[OS/SF] doten :: 1996 ::

ตอนที่ 5 : Truly Madly Deeply 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 746
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    4 ม.ค. 62


Truly Madly Deeply

1




SHORT FICTION 

CAST: DOTEN

TITLE:Truly Madly Deeply

AUTHOR: borntobeyours96

WARNING: THAI AU








            เตนล์คะ เย็นนี้เขมคงไปทานมื้อเย็นกับคุณไม่ได้แล้ว...


ไม่เป็นไรครับ


ชายหนุ่มยิ้มปลอบ เมื่อหญิงสาวผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนทำสีหน้าเศร้าสร้อยที่ต้องผิดนัดกันอีกแล้ว


คุณแม่ท่านไม่สบาย เขมต้องไปดูแลท่าน


เตนล์พยักหน้าเข้าใจ แฟนสาวของเขาเป็นคนรักครอบครัว สำหรับเธอแล้วเรื่องของมารดาสำคัญที่สุด


แต่ถึงอย่างนั้น ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าคุณหญิงแพรนวลนั้นไม่ชอบขี้หน้าเขามาแต่ไหนแต่ไร ถึงขั้นหาทางขัดขวางความรักของเขาอยู่เรื่อย ด้วยความที่เขาเป็นแค่ฟรีแลนซ์ต๊อกต๋อย ริอาจไปรักกับคุณหนูเขมจิรา รุ่งโรจน์กิตติ ลูกสาวคุณหญิงแพรนวล รุ่งโรจน์กิตติ ผู้ดีเก่าเสียได้


แล้วเขาจะทำอย่างไรได้นอกจากทำใจ


งั้นผมไปส่งนะครับ


ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเขมนั่งแท็กซี่กลับเองดีกว่า บ้านเตนล์คนละทางไม่ใช่เหรอคะ


หญิงสาวปฏิเสธตามนิสัยขี้เกรงใจ เขาพยักหน้ารับรู้ก่อนจะนั่งรอแท็กซี่เป็นเพื่อนเธอจนเธอขึ้นแท็กซี่ลับตาไป


 

_____



 

ชายหนุ่มกลับมาถึงบ้านเร็วกว่าที่คิดจนพิมพ์นิภาเองก็แปลกใจ ทั้ง ๆ ที่วันนี้เป็นวันเสาร์ เจ้าตัวมักนัดออกไปทานข้าวนอกบ้านกับหนูเขมเป็นประจำ แต่ไหงเดินคอตกมาเสียอย่างนั้น


เป็นอะไรไปเจ้าเตนล์คนเป็นแม่ถามขึ้นอย่างห่วงใย


เปล่าครับ


หรือเรื่องคุณหญิงแพรนวล?”


เตนล์สบตาคนเป็นแม่อย่างตกใจ แม่รู้?”


มีเรื่องอะไรบ้างของเตนล์ที่แม่ไม่รู้พิมพ์นิภากวักมือเรียกให้ลูกชายมานั่งข้างตนก่อนเอ่ยต่อ ฟังน่ะลูก แม่รู้ว่าเตนล์คงจริงจังกับหนูเขมไม่น้อย ไม่งั้นเตนล์คงเลิกไปตั้งแต่อาทิตย์แรกแล้ว แต่เล็กรู้ใช่มั้ยว่าคุณหญิงแพรนวลน่ะเธอไม่ชอบเรา


ครับ


“เพราะงั้น แม่อยากให้เล็กทำใจ เลิกกันตอนนี้ เจ็บตอนนี้ ดีกว่าคบต่อไปให้ผูกพันจนถอนตัวไม่ขึ้น ถึงตอนนั้นเตนล์นั่นแหละจะเจ็บที่สุด ไม่ใช่เหรอลูก


แต่... แต่ถ้าผมชนะใจคุณหญิงแพรนวลได้..


แม่คิดว่าเตนล์น่าจะรู้นิสัยคุณหญิงแพรนวลดีนะว่าเธอเป็นคนยังไง


ใช่ เตนล์รู้ เตนล์รู้ดี ตลอดสี่เดือนที่คบหาเขมจิรามา คุณหญิงแพรนวลไม่ชอบขี้หน้าเขามากแค่ไหนเขารู้ดี ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าคุณหญิงแพรนวล รุ่งโรจน์กิตติ หยิ่งในยศศักดิ์มากแค่ไหน  ลำพังเขาก็แค่ฟรีแลนซ์ธรรมดา ไม่ได้มียศศักดิ์ใหญ่โตอะไร ตระกูลหรือก็ไม่ได้มีชื่อเสียง ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้เลิศเรอ แต่ไม่ว่าเขาจะทำดีแค่ไหนคุณหญิงแพรนวลก็ไม่มีทางเปิดใจให้เขา


แค่รักอย่างเดียวมันไม่ได้...”


ผม ...ควรทำยังไงดี


ลูกรักเธอมากมั้ย


ผมชอบเขม..ชายหนุ่มตอบเสียงแผ่ว “..แต่


ไม่ได้รักพิมพ์นิภาตอบสิ่งที่อยู่ในใจเตนล์ รีบตัดก่อนความรู้สึกจะถลำลึกไปกว่านี้นะลูก


ชายหนุ่มเงียบ ทั้งที่ในใจตีกันรวนไปหมด  เขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดี ควรเดินหน้าหาทางเอาชนะใจคุณหญิงแพรนวลต่อไปมั้ย หรือจะหยุดแค่นี้...

 


 

_____

 

 



นั่งทำไรวะมืด ๆ


อ้าว พี่จอห์น กลับมาแล้วหรอ


แล้วมึงเห็นว่ากูกลับมาหรือยังล่ะ


เตนล์อยากตบหัวคนพูดสักที แต่ติดที่ว่าตอนนี้ไม่มีอารมณ์ จอห์นนี่ หรือ ที่คนในบ้านชอบเรียกกันว่าจอห์น เป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเตนล์ กำลังทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ เขา ตาคมมองน้องชายข้างตัวอย่างสงสัย


แล้วสรุปมึงเป็นไร


“..เปล่า


อย่ามาตอแหลใส่กู ไอ้เตี้ยจอห์นนี่ด่า บอกมา


ก็...เรื่องเขมเตนล์ถอนหายใจ แม่คุณเขม.. ผมหมายถึงคุณหญิงแพรนวล ท่านเกลียดผมมาก


จอห์นนี่ขมวดคิ้ว ก็พอรู้


ผมกำลังคิดว่า... ควรหยุดดีมั้ยจอห์นนี่ยิ่งคิ้วขมวดมากกว่าเดิมจนเตนล์ต้องจะรีบอธิบายต่อ เขมเธอรักแม่มาก ถ้าสุดท้ายแล้วต้องเลือกระหว่างคุณหญิงท่านกับผม ผมว่าเขมคงเลือกแม่


แล้วทำไมต้องเลือกวะ 


ก็คุณหญิงท่านไม่ชอบผม


แล้วยังไง


โอ้ยยย! พี่จอห์นอย่ากวนตีนดิวะ 


ชายหนุ่มหน้างอ เขาอยากลุกขึ้นเอาตีนถีบพี่มันตอนนี้แต่ก็ทำไมได้


ก็ถ้ามึงรักเขา มึงจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เขามาจอห์นนี่พูดเสียงเรียบนิ่งก่อนสบตาน้องชาย ไม่ใช่ว่ามึงกำลังหาข้ออ้างเพื่อเลิกกับเขมเหรอ?”


....


กูไม่อยากด่าหรอกนะ แต่มึงเป็นน้องกู ทำไมกูจะไม่รู้สันดานมึง ว่ามึงมันเหี้ย หาทางเลิกกับเขาโดยหาเหตุผลที่ตัวเองไม่ผิดอยู่


เตนล์สะอึก เขาเงียบ เถียงไม่ออก เพราะทุกอย่างที่จอห์นนี่พูดมา มันเป็นสิ่งที่เขาเก็บมันไว้ลึกสุดใจแล้วหลอกตัวเองว่าเขาแค่ท้อ เหนื่อยที่ต้องหาทางให้คุณหญิงแพรนวลยอมรับ ทั้งที่ความจริงเขาไม่เคยรักเขมจิราเลย... เขาแค่หาเหตุผลทุกอย่างเพื่อมาบอกเลิกเธอโดยที่เขาไม่ต้องรู้สึกผิด


ผม...


กับคนที่ผ่านมา มึงไม่ต้องมานั่งหาเหตุผลแบบนี้ ครั้งนี้มันเป็นเพราะอะไรวะ


เขมเป็นคนดีเตนล์ตอบเสียงแผ่วพลางมองไปยังข้างหน้า ผมไม่เคยเจอผู้หญิงแบบเขม เธอไม่สนว่าผมจะเป็นใครมาจากไหน ทั้ง ๆ ที่มีผู้ชายที่ดีกว่าผมตั้งมากตั้งมาย ตอนแรกที่ผมรู้จักเธอ ผมคิดว่าผู้หญิงคนนี้แหละที่ผมจะจริงจังด้วย


“....”                                 


ผมคิดว่าสักวันผมคงรักเธอได้ไม่ยาก ผมพยายามแล้ว พยายามจะรักเธอแล้ว แต่...ไม่ได้


“…..”


ตลอดสี่เดือนที่คบกัน มันมีความสุข ผมสบายใจ แต่...ไม่รู้สิ ทั้ง ๆ ที่เขมดีขนาดนั้น ผมเสียอีก ที่โคตรเหี้ย ทั้งที่เขมรักผมมากขนาดนั้น แต่ผมกลับ...”


“....”


“พี่จอห์นรู้มั้ย... อาทิตย์ก่อน  ผมเครียดมาก วันนั้น.. วันที่ผมไม่กลับบ้าน..” เตนล์เงียบไปชั่วอึดใจก่อนพูดต่อ “ผมไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นมา..”


“....” จอห์นนี่พูดไม่ออก ได้แต่เงียบ ทั้งที่ใจจริงเขาอยากจะต่อยหน้ามันด้วยซ้ำ เขา พ่อและแม่ไม่เคยสอนให้มันทำนิสัยแบบนี้ ถึงก่อนหน้านั้นมันจะควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าก็เถอะ แต่มันก็คบที่ละคน ไม่เคยคบซ้อน ส่วนมากไม่เกินอาทิตย์เดียวก็เลิกรากันไป ทั้งบ้านถึงได้แปลกใจไงที่มันกับผู้หญิงที่ชื่อเขมจิรานั่นคบกับนานถึงสี่เดือน แล้วทำไมมัน...


ผมถึงได้รู้ว่า..ถ้าผมรักเธอมากพอ ผมจะไม่ทำแบบนั้น”


ก็คิดได้นี่ กูจะไม่ด่ามึงเพิ่มเพราะมึงก็โตแล้วและน่าจะรู้ตัวดี” จอห์นนี่มองลึกเข้าไปในตาของน้องชาย “แต่กูขอสอนมึงล่ะกัน ว่าอย่าเอาคำว่าไม่ได้รักไปทำร้ายคนที่รักมึง มันไม่ใช่ข้ออ้างของการทำผิด ขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่กูจะสอนมึงแบบนี้”


“.....”


“ไปสารภาพกับเขา ขอโทษเขาซะ แล้วปล่อยให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่ามึง”


 

 

คืนนั้นเตนล์โทรไปนัดแฟนสาวว่ามีเรื่องสำคัญจะบอก เขมจิราตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงดีใจ นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแย่มากขึ้นไปอีก


ตอนนี้เตนล์กำลังนั่งรอเขมจิราที่ร้านกาแฟที่หญิงสาวชอบ ไม่นานเขาก็เห็นเธอเดินเขามา เธอหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาเขา ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นเขาโบกมือให้เป็นเชิงว่าอยู่ทางนี้


“รอนานมั้ยคะ พอดีรถติดนิดหน่อย”


“ผมก็เพิ่งมาครับ”


“เหรอคะ แล้วนี่สั่งอะไรหรือยัง” หญิงสาวหยิบเมนูมาเปิดทันทีเมื่อได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้า “เอาไอซ์ลาเต้เหมือนเดิมมั้ยคะ?”


“วันนี้ผมขอน้ำเปล่าดีกว่า”


หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ก่อนจะเรียกพนักงานมารับเมนูไป


“แล้วไหนเรื่องสำคัญที่จะบอกคะ”


“....” ชายหนุ่มเงียบ ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดยังไงดี


“เตนล์ไม่สบายเหรอ สีหน้าไม่ค่อยดีเลย”


“เปล่าครับ คือว่า...”


“....”


“ผมขอโทษ”


“คะ?” เขมจิรามีสีหน้างุนงง เธอไม่เข้าใจว่าแฟนหนุ่มของเธอกำลังสื่อถึงอะไร


“ผมผิดเอง ผมนอกใจคุณ” หญิงสาวเงียบ เธอมองคนตรงหน้าด้วยแววตาสับสนและต้องการคำอธิบายเพิ่ม จนเตนล์ต้องหลบตา ไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าต่อ “ผมไปนอนกับคนอื่นทั้ง ๆ ที่คบกับคุณ”


“.....”


“เพราะงั้นเรา... เลิกกันเถอะ”


ความเงียบเข้าเกาะกุมทันทีที่จบประโยคนั้น เขาแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย เขมจิราไม่ได้ตอบกลับอะไรมา เขากำลังหวังให้หญิงสาวลุกขึ้นด่าว่า หรือจะตบเขา สาดน้ำใส่เขาเหมือนในละครก็ได้ ไม่ใช่เงียบแบบนี้...


กระทั่งเวลาล่วงเลยไปเกือบห้านาที เตนล์ตัดสินใจเงยหน้าสบตากับผู้หญิงตรงหน้า


เตนล์ชะงัก เขมจิรากำลังมองเขาอยู่เช่นกัน แต่บัดนี้ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มกลับเศร้าลงถนัดตา ดวงตาสวยนั้นมีหยาดน้ำเอ่อล้นไปหมดจนใจเขากระตุก


“เขม...”


หญิงสาวฝืนยิ้ม “ล้อเล่นแบบนี้ไม่เห็นตลกเลย”


“ผม...ขอโทษ”


“คราวหลังไม่เล่นแบบนี้แล้วนะคะ”


“เขม.. ผม”


“เขมนี่นะ ดันเชื่อมุขตลกของเตนล์ซะได้ ร้องไห้เฉยเลย ฮ่าๆๆ”


“....”


“เสร็จจากนี่แล้วไปดูหนังกันต่อมั้ยคะ”


“เขม.. คือว่า” เตนล์พยายามอธิบายว่าเขาไม่ได้ล้อเล่นหรือเล่นตลกอะไรทั้งนั้น แต่คนตรงหน้าไม่ฟังเขาเลย


“มีเรื่องนึงเขมอยากดูมาก เพิ่งเข้าวันนี้ด้วยนะคะ”


“เราเลิกกันเถอะ”


ได้ผล หญิงสาวชะงัก แววตาของเธอสั่นระริก แต่ก็ยังพูดต่อ “ก็บอกแล้วว่ามุขนี้ไม่ตลกไงคะ”


“ผมไม่ได้ตลก เราเลิกกันเถอะนะ”


หญิงสาวเม้มปากแน่น “ผู้หญิงคนนั้นเขาดีกว่าเขมเหรอคะ เตนล์ถึงได้—“


ไม่เลย เขมเป็นผู้หญิงที่ดีมาก แต่ผมมันเหี้ยเอง เพราะงั้นอย่ามาทนคนแบบผมเลย”


“แต่เขมรักเตนล์ เขมให้อภัยได้นะ นี่ความผิดครั้ง—“


พอเถอะเขม ผมไม่ได้รักคุณ


จบแล้ว หญิงสาวร้องไห้โฮออกมาโดยไม่อายใครหน้าไหนทั้งนั้น ทั้ง ๆ ที่เธอพร้อมจะให้อภัย ขอแค่เธอกับเตนล์ไม่เลิกกัน แต่เขากลับพูดออกมาว่าไม่ได้รักกันโดยไม่รู้สึกอะไรได้อย่างไร


“ที่ผ่านมาก็ด้วยเหรอ”


เตนล์ไม่ตอบ เขาลุกขึ้นไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าหญิงสาวแล้วสวมกอดเธอ ก่อนจะลูบแผ่นหลังสั่นไหวนั่นเบา ๆ แล้วเอ่ย “ที่ผ่านมาผมมีความสุขมาก ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งคุณผ่านเข้ามา แม้ตอนนี้เราเลิกกัน แต่ผมจะไม่ลืมทุกเรื่องราวของเรา”


“....”


“อย่าร้องไห้เพราะคนอย่างผมอีกเลยนะ”


 

 


____

 

 

 


นี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วที่ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเธอเลิกกับผู้ชายคนนั้น แต่เหตุฉะไหนเขมจิราถึงยังซึมไม่หาย นี่ก็ผอมลงมากจนเธอแทบลมจับ เรื่องข้าวปลาถ้าคุณหญิงแพรนวลไม่บีบน้ำตาบังคับเห็นทีว่าจะไม่รับประทาน อย่างนี้จะให้คนเป็นแม่นิ่งนอนใจได้อย่างไร!


“ก็นะ ป้าเห็นว่าโดยองเป็นเหมือนพี่ชายแท้ ๆ ของยัยเขม ตอนนี้น้องซึมจนป้าก็ท้อ ไม่รู้จะทำยังไง เลยมาปรึกษาโดยองนี่แหละจ้ะ” คุณหญิงพูดอย่างกังวลใจ


เธอมาถึงบ้านตระกูลคิม ตระกูลที่ร่ำรวยเพราะส่งออกรถยนต์นำเข้า เพื่อมาขอคำปรึกษากับลูกชายคนโต คิมโดยอง ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาเรียกได้ว่าพิมพ์นิยมของคนสมัยนี้


“ไว้พรุ่งนี้ผมแวะไปหาช่วยบ่ายละกันครับ”


โดยองตอบกลับด้วยภาษาไทยชัดถ้อยชัดคำจนคนฟังอดชื่นชมไม่ได้ ทั้งที่ตัวเองเป็นเกาหลีแท้ ๆ ว่าด้วยพ่อคนเกาหลี แม่ก็คนเกาหลี แต่น่าสงสารที่ต้องเสียแม่ไปตั้งแต่ห้าขวบ จนคุณคิมจงอิน คนพ่อย้ายมาลงทุนธุรกิจที่ไทย โดยองจึงย้ายตามมาด้วย ถัดมาจากนั้นสองปีคุณคิมจงอินก็ได้พบรักและแต่งงานใหม่กับสาวไทย คุณหญิงศุทธินี จิตติกมล ซึ่งเป็นเพื่อนรักของคุณหญิงแพรนวลนั่นเอง แถมยังให้กำเนิดลูกสาวน่ารัก ๆ อีกหนึ่งคน คิมนาริน


“ยังไงก็แวะไปอยู่เป็นเพื่อนน้องหน่อยนะลูก”


“ครับ”



 

และไม่นานเกินรอ วันถัดมาคิมโดยองก็มานั่งอยู่ในบ้านของคุณหญิงแพรนวลตามที่เคยสัญญากันไว้


“ตั้งแต่เช้าน้องยังไม่ยอมลงมาเลย ป้าเรียกให้มากินข้าวก็เอาแต่บอกว่าไม่หิว” คุณหญิงแพรนวลได้แต่บอกอย่างอ่อนใจ เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงลูกสาวถึงจะดีขึ้น


ถึงทีแรกเธอจะแอบดีใจที่เขมจิรามาบอกกับเธอว่าเลิกคบกับแฟนหนุ่มแล้ว แต่พอมาเห็นอาการลูกสาวตัวเองอย่างนี้เธอกลับเริ่มสับสน แต่ถึงยังไงเธอก็ไม่อยากให้ลูกสาวสุดที่รักไปคบกับคนไม่มีหัวนอนปลายเท้านั่นอยู่ดี


“งั้นผมขออณุญาตขึ้นไปหาน้องข้างบนนะครับ”


“เชิญเลยจ้ะ”


เมื่อได้รับคำอนุญาตแล้ว ชายหนุ่มก็เดินขึ้นบันไดไปหาคนที่เห็นกันมาแต่เล็กทันที


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“เขมไม่หิวค่ะแม่”


“นี่พี่เอง คิมโดยอง”


ชายหนุ่มรีบแก้ความเข้าใจผิดให้หญิงสาวทันที รอไม่นานประตูห้องก็เปิดออก


“พี่โดยองเหรอคะ”


หญิงสาวตรงหน้าเปลี่ยนไปมาก แทบจำไม่ได้เลยว่านี่คือเขมจิราที่โดยองรู้จัก ใบหน้าซีดเซียว ขอบตาคล้ำเพราะนอนน้อย ตาปูนโตแดงเพราะผ่านการร้องไห้มา ไหนจะรูปร่างที่ผอมลงจนเขาเองยังตกใจ


“ทำไมถึงเป็นแบบนี้” โดยองถามขณะที่เดินตามหญิงสาวเข้าไปในห้อง


เขมจิราเลือกที่จะเงียบ ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอใช้เวลาทบทวนตัวเองอยู่หลายครั้ง ว่าทำไม เพราะอะไรเขาถึงทำแบบนี้ ถึงผู้ชายคนนั้นจะบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ดี อยู่ด้วยแล้วมีความสุข แต่ทำไมเขาถึงไม่รักเธอเหมือนที่เธอรักเขากันนะ


“ทำไม... ทั้งๆที่รักเขามากขนาดนั้นแท้ ๆ” เป็นอีกครั้งที่น้ำตาร่วงหลน มันนับไม่ถ้วนตั้งแต่วันนั้น เขาบอกเธอว่าอย่าร้องไห้เพราะเขาอีก แต่เธอทำไม่ได้ เธอเสียใจ เสียใจมากเกินไป


“อย่าถามหาเหตุผลสำหรับความรักเลย บทจะรักก็รักได้ง่าย ๆ แต่บทจะเลิกรักก็เลิกรักได้ง่าย ๆเช่นกัน” โดยองเดินเข้ามาลูบหัวหญิงสาวอย่างแผ่วเบาก่อนจะโอบกอดเธอไว้ “ต่อให้วันนี้เขาไม่รักเรา ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครรักเรานี่”


“.....”


“ป้าแพรรักเขมมากนะ”


เขมจิราสะอื้นจนตัวสั่น ถูกอย่างที่คิมโดยองว่า เธอลืมความรู้สึกของผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง คนที่เป็นแม่แท้ ๆ ของเธอ


ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าคนเป็นแม่นั้นเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน แต่เธอเองที่ทำเป็นมองไม่เห็น ละเลือกที่จะประชดชีวิตรักโดยการทำร้ายตัวเอง เธอแค่หวังว่า เรื่องในวันนั้นมันอาจจะเป็นแค่ฝันร้าย ที่พอเธอลืมตาตื่นเขาจะมาอยู่ข้างเธออีกครั้ง


“ฮรึก เขมที่มันลูกอกตัญญูจริง ๆ”


โดยองคลายอ้อมกอดก่อนว่า “ไม่หรอก พี่เชื่อว่าป้าแพรไม่เคยคิดแบบนั้น”


“ขอบคุณนะคะพี่โดยอง”


“ยินดีครับ” โดยองยิ้มรับ “ลงไปทานข้าวกับป้าแพรสักหน่อยนะ”


หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะเดินออกไป โดยองมองตามแผ่นหลังนั่นไปแล้วได้แต่คิด


ว่าใครกันนะ ที่ทำให้ผู้หญิงร่าเริงอย่างเขมจิราเศร้าโศกถึงเพียงนี้



 

 

 

สองวันต่อมาเขมจิราได้นัดคิมโดยองไปทานข้าวเพื่อเป็นการขอบคุณที่ทำให้เธอตั้งสติได้ ทั้งสองตกลงกันว่าจะไปทานร้านอาหารไทยริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เขมจิราการันตีความอร่อยเอง


พี่โดยองทานกุ้งได้มั้ยคะ”


“ได้ครับ”


“งั้นเอากุ้งแม่น้ำสองที่ ต้มยำกุ้ง ปลาดุกฟู มัสมั่นอย่างละหนึ่งค่ะหญิงสาวหันไปสั่งเมนูกับพนักงานก่อนจะหันมาถามเขา “พี่โดยองเอาอะไรอีกมั้ยคะ”


“ทอดมันกุ้งอีกทีละกันครับ”


“รับเป็นน้ำอะไรดีครับ”


“น้ำเปล่าค่ะ”


จากนั้นพนักงานก็รับเมนูแล้วเดินออกไป เขมจิกาจึงชวนคุยเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัด จริงอยู่ที่เธอและโดยองรู้จักกันมาแต่เด็กเพราะแม่ของทั้งสองสนิทกัน แต่ใช่ว่ารุ่นลูกจะสนิทตามไปด้วยอะไรขนาดนั้น ด้วยความที่เธอเป็นผู้หญิงและเขาเป็นผู้ชายก็คุยกันคนละเรื่องแล้ว คนนึงชอบบาร์บี้ อีกคนชอบซุปเปอร์คาร์ อีกอย่างทั้งสองอายุห่างกัน 5 ปี นั่นยิ่งทำให้คุยกันน้อยมากขึ้นไปอีก พอโตขึ้นก็นับครั้งได้เลย แต่อย่างไรเสียคิมโดยองก็มองหญิงสาวตรงหน้าเหมือนน้องสาวคนนึงอยู่ดี


“แล้วนี่ป้านีกับคุณลุง แล้วก็น้องรินสบายดีมัยคะ”


“ก็ดี แต่ช่วงนี้ยัยรินกำลังวุ่นๆเรื่องสอบเข้ามหาลัยน่ะ อ่านหนังสือจนดึกทุกวัน”


“เหนื่อยแย่เลย แต่เขมว่าความพยายามไม่ทรยศเราหรอกค่ะ”


หญิงสามยิ้ม จากนั้นพวกเขาทั้งสองก็คุยเรื่องจิปาถะไปเรื่อย จนกระทั่งสายตาของเขมจิราเหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน


“เตนล์...”


ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันทีกับชื่อที่หญิงสาวตรงหน้าพึมพำออกมา เขาจำได้ว่าชื่อนี้เป็นชื่อแฟนเก่าของเขมจิรา ชายที่ทำให้คนร่าเริงตรงหน้าเศร้าเป็นอาทิตย์ ๆ


โดยองเอี้ยวตัวมองตามสายตาที่เขมจิรากำลังจ้องอยู่ ก่อนจะสบตาเข้ากับคนที่กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน ผู้ชายคนนั้นคงจะเป็นแฟนเก่าของเขมจิรา ใบหน้าเกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้าน ตากลมโตบวกกับริมฝีปากบางเฉียบนั่นบอกได้เป็นอย่างดีว่าคน ๆ นี้จัดว่าหน้าตาดีเอาเรื่อง ถึงส่วนสูงอาจจะไม่ได้มากถ้าเทียบกับเขา แต่ก็ถือว่ามาตรฐานไทยทั่วไป สรุปก็คือความสูงไม่ได้ทำให้ชายคนนี้ดูดีน้อยลงเลย


นัยน์ตากลมโตของผู้ชายคนนั้นแฝงไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย และอีกอย่างที่เขาไม่เข้าใจ ความเสียใจที่ส่งผ่านแววตาคู่นั้นมันหมายความอะไร





.

.

.

tbc


ชอบก็เม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคับ

                         
  B
  E
  R
  L
  I
  N
  ❀
       
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

189 ความคิดเห็น

  1. #185 bimil1991 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 12:46
    น้องต้องมีเหตุผล
    #185
    0
  2. #179 soofee26 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 10:17
    กอดเตนล์
    #179
    0
  3. #158 Ann Sirikwun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2562 / 04:13
    ●︿●น้องงงง
    #158
    0
  4. #80 ให้ตายยัยกาโว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 05:00
    เตนล์รู้สึกยังไงกันเหรอ ถ้าให้เราเดาที่เตนล์เศร้าคือเตนล์รู้สึกผิดใช่มั้ย รู้สึกผิดที่ทำให้ผู้หญิงดีๆคนหนึ่งต้องเสียใจ หรือจริงๆแล้วเตนล์แค่เสียดาย ที่ปล่อยให้เขาหลุดมือ แล้วเจอเขามากับผู้ชายคนอื่น เราไม่รู้หรอกว่าเตนล์รู้สึกยังไง แต่ถ้าเราเป็นเขม เราจะขอบคุณที่เตนล์บอกเลิก ก่อนที่จะรักจนตัดใจไม่ได้ สำหรับเราแล้ว การนอกใจเป็นเรื่องที่เลวร้ายมาก เราจะไม่ทนกับคนที่นอกใจเรา ต่อให้แค่ครั้งเดียวเราก็ไม่ทน
    #80
    0
  5. #79 yoursbroccoli (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 23:11
    สงสารเขม แง
    #79
    0
  6. #78 polypoll (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 18:00
    เตนล์เจ้าชู้อ่าา
    #78
    0