Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 19 : ปรุงยาครั้งเเรกกับการทดลองสิ่งใหม่ๆ 3 จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,750
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    5 เม.ย. 60

Overchant ตอนที่ 19

ปรุงยาครั้งเเรกกับการทดลองสิ่งใหม่ๆ 3 จบ

 

(เฮอ..หยุดซะที แต่พอมาคิดๆดูแล้วทำไมชื่อมันฟังดูสิ้นคิดจังแฮะ…)

เด็กหนุ่มในใจขณะที่กำลังเอื้อมมือทั้งสองไปหยิบหลอดยามาตักของเหลวในหม้อแล้วโยนเท้าไปในช่องเก็บของ เด็กหนุ่มทำแบบนี้ไปเรื่อยๆจนของเหลวภายในหม้อเหลืออยู่ในระดับหนึ่งแล้วมันจึงกลายเป็นควันสีเขียวลอยมาก่อนที่น้ำภายในหม้อปรุงยาใบนี้จะกลับเป็นสีเดิมซึ่งเหมือนกับตอนก่อนจะใส่ส่วนผสมเข้าไป

 

“งั่ม..” เสียงเหมือนกับอะไรซักอย่างกัดลงไปที่เเขนของเด็กหนุ่ม พอเขาหันไปมองที่มาของเสียงดูก็พบกับเด็กสาวผมสีทอง นัยน์ตาสีอัมพันกำลังกัดอยู่ที่แขนของหนึ่งของเขา เธอทำหน้าเหมือนกับอารมภ์เสียกับอะไรมาซักอย่าง

 

เด็กหนุ่มเห็นดังนั้นจึงคิดว่าจะปล่อยให้เธอดูดเลือดของเขาไปจนกว่าเธอจะพอใจแล้วค่อยมาถามเหตุผลที่เธอตื่นมาตอนนี้ หลังจากที่แวมไพร์น้อยดูดเลือดจนพอใจแล้วเธอจึงถอนเขี้ยวของเธอออกพร้อมกับรอยแผลที่บริเวณถูกกัดสมานกันอย่างรวดเร็วจนเหมือนกับว่าไม่เคยเป็นแผลมาก่อน

             “ทำไมวันนี้ถึงตื่นไว้จังล่ะ อาเซีย”

            “ก็เจ้าทำเสียงน่ารำคาญ” เธอพูดด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนจะหงุดหงิดอยู่พอสมควร

“อาผมขอโทษด้วยละกันนะ” เด็กหนุ่มยกมือขอโทษแวมไพร์น้อย ส่วนสาเหตุก็ตงเป็นเพราะที่เมื่อซักครู่เขานั้นดันดีใจเกินเหตุจนเผลอตะโกนออกมาซะดังเลย ซึ่งมันอาจจะไปรบกวนเด็กสาวตรงหน้าเข้า เขาเลยต้องขอโทษ

“ก็ได้ แล้วรางวัลล่ะ” ใบหน้าของเธอจะกลับมาเป็นใบหน้าที่ไร้อา รมภ์เหมือนตามปกติ แต่สายตาของเธอกลับจ้องไปคอของเด็กหนุ่มอย่างไม่ละสายตากันเลยทีเดียว

 

“ก็ได้ๆ ถือว่าแทนคำขอโทษเรื่องที่ไปปลุกเธอละกัน” เด็กหนุ่มบอกอนุญาต ให้เด็กสาวเดินเข้ามาดื่มเลือดที่คอของเขาจนเธอพอใจ ซึ่งกว่าเธอจะถอนเขี้ยวออกก็เล่นทำเอาเด็กหนุ่มเกือบหน้ามืดเลยทีเดียว เพราะอาเซียเล่นดื่มไปมากว่าปกติเกือบเท่าตัวเลย เด็กหนุ่มรู้ตัวว่าถ้าปล่อยต่อไปแบบนี้เค้าไปน็อดไปเพราะอาการเสียเลือดเกินไปแน่

 

เขาเลยจำต้องใช้น้ำยาที่เพิ่งปรุงเสร็จมาดๆที่มีสรรพคุณมากมายที่เป็นประโยชน์ แต่เหมือนกับเด็กหนุ่มจะไม่มีแรงพอจะเอื้อมแขนเข้าไปหยิบ เขาเลยต้องขอความช่วยกว่าแวมไพร์น้อย เธอทำตามคำขอร้องของเด็กหนุ่มโดยได้ไม่มีท่าทีขัดขืนหรือไม่พอใจ เธอทำตามวิธีที่เด็กหนุ่มบอก โดยเอามือล้วงเข้าไปในช่องเก็บของ ก่อนจะควานหาซักครู่หนึ่งแล้วจึงเอามือข้างที่เอาเข้าไปออกมาพร้อมกับหลอดยาสีเขียวออกเหลืองนิดๆแล้วเอาให้เด็กหนุ่มดื่มจนหมด

“อา รู้สึกเหมือนแรงจะกลับมาแล้วล่ะ ขอบคุณที่ช่วยนะอาเซีย”

“แล้วรางวัลล่ะ”

“เอาเป็นอย่างอื่นนอกจากเลือดละกันนะ”

อาเซียทำหน้าเหมือนกับไม่พอใจเท่าไหร่นักแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“ว่าแต่ไม่กลับไปนอนต่อแล้วหรอ? อาเซีย เดี้ยวไม่มีแรงตื่นมาทำงานหรอก”

เธอไม่พูดอะไรก่อนจะชี้ไปที่นาฬิกาที่ติดอยู่กับฝาหนัง พอเด็กหนุ่มมองตามเด็กสาวไปก็เข้าใจในสิ่งที่อาเซียกำลังสื่อ เพราะเวลาในตอนนี้นั่นก็คือเจ็ดโมงครึ่ง ซึ่งเป็นเวลาที่เด็กหนุ่มกับพวกตื่นกันทุกวันนั่นเอง

           

“เข้าใจแล้วงั้นเสียงตะโกนของผมก็เป็นเหมือนกับนาฬิกาปลุกให้เธอน่ะสิ งั้น..ที่เธอขอของรางวัลนั่นก็หรอกผมน่ะสิ” เด็กหนุ่มเค้นถามหาความจริงจากแวมไพร์น้อยที่ตอนนี้กำลังพยายามเบี่ยงหน้าหนีจากสายตาที่พยายามค้นหาความจริงจากปากของเธอ

            “นี่ๆทำไมถึงเงียบไปล่ะอาเซียตอบคำถามของผมหน่อยสิ”

            “” แวมไพร์น้อยยังตงพยายามเบี่ยงหน้าหนีเด็กหนุ่มเรื่อยๆเด็กหนุ่มเผลอขำท่าทางยามที่ถูกต้อนจนมุมของเด็กสาว เธอหันกลับมามองหน้าของเขาด้วยสายตาที่ดูไม่พอใจซักเท่าไหร่นักที่ตัวเองถูกหัวเราะแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร

            “เอาเถอะ..ช่างมันละกัน ยังไงก็ไปปลุกยูกิก่อนละกัน”

            “ถ้าเจ้าโนมอ้วนนั่นล่ะก็กำลังนอนน้ำลายยืดตอนที่ข้ากำลังจะลงมาอยู่เลย”

            “อา..นั่นก็เป็นเรื่องปกติล่ะนะ ยังไงก็ไปปลุกด้วยกันเถอะเพราะยูกิเป็นเชฟเพียงคนเดียวของร้านโอเวอร์ชานนี่น่า”

            (จะได้ลองให้อาเซียดูดเลือดยูกิดูด้วยเผื่อจะถูกใจจะได้เปลี่ยนเป้าหมาย -)

ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังคิดแผนการเปลี่ยนตัวอยู่นั้น เหมือนกับอาเซียจะอ่านใจของเด็กหนุ่มได้ยังไงยังงั้น เพราะเธอเล่นชิงตอบก่อนที่เขาจะคิดจบเสียอีก

            “ถ้าเป็นเลือดของเจ้าโนมอ้สนนั่นล่ะก็ข้าลองลิ้มรสมันดูแล้ว รสชาติห่วยสุดๆไปเลยฉะนั้นไม่ต้องคิดวิธีเปลี่ยนตัวให้เปลืองสมองของเจ้าหรอก”

            “อา..ถูกจับได้ซะแล้ว..” เด็กหนุ่มไปหัวเราะแหงๆให้กับแวมไพร์น้อยที่กำลังเดินขึ้นบันไดตามหลังเขามา

            “เจ้ามันเดาง่ายจะตาย ถ้าไม่ใช่เรื่องการวิเคราะห์ที่ข้ายอมว่าเจ้าเก่งจริงๆที่วิเคราะห์ได้สุดยอดขนาดนั้น นอกเหนือจากนั้นเรื่องนั้นเจ้าก็ยังคงเป็นลูกเจียบเมื่อเทียบกับข้สอยู่ดี”

เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบไร้อารมภ์ตามเคย

            “อา..ช่างเป็นคำพูดที่เสียดแทงจิตใจจังเลยนะ ยังไงก็ขอฝากลูกเจียบผู้นี้ไว้ในการดูแลของท่านว่าราชินีแวมไพร์ด้วยล่ะกันนะครับ” พอเด็กหนุ่มเดินกลับขึ้นมาถึงชั้นแรกแล้ว เขาก็โค้งตัวให้กับเด็กสาวที่เดินตามมาทีหลังพร้อมกันยืนมือไปที่เธอ อาเซียจับมือเด็กหนุ่มแล้วพูดว่า

“แน่นอน ข้าจะฝึกให้เจ้ากลายเป็นพระยาปักษาที่ไม่จำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากข้าอีกเลยคอยดู” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #125 subper code (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 13:16
    สรุปยัยหนูนี่กี่ขวบ?
    #125
    0
  2. #77 คุณลุงกล้ามโต (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 16:21
    ฟิน~~~~
    #77
    0