Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 30 : วันจ่ายหนี้ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    14 ต.ค. 60

Overchant ตอนที่ 30

วันจ่ายหนี้ 1

 

เเสงของเเดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กมาที่บริเวณม่านตาของเด็กหนุ่มที่กำลังปิดสนิทอยู่ให้เปิดขึ้นอีกครั้ง เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งก่อนจะขยี้ตาเล็กน้อยซึ่งในขณะที่เขากำลังสะลึมสะลืออยู่นั่นเองจู่ๆก็มีกระดาษอะไรไม่รู้ร่วงหล่นลงมาเบื้องหน้าของเขาและอยู่บนผ้าห่มที่ยังครอบคลุมท่อนล่างของเขาอยู่

 

(..? อะไรเนี้ย...) เด็กหนุ่มหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพลางขยี้ตาอีกครั้งเพราะเนื่องจากว่าเพิ่งจะตื่นนอนทำให้มองไม่ชัดเท่าไรนัก เด็กหนุ่มเพ่งสายตามองเพื่ออ่านรายละเอียดดูว่ามันเขียนอะไรไว้บ้าง ซึ่งพอเด็กหนุ่มอ่านเนื้อหาของกระดาษจบก็ถึงกับต้องร้องในใจว่า (What?) ไม่มีคำใดๆที่สามารถจะอธิบายความรู้สึกของเด็กหนุ่มได้มากกว่านี้อีกแล้ว

 

“อะไรกันเนี้ย ถึงเวลาต้องจ่ายค่าเช่าแล้วหรอ? ความรู้สึกแบบว่าเพิ่งจะเปิดร้านมาเมื่อไม่นานมานี้เองแท้นะ”

เด็กหนุ่มพูดพลางเอามือมาก่ายหน้าผากตัวเอง ถึงแม้ว่าจะเปิดวันเว้นวันแล้วร้านเองก็ขายดีอยู่ก็เถอะ แต่ค่าเช่าเดือนแรกมันไม่แพงไปหน่อยหรอ! ตั้งหนึ่งหมื่น G เชียวนะ! หนึ่ง-หมื่น-G สำหรับคนเพิ่งจะเปิดร้านใหม่ๆมันแพงไปนะไอ้พระเจ้าเอ๊ย! เขาได้แต่โอดครวญอยู่ในใจก่อนจะลงจากเตียงแล้วพับห่มจนเสร็จเรียบร้อย จึงเดินไปปลุกคู่หูตัวน้อย

“เดี๋ยวนะ นี่มันใจว่านอนแน่นะ….

เด็กหนุ่มยืนมองสภาพการนอนที่แบบว่า เกิดบรรยายอะ เท้าไปอยู่ที่หัวเตียงแถมหัวยังสลับมาอยู่ที่ท้ายเตียงอีกนี่สิ

(ดิ้นแบบ 180องศาแล้วยังไม่ตกเตียงไปด้วยเนี่ย จะสุดยอดเกินไปแล้ว!) เขายืนมองอยู่ซักครู่หนึ่งก่อนจะปลุกคู่หูของเขาให้ตื่นจากการหลับไหล หลังจากพยายามฉุดกระชากลากถูอยู่นานในที่คู่หูตัวน้อยก็ทนไม่ไหวจนต้องลุกจากเตียงจนได้เเล้วไปนอนหลับต่อที่โต๊ะเเทน ซึ่งเด็กหนุ่มได้เเต่ถอนหายใจให้กับท่าทางของคู่หูของเขาอีกครั้ง

 

(สงสัยบางทีเขาคงต้องสอนการตื่นนอนซะแล้วมั้ง? แต่ก็เอาเถอะ.. อย่างน้อยก็ยอมลุกจากเตียงเเล้ว ที่เหลือก็....) เด็กหนุ่มมองไปยังประตูบานหนึ่งที่ตั้งอยู่ข้างๆเตียงของเด็กหนุ่ม

(ราชินีของพวกเราสินะ) เขาจะเปิดประตูเเล้วเดินเข้าไปข้างในประตูบานนั้น แต่พอทันทีที่ร่างของเด็กหนุ่มเดินผ่านบานประตูเข้าไปก็พบว่าราชินีตัวน้อยได้ตื่นขึ้นจากการหลับไหลแล้ว เด็กหนุ่มรู้สึกแปลกเล็กๆที่วันนี้เธอดันตื่นก่อนที่เขาจะมาปลุกซะอย่างนั้น ทั้งที่ปกติต้องให้เขามาปลุกแท้ ๆ เอ๊ะ! หรือว่าต่อไปนี้จะไม่ต้องพึ่งผมแล้ว? อาดีจริงๆเลยนะ

 

…….ตรงนั้น ………..จะยืนทำหน้าปลื้มปิ่มไปอีกนานแค่ไหนกัน

”อา โทษทีๆ พอดีแปลกใจนิดหน่อย ที่อาเซียตื่นเองน่ะ อ่ะนี่”

เด็กหนุ่มพูดพลางเดินมาที่เตียงสีขาวอันเป็นที่ประทับ(นอน) ของแวมไพร์สาวก่อนที่เขาจะยื่นแขนให้กับเธอเพื่อให้อาเซียดูดเลือดตามปกติ เพียงแต่วันนี้มันแปลกไปเท่านั้นเพราะว่าเธอกลับไม่กัดที่แขนของเขาพร้อมกับจ้องมองใบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างเงียบๆ

“อาเซียเป็นอะไรหรอ? หรือว่าจะมีไข้งั้นหรอ?

……..เปล่า”

“งั้นเป็นอะไรล่ะ?

…..ก้มลงมา

“ห๊ะ?

…..ก้มลงมา…..

(อาไม่เข้าใจเลยแฮะ ว่าต้องการอะไร ยังไงก็ก้มๆไปก่อนละกัน)

เด็กหนุ่มคิดในใจก่อนจะทำตามที่อาเซียบอก ทันทีที่เขาก้มลงไปหาเธอ อาเซียก็กัดลงมาที่ต้นคอของเขาก่อนจะค่อยๆดูดเลือดไปทีละนิดๆจนพอใจแล้วเธอจึงถอนเขี้ยวของเธอออก เด็กหนุ่มจ้องมองมาที่แวมไพร์น้อยอย่างสงสัยว่าทำไมวันนี้เธอถึงมาดูดเลือดที่คอของเขาเหมือนกับครั้งแรกที่พบกับ

 

เขามองหน้าของอาเซียอยู่ซักครู่หนึ่ง หน้าของเธอแดงขึ้นเล็กน้อยพลางหันใบหน้าหนีจากระยะสายตาของเด็กหนุ่ม ระหว่างที่เขานึกสงสัยอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงที่นานๆๆๆๆๆๆๆทีจะได้ยิน โทนของน้ำเสียงที่ได้ยินนั้นช่างนิ่งมากเสียจนราวกับว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นคนไร้อารมณ์อะไรอย่างนั้น

 

ซึ่งเสียงนี้นั้นดังผ่านเข้ามาข้างในหัวของเด็กหนุ่มโดยตรงจนเขาได้ตั้งชื่อ(เล่น)ให้กับมันว่า “เสียงของระบบ” เพราะมันดันเหมือนกับเสียงแจ้งเตือนตามเกมต่างๆที่เขาเคยเล่นเลยน่ะสิ

 

[ระดับความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับว่าที่ราชินีแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ อาเซีย เพิ่มขึ้นค่ะ]

(..?! ระดับความสัมพันธ์? ..???) เด็กหนุ่มได้แต่ยืนงงกับคำพูดที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ก่อนที่เขาจะนึกได้ว่าถ้าเขาเปิดดูในสถานะที่แสดงพันธสัญญาระหว่างเขากับอาเซียน่าจะทำให้รู้อะไรมากขึ้นก็ได้

 

[พันธสัญญา บริวารของแวมไพร์สายเลือดบริสุทธ์]

[ผู้ทำสัญญา อาเซีย ดี บลัทเลสซ์]

[ระดับความสัมพันธ์ ผู้ทำสัญญาไม่ต้องการให้รู้]

 

แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้เด็กหนุ่มถึงกับต้องร้องอุทานในใจว่า (What?! แบบนี้ก็ได้หรอ?!)

“ว่าแต่นามสกุลของอาเซีย นี่คือ บลัทเลสซ์หรอ? แถมมีชื่อกลางด้วยแฮะ”

 เด็กหนุ่มรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเพราะจนถึงกระทั่งเมื่อซักครู่นี้ ตัวเขานั้นไม่เคยรู้เลยว่าเธอมีนามสกุลด้วย จะว่ายังไงดีล่ะ เพราะปกติเรียกแต่อาเซีย แถมตอนเสียงของระบบประกาศก็บอกแต่ชื่อ แล้วเขาเองก็ไม่เคยคิดจะถามนามสกุลเธอเลยด้วย เลยตีความไปว่าไม่มีไปซะอย่างงั้น

 

เอาจริงๆ เรื่องที่สามารถตรวจเรื่องพันธสัญญาที่เขาทำกับสาวน้อยตรงหน้านั้น เขารู้อยู่แล้วว่ามันสามารถดูได้ แต่เพราะตอนที่เจอกันครั้งแรกอาเซียก็บอกรายละเอียดของพันธสัญญามาหมดแล้ว เลยไม่คิดที่จะเปิดดู จะเรียกว่าเป็นความสะเพร่าหรือไม่ใส่ใจของตัวเขาเองก็คงจะได้

 

            “……..แล้วมันทำไมล่ะ…..” อาเซียหันมามองเด็กหนุ่มด้วยตาและน้ำเสียงที่ดูอารมณ์เสียนิดๆ เหมือนกับว่าไม่พอใจที่เขาไม่ใส่ใจแม้กระทั่งชื่อของเธอ

            “อา…. ผมขอโทษล่ะกันนะ ยังไงก็ไปทานอาหารเช้ากันเถอะ” เขาพูดพร้อมกับยื่นมือมาให้เธอจับ

            “…………” อาเซียจับมือจับของเขาก่อนจะลงจากเตียงแล้วเข้าไปอาบน้ำและเปลี่ยนชุดที่อีกห้องหนึ่งเพื่อที่จะได้เตรียมพร้อมสำหรับเช้าวันใหม่ ส่วนเด็กหนุ่มก็ทำหน้าที่ที่สมกับเป็นข้าบริวารจัดการพับผ้าห่มและจัดเตรียมให้เรียบร้อยดังเดิมหลังจากนั้นก็รอจนอาเซียออกมาจากอีกห้องแล้วทั้งคู่ก็ออกจากประตูไปด้วยกัน


\/

\/

\/


ขอโทษที่ลงตอนต่อไปช้านะครับ พอดีไรเตอร์ดันติดเกม FM2017 มากไปหน่อยนะครับ ขอโทษผู้อ่านทุกคนๆที่รอตอนใหม่ด้วยนะครับ 

(\_ -)_

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #96 m3417 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 13:16
    สู้ๆนะครับ
    #96
    0
  2. #95 YuKi KuRoGaNe (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 12:34
    ติดได้ติดไป ขอแค่ไม่ลืมรึทิ้งนิยายก็พออออ
    #95
    1
    • #95-1 NovaBlaze(จากตอนที่ 31)
      14 ตุลาคม 2560 / 13:42
      เเน่นอนครับ (b- -)b
      #95-1