[OS/SF] KrisYeol :: Honey Candy ::

ตอนที่ 2 : SF ช่องว่าง [1/?]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 ม.ค. 60

 
    ช่องว่าง 1/?
สิ่งที่เธอพูดมาใช่สิ่งที่เธอคิดจริงๆหรือเปล่า



 


         ความจริงที่ครั้งหนึ่งมันเคยเกิดขึ้น และกำลังจะเลือนหายไป ได้ถูกรีสตาร์ทขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

         ..ความจริงที่ว่าคือ ผมชอบอี้ฝาน...



.
.
.



         ประมาณหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ลู่หานย้ายมาเรียนที่นี่ ตอนนี้ผมกำลังนั่งกินข้าวเช้ากับอี้ฝานเหมือนทุกๆวัน จะต่างไปก็ตรงที่มีลู่หานมานั่งกับเราด้วย

         "นี่ อี้ฝานว่าลู่ทำสีผมใหม่ดีมั้ยอะ ลู่เบื่อสีน้ำตาล"เสียงหวานของลู่หานเอ่ยถามอี้ฝานที่นั่งอยู่ข้างๆ

          "ฝานว่าไม่ดีหรอก ทำไปผมก็เสียเปล่าๆ"

          ฝาน..เหรอ

          สรรพนามนั้นเขาเคยใช้กับผมเมื่อตอนเด็ก แต่พอโตขึ้นอี้ฝานก็เลิกใช้โดยให้เหตุผลว่ามันดูมุ้งมิ้งเกินไป

          ผมก็แค่คนที่เห็นแก่ตัว ที่แม้แต่ชื่อเล่นของเขา ผมก็หวง

          "เอางั้นเหรอ ก็ได้ ลู่จะเชื่ออี้ฝานนะ"รอยยิ้มน่ารักๆที่ใครเห็นผมเชื่อว่าต้องยิ้มตามแน่ กำลังยิ้มให้คนที่นั่งข้างที่ยิ้มตามรอยยิ้มนั้นอีกคน "อี้ฝาน ลู่ว่า...."

          เป็นอีกครั้งที่ตัวผมเองได้กลายเป็นอากาศที่พวกเขารู้ว่ามี แต่แล้วไงล่ะ ไม่มีใครสนใจผมสักคน

          "มึง เดี๋ยวกูขึ้นไปก่อน ไอ้จงอินกับไอ้เซฮุนรอแล้วอะ"ผมขัดขึ้นมา อี้ฝานหันมามองผมแล้วตอบกลับแค่ประโยคสั้นๆ

          "อืม"

          นี่ผมกำลังคาดหวังอะไรอยู่ เสียงทุ้มๆตอบมาแค่คำเดียวก็บอกอะไรได้หลายอย่างแล้วล่ะ 

           ผมเดินออกมาพร้อมกับสมองที่เอาแต่คิดเรื่องในอดีต

          "ยอล ถ้าไม่กินข้าวเช้าจะปวดท้องเอานะ"

          "ทำไมยอลไม่สนใจฝานอะ ฝานไม่ชอบให้ยอลไม่สนใจ"

          "ทีหลังไม่ต้องเรียกกูว่าฝานเหมือนตอนเด็กแล้วนะ กูไม่ชอบ"

          อี้ฝาน...ไม่ชอบสินะ ฮ่ะๆ


          ******************************

@ห้องอี้ฝานและชานยอล

         "ชานยอล พรุ่งนี้ไปกินคิมบับข้างนอกกัน"อี้ฝานถามทั้งที่ยังก้มหน้าเล่นเกมในโทรศัพท์อยู่

         "อ่า เอาสิ พรุ่งนี้วันหยุดด้วย"ผมตอบตกลงแบบไม่คิด นานแค่ไหนแล้วนะที่ผมไม่ได้ไปไหนมาไหนกับอี้ฝานสองคนเหมือนเมื่อก่อน 

         อยู่ๆหัวใจมันก็พองโตขึ้นมากับแค่คำชวนทั่วๆไป ดีนะที่อี้ฝานไม่ได้หันมามองผม ไม่งั้นเขาต้องคิดว่าผมเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆที่เอาแต่ยิ้มคนเดียวแบบนี้

        ผมทิ้งตัวลงนอนข้างๆอี้ฝาน มองหน้าหล่อๆนั่นเล่นเกมในโทรศัพท์อย่างตั้งใจแล้วก็ได้แต่ยิ้ม

        และเจ้าตัวคงจะรู้ว่ากำลังถูกจ้องอยู่เลยหันมามองผม

        "เป็นไรของมึง มองกูแล้วยิ้มเนี่ย"

        "ดีใจ"ผมตอบสั้นๆแล้วก็ยังยิ้มอยู่อย่างนั้น อี้ฝานมองผมอย่างเอือมๆ แล้วก็ยื้นมือข้างซ้ายมาพลักหัวผมเบาๆ 

        "หนักแล้วนะมึงอะ ไปหาหมอมั้ย ฮ่าๆๆ"อี้ฝานว่าพลางหัวเราะ 

        ผมไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ยิ้มให้อี้ฝาน เด็กติดเกมได้แต่สายหน้าอย่างระอาก่อนจะก้มหน้าลงไปเล่นเกมในโทรศัพท์ต่อ

        อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจัง :)


.
.
.



        ถ้าย้อนกลับไปผมจะปฏิเสธอี้ฝานซะ 

        ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในร้านคิมบับร้านโปรด ที่จริงวันนี้ควรจะมีแค่ผมกับอี้ฝานสิ ทำไมลู่หานถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ แต่ผมก็ข้องใจได้ไม่นาน เมื่อผู้ชายร่างสูงข้างๆไขข้อข้องใจให้

        "กูลืมบอกมึงเลยว่าลู่หานจะมา พอดีลู่หานอยู่บ้านคนเดียว กูเลยชวนมาด้วย"

        "หวัดดี ชานยอล"คนตัวเล็กเอ่ยทักทายและยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

        "หวัดดี เชิญตามสบายเลยนะ"

        แล้วผมมีสิทธิเลือกอะไรได้มั้ยล่ะ 

        คิดมากไปก็มีแต่เสียสุขภาพจิต ผมเลยสั่งคิมบับชุดใหญ่ไปหนึ่งชุดมากินด้วยกัน พออาหารมาถึงพวกเราสามคนนั่งกินกันไป คุยกันไป รอบนี้อี้ฝานกับลู่หานไม่ใจร้ายกับผมมากนักเพราะยังชวนผมคุยนู้นนี่บ้าง ก็ยังดีกว่าโดนเมินนั่นแหละ

        "กินเสร็จแล้วฝานไปเดินซื้อของกับลู่นะ"ลู่หานถามเพื่อนตัวสูงที่นั่งข้างๆ แล้วหันมาชวนผม"ชานยอลก็ไปด้วยกันนะ"

        คิดว่าผมปฎิเสธมั้ยล่ะ

        "ไปดิ ลู่ไป ฝานก็ไป มึงด้วยชานยอล"

        ผมมีสิทธิเลือกด้วยหรอ

        หลังจากที่อิ่มกันแล้ว เราสามคนก็มาเดินเล่นย่านช้อปปิ้งชื่อดัง ที่เป็นถนนซอยเล็กๆ มีร้านค้าตามข้างทางมากมายให้เลือกซื้อ

        เราเดินไปกันสามคน ผม อี้ฝาน ลู่หาน

        แต่คงเป็นเพราะถนนมันเล็ก บวกกับคนที่มาเดินกันเยอะ ทำให้ผมต้องเดินตามหลังพวกเขาสองคน ความรู้สึกเดิมๆเริ่มกลับมาแล้ว ความรู้สึกที่ผมไม่มีตัวตนมันกลับมาอีกแล้ว

        มันน่าเศร้าที่อี้ฝานเอาแต่หัวเราะพูดคุยกับลู่หานในเรื่องที่ผมไม่เข้าใจและไม่มีวันเข้าไปแทรกได้ ทั้งสองคนเดินไปข้างหน้า ผมเดินตามอยู่ข้างหลัง อี้ฝานไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าผมอยู่ตรงนี้

        น้อยใจเหมือนกัน ที่ต้องเป็นคนที่ถูกลืมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนบางทีผมก็รู้สึกเหนื่อยแล้วล่ะ

        ผมหยุดนิ่ง

        แต่สองคนยังคงเดินไปข้างหน้า

        ถ้าผมหายไปตอนนี้... ถามสิ ว่าอี้ฝานจะรู้หรือเปล่า

        เป็นคำถามที่ไม่ต้องตอบ เพราะคำตอบมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว 1 ชั่วโมงแล้วที่ผมแยกตัวออกมา ไม่มีใครถามหา ไม่มีสายโทรเข้าเพื่อถามว่าอยู่ไหน มีแค่ผมที่นั่งโง่รออยู่อย่างนั่น 

        เหอะ เป็นคนหายไปเอง ยังจะเรียกร้องอะไรอีก 

        ผมพาตัวเองมานั่งที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งที่ไม่ค่อยมีคน นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย พักสมอง พักหัวใจบ้าง 

Rrrrrrrrr

        ผมล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา แค่เห็นชื่อคนโทรมา ใจเจ้ากรรมก็เต้นแรง

        'อี้ฝาน'

        "ชานยอล มึงอยู่ไหน!"ปลายสายถามด้วยเสียงร้อนรน

        อ่า.. ผมขอคิดเข้าข้างตัวเองได้มั้ยว่าอี้ฝานกำลังเป็นห่วงผมอยู่

        "อยู่สวนสาธารณะ x"ผมตอบเสียงแผ่ว

        "รออยู่นั่น ห้ามไปไหน"ว่าจบอี้ฝานก็ตัดสายไป

        ผมได้แต่มองโทรศัพท์ในมืออย่างงงๆ ที่ว่าให้รอเนี่ย จะมาหาหรือไง 

        ไม่นานผมก็เห็นเงาของคนที่คุ้นเคยกำลังตรงมาทางนี้ 

        "หายไปไหนมา! รู้มั้ยว่าคนอื่นเขาเป็นห่วง!"อี้ฝานว่าพลางทำหน้าดุ 

        เป็นห่วงหรอ... ที่ว่าห่วงเนี่ยออกมาจากใจจริงๆหรือเปล่า ผมหายไปตั้งนานเพิ่งจะรู้ตัวหรือไง 

        "ก็แค่ไม่รู้จะอยู่ทำไม"

        อี้ฝานได้ยินอย่างนั้นก็ยิ่งโกรธมากกว่าเดิม แล้วตะคอกใส่ผม"เป็นอะไร! ไม่พอใจอะไรก็บอกมาดิวะ!"

        "ไม่พอใจแล้วมึงเคยสนใจกันด้วยหรือไง! เคยสนใจมั้ยว่ากูก็อยู่ตรงนั้น อ่อ คงไม่สินะ ก็มึงสนใจแต่ลู่หานนี่"ได้แต่ตัดพ้อน้อยใจคนตรงหน้า ทั้งที่ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว 

        "เกี่ยวอะไรกับลู่หาน มึงอย่างี่เง่าดิวะ"ที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้คืองี่เง่าหรอ ผมก็ออกมาเพื่อให้อยู่กันสองคนแล้วไง ทำไมต้องมาหาเรื่องทะเลาะกันด้วย 

       "เออ! กูงี่เง่าเองแหละ กูทำเหี้ยไรก็ผิด ผิดหมดทุกอย่าง กูไม่ใช่ลู่หานที่ทำอะไรก็ไม่งี่เง่า พอใจยัง!"

       "ทำไมมึงต้องโยงมาหาลู่หานด้วยวะ เป็นเหี้ยไรก็บอกดิ"

       "มีงนั่นแหละเป็นเหี้ยไร มึงไม่รู้ตัวเลยเหรอว่ามึงเปลี่ยนไปอะ มึงเปลี่ยนไปตั้งแต่ลู่หานเข้ามา..ฮึก"มาถึงตรงนี้ความอดทนที่สั่งสมมาก็เริ่มหมดไป น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลออกมา ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาลวกๆ ไม่อยากให้ใครมองว่าผมอ่อนแอ

       "กูว่าเริ่มคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วนะชานยอล"อี้ฝานว่าอย่างหมดแรง

       "คุยยังไงก็ไม่รู้เรื่องหรอก ยิ่งพูดยิ่งมีแต่จะทะเลาะ กูอยากอยู่คนเดียว กูไม่อยากเป็นเพื่อนกับมึงแล้ว กูไม่ไหวแล้วว่ะ"อี้ฝานดูตกใจกับสิ่งที่ผมพูด ส่วนผม ตอนนี้ผมไม่ไหวแล้ว ไม่อยากแบกเรื่องนี้ไหวแล้ว พอแล้ว ไม่เอาแล้ว

       "นี่มึงรู้มั้ยว่าพูดอะไรออกมา"อี้ฝานถามย้ำกับสิ่งที่ผมพูด 

       "กูตัดสินใจแล้ว เราเลิกเป็นเพื่อนกันเถอะ"


------------------------
ฉับบบ จบแค่นี้เลยดีมั้ย ไม่รู้ว่ามีใครอยากอ่านต่อป่าว แต่จบแบบนี้ก็หน่วงๆดีนะ 555555
เราหายไปนานมาก กลับมาแล้วนะคะ ขอบคุณคนที่ยังติดตามอยู่มากๆเลยนะคะ ถ้าชอบก็เม้นท์เป็นกำลังใจให้ด้วยเน้อ ^^

สุดทะทะท้ายยย
TWT:@NOVEMBER_113 <------ทวิตเค้าเอง เมนชั่นมาคุยหรือมาทวงฟิคก็ได้นะคะ เหงามาก 5555 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #27 nnnnnmn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 23:03
    เรายังอยากอ่านอยู่นะคะ เศร้ากว่าเนื้อเรื่องก็วันที่มาอัพนี่แหละค่ะ ฮือออ รีบๆมาต่อนะคะตัว
    #27
    0
  2. #21 หม่าม่าหลี่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 18:06
    ทำไมหน่วงขนาดนี้คะ T T
    #21
    0
  3. #18 minlie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 20:09
    ชานยอลหายไปเลยถ้ามันเจ็บมากก็อย่าทรมานตัวเองเลยอออกมาอยู่ในที่ของตัวเองดีกว่าบางทีอะไรๆมันอาจจะดีขึ้น
    #18
    0
  4. #13 sandara_p (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 02:13
    หน่วง อี้ฝานทำไมทำแบบนั้นละดูสิชานยอลน้อยใจแล้ววววว ชานยอลเลิกคบเป็นเพื่อนไปเลยไปทำตัวสวยๆให้อี้ฝานเสียดายเลยลูก!!!!
    #13
    0
  5. #12 RainbowKrisYeol (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 17:23
    โอ๊ยยยยยยย. เราร้องไห้แล้วอ่ะ สงสารชานยอล พี่คริสแม่งงงงงง. กาก ชานยอลหายไปเลยค่ะ คนกากมันจะได้รู้สึกตัวซะที
    #12
    0
  6. #10 berry kiki (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 12:53
    งื้อออออต่อเถอะนะ
    #10
    0
  7. #9 yeollykiss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 09:41
    งื้ออออ กลับมาต่อด้วยน้าาาา
    #9
    0
  8. #7 Peace-_-Peach (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 00:16
    ไรต์จะปล่อยให้ค้างแบบนี้ไม่ได้น้าาาาาาาาาาาา สงสารชานยอลนะ
    #7
    0
  9. #5 eaipcy77 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 20:26
    ไรท์อย่าจบแบบเสร้าๆนะเรารับบ่อได้ฮืออออ อพค ก็ไมสนใจน้องเลย
    #5
    0
  10. #4 Mika ichiko (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 19:23
    ต่อเถิดๆ
    #4
    1