Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6 : เตรียมตัว (เเก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    6 มี.ค. 60

Overchant ตอนที่ 6

เตรียมตัว

 

หลังกลับจากการเดินเล่นฆ่าเวลาพร้อมกับเก็บข้อมูลไปภายในตัวทำให้ในสมองของเด็กหนุ่มตอนนี้เกิดคำถามที่ว่า ถ้าโลกนี้ผู้หญิงมีพลังมากกว่าผู้ชายเเล้วเผ่าอื่นๆจะเป็นเหมือนกันหรือเปล่า จากคำถามนั้นเด็กหนุ่มจึงตัดสินไปหาคำตอบกับคู่หูตัวน้อยของเขา ทันทีที่กลับมาถึงร้านเเขาก็ตรงดิ่งไปยังชั้นใต้ดินทันที

 

เด็กหนุ่มเดินลงบันไดอย่างรวดเร็วจนใช้เวลาไม่ถึงนาทีในการเดินลงมาจากชั้นบนที่มีความสูงห่างกันอยู่พอสมควรทันทีที่เท้าก้าวถึงพื้นเขาก็ตรงดิ่งไปหาโนมผมขาวที่กำลังทำท่าครุ่นคิดอยู่

 

"นี่ยูกิผมมีเรื่องจะถามหน่อยน่ะ" เพราะเสียงของเด็กหนุ่มที่กล่าวออกมาทำให้ตัวของโนมผมขาวรู้สึกตัวว่าภายในห้องนั้นไม่ได้มีเเค่ตัวของเขาคนเดียวอีกเเล้วโนมผมขาวหันมาหาเด็กหนุ่มพลางจะขยับปากพูดอะไรออกมาเเต่ตัวโนมผมขาวก็เงียบปากลงเพราะคำพูดอีกคำของเด็กหนุ่ม

 

"ผมขอถามอะไรหน่อยสิ"

 

"อะไรอย่างนั้นเหรอครับ"

 

"ผู้หญิงของเผ่าอื่นก็มีพลังมากกว่าผู้ชายเหมือนกันหรือเปล่าเหรอ?"

 

"ครับ?"  โนมผมขาวกล่าวอย่างงงเพราะไม่เข้าใจในคำถามเเต่หลังจากนั้นซักครู่คู่หูของตัวน้อยก็ทำท่าเหมือนกับเข้าใจอะไรบางอย่างเเล้วพูดสิ่งที่คิดไว้ให้เด็กหนุ่มฟัง

 

"อ๋อ หมายถึงเรื่องที่ผู้หญิงเก่งกว่าผู้ชายสินะครับ" เด็กหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้าเป็นคำตอบพร้อมกับฟังสิ่งที่คู่หูของเขาจะพูดต่อ

 

"เปล่าหรอกครับ เรื่องนั้นพระเจ้าได้ให้พรที่จะเพิ่มพลังเวทย์เเละความสามารถด้านร่างกายให้กับผู้หญิงทุกคนเพื่อจะได้เท่าเทียมกับผู้ชาย เเต่.."

 

"เเต่อะไรเหรอ ยูกิ?" เด็กหนุ่มเร่งเร้าให้คู่หูของเขาพูด

 

"ไปมาๆกลายเป็นให้มากเกินไปจนมีพลังมากกว่าผู้ชายซะอย่างนั้นน่ะครับ"

 

"นั่นคือที่มาอย่างงั้นสินะ" เด็กหนุ่มเอามือก่ายหน้าผาก

 

หลังจากรู้ที่มาเเล้วเขาหันไปมองรอบๆตัวของโนมผมขาวก็เห็นดาบเหล็กวางเรียงอยู่ข้างเตาหลอมประมาณสิบเล่ม เขาจึงถามโนมผมขาวที่เป็นผู้รับผิดชอบในการทำไอเทมที่จะเอามาขายในวันพรุ่งนี้

 

"ว่าเเต่ทำเสร็จเเล้วเหรอ? ไวจังเลยนะ" 

 

"ก็ยังไม่เสร็จดีนะครับ เพราะยังเหลือชุดเกราะที่ผมยังไม่ได้ทำ.. อ๊ะ! อย่าเพิ่งไปจับมันสิครับ..!" ระหว่างที่โนมผมขาวกำลังพูดอยู่เด็กหนุ่มก็นึกอยากจะถือมันดูว่าจะหนักซักเเค่ไหนเขาเลยเดินไปทำท่าจะหยิบหนึ่งในดาบทั้งสิบเล่มที่วางเรียบกันมาถือดูเเต่ก็ถูกคู่หูของเขาห้ามพร้อมกับเอามือของเด็กหนุ่มออกห่างจากดาบทั้งสิบเล่ม

 

"โถ่! อย่าเพิ่งไปจับมันก่อนที่ผมจะบอกสิครับ"

 

"ขอโทษครับ.. ว่าเเต่ดาบพวกนั้นเป็นไอเทมระดับไหนเหรอ?"

 

"ไอเทมระดับ 2 ครับ"

 

โนมผมขาวพูดจบก็หยิบดาบหนึ่งในดาบที่วางเรียงกันอยู่มาให้เด็กหนุ่มลองถือดูเด็กหนุ่มยื่นเเขนทั้งสองข้างไปรับดาบที่คู่หูของเขายื่นมาให้สัมผัสเเรกหลังจากที่เขารับดาบมาถือดูตัวของเขาเเทบจะทรุดลงไปกับพื้นเพราะความหนักของมันเลยทีเดียว

 

ซึ่งนั่นทำให้เด็กหนุ่มเกิดรู้สึกสงสัยว่าผู้หญิงตามทางที่เดินผ่านเขาไปมานั้นถือของที่หนักสุดๆเเบบนี้ได้อย่างไรทั้งๆที่เเขนของพวกเธอก็เรียวบางเเบบนั้นเเท้ๆเด็กหนุ่มทิ้งปลายดาบลงไปที่พื้นเเล้วตั้งดาบไว้กับพื้นโดยใช้เเขนเท้าด้านจับของดาบไว้พลางหอบหายใจเล็กน้อย

 

"เป็นยังไงล่ะครับ เชื่อที่ผมพูดหรือยัง" โนมผมขาวยิ้ม

 

"เชื่อเเล้วครับ หนักมากๆเลยด้วย.."

 

"ไอเทมระดับ 2 นี่มีราคาในตลาดถึง 1000g เลยนะครับ"

 

เด็กหนุ่มได้ยินที่คู่หูตัวน้อยพูดก็เริ่มรู้สึกสนใจดาบเล่มนี้เขาเลยลองใช้ทักษะประเมินราคาพื้นฐานดู โดยเงื่อนไขของทักษะในตอนนี้ก็คือต้องไม่เกินระดับ 3 ขึ้นไปทำให้เขาสามารถจะดูราคาจริงของไอเทมชิ้นนี้ได้

 

"1000g จริงๆด้วย ทำไมมันเเพงจังเหรอ? ยูกิทั้งๆที่วัตถุดิบที่เราซื้อมาทั้งหมดมันเเค่ 300g เองนะ?"

 

"ก็เพราะว่ามันสร้างยากยังไงล่ะครับ ยูคิ"

 

"สร้างยาก?" เด็กหนุ่มไม่เข้าใจในสิ่งที่คู่หูของเขาพูดซักเท่าไรโนมผมขาวเห็นท่าทางของเด็กหนุ่มเป็นดังนั้นจึงขอกระดาษกับปากกาขนนกเเล้วก็หมึกที่พวกเขาไปซื้อด้วยกันเมื่อเช้าเขาจึงเปิดช่องเก็บของเเล้วหยิบของที่คู่หูตัวน้อยขอเเล้วยื่นให้

 

โนมผมขาวรับของที่เด็กหนุ่มยื่นให้เเล้วเริ่มเขียนอะไรซักอย่างลงในกระดาษซักพัก โนมผมขาวก็ยื่นกระดาษมาให้เด็กหนุ่มดู ในกระดาษนั้นจะบอกอัตราความสำเร็จในการสร้างไอเทมจำพวกดาบเเละชุดเกราะโดยเเยกเป็นฝั่งๆทางซ้ายจะเป็นระดับของไอเทมส่วนทางขวาจะเป็นอัตราความสำเร็จในการทำเเต่ละครั้ง 

 

เด็กหนุ่มดูระดับของไอเทมเปรียบเทียบกับอัตราความสำเร็จดูเเล้วก็พบว่าถึงจะเป็นดาบระดับ 1 เเต่ก็มีสำเร็จเพียง70% ทำให้เด็กหนุ่มพอจะเข้าใจว่าทำไมถึงมีราคาเเพง

 

"เเต่ว่าของผมไม่ใช่เเบบนั้นนะครับ" โนมผมขาวพูด

 

"หมายความว่ายังไงเหรอ"

 

"หมายถึง อัตราที่ยูคิดูอยู่นั้นเป็นอัตราของช่างตีเหล็กทั่วไป เเต่ของผมเป็นระดับมืออาชีพทำให้อัตราการสำเร็จเพิ่มขึ้นอีก 15% ยังไงล่ะครับ"

 

"งั้นยูกิก็สร้างไม่พลาดเลยงั้นเหรอ?"

 

"คือ.. พลาดไปสองอันครับ.." โนมผมขาวตอบอย่างเขินๆทำให้เด็กหนุ่มอดจะขำไม่ได้ในท่าทางของคู่หูของเขาก่อนที่ทั้งสองจะเเยกย้ายกันไปทำอย่างอื่นต่อโดยเด็กหนุ่มไม่ลืมที่จะเอาดาบทั้งสิบเล่มใส่ช่องเก็บของเเล้วค่อยขึ้นไปนั่งรอเวลาให้ถึงตอนเย็น เพราะไม่มีอะไรให้ทำอีกเเล้วส่วนคู่หูตัวน้อยของเขานั้นบอกว่าจะขอทำต่อจนกว่าวัตถุดิบจะหมดเเล้วค่อยตามไป

 

                    **********************************************************

 

หลังจากที่ทั้งสองเเยกกันเวลาก็ล่วงมาถึงตอนเย็นของวันเเล้วเด็กหนุ่มก็ลุกจากเก้าอี้ลงไปตามคู่หูของเขาที่อยู่ชั้นใต้ดินตามที่โนมผมขาวบอกไว้ เขาค่อยลงบันไดจากชั้นที่สองไปยังชั้นเเรกระหว่างอย่างไม่รีบร้อนนักเเต่ก่อนที่เขาจะลงไปขั้นใต้ดินเด็กหนุ่มนึกอะไรได้บางอย่าง เขาจึงเดินออกไปข้างนอกร้านเเล้วหันมองไปยังหน้าร้านซึ่งได้ขาดบางสิ่งที่สมควรจะมีไป

 

"(อย่างที่คิดเลย ดันลืมคิดชื่อร้านซะได้)" เด็กหนุ่มนึกในใจถือเป็นความสะเพร่าของเขาที่ดันลืมชื่อร้านไปถ้าไม่มีชื่อร้านเเล้วลูกค้าที่มาซื้อของจะบอกต่อไปยังลูกค้าคนอื่นๆยังไงล่ะเด็กหนุ่มเดินกลับเข้าไปในร้านเเล้วลงไปตามคู่หูตัวน้อยที่อยู่ชั้นใต้ดินโดยกะว่าจะขอให้โนมผมขาวช่วยกันคิดชื่อร้าน

 

"นี่ยูกิได้เวลาเเล้ว" เด็กหนุ่มเรียกชื่อคู่หูของเขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับการสร้างชุดเกราะ

 

"อา เสร็จพอดีเลยครับยูคิ"

 

"งั้นขึ้นไปชั้นบนกันเถอะ"

 

ทั้งสองเดินขึ้นบันไดไปชั้นที่สองด้วยกันพอมาถึงชั้นที่สองเด็กหนุ่มก็หยิบวัตถุดิบที่คู่หูของเขาบอกออกมาจากช่องเก็บของเเล้วยืนให้คู่หูของเขาไป โนมผมขาวรับวัตถุดิบเเล้วตรงดิ่งไปยังครัวอันเป็นพื้นที่ส่วนตัวของคู่หูตัวน้อยหลังจากใช้เวลาทำอาหารซักพักนึงอาหารเย็นก็ถูกนำมาว่าที่โต๊ะเเล้วทั้งสองก็จัดการทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อทานเสร็จเเล้วทั้งสองก็เอาจานชานไปล้างเเล้วกลับมานั่งคุยถึงเรื่องชื่อร้านที่ยังไม่มีกัน

 

"จะเอาชื่ออะไรดีล่ะครับยูคิช่วยคิดหน่อยสิครับ" โนมผมขาวพูด

 

"เอาเป็นชื่อ โอเวอร์ชาน ความหมายก็คือมากกว่าหนึ่งหรือก็คือพวกเราสองคนดีมั้ย?"

 

"เป็นชื่อที่ดีมากเลยล่ะครับ" โนมผมขาวพูด

 

"งั้นเอาเป็นชื่อนี้นะ เอาล่ะนอนได้เเล้วจะได้เก็บเเรงไว้ขายของในวันพรุ่งนี้"

 

"ครับ" 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #99 Armkung285 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 17:34
    ขนเริ่มลุกแหะ
    #99
    0
  2. #73 คุณลุงกล้ามโต (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 15:38
    ตูว่าอนาคตมีอัดถั่วดำราดน้ำกะทิแน่ๆ
    #73
    0
  3. #59 Mako (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:08
    แมะถ้าจะว่างขนาดนั้นไม่หาปลูกผักปลูกหญ้าล่ะจ๊ะยูคิเอ้ยยยย ทิ้งเวลาโดยเปล่าประโยชน์
    #59
    0
  4. #23 BomRilla (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 22:22
    อ่านรวดเดียวเลย สั้นมากแต่ก็สนุกดี
    #23
    0
  5. #22 บีเลตต้า นุ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 11:02
    ชอบๆๆเรื่องนี้ มากต่อเร็วๆนะครับ
    #22
    0
  6. #21 Thanutporn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 00:09
    ขอบคุณมากไรท์ที่มาต่อให้
    #21
    0
  7. #20 Kaitou Sakura (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 18:29
    เรื่องนี้ วายสินะคะ เพราะพระเอกเลือกผู้ชายมาซะด้วยแถมมีเงื่อนไขจะเพิ่มห้องตามผู้หญิงแต่พระเอกเป็นชายเหนือชาย จึงมีแต่ยูกิสินะ เอาจริงๆ โนมเนี่ยน่าจะเลือกเพศผู้ช่วยได้แต่ไรท์เอาผู้ชาย เพราะงั้นเรื่องนี้เราขอฟันธงแนวแฟนตาซี-Yaoiแน่นอน
    #20
    2
    • #20-1 NovaBlaze(จากตอนที่ 6)
      19 ตุลาคม 2559 / 19:06
      ไม่ครับ ไม่วายจริงๆ T T
      #20-1
    • #20-2 NovaBlaze(จากตอนที่ 6)
      19 ตุลาคม 2559 / 19:10
      พระเอกไม่ได้เลือกเพศครับ มันสุ่มให้
      #20-2
  8. #19 farenhigh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 18:28
    นี่คือที่มาของชื่อเรื่องสินะ overchant

    ขอบคุณครับ สนุกมาก รอตอนต่อไป
    #19
    0
  9. #18 cattycall (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 18:25
    ขอบคุณมาก
    #18
    0