Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 34 : ตอนที่ 32 : วันจ่ายหนี้ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 711
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    18 ต.ค. 60

Overchant ตอนที่ 32

วันจ่ายหนี้ 3

 

นี่ๆ วันนี้เราจะไปให้กันหรอ?”

เชียถามระหว่างกำลังเดินไปตามถนนภายในเมืองที่เป็นถนนไปทางประตูทางทิศเหนือเพราะมันเป็นครั้งแรกที่เด็กหนุ่มชวนเธออกมาข้างนอกเมือง นับตั้งแต่ที่เธอให้บัตรไป ซึ่งนั่นก็ผ่านมาได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว

 

อืม…. กะว่าจะไปเก็บสมุนไพรมาปรุงยาที่นอกเมืองน่ะ

แล้วรู้หรฮ ว่าพืชที่นายอยากเก็บมันขึ้นอยู่ตรงไหน?”

ไม่อะ แต่ผมเอาหนังสือปรุงยามาด้วยไว้เจออันไหนที่คล้ายๆกันก็ค่อยเปรียบเทียบดูน่ะ

งั้นเองหรอ…. ว่าแต่…..” เธอมองมาที่อาเซียที่กำลังเดินพลางจับชายเสื้อยาวๆของเด็กหนุ่มอยู่

จะชวนชั้นมาทำไมเนี้ย ? ในเมื่อมีผู้คุ้มกันมาด้วยแล้วแท้ๆนะ

“……ไม่อยาก …..อยู่กับเจ้าอ้วน……” อาเซียพูด

เจ้าอ้วน?” เชียพูดอย่างสงสัยพลางหันมาทางเด็กหนุ่ม

ก็คงหมายถึงยูกินั่นแหละ

 

เอ่…. อย่างงั้นเองหรอ? ว่าแต่ขอถามอะไรหน่อยสิ?” เชียถามอีกครั้ง

อะไรหรอ?”

ทำไมอาเซียจังถึงดูติดนายจังล่ะ? ไม่ว่าจะตอนไหนก็เห็นอยู่ด้วยกันตลอดเลย อย่างกับน้องติดพี่เลยน้าา….”

อา เรื่องนั้นผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน นี่ เพราะอะไรหรอ

 เด็กหนุ่มตอบหญิงสาวก่อนจะหันไปยกตัวของอีกคนที่ฃที่เดินอยู่ข้างๆพร้อมกับถาม

“……..วางลง……” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแต่แววตากลับเย็นชาเสียนี่กระไร อ๊ะ! รู้สึกเหมือนมีออร่าอันแสนอัมหิตแผ่ออกมาเลยแฮะ

ตอบก่อนสิ เด็กหนุ่มกะว่าจะแกล้งเธอซักหน่อย แต่ดูเหมือนว่าอาเซียจะไม่เล่นด้วยซะแล้วเธอพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้นกว่าเดิม แถมลงระดับลงอีก

“……วางลง เจ้าทาส…..”

(อา….. งานเข้าแล้วสิ)

แต่เขาก็ยังไม่วางลง แล้วจู่ๆอาเซียก็ยื่นมาออกมาที่ข้างหน้าของเด็กหนุ่ม แล้วก็เอานิ้วโป่งทับนิ้วกลางเหมือนกับว่ากำลังรวมแรงไว้ที่นิ้วทั้งสองนิ้ว ก่อนจะปลดปล่อยแรงที่สะสมไว้ออกมา นิ้วกลางของเธอดีดลงไปที่หน้าผากของเขาอย่างรุนแรง จนเด็กหนุ่มเผลอส่งเสียงออกมาอย่างเจ็บปวด

เจ็บ!

“…….วางลง

อา….. ครับๆ จะวางลงเดี๋ยวนี้ล่ะครับ

 

เชียที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่อย่างเงียบๆ ได้แต่นึกสงสัยอยู่ในใจว่าทั้งสองคนนั้นเล่นอะไรกันอยู่ พลางคิดอีกว่าเด็กหนุ่มหาเรื่องเข้าตัวซะอย่างงั้น

 

เอาล่ะ! ถึงประตูทางเหนือแล้ว"

เชียพูดพลางชี้ไปที่ประตูที่ห่างออกไปซักประมาณสิบสองเมตร ประตูนั้นถ้ามองจากจุดที่ทั้งสามยืนอยู่ก็ไม่ได้ขนาดใหญ่อะไรมากนัก เเต่พอเดินเข้าไปใกล้ๆกลับใหญ่มากเสียจนเด็กหนุ่มเผลออุทานออกมาเลยทีเดียว เเถมยังมีคนเฝ้าประตูอยู่อีกสองคนที่เอาหอกไคว้กันเป็นกากบาทเพื่อขวางไม่ให้คนออกไปโดยไม่บอกสาเหตุเพื่อรับประกันความปลอดภัยในระดับนึง

 

"อ๊ะ! ท่านผู้กล้า” พอคนเฝ้าประตูเห็นเชียกำลังเดินไปทางนั้น ก็กล่าวทักทายพร้อมกับเอาหอกที่ไคว้กันคนออกลง คงเพราะเห็นว่าเป็นเชียล่ะมั้ง เลยเอาหอกลงโดยไม่ถามอะไร แต่พอคนเฝ้าประตูเห็นเด็กหนุ่มกับอาเซียอยู่ข้างๆกับผู้กล้าของพวกเขา ก็เลยหันมาถามเชียว่า

 

“ท่านผู้กล้าครับ สองคนนั้นคือ….

“สองคนนี้น่ะหรอ? เป็นพ่อค้าที่จะไปเก็บของข้างนอกมาขายน่ะ”

“อย่างนี้นี่เอง! ท่านผู้กล้าจะไปคุ้มครองให้งั้นสินะครับ!

“คุ้มครอง? อา ไม่ใช่ชั้นหรอก แต่เป็นเ-

เด็กหนุ่มรีบเอามือไปปิดปากเชียทันที เพราะรู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อไปและสิ่งที่เธอพูดนั่นก็อาจจะทำให้มีปัญหาตามมาก็เป็นได้

“ใช่ครับๆ! พอดีผมเป็นพ่อค้าหน้าใหม่แล้วกะว่าจะไปเก็บของมาขายน่ะครับ ก็เลยไปขอให้ท่านผู้กล้ามาช่วยคุ้มครองให้น่ะครับ”

“อย่างนี้นี่เอง แล้วคุณหนูคนนั้นล่ะครับ?

“นี่น้องสาวผมเองครับ! พอดีเธออยากจะไปเดินเล่นข้างนอกแล้วเห็นว่าท่านผู้กล้าจะช่วยคุ้มครองเธอ ก็เลยพามาด้วยน่ะครับ”

 

“แบบนี้นี่เอง…. ถ้าอย่างนั้น ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ”

คนเฝ้าประตูทั้งสองกล่าวก่อนจะโค้งให้กับทั้งสาม เด็กหนุ่มเห็นดังนั้นจึงกล่าวขอบคุณก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับพยายามลากเชียที่ยังคงโดนปิดปากให้ตามมาด้วย ดูเหมือนเธอจะพยายามพูดอะไรซักอย่างแต่เขาไม่สนใจพร้อมออกแรงลากเธอมาด้วย ปล่อยให้อาเซียเดินตามมาเอง

                                                                                   

           

ข้างนอกเมือง

 

            “จะบ้าเรอะเธอน่ะ! บอกว่าอาเซียจะเป็นคนทำเองเนี่ย! เดี๋ยวก็ได้โดนคำถามยิงใส่เป็นชุดแล้วเธอก็เผลอบอกความจริงไปหรอก!

            “อา…. โทษทีๆพอดีเผลอไปหน่อยน่ะ”

            “ระวังหน่อยละกัน” เด็กหนุ่มถอนหายใจ

            “ว่าแต่ๆ! สกิลการแถของนายนี่สุดยอดเลยนะ คิดได้ทันทีเลยหรอ?

            “ไม่ใช่แถ เค้าเรียกแก้ปัญหาเฉพาะหน้า แล้วนั่นคำชมเรอะ!

            “เปล่า คำด่า” เด็กหนุ่มได้แต่ถอนหายใจพลางเอามือก่ายหน้าผาก นี่ก็ตรงเกิ๊น!

            “ช่างเถอะ คราวหลังก็ระวังหน่อยนะ”

 

            (ว่าแต่ ตอนออกจากเมืองเหมือนได้ยินเสียงของระบบเลยแฮะ ว่าได้ทักษะใหม่)

            เด็กหนุ่มเปิดดูว่าทักษะใหม่ของเขาคืออะไร แล้วสิ่งที่เขาเห็นก็เป็นอะไรที่เซอร์ไพรส์มากๆเพราะมีข้อความเขียนกำกับไว้ว่า

 

[ของขวัญจากพระเจ้า]

(ของขวัญ? ทักษะเนี้ยนะ?) พอเขาเปิดดูว่าทักษะนั้นมันคืออะไร ก็เจอทักษะแปลกๆอีก

 

[วิเคราะห์(มอนสเตอร์)]

(วิเคราะห์มอนสเตอร์? ปกติมันมีแต่วิเคราะห์สิ่งของไม่ใช่หรอ?) เด็กหนุ่มนึกสงสัยกับชื่อของทักษะ แต่พอยิ่งอ่านคำอธิบายของทักษะกลับทำให้เขายิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีก

           

[สามารถรู้อารมณ์ของมอนสเตอร์ และสามารถตรวจสอบสิ่งที่มันชอบและไม่ชอบได้]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น