Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 37 : ตอนที่ 34 : วันจ่ายหนี้ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    18 ม.ค. 61

Overchant ตอนที่ 34

วันจ่ายหนี้ 5

 

            “น นี่…. พ พวกเธอ… ขอพักหน่อยสิ……

            เด็กหนุ่มร้องเรียกสองสาวที่เดินนำเขาไปไกลแล้ว ทั้งๆที่เขาเป็นคนเดินเข้ามาในป่านี้เป็นคนแรกแท้ๆ แต่ไปๆมาๆทำไมอยู่ๆเขาถึงได้เดินอยู่ท้ายๆแถวไปซะอย่างนั้น แถมยังเหนื่อยก่อนใครเพื่อนอีก ทั้งๆที่เป็นผู้ชายแท้ๆ

            (รู้แบบนี้น่าจะขอพรจากพระเจ้านั่นให้เพิ่มพลังกายดีกว่าแฮะ… ขอพรตอนนี้ทันมั้ยเนี่ย)

            หลังจากคิดอยู่ในใจคนแล้วก็เหมือนกับว่าจะได้ยินเสียงใครซักคนพูดว่าไม่ทันแล้วลอยมาตามลมที่พัดมากระทบกับหน้าของเขา

            (รู้อยู่แล้วน่า…. ไม่ต้องมาตอกย้ำหรอก)

            “โอเค งั้นเราพักกันก่อนละกัน” เชียพูดก่อนจะนั่งลงตรงต้นไม้ข้างๆ อาเซียเองก็หยุดเช่นกัน ก่อนจะมองมาหาเด็กหนุ่มเหมือนกับกำลังรอให้เขาเดินมาถึงก่อนแล้วค่อยนั่งพัก แหม น่ารักจังแบบนี้สิค่อยสมกับวัยหน่อย

            กว่าเด็กหนุ่มจะเดินมาถึงจุดที่สองสาวอยู่ก็ผ่านไปนานหลายนาทีเลยทีเดียว นี่มันอ่อนแอ่ยิ่งกว่าเด็กเล็กอีกแฮะ นี่ผมโดนลดพลังกายด้วยหรือไงเนี่ย (- -‘)

           

 

หลายนาทีผ่านไป…….

 

            "เอาเป็นว่าเราพักกันตรงนี้ก่อนเเล้วนะ" 

            เชียพูดก่อนจะนั่งลงบนก้อนหินก้อนหนึ่งที่มีขนาดใหญ่อยู่พอสมควรมีเขียวจากตะไคร้ที่โตขึ้นมาจากความชื้นที่ได้รับมาจากลำธารสายหนึ่งที่ตัดผ่านผืนป่าออกสู่ภายนอก 

             สาเหตุที่เธอเลือกที่บริเวณนี้เป็นจุดพักก็เพราะว่ามันใกล้ลำธารเเละมีร่มเงาจากต้นไม้ขนาดใหญ่ที่เเผ่ปกคลุมบริเวณนี้ทำให้มันช่างร่มเย็นเเละสดชื่นซึ่งเป็นสถานที่ที่ช่างเหมาะสำหรับการพักผ่อนเสียเหลือเกิน


             "อา...... ค่อยดีขึ้นหน่อย" 

             เด็กหนุ่มพูดหลังจากที่ใบหน้าเปียกโชกไปด้วยน้ำจากลำธารที่เขารองขึ้นมาล้างหน้าเพื่อขจัดเม็ดเหงื่อที่มาจากการเดินทางไกล(?)นั่นเอง

             "ขอบคุณนะ เชีย"

             "ไม่มีปัญหา" เธอพูดก่อนจะเอามือทั้งสองข้างล้วงเข้าไปในชุดของเธอ เเล้วจึงดึงฝักทั้งสองอันที่มีดาบทั้งสองเล่มใส่อยู่ออกมาวางไว้บนตักของเธออย่างเบามือ

             "นี่เชีย ผมขอดูดาบเล่มนั้นหน่อยสิ" เด็กหนุ่มพูดพลางชี้ไปที่หนึ่งในดาบทั้งสองเล่มที่วางอยู่บนตักของเธออยู่ ด้ามของดาบเล่มนั้นล้วนเเล้วเเต่สลักไปด้วยลวดลายที่สวยงามเเละปราณีต 


              เเต่ว่านั่นไม่ใช่ประเด็นที่เด็กหนุ่มรู้สึกสงสัยจนต้องเอ่ยปากขอ ซึ่งประเด็นจริงๆที่ทำให้เขาเอ่ยปากขอก็เพราะว่า ในมุมมองที่เด็กหนุ่มเห็นนั้นทั้งด้ามเเละฝักดาบต่างเปล่งประกายเป็นสีทองอร่าม ดูมีค่าเเละศักดิ์สิทธิ์เสียเหลือ เเละนั่นทำให้เขาอยากรู้ว่าเป็นเพราะอะไรมันเป็นเช่นนี้ เลยกะว่าจะใช้ วิเคราะห์(สิ่งของ)ซะหน่อย

              "ได้สิ เเต่ระวังนะ มันหนักมากเลยล่ะ"

              "อือ" เด็กหนุ่มรับคำก่อนที่เชียจะยื่นมาให้เขา เขารับมันมาไว้ที่ตักเผื่อว่ามันหนักมากเสียจนยกไม่ไหวจะได้ไม่ทำหล่นไปกระเเทกพื้น

              "จะปล่อยล่ะนะ" พูดจบเชียก็ปล่อยมือออกน้ำหนักทั้งหมดของดาบเล่มนั้นก็ถูกถ่ายโอนมาที่เด็กหนุ่ม ดาบร่วงลงไปที่ตักของเขาเเทบจะในทันที


              (ดีนะที่คิดเผื่อไว้เเล้ว ไม่งั้นได้ชดใช้ค่าเสียหายมหาศาลเเน่ๆเลย) เด็กหนุ่มคิดพลางใช้ทักษะวิเคราะห์สิ่งของที่ได้มาจากการขายของอันทรหด(?) 

               

              ( [เอ็กซ์คาริเบอร์] งั้นหรอ เเค่ชื่ออาวุธก็สมกับเป็นของที่ผู้กล้าสมควรจะใช้เเล้วเเฮะ เเล้วความสามารถล่ะ?)

              [ตัดได้เเทบจะทุกสิ่ง มีเพียงผู้ที่ถูกเลือกโดยพระเจ้าเท่านั้นที่จะสามารถใช้งานดาบเล่มนี้ได้ เเละสามารถมองเห็นรูปลักษณ์ที่เเท้จริงของดาบเล่มนี้ได้]

              (สุดยอดเลยเเฮะ สงสัยเชียคงไปดึงเอาจากเเท่นหินที่ไหนซักเเห่งเหมือนในตำนานกษัตริย์อาเธอร์เเหงๆ)


               "นี่ เสร็จรึยัง ถ้าถือไม่ระวังจะเเขนขาขาดเอานะ"

               "โทษทีๆ พอดีคิดเพลินไม่หน่อยน่ะ ว่าเเต่ช่วยยกไปให้หน่อยจะได้ไหมอะ เเบบว่ามันหนักจนยกไม่ขึ้นเลยเเม้เเต่นิดเดียว" พอเด็กหนุ่มพูดจบเธอก็ขำออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะยกดาบออกไปจากตักของเด็กหนุ่ม 

                 "ว่าเเต่ ไหนๆก็ได้เวลาอาหารเที่ยงเเล้วสนใจมาทานด้วยกันไหม? อาเซียเองก็ด้วย สนใจไหม?"

                 เด็กหนุ่มพูดพลางเปิดช่องเก็บของก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปหยิบตะกร้าปิกนิคที่ขอร้องให้ยูกิทำให้ออกมา ตามปกติเเล้วทักษะช่องเก็บของที่เขามีนั้นไม่สามารถที่จะเก็บของจำพวกพวกสิ่งมีชีวิตหรืออาหารเข้าไปได้ เเต่ก็นะถึงจะบอกว่าเก็บไม่ได้ก็เถอะ เเต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่สามารถเก็บสิ่งของในสิ่งของได้นี่ หรือจะให้พูดง่ายคือ สามารถเก็บอาหารเข้าไปในตะกร้าที่เป็นสิ่งของนั่นเอง ถ้าจะให้พูดตามภาษาของนักเล่นเกมที่จ้องจะหาบัคต่างๆที่เเฝงอยู่ในเกมนั้นๆก็คงจะเป็นการหาช่องโหว่ของเกมเเละใช้ประโยชน์จากมันก็ว่าได้ 


                    อาเซียหันมามองที่เด็กหนุ่มซักครู่ ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนเเล้วเดินมานั่งข้างๆเขา เเล้วเอามือล้วงเข้าไปหยิบขนมปังกระเทียมออกมาก้อนหนึ่ง (เดี๋ยวนะ-- กระเทียม?) ก่อนจะกัดมันลงไป 

          

          "อะ! นั่นมันของผมนะ เเล้วนี่อาเชียทานกระเทียมได้ด้วยหรอ?" เด็กสาวไม่ตอบอะไร เธอทำเพียงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะกัดคำที่สอง

          "อา ฮะๆ เเวมไพร์ก็ทานกระเทียมได้ด้วยสินะ บางทีตำนานก็อาจจะไม่ใช่เรื่องจริงเสมอไปก็ได้นะ ว่าเเต่มีอะไรให้ทานบ้างล่ะ?"

          "อืม ก็มีเเซนวิชเเฮม 2 ชิ้น กับครัวซองค์ 4 ชิ้น เเล้วก็น้ำมะเขือเทศกับน้ำส้มน่ะ"

          "งั้นขอเเซนวิชกับน้ำส้มละกัน"

          "ได้เลย เอานี้" เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับยื่นเเซนวิชที่ห่อด้วยกระดาษ กับเเก้วเเล้วก็กระติกน้ำส้มให้กับเชีย เธอรับมันมาวางไว้บนพร้อมกับเทน้ำส้มลงไปในเเก้วเเล้วจึงคืนให้เด็กหนุ่ม ก่อนที่เธอจะเปิดห่อเเซนวิชเเล้วหยิบมันขึ้นมาทาน เเละด้วยความที่มันมีรสชาติที่อร่อยจนสุดเเสนจะบรรยายทำให้เธอเผลอฉีกยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้

           เด็กหนุ่มมองรีเเอ็คชั่นที่สุดเเสนจะบรรยายของหญิงสาวพลางหยิบครัวซองค์ของเขาออกมาทาน (ก็อร่อยจริงๆนั่นเเหละ) เขาคิดในใจพลางเพลิดเพลินไปกับรสชาติของมื้อกลางท่ามกลางธรรมชาติอันเเสนสวยงามเหมือนกับทุกๆวันในโลกที่เขาจากมา


            "......" 

            "มีอะไรหรอ? อาเซีย?" อยู่ๆเด็กสาวก็ดึงเเขนเสื้อของเด็กหนุ่มทำให้เขาสงสัยจนต้องหันไปถาม เเล้วก็ได้พบกับคำตอบเมื่อเธอชี้ไปที่กระติกน้ำมะเขือเทศที่อยู่ข้างๆกับเด็กหนุ่ม 

            "เอานี่ได้เเล้วนะ" เขาเทน้ำมะเขือเทศใส่เเก้วก่อนจะส่งให้กับเด็กสาว เธอรับมันก่อนจะยกขึ้นดื่มเเล้วส่งเเก้วเปล่ามาให้กับเด็กหนุ่มอีกครั้งซึ่งเขาก็เติมเเล้วส่งให้กับเด็กสาวอีกครั้ง เธอก็ยกดื่มเเล้วส่งให้เขาอีกทั้งสองทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆจนกระทั่งน้ำมะเขือเทศหมด 

            "ปกติเเล้วอาเซียจังเนี้ยเป็นอย่างนี้ตลอดเลยหรอ?"

            "อืม... ก็ไม่นะ ว่าเเต่... อาเซีย เธอดำขึ้นหรือเปล่า?" เด็กหนุ่มพึ่งสังเกตเห็นว่าผิวของเด็กสาวนั้นคล้ำขึ้นเล็กน้อยถึงเเม้ว่าจะไม่ต่างจากปกติซักเท่าไรก็ตาม


            "......." อาเซียไม่พูดอะไรพร้อมกับเบือนหน้าไปทางอื่น

            (....ดูเหมือนว่าไม่ใช่เเค่ผิวคล้ำขึ้นเท่านั้น เเต่เหมือนกับว่าจะมีควันลอยออกมาจากผิวหนังนิดหน่อยด้วยเเฮะ.... อย่าบอกนะว่ากำลังถูกเเดดเผา?) อาเซียเหมือนกับจะรู้ว่าเด็กหนุ่มคิดอะไรอยู่ ทำให้เธอยิ่งเบือนหน้าหนีไปมากกว่าเดิมอีก 

            (ชัดเจน.... ดูเหมือนว่าจะจริงสินะ งั้นคงต้อง...) เด็กหนุ่มถอดเสื้อคลุมประจำร้านออกก่อนจะเอามาคลุมร่างของเด็กสาว เธอมองกลับมาด้วยเเววตาสงสัย เเต่เด็กหนุ่มก็ไม่พูดอะไรเเล้วจึงกลับมาเพลิดเพลินกับมื้ออาหารกลางท่ามกลางธรรมชาติอีกครั้ง


            หลังจากผ่านไปได้ซักพักนึงในที่สุดมื้ออาหารกลางวันอันสงบสุขก็จบลงพร้อมกับเริ่มการเดินทางอีกครั้ง


ผ่านไป 5 นาที~


            ".... นี่... พักกันหน่อยเถอะ...." เด็กหนุ่มพูดด้วยท่าทีเหนื่อยหอบอีกครั้ง

            "พึ่งผ่านมา 5 นาทีเองนะ ยังไงก็ไปต่ออีกซักหน่อยเถอะ"

            "ก็ได้...." เด็กหนุ่มได้เเต่ก้มหน้าเดินต่อไปเรื่อยๆ

            ผ่านไปนานเท่าไรก็ไม่รู้ทั้งสามก็ได้เเต่เดินต่อไปเรื่อยๆเเต่อยู่ๆเชียก็หยุดเดินกระทันหันทำให้เขาไปชนเข้ากับเชียเต็มๆเเต่เเทนที่เชียจะล้มกลับกลายเป็นว่าเป็นตัวเขาเองที่ล้มลงไปเเทน

             "โอ๊ย.... มีอะไรหรอทำให้ถึง..หยุด เดิน....." เด็กหนุ่มถึงกับหยุดชะงักเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าถ้ำขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางป่า เเถมปล่อยออร่าน่าสงสัยออกมากเเบบสุดๆอีกตั้งหาก เเละเมื่อพิจารณาจากความเป็นไปได้ที่จะมีถ้ำอยู่ใจกลางป่า ซึ่งมันอาจจะเป็นไปได้ก็ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเจ้าถ้ำดังกล่าวนี่ดันปล่อยออร่าสุดเเสนจะน่าสงสัยอีกต่างหาก ถ้าเป็นในเกม RPG ล่ะก็ คงจะเป็นฉากที่พวกพระเอกไปเจอเข้ากับดันเจี้ยนพิเศษระหว่างที่กำลังผจญภัยอยู่ก็ได้


              หลังจากคิดไตร่ตรองอยู่ไม่นานนักก็ได้ผลสรุปว่า "ไม่เข้าไปดีกว่า" ก็เเน่นอนล่ะผมไม่ใช่พวกผู้กล้าหรือนักผจญภัยอะไรพวกนั้นที่จะต้องเข้าไปผจญกับอันตรายมากมายเพื่อเอาอาวุธหรือความสามารถไปปราบจอมมารอะไรพวกนั้นซักหน่อย ผมก็เป็นเเค่พ่อค้าธรรมดาๆคนหนึ่งก็เท่านั้น


               "กลับกันเถอะ" เด็กหนุ่มพูดก่อนจะหันหลังเเล้วเดินกลับไป

               "อืม... นั่นสินะชั้นก็เห็นด้วย รู้สึกไม่ดีกับถ้ำนี่สุดๆไปเลย" เชียพูดพร้อมกับเดินตามเด็กหนุ่มไป

               "กลับกันเถอะ อาเซีย"

               "..........." อาเซียเองก็ดูเหมือนว่าจะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างเหมือนกัน เเต่เธอก็ไม่พูดอะไรพร้อมกับเดินตามเด็กหนุ่มไป

  

               ทันใดนั้นเองอยู่ๆก็มีรากของอะไรซักอย่างพุ่งออกมาจากถ้ำนั้น รากดังกล่าวพุ่งตรงไปยังกลุ่มของเด็กหนุ่มก่อนจะจับเขาไว้เเล้วดึงเข้าไปหาถ้ำ

               (เฮ้อ..... คิดไว้เเล้วเชียวว่าทำไมรู้สึกเเปลกๆ ว่าเเต่ทำไมต้องเป็นผมตลอดเลยล่ะเนี้ย..... ให้ตายเถอะ) เด็กหนุ่มคิดในใจก่อนที่ร่างของเขาจะหายเข้าไปในถ้ำนั้น

    

        

 

           

   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #135 jay100sailom (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:34
    ไม่ใช่ 6เดือนละท่าน 555
    #135
    0
  2. #120 m3417 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 18:56
    หายไปอีกแล้วรออยู่นะ
    #120
    0
  3. #119 วิโรจน์ ศรเพชร (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:19
    รากไม้...ได้ต้นไม้กลับบ้านอีกรึป่าว...หวังว่าต้นไม้จะผลิตวัตถุดิบทำยาได้นะ ดูสภาพทาสแล้วออกมาหาเองไม่รุ่งแน่
    #119
    0
  4. #114 Ployly (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 23:06
    หายไปนานเลย
    #114
    0
  5. #113 khingyo (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 23:05
    ในที่สุด

    #113
    0