Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 20 : ขายโพชั่นจะได้เท่าไหร่กันนะ? 1 (เเก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,853
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    20 เม.ย. 60

Overchant ตอนที่ 20

ขายโพชั่นจะได้เท่าไหร่กันนะ? 1

 

“นี่.. ยูคิครับ”

“มีอะไรหรอ” เด็กหนุ่มหันมามองยูกิ

“ทำไม ยูคิต้องมาขัดจังหวะตอนที่ผมกำลังฝันดีอยู่เรื่อยเลยล่ะครับ” โนมตัวน้อยพูดพลางส่งสายตาหงุดหงิดใส่เด็กหนุ่ม

“ทำยังไงได้ล่ะก็มันถึงเวลาตื่นตามที่ตกลงกันไว้แล้วนี่น่า เเถมเกินเวลาอีกด้วยเนอะ อาเซีย”

เด็กหนุ่มพูดพร้อมกับส่งสายตาหาแนวร่วมไปที่เด็กสาวที่นั่งอยู่อีกฟากของโต๊ะอาหาร ซึ่งเธอพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการยืนยันก่อนจะตักข้าวที่อยู่ในถ้วยใบเล็กๆข้างหน้าเข้าไปในปากน้อยๆของเธอ

“แต่มันเช้าเกินไปแล้วนะครับ!” ยูกิโวยออกมาก่อนจะตักข้างเข้าปากไปแล้วเคี้ยวอย่างไม่ค่อยสบอารมภ์สักเท่าไหร่นัก

(อาสงสัยคงโมโหที่โดนขัดประจำล่ะมั้งเนี้ย.. ไว้ค่อยซื้อขนมให้แทนคำขอโทษล่ะกัน) เด็กหนุ่มคิดในใจก่อนจะตักอาหารเช้าเข้าปาก

(ไว้ค่อยคิดทีหลังละกัน..)

 

*

*

*


“เอาล่ะ..ได้เวลาแล้วสินะ”

เด็กหนุ่มพูดพลางหันหน้าขึ้นไปมองนาฬิกาที่ติดอยู่บริเวณฝาผนังเช่นเดียวกับที่ชั้นใต้ดิน ซึ่งในตอนนี้เข็มสั้นได้ชี้ไปที่เลขเก้าพร้อมกับเข็มยาวที่ชี้ไปที่เลขสิบสอง เป็นการบอกว่าเวลาได้ล่วงเลยมาถึงเก้าโมงเช้าแล้วและอีกประมาณครึ่งชั่วโมงก็จะได้เวลาเปิดร้านที่เด็กหนุ่มได้ตกลงไว้กับยูกิและอาเซีย

“ลงไปชั้นล่างกันเถอะ เดี้ยวผมจะมอบหมายงานให้แต่ละคนได้ทำกันนะ” พูดจบเด็กหนุ่มก็เดินลงไปที่ชั้นแรกโดยที่มียูกิและอาเซียตามมาติดๆ

 

        หลังจากที่ทั้งสามลงมาพร้อมหน้ากันแล้วเด็กหนุ่มก็เดินมาที่เคาเตอร์โดยที่แวมไพร์น้อยและโนมต้วน้อยตามมาติดๆก่อนที่จะเปิดช่องเก็บของ จากนั้นจึงเอื้อมมือเข้าไปหยิบดาบระดับ 3 และชุดเกราะระดับ 3 ซึ่งเป็นสินค้าขายดีของร้านเลยทีเดียว

        ด้วยความที่เด็กหนุ่มนั้นตั้งราคาไว้ในพื้นที่สามารถจับต้องได้ ถ้าเปรียบเทียบกับหนังสือที่โลกเก่าของเด็กหนุ่มแล้วก็คงจะเป็นหนังสือขายดี(Best Seller)ประจำร้านเลยก็ว่าได้ พอเด็กหนุ่มจัดการวางไอเทมเรียบร้อยแล้วเขาจึงหันไปคุยอาเซียที่ยืนอยู่ข้างๆกันว่า

            “นี่ อาเซียผมขอทดสอบอะไรซักหน่อยนะ”

            “...” อาเซียพยักหน้าตอบด้วยใบหน้านิ่งๆซึ่งกลายเป็นเรื่องปกติเวลาคุยกับเด็กหนุ่มไปแล้ว

            “เดี้ยวผมจะบอกราคาของไอเทมพวกนี้แล้วให้อาเซียตอบผมนะ”

            “อือ” 

            เด็กสาวตอบก่อนที่เด็กหนุ่มจะเริ่มบอกราคาของไอเทมแต่ละชิ้นมา ซึ่งปรากฏว่า เธอสามารถจำได้ทั้งหมด 

            เด็กหนุ่มเห็นดังนั้นจึงคิดว่า “ลองเพิ่มระดับดูหน่อยดีกว่า” ก่อนจะเริ่มบอกชื่อสินค้าหลายชิ้นขึ้นตั้งแต่ สอง สาม สี่ ไปเรื่อยๆจนไปถึงเจ็ดชิ้นในทีเดียวแถมแต่ละชิ้นราคาก็น้อยบ้างมากบ้างต่างกันไป

            แต่ปรากฏว่า อาเซียสามารถบอกราคาได้ถูกต้องภายในเวลาแค่ไม่กี่วิ ทำให้หนุ่มรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่อาเซียสามารถคิดเลขได้ไวขนาดนี้ก็พอจะเข้าใจว่าเป็นถึงว่าที่ราชินีแต่การที่สามารถตอบได้ในทันทีมันก็มีแต่อัจฉริยะเท่านั้นแหละ

            “สุดยอดเลยอาเซีย! ตอบได้แทบจะทันทีเลยงั้นผมฝากหน้าที่คิดเงินลูกค้าด้วยนะ”

            “” เด็กสาวไม่ตอบอะไรก่อนจะพยักหน้าตอบ

            "นี่ๆ ยูคิครับ แล้วผมล่ะๆ” ยูกิพูดพร้อมกับดึงขากางเกงของเด็กหนุ่มไปม

            "อย่าดึงกางเกงผมสิยูกิ เดี้ยวกางเกงก็หลุดหรอก เลิกได้เเล้วน่า!"

            "งั้นก็รีบๆบอกมาสิครับ"

            "ก็ได้ๆปล่อยก่อนน่า" 

            พอเด็กหนุ่มพูดจบโนมตัวน้อยก็ปล่อยมือก่อนจะมองมาที่เขาอย่างใจจดใจจ่อ 


            ทันทีที่คู่หูตัวน้อยปล่อยมือจากกางเกงของเขา เด็กหนุ่มก็รีบดึงกางเกงขึ้นทันทีเพราะอีกนิดเดียวกางเกงของเขาก็จะหลุดลงไปเเล้วยิ่งมี(เด็ก)ผู้หญิงอยู่ที่นี่ด้วยมีหวังได้เกิดเรื่องใหญ่เเน่ๆ พอเด็กหนุ่มจัดระเบียบกางเกงของตัวเองเสร็จก็หันมาพูดกับยูกิว่า

            "อะเเฮ่ม! เอาล่ะยูกิหน้าที่ของนายก็คือ..." 

เด็กหนุ่มทำเสียงกระเเอมเพื่อเรียกความสนใจของคู่หูของเขา เเละเพื่อเเก้เขินที่เกือบกางเกงหลุดต่อหน้าอาเซียที่เป็น(เด็ก)ผู้หญิงคนเดียวในตอนนี้

            "ตื่นเต้นๆ..." ยูกิพูดออกมาเบาๆในขรักะที่กำลังรอคำตอบจากเด็กหนุ่ม

            "ไม่ต้องทำอะไร" 

            "ห๊ะ..!?" 

            ทันทีที่เด็กหนุ่มพูดจบ อาเซียก็เผลอส่งเสียงออกมาอย่างเเปลกใจ ส่วนเจ้าตัวที่โดนบอกว่าไม่ต้องทำอะไรในตอนนี้ก็กำลังกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจที่ตัวเองไม่ต้องทำงาน 


            เด็กหนุ่มเห็นท่าทีที่งุนงงของเด็กสาวที่สงสัยว่าทำไมตัวเขาถึงบอกเเบบนี้ เด็กหนุ่มจึงพูดต่อว่า

            "ก็ไอเทมที่พวกเรานำมาขายเป็นของที่ยูกิเป็นคนทำใช่มั้ย? ถ้าอย่างงั้นก็ให้ช่างประจำร้านของเราพักซักหน่อยดีมั้ยล่ะ? ยังไงลำพังเเค่ผมกับอาเซียก็ไม่มีฝีมือขนาดไปสร้างไอเทมพวกนี้อยู่เเล้วด้วย จริงมั้ย?" 

            พอเด็กหนุ่มพูดอธิบายสาเหตุที่ตัดสินใจให้ยูกิไม่ต้องทำอะไรจบ อาเซียก็พยักหน้าเหมือนกับเข้าใจสิ่งที่เด็กหนุ่มจะสื่อก่อนที่เธอจะทำหน้านิ่งไร้อารมภ์เหมือนเดิม

            "งั้นผมจะทวนหน้าที่ของเเต่ละคนกันอีกรอบนะ"

            "อาเซียให้ทำหน้าที่คิดเงินลูกค้า ส่วนยูกิไม่ต้องทำอะไร เเละผมจะทำหน้าที่ต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาภายในร้านเอง ตกลงนะ..?"

            ".../คร้าบ!" อาเซียพยักหน้ารับพร้อมกับยูกิที่ส่งเสียงตอบ

            "อืม! ต้องเเบบนี้สิ ตอนนี้ก็ใกล้ได้เวลาเปิดร้านเเล้ว เรามาเริ่มกันเถอะ" เด็กหนุ่มยิ้มออกมาเล็กน้อย

            "ร้านขายไอเทมของพวกเรา... โอเวอร์ชาน!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #81 Mina1991 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 19:28
    สนุกมากค่ะขอบคุณ
    #81
    0
  2. #80 Cenden (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 16:24
    รอๆ ขอตอนต่อไวๆ
    #80
    0