Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 39 : ตอนที่ 36 : วันจ่ายหนี้ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    4 พ.ค. 61

Overchant ตอนที่ 36

วันจ่ายหนี้ 7


               "มืดจัง...." หญิงสาวพูดออกมา

               หลังจากที่เธอวิ่งตามอาเซียที่จู่ๆก็พรวดพราดเข้ามาในถ้ำนี้ เเต่พอเธอเข้ามาถึงก็ไม่เห็นวี่เเววของเด็กสาวเลยเเม้น้อยมีเเต่เพียงความมืดที่ปกคลุมอยู่ทั่วทุกบริเวณนี้เท่านั้น

               "....ช่วยไม่ได้ ก็ไม่อยากจะใช้มันซักเท่าไหร่ เเต่ก็คงไม่ได้สินะ" หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะดึงดาบหนึ่งในสองเล่มที่เหน็บอยู่บริเวณเอวทั้งสองข้างของเธอออกมาทันทีที่ดึงดาบเล่มนั้นออกมาจากฝักก็พลันเกิดเเสงสีทองอร่ามสาดส่องไปทั่วทุกสารทิศทำให้ความมืดที่ปกคลุมภายในถ้ำหายไปเเทบจะทันทีเผยให้เห็นกำเเพงของเขาวงกตขนาดมหึมาที่สูงเสียจนไม่อาจมองเห็นด้านนอกได้เลย


               (เขา...วง....กต....?!) หญิงสาวเเทบจะเอามือก่ายหน้าผาก เพราะมันจะทำให้เธอตามหาเด็กหนุ่มผู้เเสนจะโชคร้ายเเละเด็กสาวเเวมไพร์ที่วิ่งเข้ามาก่อนเธอ ยากยิ่งขึ้นไปอีก

               (เอาเถอะ ยังไงก็ลองไปตามทางก่อนละกัน.... ว่าเเต่ ถ้าเกิดเจอทางเเยกจะทำยังไงดีนะเเถมยังจะพลัดหลงก็อาเซียจังอีก เเย่สุดๆเลย) 


               ระหว่างที่หญิงสาวกำลังคิดไปพลางเดินไปอยู่นั้นก็มาถึงทางเเยกเเรกจนได้ ทางดังกล่าวนั้นถูกเเยกออกมาเป็นสามทางเเละดูเหมือนว่ามันจะไม่มีเเม้เเต่ป้ายซักป้ายด้วยซ้ำ ขณะที่เธอกำลังลังเลอยู่ว่าขะไปทางซ้ายดีหรือว่าจะเป็นทางขวาดีหรือจะตรงไปทางตรงกลางเลยดี เเต่ดูเหมือนว่าจะมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอไม่ต้องตัดสินใจอย่างลำบากอะไรมากนัก เพราะเธอสังเกตเห็นคราบสีดำๆอะไรก็ไม่รู้ที่พื้นของทางตรงกลาง หญิงสาวเดินไปที่บริเวณที่มีคราบสีดำอยู่ เธอเอามือไปจับมันดูว่าคืออะไร 

               พอสังเกตดูเเล้วมันช่างเหมือนกับของเหลวอะไรซักอย่างที่เเข็งตัวไปเเล้วเเถมยังต่อกันเป็นทางยาวเข้าไปข้างในอีก หญิงสาวจึงใช้มือขูดๆเเล้วลองเอาขึ้นมาดมดูก็พบว่ามันช่างเป็นกลิ่นที่เธอช่างคุณเคยเสียเหลือเกินเเละเป็นสิ่งที่เธอเคยอาบมันพร้อมกับชุดเกราะเพื่อให้ได้มาซึ่งดาบสีทองที่สลักลวดลายอันสวยงามที่อยู่ในมือขวาของเธอ มันน่าคิดถึงเสียจนเธอเผลอไปรำลึกถึงเรื่องสมัยก่อนที่เธอจะกลายผู้กล้าอย่างเช่นในปัจจุบันนี้ 


               (อะ! ไม่ได้สิๆ ดันเผลอไปนึกถึงเรื่องสมัยซะได้) หญิงสาวหลับตาก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่เเล้วค่อยปล่อยมันออกมาเบาๆเพื่อปรับอารมณ์ให้กลับมาปกติก่อนที่เธอจะลุกขึ้นเเล้ววิ่งไปตามทางที่คราบสีดำลากผ่านไป

               (เเย่ล่ะสิถ้าไม่รีบล่ะก็เเย่เเน่ๆ) สาเหตุที่เธอต้องรีบขนาดนี้ก็เป็นเพราะว่าสิ่งที่เธอดมไปเมื่อกี้ก็คือเลือดน่ะสิ เเล้วทำไมหญิงสาวถึงรู้ได้น่ะหรอ? ก็เพราะว่าเธอได้กลิ่นเหล็กมาจากสิ่งนั้นน่ะสิ ตามปกติเเล้วในเลือดจะมีสิ่งที่เรียกว่าธาตุเหล็กอยู่ เเล้วสิ่งนั้นก็จะส่งกลิ่นที่เป็นกลิ่นเฉพาะออกมา เเถมถ้าเลือดมนุษย์ที่เเห้งเเล้วนั้นก็จะกลายเป็นสีดำทำให้เป็นเหมือนกับคราบที่เห็น เเละอีกสาเหตุที่ทำให้หญิงสาวต้องรีบก็คือปริมาณของเลือดที่ออกมานั้นมันไม่ใช่น้อยๆเลยด้วยเเละจากที่กะไว้คร่าวๆเเล้วเขาวงกตที่เธออยู่ตอนนี้น่าจะใหญ่มากๆยิ่งใหญ่ก็ยิ่งไกลเท่ากับว่าจะยิ่งเสียเลือดมากถ้าเกิดไปไม่ทันเวลา โอกาศรอดชีวิตก็ยิ่งน้อยด้วย.....


*

*

*

*

*


               หลังจากที่วิ่งมาซักพักในที่สุดหญิงสาวก็มาพบกับทางเเยกที่สองเเต่ว่าพอมาถึงเธอก็ถึงกับตกตะลึงกับภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ซากศพของมอนสเตอร์ที่เละเป็นชิ้นๆไม่ว่าจะหัว,ลำตัว,เเขนหรือขา ต่างก็กระจัดกระจายไปทั่วพื้นที่พร้อมกับเลือดสีทองที่สาดกระเซนไปทั่วพื้นรวมถึงผนังกำเเพงรอบๆด้วยราวกับว่าเป็นโศกอนาตกรรมก็ไม่ผิดนัก


               (......... จริงสิ! ไม่ได้ๆจะมาตะลึงกับของพวกนี้ไม่ได้ ต้องหาร่องรอยก่อน!) หญิงสาวโยนความตะใจทิ้งไปก่อนจะพยายามเดินหาร่องรอยที่เหลืออยู่ โชคดีที่ความเลือดของเด็กหนุ่มไม่ได้ถูกกองเลือดของมอนสเตอร์ทับไปทั้งหมดเพราะคราบเลือดของเด็กหนุ่มนั้นไปปรากฏอยู่ที่ทางเเยกด้านซ้ายถึงเเม้ว่าจะมีส่วนใหญ่ที่ถูกกลบไปเเต่ก็ยังสามารถตามไปได้อยู่ เเต่ก็มีอยู่อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้เธอสงสัยว่าโศกอนาตกรรมนี้ใครกันเเน่ที่เป็นคนทำเพราะในระหว่างที่เธอก็ยังหาร่องรอยอยู่นั้นพอเธอไปเหยียบบริเวณที่มีกองเลือดอยู่รองเท้าของเธอก็เปื้อนสีทองของเลือดทำให้เเสดงว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เอง 

               (ใครเป็นคนทำกันนะ....? เเต่จะเป็นใครก็ช่างตอนนี้ต้องรีบไปก่อน!) 


*

*

*

*

*


               หลังจากผ่านทางเเยกไปทั้งหมดสิบจุดซึ่งทุกๆครั้งที่เจอก็ล้วนเเล้วเเต่เหมือนกันทั้งนั้นทั้งซากศพมอนสเตอร์ที่กระจัดกระจายเลือดที่สาดกระเซนทั่วทุกบริเวณ เเละคราบสีดำที่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่คอยนำทางหญิงสาว ทุกๆครั้งที่เจอทำให้เธอจะเริ่มคิดว่าคนที่ทำเรื่องนี้น่าจะเป็นคนๆเดียวกันเเละอาจจะเป็นคนใกล้ๆตัวของทั้งเธอเเละเด็กหนุ่มก็ได้ หรือก็คือ.... 

               (อาเซียจังงั้นหรอ? เเต่ก็อาจจะเป็นไปได้ก็ได้ เพราะเธอเป็นเเวมไพร์นี่นะ เเต่ทำไมเธอถึงทำขนาดนี้ล่ะ?)

               ระหว่างที่หญิงสาวกำลังเดินไปคิดไปอยู่นั้น เธอก็เดินมาถึงทางออกของเขาวงกตพร้อมกันร่างของอะไรก็ไม่รู้ที่กำลังยืนอยู่ข้างหน้า เธอกำดาบสีทองในมือเเน่นก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปหาเจ้าสิ่งนั้นอย่างใจเย็นเเละระมัดระวังตัวเเบบเต็มที่เผื่อเหตุไม่คาดฝันเเต่พอยิ่งใกล้ทางออกมากเท่าไหร่ก็ภาพตรงหน้าก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ภาพของเด็กสาวที่กำดาบสีดำทมิฬในมือเเน่นเนื้อตัวอาบไปด้วยของเหลวสีทองตั้งเเต่หัวจรดเท้ายืนหันหลังให้เธออยู่

               "อาเซียจัง งั้นหรอ.....?"


\/

\/

\/

\/

\/


*ถ้ามีอะไรจะติเตือนก็สามารถคอมเเม้นท์มาได้นะครับ ไรเตอร์อยากจะได้ความคิดเห็นของผู้อ่านเพื่อจะได้นำไปปรับปรุงในตอนต่อๆไปให้ดียิ่งขึ้นไปอีกครับ ขอบคุณครับ*



               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #123 m3417 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 17:02
    สนุกมากเลยมาต่ออีกบ่อยๆนะ
    #123
    0