[OS/SF] doten :: 1996 ::

ตอนที่ 9 : New moon 1 พี่ชายคนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    13 ต.ค. 62

บทที่ 1 พี่ชายคนใหม่



            ท่ามกลางอากาศเย็นสบายแต่กลับไม่ได้ช่วยให้จิตใจของเตนล์เย็นลงสักนิด มือยังคงสั่นระริกหลังจากเสียมารยาทดึงชายเสื้อเด็กหนุ่มตรงหน้าเพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตัวเอง ริมฝีปากบางได้แต่อ้าค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อในภาพตรงหน้า


            ภาพเด็กชายตัวผอมแห้งแทบจะเห็นกระดูก ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงรุงรัง เนื้อตัวสกปรกมอมแมมสลับกับรอยช้ำตามร่างกาย ล่าสุดมีแผลจากการถูกตีเมื่อกี้เพิ่มเข้ามาอีก น่าสงสาร...


            แต่จะน่าสงสารกว่านี้ถ้าอีกฝ่ายไม่มีปานแดงเสี้ยวพระจันทร์นั่น!


            ก็นั่นน่ะ เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีไม่ใช่เหรอว่าเขาหลุดเข้ามาในโลกนิยายแล้วจริง ๆ !!!


            ยิ่งคิด หัวสมองชายหนุ่มก็ยิ่งตีกันวุ่นวายไปหมด ในหัวมีแต่คำสบถซึ่งหยาบคายเกินกว่าจะพูดออกมา


            จะเป็นไปได้ยังไง นั่นมันเรื่องที่แต่งขึ้นทั้งเพไม่ใช่เหรอ!


            มัวแต่เถียงกับตัวเองในใจจนไม่ได้สังเกตสีหน้าใครอีกคนที่กำลังมองมา


            คิมโดยองมองคนที่จับชายเสื้อเขาไว้แล้วจ้องปานน่ารังเกียจนั่นบนร่างกายตัวเอง


            ...หรือชายคนนี้ก็เหมือนคนอื่น ๆ ...


            ...ไม่สิ ไม่มีใครแตกต่าง เพราะทุกคนก็เหมือนกันหมด...


            แววตาหม่นลงทันทีเมื่อคิดเช่นนั้น ก่อนจะหายไปอยากรวดเร็ว เด็กหนุ่มชินเสียแล้ว หากจะมีคนรังเกียจเขาเพิ่มอีกคน ไม่ว่าจะใครหน้าไหนก็เกลียดเด็กเดรัจฉานอย่างคิมโดยองกันทั้งนั้น


            ทั้งที่เขาไม่ได้ทำอะไรให้ใคร แต่คนเหล่านั้นทำเหมือนว่าเขาผิดมาก


            ...ผิดที่เกิดมา...


            มือเล็กปัดมืออีกคนออกจากเสื้อตัวเอง ก่อนจะหันหลังพยายามก้าวขาให้ไวที่สุด แต่เพราะขาที่เพิ่งถูกตีมาเลยทำให้เดินกระเพลกเชื่องช้า ใครอีกคนที่พอได้สติเห็นแผ่นหลังเล็กเดินห่างออกไปก็รีบวิ่งมาขว้างหน้าไว้ได้ทัน


            “จะไปไหน ยังไม่ทำแผ—” เตนล์ชะงัก มองเด็กที่ทำหน้างองำ คิ้วพันกันยุ่งไปหมดริมฝีปากเม้มแน่นคล้ายจะกลั้นอะไรบางอย่างเอาไว้ นัยน์ตาเริ่มแดงเหมือนอยากจะร้องแต่ร้องไม่ออก คนอายุมากกว่าค่อย ๆ ย่อตัวลงให้เสมอกันแล้วถามเสียงนุ่ม “เจ็บแผลมากเลยเหรอ”


            “.....” เด็กหนุ่มส่ายหัว


            “บอกแล้วไงถ้าเจ็บบอกก็บอกว่าเจ็บ ไม่มีใครว่าหรอก” เตนล์ยิ้มให้ จากนั้นก็วางมือไว้บนหัวคนตรงหน้าแล้วลูบไปมา “เจ็บมากก็ร้องออกมาเถอะ”


            “.....”


            “เก่งจังนะ ตัวแค่เนี้ย”


            เตนล์ระบายยิ้มเมื่อเด็กน้อยตรงหน้ายังคงทำหน้านิ่ง ตัวร้ายนี่เย็นชาอย่างนี่ทุกคนมั้ยนะ


            “ป่ะ เดี๋ยวลุง – เอ่อ พี่ชาย เห้อ ฉันจะพาไปทำแผลแล้วกัน”


            ชายหนุ่มได้แต่เลิ่กลั่กกับสรรพนามที่ตัวเองใช้ ก็โลกปัจจุบันเขาอายุปาไปสามสิบห้าเชียวนะ เรียกได้ว่าเป็นพ่อเด็กตรงหน้าเลยก็ได้ เผลอ ๆ เขาอาจจะแก่กว่าพ่อตัวจริงของเด็กคนนี้เสียอีก แต่พอมาอยู่โลกนิยายแห่งนี้กลับกลายเป็นว่าหน้าเขาเด็กลงเกือบสิบห้าปี จะแทนตัวเองว่าลุงเดี๋ยวเด็กมันสงสัยไปกันใหญ่ แทนว่าพี่ชายก็กระดากปากเกินไป


            ว่าแล้วก็จัดการกุมมือตัวร้ายเดินไปข้างหน้าก่อนจะชะงักอีกรอบเมื่อนึกขึ้นได้


            ...จะไปหาอุปกรณ์ทำแผลจากไหนวะ จะซื้อเงินก็ไม่มีสักบาท...


            คนแก่กว่าก้มลงไปสบตากับเด็กข้าง ๆ


            ...เด็กนี่ก็ไม่น่ามีเงินเหมือนกัน...


            “นี่ ปกติพวกยาหรืออุปกรณ์ทำแผลนี่หาจากไหน”


            สุดท้ายก็ต้องยอมเสียฟอร์มหันไปถามเด็กมันจนได้ โดยองมองมือตัวเองที่ใครอีกคนจับอยู่ก่อนจะเสมองไปทางอื่นแล้วตอบเสียงนิ่ง


            “ซื้อแต่ไม่มีเงิน ถึงมีก็ไม่มีใครขายให้”


            เตนล์ขมวดคิ้ว “แล้วปกติทำแผลยังไง”


            “หายเอง”


            เพราะใครอีกคนตอบหน้าซื่อตาใสจนเตนล์อยากจะพ่นไฟใส่พวกที่กล้าใจร้ายกับเด็กคนนี้ลงคอ ได้แต่คิดก่อนจะตัดสินใจพาคนเจ็บไปลำธารเมื่อเช้าเผื่อล้างแผลและอาบน้ำให้เด็กมันซะ ไม่รู้ว่าเคยอาบน้ำบ้างหรือเปล่าตัวถึงสกปรกมอมแมมดูไม่ได้แบบนี้ เห็นแล้วมันคันไม้คันมืออยากจะขัดให้สะอาด!


            “จะทำอะไร!” โดยองร้องถามอย่างตกใจเมื่ออยู่ดี ๆ ผู้ชายตรงหน้าก็พาเขามาที่แม่น้ำแล้วก็เลิกเสื้อเขาขึ้นจนเด็กหนุ่มดิ้นหนี


            “อาบน้ำไง” คนแก่กว่าตอบหน้าตาเฉยพร้อมกับจับไหลอีกคนให้อยู่นิ่ง ๆ แล้วพยายามถอดเสื้อผ้าออกอีกครั้ง “เลิกดิ้นสักทีได้มั้ย”


            “ไม่เอาไม่อาบ!”


            “เนื้อตัวสกปรกขนาดนี้ไม่อาบได้ไง ต้องอาบ!”


            “ไม่! โรคจิตหรือไงมาแก้ผ้าคนอื่น!”


            คนถูกกล่าวหาว่าเป็นโรคจิตทำหูทวนลมก่อนจะฉุดกระชากลากถูเด็กมันมาอาบน้ำได้สำเร็จ เรียกได้ว่าขัดถูกันทุกซอกทุกมุมเหมือนสนิทกันมาเป็นสิบปี เล่นเอาเด็กมันดิ้นจนเลิกดิ้นเพราะสู้แรงอีกคนไม่ได้ เลยยืนหน้าบึ้งแทน กว่าจะอาบเสร็จก็กินเวลาไปเกือบชั่วโมง เตนล์หันไปมองเด็กที่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จาแถมยังมองเขาตาขวางแล้วก็หลุดขำ


            งอนอะไรเป็นเด็ก


            เออ ก็เด็กนี่หว่า


            “ดูทำหน้าเข้า ก็แค่อาบน้ำน่า” เตนล์เขยิบเข้าไปนั่งใกล้ ๆ แต่ก็ใครอีกคนก็เขยิบห่างทันที “เป็นอะไร โกรธเหรอ”


            “......”


            “เงียบ”


            “......”


            “ยอมแพ้ เอาเป็นว่าพี่ชายคนนี้ผิดเองครับ ขอโทษ หายโกรธกันนะ” ชายหนุ่มใจกล้ากระแซะเข้าไปอีกหนก่อนจะยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าอีกฝ่าย “เร็ว คืนดีกัน”


            ได้ผล โดยองหันมามองมือเขาจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาสบตา พร้อมกับตั้งคำถามเสียงแข็ง “ต้องการอะไร เดรัจฉานอย่างฉันไม่มีอะไรจะให้นายหรอกนะ”


            “ดูพูดเข้า ไม่น่ารักเลย” เตนล์ตีปากเล็ก ๆ นั่นเบา ๆ ไม่หวังให้เจ็บ แต่กะจะสั่งสอน “เรียกตัวเองว่าเดรัจฉานได้ไง อย่าดูถูกตัวเองแบบนั้น อีกอย่างพูดกับผู้ใหญ่แทนตัวเองว่าผมสิ ส่วนเรียกฉันว่าพี่เตนล์ก็ได้”


            “ก็ไม่ได้น่ารักอยู่แล้วนี่ ใครก็พูดกันทั้งนั้น ไอ้เด็กเดรัจฉาน เกิดมารกโลก สมควรตาย ๆ ไปซะ”


            “เขาพูดแล้วเราต้องพูดเหรอ” เตนล์ดุ


            “ก็มันจริงมั้ยละ ฉันมันปีศาจ เป็นเดรัจฉานที่ใคร ๆ ก็รังเกียจ”


            “ไม่จริง”


            “ตรงไหนที่ไม่จริง ไม่ใช่ฉันก็อย่าทำเป็นรู้ดี!”


            เด็กหนุ่มผลักอีกคนให้ไปห่าง ๆ ก่อนความทรงจำเลือนรางบางอย่างแวบเข้ามาให้หัว


            ...ความทรงจำที่ยากจะลืม...



            “ถ้าฉันรู้ว่าแกเป็นเด็กปีศาจนั่นก็คงไม่เก็บแกมาเลี้ยงให้เสียข้าวสุกหรอก!” น้ำเสียงจากคนที่เขาเรียกว่า ‘แม่’ ตวาดด่าเสียงดังจนคนฟังสะดุ้ง โดยองในวัยสามขวบไม่เข้าใจสิ่งที่เธอบอกสักนิด รับรู้เพียงว่าเธออารมณ์ไม่ดีเลยตะคอกเสียงดังใส่จนเด็กน้อยร้องไห้ออกมา มือป้อม ๆ น้อย ๆ พยายามเอื้อมมือไปจับมือเธอแต่หญิงสาวสะบัดออกอย่างแรงจนโดยองล้มลงกับพื้น

            “...แม่”

            “ใครแม่แก! สะเออะนัก ฉันไม่มีลูกชั่ว ๆ แบบแกหรอก ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแม่แท้ ๆ ก็ทิ้งแก หึ สมควรแล้ว!” หญิงสาวมองเด็กที่ร้องไห้โวยวายอย่างรังเกียจ สามีเธอคิดยังไง ถึงเก็บไอ้เด็กนี่มาเลี้ยง ถ้าไม่ใช่ว่าเพื่อนเธอมาบอกว่ามันเป็นเด็กในคำทำนายนั่น ครอบครัวเธอไม่ฉิบหายกันหมดเหรอ! คิดแล้วก็กระฉากคอเสื้อมันมาแล้วโยนมันออกไปข้างนอก “ไปเลยนะ ไปไหนก็ไป ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก!”

            เด็กน้อยร้องไห้จนตาแดง สะอึกสะอื้นจนน่าสงสาร คนที่ผ่านไปผ่านมาก็มองอย่างสมเพช เขาพยายามเคาะประตูเรียก ‘แม่’ อยู่หลายครั้ง แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่เปิดประตูให้ หนักเข้าก็เอาน้ำมาสาดไล่ให้ไปไกล ๆ

            “ไปตายให้ไกล ๆ บ้านฉันด้วยล่ะ น่ารังเกียจจริง ๆ”




            ตอนนั้นโดยองในวัยสามขวบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดหมายความว่าอะไร ได้แต่คิดว่าตัวเองผิดตรงไหน เป็นเด็กไม่ดีเหรอ ดื้อเกินไปเหรอ หรือไม่เชื่อฟังเธอถึงได้ทิ้งขว้างกันแบบนี้ แต่พอโตขึ้นจนพอเข้าใจโลกนั่นแหละถึงได้เข้าใจอย่างชัดเจน ว่าต่อให้เขาเป็นเด็กดี เชื่อฟังแค่ไหน ทุกคนบนโลกนี้ก็พร้อมจะรังเกียจเด็กผู้ชายที่ชื่อ คิมโดยอง อยู่ดี


            “ถ้าไม่เคยโดนทิ้ง ไม่เคยโดนใครที่ไหนก็ไม่รู้ทุบตีหรือโดนทุกคนตราหน้าว่าเป็นปีศาจก็อย่ามาทำเป็นรู้ดี”


            “......”


            “อีกหน่อย นายก็คงมองฉันเหมือนที่คนอื่นเขามอง หนักหน่อยก็ลงไม้ลงมือ แต่ขออย่าใส่แรงเยอะจนฉันตายจริงละ ยังไงเด็กอย่างฉันก็สู้ผู้ใหญ่อย่างนายไม่ได้หรอก” โดยองหยักไหล่พูดออกมาเหมือนถามเรื่องดินฟ้าอากาศทั่วไป


            ไม่รู้ว่าเตนล์คิดไปเองหรือเปล่า แต่เหมือนเด็กตรงหน้าไม่ได้คิดอย่างที่พูดเลยสักนิด


            “สุภาพบุรุษที่ดีเขาไม่ทำร้ายเด็กและสตรีหรอกนะ ที่สำคัญคนอื่นเกลียดนายแล้วยังไง คนทั้งโลกไม่ชอบนายแล้วยังไง มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องทำตามคนพวกนั้นด้วยละ”


            “นายก็เห็นปานนั่นแล้วนี่ หรือว่าไม่รู้เรื่องคำทำนาย” โดยองขมวดคิ้ว


            “รู้สิ รู้ดีด้วย แต่แล้วยังไง ฉันต้องเกลียดนายด้วยเหรอ”


            “ก็คนอื่นเก— “


            “เอะอะก็คนอื่นเกลียด คนนู้นคนนี้เกลียด ฉันใช่คนพวกนั้นหรือไง” เตนล์ยู้หน้าก่อนจะจ้องลงไปนัยน์ตาใสของโดยองแล้วพูดอย่างจริงจัง “ฟังนะ ฉันไม่เคยเกลียดนาย ไม่เลยสักนิด และคิดว่าไม่มีวันนั้นด้วย”


            “...ทำไม”


            โดยองถามเสียงเบา เตนล์ถอนหายใจก่อนจะตอบอย่างสบาย ๆ


            “คงเพราะฉันคิดมาตั้งนานแล้วว่าอยากมีน้องชาย...”


            “.......”


            “นี่ อยากมีพี่ชายมั้ย”


            สายลมพัดมาพอดีทำให้ผมดกดำของเตนล์พลิ้วไปตามลม โดยองมองตามเส้นผมนั่นเหมือนกำลังเต้นหยอกเย้า ก่อนจะสบตาอีกคน เขาตัวสูงกว่าโดยอง แต่ก็ไม่ได้สูงหรือบึกบึนเหมือนพวกผู้ชายในหมู่บ้าน อยู่ ๆ ก็มาใจดีใส่กัน ไม่รู้ว่ากำลังเล่นตลกอะไรกับเด็กอย่างเขาอยู่


            “ไม่”


            เตนล์โอดครวญ “ทำไมเล่า!”


            “ไว้ใจไม่ได้”


            “ฉันนี่แหละไว้ใจได้กว่าใคร มีพี่ชายอย่างฉันไม่ดีตรงไหน ถ้าใครมาทำร้ายนายฉันจะซัดคนพวกนั้นเอง จะปกป้อง จะรักจะเอ็นดู ถ้านายไม่ดื้ออะนะ จะดูแลอย่างดีเท่าที่พี่คนนึงจะทำได้!”


            โดยองมองอย่างไม่อยากจะเชื่อคำพูดลม ๆ แล้ง ๆ พยายามมองเข้าไปนัยน์ตาของคนตรงหน้า พยายามหาคำลวงที่เขาพูด แต่ไม่เจอ ไม่เจอเลย อาจเป็นเพราะผู้ชายคนนี้โกหกเก่งอย่างงั้นหรือ แล้วจะโกหกทำไมกัน ในหัวน้อย ๆ นั้นขบคิดวุ่นวายไปหมด อดรู้สึกไม่ได้ว่าคำพูดพวกนั้นมันทำให้หัวใจดวงน้อยนี้สั่นไหว ไม่มีใครเคยพูดกับเขาเช่นนี้


            “ลังเลอะไร มีฉันก็ดีกว่าอยู่คนเดียวหน่า” เตนล์รบเร้า ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกอยากดูแลเด็กคนนี้ขนาดนี้


            “ไม่ได้อยากมีพี่ชายเสียหน่อย”


            “แต่ฉันสัญญานะว่า—”


            “แต่ถ้าอยากเป็นมากก็เป็นไปสิ”


            โดยองตอบอ้อมแอ้มพลางเสหน้าไปทางอื่น เตนล์สาบานได้ว่าเขาแอบเห็นว่าเด็กคนนี้แก้มแดงด้วยละ! แต่อะไรก็ไม่น่าดีใจเท่าเด็กคนนี้ยอมรับเขาเป็นพี่ชายแล้ว


            “พี่คนนี้จะดูแลนายเอง!”







........







            หลังจากที่เตนล์เดินตามโดยองลัดเลาะเข้ามาให้ป่าก็เจอกับถ้ำแห่งนึง ถ้าจำไม่ผิดในนิยายบอกว่าโดยองอาศัยอยู่ที่นี่สินะ


            ไม่มีอะไรเลยแหะ คงเอาไว้นอนอย่างเดียวจริง ๆ


            “อะไรน่ะ” เตนล์หันไปถามน้องชายสด ๆ ร้อน ๆ ที่กำลังนั่งทำอะไรสักอย่าง เหมือนจะเป็น...


            ลูกธนู!


            ตาลุกวาวเหมือนเจอสมบัติทันทีก่อนจะรีบไปนั่งใกล้ ๆ ดูเด็กมันเหลาไม้


            “ทำลูกธนูเหรอ”


            “เห็นเป็นอะไรละ”


            เตนล์เบ้ปากทันทีที่อีกคนตอบ ไม่เห็นจะต้องเย็นชากับพี่ชายสด ๆ ร้อน ๆ ขนาดนี้เลย!


            “เก่งจัง อายุแค่แปดขวบแต่ทำเป็นหลายอย่างเลยแหะ” เตนล์กวาดตามองไปรอบ ๆ ก็เจอเข้ากับคันธนู และคันเบ็ดวางหลบมุมอยู่


            “สิบสองต่างหาก” โดยองแก้อายุให้


            “โกหก”


            “พูดจริง”


            เตนล์มองเด็กอายุสิบสองอย่างไม่เชื่อสายตา ตัวเล็กกว่าเด็กอายุสิบสองทั่วไปมากโข คงเพราะกินแต่ของไม่มีประโยชน์สินะ ร่างกายถึงไม่โตตามอายุเลย


            ไม่ได้! ต่อไปเขาขุดให้อ้วนเอง!


            เดี๋ยวก่อน อายุสิบสอง หมายความว่าอีกตั้งสามปีกว่าเด็กคนนี้จะอายุครบสิบห้าที่เกิดเหตุการณ์พลิกผันนั่น จำได้ว่าครั้งแรกที่ตัวร้ายเจอกับพระเอกน่าจะตอนอายุสิบสาม


            เหลือเวลาอีกเยอะ เอาเป็นว่าตอนนี้ก็ตีสนิทให้เด็กมันไว้ใจเราก่อนเป็นดี!


            “ฉันเพิ่งนึกได้ว่าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนายเลย”


            อยู่ ๆ เด็กเย็นชาก็โพล่งถามกันแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยจนเตนล์ตกใจ ก่อนจะยิ้มกว้างตอบ “ฉันชื่อเตนล์ อายุสามสิ—”


            ชายหนุ่มเกือบหลุดบอกอายุในโลกเดิมไป แล้วก็เพิ่งฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ ปกติเวลาทะลุเข้ามาในหนังสือก็ต้องทะลุมาเป็นพวกตัวละครในนิยาย อย่างพระเอก นางเอก ไม่ก็ตัวร้ายอะไรแบบนี้ไม่ใช่เหรอ


            แล้วเขาทะลุมาเป็นใคร?


            เท่าที่จำได้รายละเอียดในนิยายส่วนมากมักถ่ายทอดในมุมของพระเอกเสียมากกว่า ในส่วนของตัวร้ายผู้เขียนไม่ได้เอ่ยถึงมากนัก ตัวร้ายโผล่มาครั้งแรกก็นู้นตอนเจอพระเอกครั้งแรกตอนอายุสิบสาม


            แสดงว่าตอนนี้ไม่มีอยู่ในนิยาย คนเขียนไม่ได้เอ่ยถึง งั้นเขาคงเป็นตัวประกอบสักตัวที่ไม่สำคัญอะไรสินะ


            คิดแล้วก็ห่อเหี่ยว เป็นแค่ตัวประกอบ เหอะ ๆ


            “ฉันชื่อเตนล์ อายุ..ยี่สิบ...มั้ง” เตนล์ตอบส่ง ๆ


            แล้วพ่อแม่ละ”


            “ไม่มี”


            “บ้านละ”


            “ไม่มี”


            “เป็นพวกเร่ร่อนสินะ”


            เตนล์มองเด็กหนุ่มที่สรุปเองเออเองเสร็จสรรพตาค้าง


            พวกเร่ร่อนเนี่ยนะ!


            “ฉันไม่—”


            “เหมือนฉันเลย”


            “.....”


            “พ่อแม่ไม่มี บ้านก็ไม่มี”


            เตนล์มองรอยยิ้มที่เด็กตรงหน้ายิ้มให้ เป็นรอยยิ้ม...ที่เศร้าที่สุดที่เขาเคยเห็น


            “หิวหรือยัง” ถามทำลายบรรยากาศขึ้นมาก่อนจะเดินไปหยิบเบ็ดตกปลาที่ทำจากไม้ไผ่ขึ้นมา โดยองมองตามคนตัวสูงที่จับคันเบ็ดอยู่เลยวางลูกธนูในมือลงแล้วเดินไปถือคันเบ็ดนั้นไว้เอง


            “ตกเป็นหรือไง”


            “เป็นสิ ว่าแต่มีอีกสักคันมั้ย”


            “ไม่มี”


            “งั้นเดี๋ยวฉันตกเอง ฉันเซียนมากนะบอกก่อน”


            “เหอะ” สายตาคนเด็กกว่ามองกันอย่างดูถูกจนผู้ใหญ่อย่างเตนล์อยากฟาดสักทีแต่ความเป็นจริงคือยิ้มแห้ง ๆ ให้แล้วเดินตามเด็กมันไปที่ลำธารอีกฝั่งของเมื่อเช้า


            คนตัวเล็กขุนดินข้าง ๆ ลำธารเพื่อหาไส้เดือนมาเป็นเหยื่อก่อนจะเริ่มตกปลาโดยมีเตนล์นั่งมองอยู่ข้าง ๆ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้ปลาสักตัว นี่ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้วนะ


            “ขอฉันลองบ้าง”


            เตนล์ที่ทนไม่ไหวโพล่งขึ้นมาก่อนจะแย่งเบ็ดมาถือไว้แล้วย่อนเบ็ดไปอีกทาง รอสักพักก็รู้สึกว่าเบ็ดกระตุกจึงรอให้มั่นใจว่าปลากินเหยื่อแล้วก็ดึงเบ็ดขึ้นมา


            “เยสสสส! เห็นมั้ย ๆๆ ฉันบอกแล้วว่าฉันเซียน!” ชายหนุ่มอดพูดออกไม่ได้พลางมองปลาตัวใหญ่ในมืออย่างภูมิใจ โดยองเหมือนจะอึ้ง ๆ ไปนิดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา


            เตนล์ตกปลาอีกสักพักก็ได้ปลามาอีกสามตัวจึงหันไปชวนเด็กข้างกายกลับ เมนูที่ทำออกมาก็ง่าย ๆ คือปลาย่างนั่นเอง


            เขาย่างจนปลาสุกสีเหลืองหอมแล้วหยิบขึ้นมาแล้วยื่นไปให้เด็กตรงหน้าที่นั่งมองตาวาวแต่พอเขายื่นให้ก็ทำหน้านิ่ง


            “นายเป็นคนตกได้ก็กินสิ”


            “ฉันเป็นพี่ต้องเสียสละให้น้องก่อนอยู่แล้ว” เตนล์ยืดอกพูดเสียงเข้มแม้ความจริงจะหิวมากก็ตาม ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยนะ


            โดยองมองปลาที่อีกคนยื่นให้ก็รับมา ไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธอีกเพราะเขาก็หิวจะแย่ กัดเข้าไปคำแรกก็อดยิ้มไม่ได้ ถึงจะทำคันเบ็ดเองแต่เด็กหนุ่มก็ไม่เคยตกปลาได้เลยสักครั้ง


            เป็นแค่ปลาย่างแท้ ๆ ทำไมถึงอร่อยขนาดนี้นะ


            เตนล์มองเด็กตัวเล็กตรงหน้ากินอย่างอร่อยก็ยิ้มออกมาแล้วก็ยื่นปลาไปให้อีกตัว “อร่อยก็กินเยอะ ๆ”


            “นั่นของนายนี่”


            “ฉันไม่ค่อยหิวหรอก กินเถอะ”


            โดยองลังเลนิดหน่อยแต่ก็หยิบมากิน จนสุดท้ายก็อิ่มแปล้


            เป็นครั้งแรกในรอบในกี่ปีไม่รู้ที่เด็กหนุ่มรู้สึกอิ่มขนาดนี้ ตากลมโตหันไปมองคนแก่กว่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็อึกอักไม่พูดจนคนมองหงุดหงิดถามออกมา


            “ว่าไง”


            “อะไร”


            “จะพูดอะไร”


            “ใครพูดอะไร”


            “นายไง”


            “นายน่ะสิ”


            เตนล์กลอกตา “ช่างเถอะ อิ่มแล้วก็ไปนอน”


            “คือ...”


            เตนล์หยุดรอฟัง มองเด็กที่แก้มเริ่มแดงนิด ๆ อย่างน่ารักก็รู้สึกหมั้นเขี้ยวอยากจะฟัดสักที


            “ไม่พูดจะไปแล้วนะ”


            “เดี๋ยว..”


            “ฟังอยู่”


            “อิ่มมากเลย”


            “อืม ดีแล้ว”


            “แต่ก็ไม่ได้ชอบขนาดนั้น”


            “คราวหลังจะทำอย่างอื่นให้กินละกัน”


            “ไม่ได้บอกว่าไม่อยากกิน”


            “อืม”


            “ปลาย่างถ้าใส่เกลือสักหน่อยก็จะดีแต่ไม่มีเกลือ”


            “ไว้จะหามาให้ มีอะไรอีกมั้ย” เตนล์ถอนหายใจเมื่อเด็กมันไม่อ้อมแอ้มไม่เข้าประเด็นสักที จากที่มองว่าน่ารักจะน่ารำคาญแทนแล้วนะ


            “ก็ไม่มี....”


            “งั้นราตรีสวัสดิ์” ชายหนุ่มตัดบทหันหลังจะเดินกลับแต่อีกฝ่ายดันชิงพูดขึ้นมาก่อนทำให้เขาชะงัก


            “ขอบคุณ” โดยองถูมือเข้าหากันก่อนจะช้อนตามอง "ขอบคุณจริง ๆ"


            เตนล์ขอถอนคำพูด


            ตัวร้ายของเขาไม่ได้น่ารำคาญเลยสักนิด แค่ซึนเกินไปเท่านั้นเอง








.

.

มีแท็กนะคะ #newmoondt  เหงามักT-T



ช่วงนี้เราสอบมิดเทอมอาจจะมาช้าบ้างเพราะอ่านหนังสือ แต่จะพยายามอัพให้ได้อาทิตย์ละตอนนะคะ ใครชอบก็เม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยน้า เราชอบอ่านเม้นมากๆ ถ้าเจอคำผิดก็บอกได้เลยเพราะบางทีเราก็ตาลาย T_T

V
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #189 erasererr (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 21:46
    น่ารักมากเลย คุณไรท์จะมาต่อมั้ยคะเนี่ยㅠㅠ
    #189
    0
  2. #176 mknotmark (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 13:19
    เด็กมันซึนเก่งนะคะหัวหน้า
    #176
    0
  3. #173 ichin__ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 23:13
    เจอนิยายที่อยากอ่านแล้วววววสสวว อ้ากกกกไร้คะมันดีมากๆๆๆๆเลย เราอยากเห็นตอนโดยองโตแล้วงาบพี่ชาย งือออ
    #173
    0
  4. #168 pookpack (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 22:28
    เอ็นดู โดยองน่าสงสารมากเลย
    #168
    0
  5. #157 จักรพรรดิ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 11:13
    -ต้าวโดยอง โตมาอย่าร้ายให้พิเตนล์เลยนะลูกกก แงๆๆๆ ร้ายกับคนที่มันทำร้ายลูกก็พอ!!!
    #157
    0
  6. #155 Greentea:) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 21:23
    ตามเลยชอบน้องซึนๆ โตมาอย่าร้ายกะพี่เค้ามากนะลูก
    #155
    0
  7. #153 #ทีมโดเตนล์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 15:39

    -ต้าวโดยองงงงง

    #153
    0
  8. #152 chichaaaaaaaaaaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 15:35
    โอ้ยยยยยย คือเป้นน้วยยยย โดยองตอนถูมือแล้วขอบคุณคือน่ารักมากแน่ๆ ;-;
    #152
    0
  9. #151 lookkaew_11 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 13:51
    เด็กน้อยโดยองคนซึน น่ารักมากอะ
    น้องเติบโตมาแบบไม่มีคนดูแลอบรม อาจจะแข็งกระด้างไปบ้าง แต่ดูแล้วน้องก็ยังเป็นเด็กจิตใจบริสุทธิ์อยู่ เพียงแค่เพราะเจอชะตากรรมที่โหดร้ายเลยปิดตัวเองไว้มาก
    แต่เชื่อว่าพลังบวกและความใจดีของเตนล์จะช่วยทำให้โดยองเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้

    เตนล์ไม่ได้ข้ามมิติมาเป็นตัวประกอบ แต่เตนล์จะเป็นเมียพระเอกต่างหากล่ะ อิอิ
    #151
    0
  10. #149 fuaniiy68 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 11:58
    แงงงงง เพิ่งมาเจอเรื่องนี้ อยากอ่านต่อนะคะ ????
    #149
    0
  11. #148 supine.ty (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 19:36
    แงง เด็กน้อยยย น่ารักมากเลยค่ะ หวังว่าน้องจะได้รับความรักเยอะ
    #148
    0
  12. #146 PiiProud (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 03:49
    ดูแลกันดีดีนะ
    #146
    0
  13. #144 vweezer (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 03:24
    โดยองน่าสงสารมาก แงงงง เตนล์ดูแลเด็กซึนคนนี้ดีๆน้า
    #144
    0
  14. #142 mink_ming35204 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 01:08
    น่ารักรักกกกกกปปกกปปป
    #142
    0
  15. #141 ckwzx (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 11:46
    ฮือ เอ็นดูน้อง อั่ยตัวเร้ก ดูแลน้องดีๆ เลยน้าพี่เตนล์
    #141
    0
  16. #140 อลิซหมวกแดง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 01:56
    ฮื่อออ น้องงงงงงงงงงงงงงง น่ารักมากอ่ะ
    #140
    0
  17. #139 แมวดำ_รอวันตาย_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 05:15
    แง้น่ารักๆๆ
    #139
    0
  18. #138 polypoll (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 04:37
    น้องงงงงงงงง น่าเอ็นดูมากๆๆๆๆ อยากจะฟัดๆๆๆๆๆให้จมเขี้ยวฮืออออ ซึนๆแบบนี้ยิ่งน่ารัก
    #138
    0
  19. #136 แพรว ณิชาภัทร (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 23:54
    น้องงง แงงสู้ๆน้าา
    #136
    0
  20. #135 namiejungrai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 18:06
    พี่เตนล์ดูน้องด้วย
    #135
    0
  21. #134 FUTA HAYATO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 17:41
    เป็นตัวร้ายหรอ น่ารักมาก เด็กซึนโดยอง //สอบมิดเทอมหรอคะ เอาที่สะดวกดีกว่า สู้ๆน้า
    #134
    0
  22. #133 amita28 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 17:41
    แง ทำไมมันเป็นน่ารักจังวะ สู้ๆครับครับผม
    #133
    0
  23. #132 yoursbroccoli (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 14:07
    เตนล์สู้ๆ ดูแลน้องดีๆ แงงงง
    #132
    0
  24. #131 djtmmnr (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 09:16
    โดยอง น่าสงสารแง
    #131
    0
  25. #130 aynanaisgood (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 03:45
    น่ารักมากเลย โดยองแอบซึนนะเนี่ย5555
    #130
    0