[OS/SF] KrisYeol :: Honey Candy ::

ตอนที่ 1 : SF ช่องว่าง [0/?]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    2 ม.ค. 60

ช่องว่าง
0.1



         คุณคิดว่าคนเราจะตกหลุมรักคนๆเดิมซ้ำไปซ้ำมาได้หรือเปล่า.. ?

         "อี้ฝาน วาดรูปให้หน่อยยย"
         "อี้ฝาน ไปดูหนังกันเถอะ"
         "อี้ฝาน ปวดท้องอะ"

         และสารพัด .. อี้ฝาน ..
         
         อู๋อี้ฝาน หรือ คริสอู๋ ที่ใครๆต่างรู้จัก เขาคือเพื่อนสนิทของผมเอง
       ผมกับอี้ฝานเรารู้จักกันมานาน ไม่มีเรื่องไหนของอี้ฝานที่ผมไม่รู้ 

       ..ถ้าเป็นเรื่องของอี้ฝาน ผมมั่นใจว่าผมตอบได้หมด...

       ..แหงล่ะ ทั้งชีวิตของผมมีเขาเป็นส่วงหนึ่งนี่...

         ครอบครัวเราสองคนค่อนข้างที่จะสนิทกัน เลยทำให้เราสนิทกันไปด้วยนั่นแหละครับ
         พอเข้ามหาลัย มันกับผมก็สอบเข้าที่เดียวกัน คณะเดียวกัน 
         อ่า.. อันที่จริงเป็นเพราะตัวผมเองไม่มีความฝันอะไรเลยต่างหาก เลยเรียนตามอี้ฝานไปซะหมดทุกอย่าง พอสอบติดก็ต้องมาอยู่หอด้วยกันอีก ก็พ่อแม่ผมกับมันตกลงกันว่าไหนๆก็เรียนมหาลัยเดียวกัน คณะเดียวกัน แถมยังเป็นเพื่อนสนิทกันอีก จับพวกผมมาอยู่ด้วยกันซะเลย
         เพราะงั้นผมกับอี้ฝานแถมจะเรียกได้ว่าตัวติดกัน 24 ชั่วโมงเลยก็ว่าได้ 
         ยกเว้นเวลาเข้าห้องน้ำนั่นแหละครับ ฮ่ะๆ

         "นี่ๆ ยอลน่ะคือคนสำคัญของฝานนะรู้ป่าว"

         ..ตอนเด็กอี้ฝานเคยบอกผมไว้อย่างนั้น..
        
         ..ตอนนั้นผมคิดว่าผมคือคนที่สำคัญสำหรับเขามากที่สุด...

*****************************************************

         "ชานยอล นี่ลู่หาน จำได้ป่าว ที่กูเคยเล่าให้มึงฟังบ่อยๆไง"

         "หวัดดีชานยอล เราลู่หานนะ"
     
          ..ลู่หาน..
          
          ขนาดชื่อยังบอกเลยว่าเจ้าตัวต้องเป็นคนน่ารักมากแน่ๆ
          ลู่หานที่อี้ฝานบอกคือคนที่บังเอิญไปรู้จักกันที่จีนช่วงซัมเมอร์ตอนอี้ฝานกลับไปเยี่ยมญาติ
          แล้ววันนี้ลู่หานจะย้ายมาเรียนที่เกาหลี ที่เดียวกับเรา 
          ไม่นานทั้งสองก็เอาแต่พูดกันสนุกสนานอย่างออกรส ตามประสาคนไม่ได้เจอกันนาน มีบ้างที่หันมาถามผม แล้วก็กลับเข้าไปอยู่ในโลกส่วนตัวของเขาสองคนที่ผมไม่สามารถแทรกตัวเข้าไปได้
   
          ..เหมือนจะลืมไปหรือเปล่าว่า.. ผมยังนั่งอยู่ตรงนี้...

          ก้อนเนื้อข้างซ้ายเอาแต่บีบรัดจนแทบอยากร้องไห้ ทรมานจนแทบอยากจะลุกออกไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด
          แต่ผมทำอย่างนั้นได้ซะที่ไหนล่ะ ผมน่ะทำได้แค่ยิ้มเวลาพวกเขาหันมาถามความเห็นผมเท่านั้นแหละ
          ยิ้ม.. ที่ซ่อนความปวดร้าวไว้ข้างใน หากทั้งสองสนใจผมมากกว่านี้ คงจะสังเกตุเห็นน้ำที่ไหลออกมาจากตาผมได้อย่างชัดเจน
          คงมองไม่เห็นหรอก เพราะตอนนี้เหมือนมีกำแพงที่กั้นระหว่างผมกับอี้ฝานและลู่หานไว้

          กำแพง.. ที่แค่คิดจะข้ามก็รู้แล้วว่าผมจะออกมาเป็นยังไง

         ตอนนั้นเองที่ผมเพิ่งรู้ตัว..

         ผมแอบรัก'เพื่อนสนิท'อย่างอี้ฝานเข้าแล้ว

         และผมชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าผมยังเป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาอยู่หรือป่าว...





เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของเราผิดพลาดยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ 

November_113


        
         
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #11 RainbowKrisYeol (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 17:18
    แงงงงงงง. เข้าใจฟีลน้องเลย สงสารรีร
    #11
    0
  2. #6 Karinnn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 21:50
    ชานยอล ไม่เป็นไรนะลูกฮืออชานยอลT_T
    #6
    0
  3. #3 Love Miracle (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 22:35
    เศร้าอ่ะ
    #3
    0
  4. #2 sehunnydose (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 20:31
    โอยยยยย สงสารชานยอลล
    #2
    0
  5. #1 ni_ky (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 20:05
    โห้ยยยย ทำไมพี่ฝานทำงี้อ่าาาาา มาต่อนะ เราจะรออ่านนนนนน
    #1
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(