู้แล้วแกแหม่มม หนีตายมาเลยนะยะหล่อน"มินนี่ว่านลินพร้อมๆ กับที่รถมินิคันเล็กจะพุ่งทยานออกไปยังท้องถนนในยามค่ำคืนและทิ้งความวุ่นวายเอาไว้ข้างหลัง

               ภายในงานทุกคนต่างก็อยู่ในอาการมึงงง ว่าผู้หญิงคนมะกี้เค้าทำอะไรของเค้ากันนะ ซึ่งต่างกับ ดอน ลูอีส ที่ตอนนี้หน้าเริ่มซีดขึ้นมาทีละนิด พร้อมๆ กับที่มีเหงื่อเม็ดเป้งผุดขึ้นที่ข้างขมับ พลางหันมาจ้องมองเจ้าสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทำไมเขาจะจำเธอไม่ได้ละ ผู้หญิงที่อยู่ในรูปถ่าย กับผู้หญิงที่เพิ่งจะวิ่งออกไปจากงานเมื่อครู่นี้เป็นคนๆ เดียวกันเมื่อคิดได้ดังนั้นสีหน้าของ ดอน ลูอีส ก็ค่อยๆ ซีดลงๆ เรื่อยๆ แล้วคนที่อยู่ข้างเขานี่ละคือใครกัน? 
               ภายใต้ผ้าคลุมหัวเจ้าสาวที่มีลูกไม้ปิดบังใบหน้าจนมิดชิด ดอน ลูอีส ค่อยๆ เอื้อมมือที่สั่นระริกไปเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก ทันที ทันที ที่เห็นใบหน้าของเจ้าสาว ดอน ลูอีส แทบจะกระโดดถอยหลังโดยอัตโนมัติ พร้อมกับที่แขกเหรื่อภายในงานที่ต่างก็เห็นใบหน้าของเจ้าสาวต่างก็ ซุบซิบนินทากันให้แซท นี่มันบ้ากันไปใหญ่แล้วดอนคิด มือหนาจึงยื่นมือไปขว้าไมค์โคโฟน จากพิธีกรและเริ่มพูดบางอย่างที่จะหยุดความวุ่นวายนี้ให้สงบลง
               "ขอโทษนะครับทุกท่าน พอดีเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นเล็กน้อยนะคับ และงานแต่งวันนี้ผมขอยกเลิกนะ ครับ เพราะว่าเกิดการเข้าใจผิดเกี่ยวกับเจ้าสาว ถ้ามีอะไรคืปหน้าเมื่อไหร่ ผมจะเรียนเชิญ อีกทีนะครับ"เมื่อกล่าวเสร็จ ดอน ลูอีส จึงก้าวลงจากเวทีอย่างไม่รอช้า ตรงไปหา นาย จอร์น ลูอีส และภรรยาแทบจะทันที โดยไม่สนใจว่าที่เจ้าสาวที่ยืนอยู่บนเวทีอีกเลย
               "ไว้ไปคุยกันที่บ้านนะ ดอน" นายจอร์น ลูอีส บอกลูกชายของตัวเอง ก่อนที่จะหันไปกล่าวลาแขกเหรื่อในงาน และกล่าวขอโทษทุก ๆ คน 

               ภายในคฤหาสน์ ตระกลู ลูอีส คนในครอบครัวต่างก็มานั่งรวมตัวกันอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ ร่วมทั้งคุณ ไกรวุฒิ ด้วย บรรยากาศรอบๆ เริ่มตึงเครียด จนเจ้าลูกชายตัวดีของคุณ จอร์น ลูอีส ทนไม่ไหว เอามือทุบโต็ะดังป๊าบบบ...พร้อมกับลุกยืนขึ้นท่ามกลางสายตาของคนที่นั่งอยู่
               "นี่มันอะไรกันครับคุณพ่อ" ดอน ลูอีส ถามพ่อของตัวเองและจ้องไปที่คุณไกรวุฒิ เขม่ง เลยทีเดียว แต่ก็ต้องนั่งลงเพราะ จอร์น ลูอีส บอกว่าอย่าเสียมารยาทนะ ดอน คุณ ไกรวุฒิ เค้าเป็นเพื่อนพ่อ นะ
               "ก็ไม่ต้องทำอะไร แกก็แค่หาคนใหม่แต่งก็เท่านั้นเอง ส่วนคุณไกรวุฒิ นะเค้าไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้วถ้าแกจะแต่งงานกับคนอื่น ใช่ไหม ไกรวุฒิ" จอร์น ลูอีส ว่าพลางหันหน้าไปหาเพื่อนรักของตนที่ต้องนี้กำลังทำหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่
               "คับ จอร์น ผมยังไงก็ได้ครับ" คุณไกรวุฒ์ ตอบ จอร์น ออกไป เขารู้สึกผิดที่ลูกสาวตัวเองดันทำให้งานเขาล่มไม่เป็นท่า และยังทำให้เขาเสียหน้าเพื่อนเก่า เพื่อนแก่ของตัวเองอีก ยัยรินทร์นะ ยัยรินทร์ดันทำเรื่องไม่เป็นเรื่องซะแล้วซิ แบบนี้เขาจะมองหน้าเพื่อนรักของเขาติดได้อย่างไรกัน
               เมื่อพ่อของตัวเองและพ่อของสะใภ้ต่างก็เห็นตรงกัน ทำให้ ดอน ลูอีส แทบจะโกรธ เป็นฟืนเป็นไฟ เพราะนอกจากพวกท่านจะไม่เดือนร้อนแล้ว ยังให้เขาหาคนใหม่ไปแต่งงานอีก เมื่อคิดแล้วก็ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ เมื่อนึกถึงใบหน้าหวาน ๆ ที่เวลายิ้มทีแทบจะกระชากวินญาณของเขาให้หลุดออกจากล่างนั่น แทบอยากจะหักคอแม่ตัวดี แล้วจับมาตีก้นซะให้เข็ด โทษฐานที่ทำให้เขาขาย หน้า หล่อนที่ช่างกล้าหนีงานแต่งงานของเขาและยังพังงานแต่งเสียยับเยิน ที่ทำให้เข้าอยากจะจับเจ้าหล่อนมาหักคอที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นที่เจ้าตัวส่งตัวแทนมานี่ละ แค่นึกก็สยองขวัญเหมือนดูหนังผีก็ไม่ปาน ปรื้อออ....แค่คิดขนก็ลุกซู่ทั้งแขนแทบจะทันที
               "ไม่ครับ ผมจะแต่งกับเธอแค่คนเดียว"ดอน ลูอีส บอกผู้เป็นพ่อออกไป ทำให้คุณไกรวุฒิหันไปมองลูกชายของเพื่อนแทบจะทันที
               "ทำไมละ ดอน"ผู้เป็นพ่อถามลูกชาย
               "ก็ในเมื่อเธอไม่อยากได้ผมนัก ผมนี่และจะทำให้เธอมาแต่งงานกับผมให้ได้"ดอน ลูอีส กล่าวพร้อมหันหน้าไปทางคุณไกรวุฒิเป็นเชิงขออนุญาต
               "ผมนะไม่มีปัญหาอยู่แล้วละ พ่อ ดอน แต่พ่อขอเตือนอะไร คุณดอนสักหน่อย นึงนะ คิดว่าฟังคนแก่ๆ คนนึงพูดหน่อย หนูรินทร์ นะเค้าไม่เหมือนผู้หญิงที่พ่อ ดอน เคยเจอ มานะ รายนั้นซื้อไม้ได้ด้วยเงินทอง ยิ่งบังคับแก แกก็ยิ่งหนีเตลิด ค่อยพูดค่อยจากับ ลูกสาวลุงดีดี หน่อยละ แล้วก็ฝากลูกสาวของลุงด้วยนะ"คุณไกรวุฒิ พูดจบพร้อมกับมองเข้าไปในดวงตาของเขา เพื่อค้นหาความจริงบางอย่างจากแววตาคู่นั้น ก่อนจะถอนหายใจออกมา เห้อออ.....
               "ครับ"ดอน ลูอีส ตอบ ทำไมเขาจะไม่รู้ละว่าคุณไกรวุฒิจะสื่อความหมายอะไร เขานี่หรือจะเป็นฝ่ายหลงรักแม่ตัวดีจนถอนตัวไม่ขึ้น ไม่มีทางซะละ สิ่งที่เขาจะทำก็คือการจับแม่ตัวดี มาตีก้นซะให้เข็ด โทษฐานที่ทำให้เขาเสียหน้าซะขนาดนี้





นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น