Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 : รวบรวมวัตถุดิบ(เเก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    6 มี.ค. 60

Overchant ตอนที่ 3

รวบรวมวัตถุดิบ

 

เเสงของรุ่งอรุณเเห่งวันใหม่สาดส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กสู่ม่านตาที่ยังคงปิดอยู่ของเด็กหนุ่มผมดำให้เปิดขึ้น เขาลุกขึ้นขยี้ตาเล็กน้อยก่อนจะเดินไปปลุกโนมผมขาวที่เป็นคู่หูของเขาให้ตื่นจากการหลับไหลทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะไปนั่งโต๊ะที่ตั้งอยู่ตรงกลางของชั้น

 

"อรุณสวัสดิ์ ยูกิ"

 

"เช่นกันครับ ยูคิ"

 

ทั้งสองกล่าวทักทายยามเช้าซึ่งกันเเละกันก่อนจะเเยกย้ายไปทำภารกิจของเเต่ละคนโดยยูคิหยิบวัตถุดิบสำหรับทำอาหารเช้าให้โนมผมขาวไปทำอาหารเช้าของทั้งสองคน ส่วนเด็กหนุ่มก็กำลังศึกษาทักษะที่เขาได้มาเมื่อวันกับ

ตรวจสอบไอเทมที่เขามีอยู่

 

[ทักษะประเมินราคาพื้นฐาน สามารถประเมินราคาของไอเทมเเละวัตถุดิบที่มีระดับไม่เกิน 3]

[ทักษะต่อรองราคาพื้นฐาน สามารถเพิ่มเปอร์เซ็นการต่อรองราคากับผู้อื่นได้ 5-10 เปอร์เซ็น]

[ทักษะสร้างไอเทมพื้นฐาน สามารถสร้างไอเทมระดับต่ำที่ใช้ในเฉพาะดันเจี้ยนได้(ต้องสร้างด้วยมือเท่านั้น)]

 

"เป็นทักษะที่โกงเอาเรื่องเลยนะสำหรับมือใหม่เนี้ย" ถ้าวิเคราะห์ทักษะที่เขามีอยู่ดีๆเเล้วเเต่ละทักษะนั้นมีเเต่คนที่ทำอาชีพเดียวกับเขาอยากได้ทั้งนั้น เด็กหนุ่มจึงนึกขำอยู่ในใจที่คนที่ให้เขามาเกิดในโลกเเห่งนี้เเถมยังให้ความสามารถสุดโกงของอาชีพค้าขายมาตั้งเเต่เริ่มเเบบนี้คงจะสงสารในความโชคร้ายที่เขาเคยเผชิญมาตลอดก็ได้กระมัง

 

"รู้สึกว่าของจะไม่พอขายทั้งวันล่ะมั้ง" เขาเปิดช่องเก็บของเพื่อจะดูจำนวนของที่เขามีติดตัวอยู่ก็พบว่ามีเพียง เเอปเปิ้ลสองลูกกับดาบระดับต่ำเเล้วก็โล่อีกอย่างละหนึ่งอันเท่านั้นดูเหมือนว่าเขาจะต้องไปหาไอเทมมาขายเพิ่มซะเเล้ว 

 

"(เเต่ว่าจะหาจากไหนล่ะ?) เด็กหนุ่มนึกหาคำตอบอยู่ในใจเเต่เเล้วภวังค์ความคิดของเด็กหนุ่มก็ถูกรบกวนโดยโนมผมขาวที่เรียกเขาให้รับประทานอาหารเช้า เขาจึงทิ้งคำถามนั้นไว้เบื้องเเล้วจัดการอาหารเช้าที่วางอยู่ด้านหน้า 

 

เมนูของเช้าวันนี้ก็คือไข่ดาวกับไส้กรอกเเละขนมปังปิ้งที่จัดทำโดยโนมคู่หูของเขา ยูกิ ซึ่งโนมผมขาวได้กล่าวขอโทษเด็กหนุ่มถึงเรื่องเมนูวันนี้เพราะมีวัตถุดิบไม่เพียงทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรที่ดีกว่านี้ได้ เด็กหนุ่มเห็นโนมผมขาวทำท่าสลดทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะลูบหัวปลอบใจโนมผมขาว

 

"ไม่เป็นหรอกยูกิ เเค่นี้ผมก็ดีใจมากเเล้วล่ะที่สำคัญมันอร่อยมากเลยล่ะ" พอเด็กหนุ่มพูดก็จัดการไข่ดาวชิ้นต่อไปอย่างรวดเร็วจนโนมผมขาวถึงกับร้องออกมาอย่างรวดเร็ว

 

"อ๊ะ! นั่นส่วนของผมนะครับ!" โนมผมขาวเข้าไปเเย่งอาหารส่วนของเขาคืนซึ่งนั่นทำให้บรรยากาศในเช้าของวันนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของหนึ่งเด็กหนุ่มกับอีกหนึ่งโนมตัวน้อย

 

 

 

 

                    **********************************************************

 

 

 

ช่วงสายของวัน, ร้านขายไอเท็มของยูคิ

 

หลังจากการทานอาหารที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจบลง ทั้งสองก็จัดการเก็บกวาดจานชามที่ใช้ในการรับประทานไปล้างที่ครัวด้านหลังสุดของชั้นด้วยกันโดยที่โนมผมขาวนั้นต้องใช้เก้าอี้เป็นเเท่นเหยียบเนื่องจากความสูงโดยเฉพาะของโนมนั้นเตี้ยกว่าอ่างล้างจานมากจนทำให้เด็กหนุ่มเเซวโนมผมขาวเล็กน้อยในระหว่างที่ล้างจานกันทำให้มีการโต้เถียงกันเล็กน้อยโนมกับเด็กหนุ่มซึ่งทำให้ใช้เวลามากกว่าเดิมเล็กน้อยเเต่ก็ล้างเสร็จ

 

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็มาคุยกันถึงหน้าที่ในวันนี้ เด็กหนุ่มที่ยังคงหาคำตอบไม่ได้ว่าจะไปหาไอเท็มจากไหนมาขายจึงออกปากถามโนมผมขาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน โดยได้คำตอบว่า "ลองไปหาซื้อดูตามร้านค้าหรือไม่ก็ลองไปดรอปตามดันเจี้ยนดู" เขาลองเปิดช่องเก็บของหยิบเอาไอเทมที่มีอยู่ทั้งหมดมาประเมินราคาดูก็พบว่า ราคาโดยรวมของไอเทมทั้งหมดนั้นมีเพียง 400g เท่านั้น เมื่อคิดรวมๆกับเงินที่ได้มาเเต่เเรกจากนั้นลองหักลบกับค่าร้านที่ต้องจ่ายเดือนนี้เเล้วทำให้พบเป็นค่าติดลบถึงหลักหมื่นเลยทีเดียว

 

"งั้นลองไปซื้อวัตถุดิบจากร้านค้าอื่นเเล้วมาสร้างเองดีไหมครับ" โนมผมขาวพูดข้อเสนอให้กับคู่หูของเขาฟัง

"ก็ดีนะว่าเเต่ยูกิทำไอเท็มอะไรได้บ้างเหรอ?"

"ก็มีพวกอาวุธ ชุดเกราะเเล้วก็พวกอุปกรณ์เสริม.. ส่วนคุณภาพก็ตามวัตถุดิบที่ใช้ในการทำครับ"

"งั้นถ้าจะทำของดีๆก็ต้องไปหาวัตถุดิบตามดันเจี้ยนเหรอ?"

"ใช่ครับ เเต่ไม่ใช่ว่ายูคิจะต้องไปต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่ดันเจี้ยนหรอกนะครับ"

 

"หมายความว่ายังไงน่ะ"เด็กหนุ่มถามโนมผมขาวกลับเพราะสงสัยในความหมายที่คู่หูของเขาพูด เพราะถ้าจะไปหาวัตถุดิบที่ดันเจี้ยนตัวของเขาเองก็ต้องไปที่นั้นเหมือนเเละถ้าเจอกับมอนสเตอร์เข้าเขาก็ต้องต่อสู้กับมัน

 

"ก็หมายถึง ยูคิเป็นพ่อค้าใช่ไหมครับ งั้นทำไมไม่จ้างพวกนักผจญภัยที่กิลล์เเทนล่ะครับ"

 

"จริงด้วยสิ เเบบนั้นผมก็ไม่ต้องสู้อย่างงั้นสินะ"

 

เขามองหน้าโนมผมขาวว่าคำตอบที่เขาคิดไว้นั้นตรงตามที่คู่หูของเขาคิดไว้หรือเปล่า โนมผมขาวพยักหน้าให้เล็กน้อยเป็นการยอมรับ หลังจากเคลียร์เรื่องดันเจี้ยนเเล้วทั้งสองจึงปรึกษาหารือเกี่ยวกับการหาของมาขายต่อเพราะถ้าจ้างนักผจญภัยก็ต้องใช้เงิน ซึ่งหลังจากปรึกษากันอยู่นานจนได้ข้อสรุปว่าลองไปซื้อวัตถุดิบจากร้านอื่นมาทำดูก่อนเเล้วค่อยเปิดร้านขาย เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจชวนคู่หูของเขาให้ไปซื้อของด้วยกัน

 

"เอาล่ะลงไปชั้นล่างกันเถอะ ยูกิ"

 

 

 

 

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #130 กลม อุตุ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 00:41
    ยูคิยูกิอ่านไปงงมาใครละนั้นตั้งสะจำไม่ได้เลย
    #130
    0
  2. #129 กลม อุตุ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 00:41
    ยูคิยูกิอ่านไปงงมาใครละนั้นตั้งสะจำไม่ได้
    #129
    0
  3. #128 WhalePrince (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 17:55
    สรรพนาม 'โนมผมขาว' ซ้ำกันบ่อยเกินไปมาก =_= เปลี่ยนเป็น คำอื่นบ้างน่าจะทำให้อ่านง่ายขึ้น
    #128
    0
  4. #98 kik-kik-saranung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 13:48
    ขอบคุณครับ
    #98
    0
  5. #3 cattycall (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 00:02
    ขอบคุณ
    #3
    0