Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 27 : วันพักผ่อน รอบที่สอง 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    22 ก.ย. 60

Overchant ตอนที่ 27

วันพักผ่อน รอบที่สอง 4

 

“นี่ๆ ผมกลับร้านได้หรือยัง

เด็กหนุ่มพูดพลางมองไปหาอาเซียพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนเพื่อหาแนวร่วม ซึ่งเธอมองเด็กหนุ่มกลับด้วยแววตานิ่งๆตามปกติ

 

ซึ่งตอนนี้ทั้งสามนั้นอยู่ในระหว่างการตัดสินใจว่าจะไปไหนต่อไปดี เพราะเนื่องจากว่าการเลือกเสื้อผ้าขงสองสาวนั้นเสร็จอย่างรวดเร็วด้วยเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ ทำให้ตอนนี้ทั้งเด็กหนุ่ม แวมไพร์สาว(น้อย)และผู้กล้าสาวซึ่งปราบจอมมาร(ไม่มีบท)ได้ สามารถไปที่ไหนก็ได้แล้วแต่จะตัดสินใจกัน

[ว่าแต่ อาเซียเป็นแวมไพร์แท้ๆทำไมถึงโดนแสงอาทิตย์ได้ล่ะ? สงสัยเพราะเป็นแวมไพร์สายเลือดบริสุทธ์ล่ะมั้ง?]

 

“อาเซียก็ช่วยพูดกับเค้าหน่อยสิ….

…….

แวมไพร์น้อยมองเด็กหนุ่มซักครู่ก่อนจะหันหน้าหนี

(นี่ชิ่งกันง่ายๆอย่างงั้นเลยเรอะ?!)

เด็กหนุ่มคิดสงสัยเขาคงต้องพยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะได้กลับไปที่ร้านให้ได้ เพราะถึงแม้ว่าพวกเธอนั้นจะเลือกซื้อได้ไวเอามากๆก็ตาม แต่จำนวนของเสื้อที่พวกเธอซื้อมากลับไม่น้อยตามเวลาที่ใช้น่ะสิ ตอนนี้ก็มีอยู่ประมาณ 6-7 ถุงแล้ว ที่สำคัญพวกเธอดันให้เขาถือซะด้วย

 

และด้วยความที่เป็น(สุภาพ)บุรุษอยู่เพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มทำให้โดนยัดเยียดหน้าที่ถือของมาให้ซะอย่างงั้น ถ้าถามว่าเขาถือไหวไหม แหม่คำตอบมันก็แน่นอนอยู่แล้วนี่ ว่า….ไม่อยู่แล้วล่ะ เป็นคนที่ดีแต่สมองแต่กำลังกายไม่มีก็ลำบากพอเลย แถมยังโยนเข้าไปในช่องเก็บของก็ไม่ได้ด้วยเหตุผลที่ว่าไม่ใช่ของตัวเองซะงั้นแหละ ของเชียก็พอว่า แต่ของอาเซียดันไม่ได้ซะงั้น ทั้งๆที่พวกเขาก็ทำสัญญากันแท้ เลยต้องทนถือของหนักๆ(สำหรับเจ้าตัว)เดินไปมาแบบนี้แหละ

 

และนั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมเด็กหนุ่มถึงอยากกลับร้านนัก ส่วนอีกเหตุผลก็อยากกลับไปพักผ่อนเนื่องจากทำงานช่วงเช้ามาแล้วนั่นแหละ

 

“ไม่ได้….! ต่อจากนี้พวกนายต้องไปบ้านชั้นนะ”

เชียพูดก่อนจะเริ่มออกเดินไปก่อนใคร เหมือนกับว่าเธอกำลังนำทางพวกเขาอยู่ แต่ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้พูดอะไรเธอก็เดินไปไกลแล้ว

“นี่! เดี๋ยวสิ! ทำไมพวกผมต้องไปที่บ้านของเธอด้วยล่ะ”

เด็กหนุ่มไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องเดินตามเชียไปแล้วไปถามว่าทำไม เขาจึงตัดสินใจเดินตามไปก่อนจะถามเธอ

 

เชียซึ่งเดินนำไปก่อนแล้วหันกลับมาพูดกับเด็กหนุ่มด้วยใบหน้าสงสัยซึ่งคำพูดนั้นเป็นสิ่งที่เขาไม่คาดว่าด้วยซ้ำว่ามันจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น นั่นก็คือ….

“หืม? ชั้นไม่ได้บอกเหรอ? ว่าเราจะไปดูผลของยาที่นายให้ชั้นไปตรวจสอบน่ะ?

“ไม่เคย”

“งั้นแล้วเรื่องที่บ้านของชั้นเป็นร้านขายยาสำหรับนักผจญภัย และแม่ชั้นก็เคยเป็นนักปรุงยาก่อนล่ะ?

“นี่ก็เพิ่งจะได้ยินนี่แหละ แต่ก็พอจะเดาออกล่ะนะ”

“จริงเหรอ?”  เชียทำหน้าสงสัย

“อือ”

“อาเซียจังรู้หรือเปล่า?

อาเซียส่ายหน้า แต่เธอพูดต่ออีกว่า

----ไม่รู้---- แต่พอจะเดาออก”

“คิดเหมือนกันใช่ไหม อาเซีย”

……..” เธอไม่ตอบทำเพียงพยักหน้ารับเท่านั้น

“ดีเลย งั้นก็ง่ายละ แล้วจะไปกันต่อเลยไหม”

“ก็คงต้องไปต่อล่ะนะ ผมเองก็อยากรู้ผลเหมือนกัน”


_________________________________________________________________________________


ตอนนี้อาจจะสั้นไปหน่อยเดี๋ยวจะพยายามลงตอนใหม่เลรื่อยนะครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #118 วิโรจน์ ศรเพชร (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:59
    เชียพาศัตรูการค้าของแม่ไปเชือดรึป่าวฟะ จะขายยาแย่งลูกค้าของแม่ดังนั้นต้องจัดการก่อนเลย 555+
    #118
    0