Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 15 : หลังวันงานเทศกาล 1(เเก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    6 มี.ค. 60

Overchant ตอนที่ 15

หลังวันงานเทศกาล 1

 

เเสงของเเดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กมาที่บริเวณม่านตาของเด็กหนุ่มที่กำลังปิดสนิทอยู่ให้เปิดขึ้น เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งก่อนขยี้ตาเล็กน้อยเเล้วลงจากเตียงเดินไปปลุกโนมผมขาวที่เป็นคู่หูของเขาให้ตื่นจากการหลับไหล หลังจากพยายามฉุดกระชากลากถูอยู่นานในที่คู่หูตัวน้อยก็ทนไม่ไหวจนต้องลุกจากเตียงเเล้วไปนอนหลับต่อที่โต๊ะเเทน เด็กหนุ่มได้เเต่ถอนหายใจให้กับท่าทางของคู่หูของเขา

 

(เอาเถอะ.. อย่างน้อยก็ยอมลุกจากเตียงเเล้ว ที่เหลือก็....) เด็กหนุ่มมองไปยังประตูบานหนึ่งที่ตั้งอยู่ข้างๆเตียงของเด็กหนุ่ม ก่อนที่เขาจะเปิดประตูเเล้วเดินเข้าไปข้างในประตูบานนั้น 

 

ทันทีที่ร่างของเด็กหนุ่มเดินผ่านบานประตูเข้าไปก็พบกับอีกห้องห้องหนึ่งที่มีขนาดใหญ่สีเเดงตั้งอยู่ตรงกลางของห้องที่รูปร่างคล้ายกับห้องของเหล่าขุนนางที่เด็กหนุ่มเคยเห็นผ่านทางหนังสือวิชาประวัติศาสตร์ ภายในห้องห้องนั้นมีกลีบดอกกุหลาบมากมายราวกับว่าห้องห้องนั้นถูกโรบไปด้วยกลีบกุหลาบสีเเดงสด ดวงจันทร์สีเเดงสาดเเสงเข้ามาผ่านทางหน้าต่างบานใหญ่ ตรงข้ามกับห้องของเด็กหนุ่มที่มีเเสงอาทิตย์ส่องเข้ามา เขาเดินไปที่เตียงขนาดใหญ่เเล้วดึงผ้าที่อยู่บนเตียงออก เผยให้เห็นร่างของเด็กสาวผมสีทองผิวสีขาวไข่มุกกำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยชุดกระโปรงสีขาว 

 

เด็กหนุ่มเขย่าร่างของเด็กสาวเบาๆ ร่างเล็กกระตุกเล็กน้อยจากนั้นเด็กสาวผมทองก็ลืมตาขึ้นเเล้วลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างสะลึมสะลือเหมือนกับกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ ก่อนที่เธอจะอ้าปากเล็กๆของเธอออกเผยให้เห็นฟันเขี้ยวเล็กๆทั้งสองซี้ เด็กหนุ่มยื่นเเขนขวาไปที่ด้านหน้าของเด็กสาวก่อนที่เธอจะกัดลงไปที่เเขนของเขา เด็กสาวดูดเลือดอยู่ซักครู่ก่อนจะถอนเขี้ยวออกพร้อมกับรอยเเผลที่ปิดสนิทอย่างกับว่าไม่เคยมีแผลอะไรมาก่อน เด็กหนุ่มโค้งตัวให้เด็กสาวเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวทักทายยามเช้า

 

           "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเเวมไพร์ตัวน้อย"

           "...เจ้าเองเหรอ" เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

           "ครับ.. เเล้วตอนนี้ก็เช้าเเล้วด้วย กระผมขอเชิญคุณไปรับประทานอาหารเช้าด้วยขอรับ" เด็กหนุ่มพูดก่อนเงยหน้ามายิ้มให้กับเด็กสาวเเล้วกลับมายืนเหมือนปกติ"

           "ก็อย่างที่ว่านั่นเเหละ ไปทานอาหารเช้ากันเถอะ" เด็กหนุ่มพูดก่อนจะไล่เด็กสาวลงจากเตียงเเล้วจัดการพับผ้าห่มก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

           "..." เด็กสาวไม่พูดอะไรก่อนจะเดินตามเด็กหนุ่มไปอย่างเงียบๆ

 

ส่วนสาเหตุที่ทำให้เป็นเช่นนี้ก็คงต้องย้อนกลับไปเมื่อคืนเเล้ว

 

               ********************************************************************

 

ช่วงกลางดึกของเมื่อวาน

 

ทำไมถึงยอมง่ายๆล่ะเด็กสาวแวมไพร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยแววตาที่ยังคงไร้อารมณ์เหมือนเดิม

 

ก็เธอมาที่นี่เพื่อจะมาหาผมใช่ไหมล่ะเด็กหนุ่มถามออกไป

ใช่เด็กสาวตอบด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

ส่วนที่ให้มาเป็นบริวารก็คือ จะเปลี่ยนผมให้เป็นทาสของแวมไพร์ใช่ไหมเด็กหนุ่มถามอีกครั้ง

ใช่เด็กหนุ่มยังคงตอบเหมือนเดิม

 

แต่ผมถูกส่งมาที่โลกแห่งนี้เพื่อที่จะเป็นพ่อค้า ฉะนั้น การที่จะเปลี่ยนสถานะของผมให้เป็นบริวารของแวมไพร์นั่น… พระเจ้าก็คงไม่ยอมอยู่แล้ว.…ใช่ไหม?” เด็กหนุ่มพูดสิ่งที่เขาวิเคราะห์ออกมา ถ้าเป็นไปตามตำนานที่เขาเคยอ่านมนุษย์ที่ถูกแวมไพร์ฝังเขี้ยวเข้าไปก็จะต้องมนสะกดของแวมไพร์ ถ้าเป็นไปตามที่เด็กหนุ่มคิดเอาไว้ โลกนี้ก็น่าจะคัดลอกมาจากโลกที่เด็กหนุ่มจากมา แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงพวกมนต์สะกดหรืออะไรเลย แล้วอีกอย่างนี่มันโลกแฟนตาซีนะ การที่ตัวเขาสามารถเปิดเมนูได้เหมือนกับเกม มันก็คงต้องมีเสียงอะไรแจ้งเตือนผมเหมือนกับครั้งแรกที่มีเสียงแนะนำพวกเมนูให้กับผมแล้ว

 

…” ถึงเด็กสาวจะไม่พูดอะไร แต่แววตาของเธอก็ฉายแววความรู้สึกตกใจเล็กๆไว้ ซึ่งนั่นทำให้เด็กหนุ่มรู้ทันทีว่าสิ่งที่เขาคิดไว้เป็นจริง

 

อีกอย่างผมอยากจะให้เธอช่วยงานที่ร้านด้วยพอดี…” เด็กหนุ่มหยุดพูดเมื่อสังเกตเห็นว่าใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของเด็กสาวเริ่มจะไม่พอใจเพราะคิ้วที่เริ่มขมวดลงมา

 

น่า ยังไงเราก็ไม่เสียอะไรกันทั้งคู่อยู่แล้วนี่ เธอก็ต้องการเลือดของผมใช่ไหมล่ะ ส่วนผมก็แค่ต้องการคนช่วยงานซักหน่อยคิดว่าเป็นยังไงบ้างละ การทำงานเพื่อแลกกับสิ่งที่ต้องการเด็กหนุ่มยิ้มแล้วยื่นข้อเสนอให้เด็กสาวแวมไพร์ไปพิจารณา เธอทำท่าครุ่นคิดอยู่ซักครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้ามาหาเด็กหนุ่ม

 

ตกลง..” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์เหมือนเช่นเคยเด็กหนุ่มได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มให้กับข้อเสนอที่สำเร็จลุล่วง แล้วโค้งตัวทำท่าเคารพเด็กสาวพร้อมกับพูดว่า ด้วยความยินดีครับ

 

..เจ้านี่มัน เจ้าเล่ห์ไม่เบาเหมือนกันนะเด็กสาวแวมไพร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบไม่แสดงอารมณ์

เรียกว่าถ้ามีโอกาสก็ต้องคว้าเอาไว้ไงละครับเด็กหนุ่มตอบทั้งที่ยังโค้งตัวอยู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เด็กสาว

…” เธอไม่พูดอะไรก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากของเด็กหนุ่มพร้อมกับพึมพำอะไรซักอย่างออกมา พอเด็กสาวพูดจบก็มีเสียงเสียงหนึ่งที่เด็กหนุ่มไม่ได้ยินมาซะนานก็ดังขึ้นภายในหัวของเขา

[ว่าที่ราชินีแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ อาเซีย ทำข้อตกลงกับคุณ] เสียงไร้อารมณ์ดังขึ้นหลังจากที่เด็กหนุ่มไม่ได้ยินเสียงนาน

(ชื่ออาเซียเองเหรอ.. แถมเป็นว่าที่ราชินีสายเลือดบริสุทธ์ซะด้วยแฮะ) เด็กหนุ่มรู้สึกตกใจเล็กน้อยเมื่อรู้ถึงตัวเองของเด็กสาวตรงหน้า แต่เขาก็คิดว่า ยังไงซะก็นี่มันโลกแฟนตาซีนี่น่าอะไรๆมันก็เกิดขึ้นได้ ในระหว่างที่เขากำลังคิดอยู่ก็ได้ยินเสียงเสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง

 [ท่านได้รับห้องเพิ่มขึ้น 1 ห้อง]

(อาคงไม่ต้องถามแล้วสินะว่าเธอจะนอนที่ไหน) เด็กหนุ่มยิ้มแหงๆเขาพอจะเข้าใจแล้วว่าไอ้ที่เขียนไว้ในหน้าเมนูที่ว่าจะมีห้องเพิ่มขึ้นถ้ามีสาวๆมาอยู่ด้วย

 

“งั้นผมเรียกชื่อของเธอได้ไหม” เด็กหนุ่มถามพอเป็นมารยาท

” เธอพยักหน้าเล็กน้อย

 

“งั้นก็ อาเซีย” ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังจะพูดบางอย่างเปิดประตูร้านก็เปิดออกพร้อมกับยูกิที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขพร้อมกับถุงใบใหญ่ที่ข้างในน่าจะต็มไปด้วยขนมที่ได้จากแต่ละบ้านในเมืองนี้

 

“อ๊ะ! มาได้จังหวะพอดีเลยยูกิ มานี่หน่อยสิผมมีคนจะแนะนำให้รู้จัก” เด็กหนุ่มแนะนำอาเซียให้คู่หูของเขารู้จักก่อนจะตกลงอะไรซักอย่างกับโนมผมขาวเล็กน้อย ก่อนที่เด็กหนุ่มจะให้สัญญาณกับยูกิแล้วทั้งคู่ก็พูดพร้อมกันว่า

 

“งั้นอีกรอบนะ งั้นก็อาเซีย...

 

“ยินดีต้อนรับสู่ร้านขายไอเทมของพวกเรา.. โอเวอร์ชาน”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #56 amporn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:13
    ขอบคุณค่ะ สาวคนที่สองมาแล้ว
    #56
    0
  2. #54 dvdkeeper (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:12
    แหมหน้ามืนพอกันกับอีกเรื่องเลย
    #54
    1
    • #54-1 NovaBlaze(จากตอนที่ 15)
      27 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:58
      เรื่องไหนงั้นเหรอครับ5555+
      #54-1