Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 38 : ตอนที่ 35 : วันจ่ายหนี้ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 458
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    3 พ.ค. 61

Overchant ตอนที่ 35

วันจ่ายหนี้ 6


               "ปล่อยสิๆ!" เด็กหนุ่มใช้มือทุบลงไปที่รากไม้ซึ่งกำลังพันตัวของเขาอยู่พร้อมกับลากเขาเข้าไปข้างในถ้ำ เเต่ไม่ว่าเขาจะทุบมันไปซักเท่าไหร่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนเเปลงอีกทั้งทำให้เขาเจ็บมืออีก 

               "อา..เจ็บชะมัด! ช่วยไม่ได้งั้นใช้นี่ละกัน" เด็กหนุ่มเปิดช่องเก็บของเเล้วหยิบมีดสั้นที่เขาพกติดตัวไว้เผื่อเหตุการณ์ฉุกเฉินออกมาก่อนจะเเทงมันลงไปที่รากที่พันตัวเขาอยู่เเต่ทันทีที่คมมีดสัมผัสเข้ากับราก มีดของเขาก็เเตกกระจายเป็นเศษเหล็กชิ้นเล็กชิ้นน้อยเกือบเเทบจะทันที


               "เดี๋ยวสิ! มีดเล่มนี้ราคาตั้ง 100 g เลยนะ! แบบนี้ก็ไม่มีอาวุธไว้ป้องกันตัวสิ!" 

               ".....เดี๋ยวนะ ที่นี่มันอะไรกันเนี่ย?!" จู่ๆรากไม้ที่พันตัวของเขาอยู่ก็ขยับคดเคี้ยวไปมาราวกับว่าถูกมือของใครซักคนจับเเล้วพยายามดึงตัวเขาไปมา เเต่นั่นก็ทำให้เด็กหนุ่มได้สังเกตเห็นสิ่งที่อยู่รอบข้าง

               ถึงเเม้ว่าจะมองเห็นได้ไม่ชัดนักเนื่องจากว่ามีเพียงเเสงสว่างสลัวๆจากคบเพลิงที่ติดอยู่ข้างทาง เเต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เขาเห็นกำเเพงขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ทั้งสองข้างทาง เเถมยังมีทางเเยกอีกนับไม่ถ้วนด้วย ทำให้มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่พอจะเป็นไปได้ ก็คือ...

               (เขาวงกตงั้นหรอ? เเย่ล่ะสิ ด้วยเเสงที่มีน้อยขนาดนี้เเถมจำนวนทางเเยกที่มากมายเเบบนี้ไม่มีทางที่พวกอาเซียจะตามมาได้เเน่....!)

               เด็กหนุ่มพยายามหาสิ่งของที่พอจะใช้เป็นสัญลักษณ์พอที่พวกอาเซียจะสามารถใช้ตามหาเขาได้ เเต่ไม่ว่าจะหายังไงก็หาสิ่งที่พอจะใช้ได้ไม่เจอเลย จนกระทั่งไปเจอเข้ากับยาฟื้นฟูพลังชีวิตที่ซื้อมาจากร้านขายยาในเมือง เด็กหนุ่มมองยาในมือกับมีดหักที่อยู่ในมืออีกข้างหนึ่งก่อนที่เขาจะคิดอะไรบ้างอย่างออก

               (ถ้าไม่มีล่ะก็...ก็เเค่สร้างมันขึ้นมา!)

               เด็กหนุ่มใช้มีดหักกรีดข้อมืออีกข้างหนึ่งของเขาในเเนวตั้งให้ขนานกับเส้นเลือดเพื่อให้เลือดไหลออกมาไม่หยุดก่อนจะยื่นเเขนออกไปข้างหน้าเพื่อให้เลือดหยดลงไปตามทางเป็นสัญลักษณ์ 

               (ถ้าเป็นอาเซียล่ะก็ต้องสังเกตเห็นเเน่) เด็กหนุ่มทำได้เพียงเเค่ฝากความหวังไว้กับเพื่อนเขาเท่านั้น 

               ผ่านไปซักพักหนึ่งจู่ๆเด็กหนุ่มก็รู้สึกเวียนหัวหน้ามืดพร้อมกับเรี่ยวเเรงที่เริ่มหายไป ซึ่งเป็นผลมาจากการเสียเลือดเป็นจำนวนมาก เขาหยิบยาฟื้นฟูพลังชีวิตออกมาจากช่องเก็บของเเล้วดื่มมันเข้าไปทำให้อาการต่างๆก่อนหน้านี้ค่อยๆดีขึ้น ถึงเเม้ว่าจะไม่มีหลอดพลังชีวิตให้เห็นก็ตาม ก็มันไม่ใช่เกมนี่นะ....

               (จะว่าไป.... ถ้าเกิดว่าไม่มีใครมาช่วยขึ้นมาจะทำยังไงดีล่ะเนี้ย...) เด็กหนุ่มถอนหายใจพลางจินตนาการต่อไปอีกว่า ถ้าเกิดมันเป็นไปตามที่เขาคิดจริงๆจะทำยังไงต่อไปดี 

               (หวังว่าคงจะไม่เหมือนกับอีเว้นท์ในเกมหรือตามนิยายที่ตัวเอกถูกจับไปช่วยเหลือเผ่าพันธ์ุอื่นหรืออาณาจักรอื่นๆที่ไม่รู้จักเเล้วได้ขึ้นครองราชต่อจากราชาเเล้วได้ฮาเร็มเพิ่มนะ เเต่ถึงจะได้เเบบนั้นก็ไม่เอาอยู่ดีนั่นเเหละ ชีวิตที่เเสนจะสงบสุขของผมกับเพื่อนๆได้มีมีหวังได้หายไปเเน่ๆ)

               (...? อา ดูเหมือนจะถึงจุดหมายเเล้วสินะ) 

               หลังจากผ่านเขาวงกตมานับไม่ถ้วนในที่สุดก็ถึงทางออก เเสงสลัวๆสาดส่องออกมาจากโพรงขนาดใหญ่เเบบที่ว่ารากไม้ที่พับตัวของเขาอยู่สามารถลอดผ่านได้สบายๆเลยด้วยซ้ำ เเม้ว่าเเสงดังกล่าวนั้นออกจะไม่ได้สว่างมากนักเเต่ก็ทำให้เด็กหนุ่มสามารถโล่งใจได้นิดหน่อยว่าไม่ต้องไปช่วยเหลืออาณาจักรอะไรซักอย่างเเล้ว อะไรนะ? เเล้วทำไมถึงคิดเเบบนั้นอย่างงั้นหรอ? ก็ถ้าใช่ก็ต้องมีเเสงที่สว่างมากๆมาจากภายนอกสิ ไม่ใช่เเสงสลัวๆเเบบนี้ ถ้าจะให้เดาก็ อืม...... ใช่ๆเเสงจากคบไฟไงล่ะ! เเสดงว่าที่นี้ก็ยังคงเป็นดันเจี้ยนที่ไม่มีทางเชื่อมไปถึงข้างนอกยกเว้นทางเข้ายังไงล่ะ เอ๊ะ? หรือว่าผมคิดผิดกันนะ


*

*

*

*

*



               "โอ๊ย!" เด็กหนุ่มร้องเสียงดังหล้งจากถูกรากไม้ปล่อยลงพื้น 

               (ที่นี่มันอะไรเนี้ย....) เขาลุกขึ้นพลางปัดเศษดินกับเศษฝุ่นที่ติดอยู่ตามตัวออกก่อนจะหันไปมองรอบๆ พื้นดันเจี้ยนเเข็งๆกับห้องโถงกว้างๆผนังสีเดียวกับพื้นที่ประดับไปด้วยคบไฟที่คอยให้เเสงสว่างนับไม่ถ้วน พร้อมกับรากไม้ที่เเทงทะลุพื้นเลื้อยไปตามผนัง เเล้วนั่นมันอะไรน่ะ... ต้นไม้? ทำไมถึงมีต้นไม้อยู่ในดันเจี้ยนที่ลึกถึงขนาดนี้ได้ล่ะเนี้ย เเถมยังสูงใหญ่มากเสียจนทะลุเลยเพดานไปอีกเเบบนี้มันคงไม่ถล่มลงมาตอนกลับไปใช่ไหมเนี้ย?

               ในระหว่างที่เด็กหนุ่มกำลังตกตะลึงกับภาพที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้า ก็ได้มีเสียงๆหนึ่งดังขึ้นทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกตัว เขาพยายามมองหาที่มาของเสียงเเต่เขาก็ไม่รู้ว่ามันมาจากทางไหนเพราะด้วยลักษณะของพื้นที่ที่เขายืนอยู่เปรียบเสมือนกับถ้ำให้เสียงที่ได้ยินมานั้นดังก้องไปทั่วจึงหาต้นตอของเสียงไม่ได้

               "ข้าง-หลัง-ค่ะ" เสียงนั้นมาพร้อมกับเสียงที่พัดเข้ามาข้างในหูของเขา เด็กหนุ่มสะดุ้งพร้อมกับขนที่ลุกซู่ขึ้นมาเเทบจะทันที เขาหันไปตามที่มาของลมดังกล่าวก็พบกับร่างหนึ่งที่กำลังลอยอยู่ ร่างๆนั้นอยู่ห่างจากร่างของเขาเพียงไม่กี่เซนเท่านั้น เด็กหนุ่มผงะไปข้างหลังก่อนจะล้มกลิ้งไป

               (เด็กผู้หญิง? มนุษย์งั้นหรอ.... ไม่สิ ไม่มีทางที่จะมีมนุษย์มาอยู่ในที่เเบบนี้หรอก เเถมยังลอยอยู่อีกเเล้วไอ้ข้างหลังนั่นอีกนั่นมันรากไม้ที่พพาตัวผมเข้ามาอีก มอนสเตอร์!) ทันทีที่คิดวิเคราะห์เสร็จเด็กหนุ่มก็หยิบมีดที่หักปาไปใส่มอนสเตอร์ที่อยู่ข้างหน้าก่อนจะกลิ้งหลบไปด้านข้างเเล้วเปิดช่องเก็บของเอายาที่เขาทำพลาดไปปาใส่มันอีกที ยาที่เด็กหนุ่มปาไปนั้นเป็นยาที่จะสุ่มสถานะผิดปกติให้กับสิ่งที่สัมผัสกับมัน โดยที่เขาตั้งชื่อมันว่า "ยาสุ่มสถานะ lv.1"


               ทันทีที่ของเหลวภายในขวดสัมผัสกับเป้าหมาย สิ่งนั้นก็เริ่มที่จะละลายลง เป็นผลจากสถานะหลอมละลายเเต่มันก็ยังเป็นเเค่ระดับ 1 เท่านั้นที่มันละลายไปเพียงเล็กน้อยเเต่ถ้ารวมกับมีดหักที่เขาปาไปก่อนหน้านี้ก็นับว่าได้ผลดีเยื่ยม เพราะมีดนั้นปาทะลุหัวของเป้าหมายไปอีกฝากหนึ่งเลย

               (สำเร็จเเล้วหรอ... ไม่ใช่ ไม่มีทางที่ผมจะฆ่ามันได้อยู่เเล้วเพราะไม่ว่าจะมีเเรงมากเเค่ไหนก็ไม่มีทางที่มีดถูกๆที่หักไปจนเเทบจะไม่เหลือด้านคมอยู่เเล้วจะสามารถทะลุร่างไปได้หรอก) ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังระเเวงอยู่นั้นก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีอะไรกำลังจับตัวของเขาอยู่จากด้านหลัง เขามองลงไปก็พบกับมือสีขาวเล็กๆกำลังกอดเอวของเขาอยู่ เด็กหนุ่มรู้สึกตกใจมากเม็ดเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดออกมาจากหน้าผากของเขาทั้งๆที่ไม่ได้รู้สึกร้อนด้วยซ้ำ เด็กหนุ่มหันไปมองที่ๆร่างนั้นน่าจะนอนกองอยู่ก็พบว่าร่างๆนั้นกลายเป็นของเหลวสีขาวก็จะค่อยๆซึมลงพื้นไป

               (ร่างเเยกงั้นหรอ?!) เด็กหนุ่มพยายามดิ้นออกมาเเต่ก็ไม่เป็นผลเหมือนกับว่ากำลังถูกต้นไม้รัดตัวอยู่เลยขณะที่เขายังคงพยายามที่จะหนีออกมาจากอ้อมกอดของต้นไม้ขนาดย่อมๆก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีอะไรกำลังขยับมาหาเขา เด็กหนุ่มมองสิ่งนั้นดูก็พบว่ามันคือ ร่างของสิ่งที่คล้ายๆกับมนุษย์มี่อวัยวะภายนอกพร้อมกับเสื้อผ้าที่ครบครัน สิ่งๆนั้นมีผมสีออกเทาๆ ดวงตาสีเเดงเลือดหมูส่อเเววขี้เล่นสวมที่คาดผมสีดำใส่ชุดออกเเนวโกธิคโลลิต้าสีดำมีดอกไม้ที่กลางอก ประดับไปด้วยลูกไม้มากมาย สวมถุงเท้ายาวถึงน่องสีดำตัดกับสีม่วงออกๆ ดูๆเเล้วอายุประมาณ 11 ปีใกล้เคียงอาเซียเเต่บรรยากาศของทั้งสองกลับต่างกันโดยสิ้นเชิง 


                                       


               (เดี๋ยวนะ... ถ้าเกิดสิ่งนั้นมันอยู่ข้างหน้าผม เเล้วข้างหลังมันอะไรกัน?) เด็กหนุ่มพยายามเคียงคอไปดูพบว่าสิ่งที่อยู่ข้างหลังเขายื่นหน้ามาข้างหน้าเผยให้เห็นใบหน้าที่ละไม้คล้ายคลึงกันราวกับถอดเเบบออกมาเลย อยู่ๆร่างนั้นก็ดึงร่างของเด็กหนุ่มให้ล้มลงไปนอน พร้อมกับอีกร่างที่เดินเข้ามาหาเด็กหนุ่มเเล้วก้มลงมาหาเด็กหนุ่มเเล้วพูดกับเขาว่า

               "ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกค่ะพี่ชาย เเค่อยากจะเล่นอะไรด้วยกันหน่อยก็เท่านั้นเอง" ร่างของเด็กผู้หญิงตรงหน้าพูดจบก็ขำออกมา


*

*

*

*

*

*

*


ทางด้าน อาเซีย&เชอฟาเรีย


               "นะ นั่นมันอะไรน่ะ...!" อัศวินสาวพูดออกมา เธอรู้สึกตกใจมากที่อยู่ๆก็มีอะไรก็ไม่รู้พุ่งออกมาจากถ้ำเเล้วลักพาตัวเพื่อนของเธอไปโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

               "นี่ อาเซีย จั...." ไม่ทันที่เธอจะได้พูดจบ เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆเธอก็พุ่งเข้าไปข้างในถ้ำดังกล่าว โดยที่ไม่เเม้เเต่จะฟังให้จบ               

               "เดี๋ยวสิ! หญิงสาวได้เเต่จำใจต้องวิ่งตามเข้าไปข้างในโดยที่ไม่รู้ว่าจะมีอะไรรอเธออยู่ข้างในบ้าง"

\/

\/

\/

\/

\/

\/

\/

ขออภัยที่มาช้ามากๆครับ เนื่องจากว่าไรเตอร์ติดปัญหาทำให้ไม่ได้เขียนตอนต่อไปเลยครับ ขออภัยอย่างสุดซึ้งเลยครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #122 ken-slayer (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 17:51
    กลับมาเเล้วววววววววววววววววววว
    รอโคตรนานน้ำตาจิไหลไม่มีอะไรอ่านพอดีเล้ย
    #122
    0
  2. #121 m3417 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 16:45
    หลังจากรอมานานในที่สุดก็มาต่อจนได้
    #121
    0