Overchant ค้าขายในโลกเเฟนตาซี

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 11 : วันงานเทศกาล 1 ซื้อของ(เเก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    6 มี.ค. 60

Overchant ตอนที่ 11

วันงานเทศกาลครึ่งเช้า

 

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างมุ่งหน้าสู่ม่านตาที่ปิดสนิทของเด็กหนุ่มผมดำเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้แล้วนับตั้งแต่วันที่เด็กหนุ่มกลับมาเกิดใหม่ที่โลกใบนี้ เด็กหนุ่มยกมือขยี่ที่เปลือกตาด้วยอาการงัวเงียก่อนจะลุกขึ้นมานั่งบนเตียงของเขาบิดตัวเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการที่นอนอยู่เฉยๆมาเกือบแปดชั่วโมงเต็ม เด็กหนุ่มก้าวเท้าลงจากเตียง จัดการธุระยามเช้าก่อนจะกลับไปปลุกคู่หูตัวน้อยที่กำลังนอนยิ้มกว้างอยู่บนเตียงของตน

 

(อาท่าจะฝันดีแฮะ)” เขามองรอยยิ้มที่กว้างมากจนปากแทบฉีกของโนมผมขาว เด็กหนุ่มนึกไปถึงเช้าของเมื่อวันก่อนซึ่งเหตุการณ์นั้นคล้ายๆกับตอนนี้ไม่มีผิด รู้สึกจะจำได้ว่าหลังจากปลุกตอนกำลังฝันอยู่ก็ถูกโวยกลับมา แต่เพราะด้วยที่ความน่ารักน่าแกล้งอันมากเหลือของโนมตัวน้อยทำให้กว่าจะรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรมือของเด็กหนุ่มก็เอื้อมไปที่แก้มของคู่หูตัวน้อยแล้วออกแรงดึงแก้มนุ่มๆเหมือนผิวของเด็กทารกนั้น

 

"อ๊อยๆๆๆ!! อีกแล้วเหรอครับ!!" ยูกิลืมตาขึ้นพร้อมกับร้องเสียงดังออกมาทำให้เด็กหนุ่มรีบปล่อยมือออกจากแก้มคู่หูของเขา

 

“โทษทีๆ คือมันเผลอน่ะ” เด็กหนุ่มยกมือขอโทษ

“ทำไมยูคิต้องมาขัดเวลาที่ผมกำลังฝันดีอยู่เรื่อยเลยล่ะครับ” โนมผมขาวลงจากเตียงแล้วพับผ้าห่มด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะอารมภ์เสียจากการโดนขัดจังหวะ

“โทษทีๆ แต่ยังไงซะความฝันที่ว่าก็คงเป็นช่างตีดาบอันดับหนึ่งของโลกเหมือนสินะ”

“ง่ะ..! ทำไมถึงรู้ความดของผมได้ล่ะครับ หรือว่า..ยูคิจะอ่านใจคนได้?!

 

“ใช่ที่ไหนเล่า ก็หน้าตอนหลับของนายมันฟ้องต่างหาก” เด็กหนุ่มพูดพร้อมใช้ท่าคาราเต้ช็อปใส่กลางหัวของยูกิจนเจ้าตัวร้องโวยวายใส่เด็กหนุ่ม

จากนั้นทั้งคู่ก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของแต่ละคนโดยเด็กหนุ่มไปนั่งตรวจสอบเงินในกระเป๋าพร้อมคำนวณจำนวนเงินที่น่าจะเสียไปในวันเทศกาลหรือก็คือวันนี้ ซึ่งถ้าถามว่าค่าอะไรที่จะเสียไปในวันนี้บ้างก็ต้องบอกได้ว่าเยอะ! อาทิเช่น ค่าของตกแต่งร้านที่ราคารวมหลักพันg ค่าวัตถุดิบสำหรับทำอุปกรณ์พวกดาบ ชุดเกราะอีกเกือบๆห้าร้อยจี (สำหรับสองสัปดาห์) ค่าวัตถุดิบทำอาหาร

 

เนื่องจากที่โลกนี้ไม่มีตู้เย็นทำให้ไม่สามารถเก็บอาหารไว้ได้ จนบางทีเด็กหนุ่มก็คิดว่า ถ้าเขาสร้างตู้เย็นตู้แรกของโลกนี้ได้ก็คงจะรวยไม่ใช่น้อยแต่ด้วยความที่ขี้เกียจบวกกับความที่ตัวเขามาที่โลกเพราะอยากจะลองใช้ชีวิตแบบพ่อค้าดูไม่ใช่มาเพื่อให้ตัวเองกลายเป็นเศรษฐีที่มีเงินเป็นพันๆล้านจีไม่อย่างนั้นตัวเด็กหนุ่มคงเลือกให้ส่งมาเกิดเป็นราชาของโลกนี้ไปแล้ว

 

ส่วนโนมตัวน้อยก็เข้าไปยังเขตพื้นที่ศักย์สิทธิ์แห่งการทำอาหารของเขาและลงมือทำอาหารมื้อเช้าสำหรับสองคนพอทำเสร็จแล้วก็ส่งเสียงเรียกเด็กหนุ่มให้มาช่วยยกจานอาหารไปวางบนโต๊ะแล้วจัดการรับประทานเช้าด้วยกันพร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างอารมภ์ดีของสองเจ้าของร้าน

 

 

 

    **********************************************************************

 

 

หลังจากมื้อเช้าแสนครื้นเครงจบลงทั้งสองก็ช่วยกันยกจานอาหารไปล้างแล้วจัดการเช็ดโต๊ะที่เปื้อนจากการเล่นกันระหว่างทานอาหารซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอย่างยิ่งถ้าสมมุติว่าทั้งยูคิและยูกิเป็นลูกๆก็คงโดนคุณแม่ตักเตือนพร้อมกับคำปลอบใจด้วยรอยยิ้มไปแล้ว

 

“เอาล่ะ ไหนๆก็จัดการทุกอย่างเสร็จแล้วออกไปซื้อของมาตกแต่งร้านในช่วงกลางคืนกันเถอะ” เด็กหนุ่มออกปากชวนคู่หูตัวน้อย

“งั้นยูคิย่อตัวลงซักครู่จะได้ไหมครับ” โนมตัวน้อยพูด

 

“ก็ได้นะทำไมเหรอ?” เด็กหนุ่มถามกลับไปอย่างงุนงงแต่เขาก็ทำตามที่คู่หูตัวน้อยขอร้องทันทีที่เด็กหนุ่มย่อตัวลงจนสูงเกือบๆเท่ากับตัวของคู่หูตัวน้อย แผ่นหลังของเด็กหนุ่มก็รู้สึกหนักขึ้นกระทันหันก่อนที่จะลามไปยังคอแล้วขึ้นไปบนหัวของเขา เด็กหนุ่มรู้ทันทีว่าความรู้สึกหนักๆอยู่บนหัวของเขามาจากอะไร ก่อนที่เขาจะส่งเสียงถามโนมผมขาว

 

“นี่ยูกิ มาทำอะไรที่หัวของผมเนี้ย” เด็กหนุ่มพูด

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ที่นี่จะเป็นที่นั่งประจำของผมครับ” โนมผมขาวตอบ

“บนหัวเนี่ยนะ?” เด็กหนุ่มถาม

“แน่นอนครับ” ยูกิตอบ

“แล้วถ้านายโตขึ้นล่ะ” เด็กหนุ่มส่งเสียงถามอีกครั้ง

“ไม่โตมากกว่านี้แล้วครับ” คู่หูตัวน้อยตอบอย่างมั่นใจ

“งั้นก็ตามสบายละกัน!” เด็กหนุ่มพูดก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินลงไปชั้นล่างระหว่างที่เด็กหนุ่มก้าวเท้าลงบันไดอย่างไม่รีบร้อนยูกิก็พูดขึ้นมา

“หวังว่าคงจะไม่เจอเธอคนนั้นนะครับ” ยูกิพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆเล็กน้อย

“คงไม่บังเอิญไปเจอกันง่ายขนาดนั้นหรอกมั้ง” เด็กหนุ่มพูดพลางหัวเราะเล็กน้อย

            “หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ” ยูกิพูด เด็กหนุ่มได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะในท่าทีของคู่หูของเขาก่อนที่จะเอื้อมมือไปเปิดประตูแล้วเดินออกจากร้านไป

 

 

    **********************************************************************

 

 

“เรื่องเมื่อวาน..ต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ!!!” หลังจากก้าวเท้าเดินออกจากร้านมาได้ไม่ถึงสิบนาที ทั้งสองก็เดินไปเจอกับหญิงสาวคนหนึ่งที่พวกเขานั้นรู้จักเป็นอย่างดี ซึ่งเธอคนนั้นก็คือ คุณเชอฟาเรีย ดิล็อก หรือ เชีย นั่นเอง(ก็รู้จักแค่คนเดียวเองนิ - -) เด็กหนุ่มกับโนมผมขาวหันมามองหน้ากันอย่างมิได้นัดหมายก่อนที่เด็กหนุ่มจะพูดเปิดประเด็น

 

            “นี่ยูกิ” เด็กหนุ่มพูด

            “อะไรงั้นเหรอครับ” โนมผมขาวถาม

            “พวกเราเปลี่ยนอาชีพเป็นหมอดูกันเถอะ”

            “นั่นสินะครับ แม่นชะมัด (- -)” ยูกิตบมุกเด็กหนุ่มดังป๊าบแต่ดูเหมือนจะยังมีคนไม่เข้าใจอยู่คนหนึ่งล่ะนะ

 

“จะ จะเปลี่ยนอาชีพแล้วเหรอคะ!!! หรือว่าเป็นเพราะฉันที่ไม่ได้ช่วยแนะนำอะไรให้ร้านของนาย แล้วนายเลยเจ๊ง?!” เชียพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกพร้อมกับคาแร็คเตอร์ที่เปลี่ยนไปเป็นเด็กสาวขี้แย (เดี้ยวนะจะแช่งกันเรอะ!!! แล้วคาแร็คเตอร์เจ๊เปลี่ยนไปหน่อยไหม?!)

 

“นั่นมุขครับเจ๊! มุกครับ!!!” เด็กหนุ่มตอบกลับไปทันที เชียที่ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

“อะไรกัน! มุขหรอกเหรองั้นฉันก็ไม่ต้องขอโทษอะไรสินะ” เชียพูดออกมาพร้อมกับคาแร็คเตอร์ที่เปลี่ยนกลับไปเป็นเหมือนตอนปกติ

 

            “อ๊ะ.. กลับมาเป็นเหมือนเดิมละ” ยูกิพูด

            “ว่าแต่ที่ขอโทษนี่ขอโทษยูกิเหรอ?” เด็กหนุ่มถาม

 

“ใช่แล้ว ก็เมื่อวานฉันเล่าเรื่องที่ร้านของนายให้แม่ฟังแล้วก็โดนดึงแก้มพร้อมกับบอกให้ไปขอโทษอะ” หญิงสาวพูดพร้อมกับลูบแก้มที่ดูแล้วน่าจะยังหลงเหลือความเจ็บปวดจากการถูกดึงแก้มอยู่

 

“อา คงเจ็บน่าดูสินะ” เด็กหนุ่มอุทานออกมา

 

“ใช่ๆ เจ็บมากเลยล่ะ ยังไงซะก็ต้องขอโทษเรื่องเมื่อวานด้วยนะ ยูกิคุง” เธอพูดก่อนจะยิ้มให้โนมผมขาวที่อยู่บนหัวของเด็กหนุ่ม

 

“ไม่เป็นไรครับ อย่าทำอีกก็พอครับ (- -)” ดูเหมือนว่ายูกิจะยังคงเคืองกับเหตุการณ์เมื่อวานอยู่ดูได้จากน้ำเสียงที่ดูนิ่งๆผิดปกติของคู่หูตัวน้อย เด็กหนุ่มได้ยินดังนั้นเลยตั้งใจว่าจะชวนเธอให้มาช่วยเลือกของตกแต่งด้วยกันเพื่อๆว่าอยู่ด้วยกันแล้วโนมตัวน้อยจะเลิกเคืองหญิงสาว

 

“นี่ เชีย ช่วยพวกผมเลือกของตกแต่งร้านจะได้ไหม” เด็กหนุ่มยิ้มพลางยื่นมือไปให้เธอ เชียยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบตกลงคำเชิญของเด็กหนุ่ม

 

“อือ! นี่ขออุ้มยูกิคุงหน่อยสิ!” เชียจับมือของเด็กหนุ่มพร้อมกับเอ่ยถามออกมา

 

“ด้วยความยินดี” เด็กหนุ่มปล่อยมือของหญิงสาวก่อนจะโค้งตัวให้เธอทำให้ยูกิที่นั่งอยู่บนหัวไหลลงไปอยู่ในอ้อมกอดของหญิงสาว

 

“แค่ผมไม่ยินดีด้วยนี่ครับ!!!” ยูกิโวยออกมาก่อนที่ทั้งสองจะเดินไปเลือกของด้วยกัน

 

 



***เนื่องจากไรเตอร์ไม่ได้ออกไปเคาท์ดาวน์ที่ไหนเลยนอกจากบ้านของตัวเอง ดังนั้นขอให้ผู้อ่านนิยายทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของผมในวันปีใหม่นี้ขอให้มีความสุขไปกับอีกปีหนึ่งนะครับ***(นิยายตอนนี้เป็นตอนที่ลงในวันที่ 1 มกราคม 2560 เวลา 00.00น. เเละได้มีการเเก้ไขเพิ่มเติ่ม)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

138 ความคิดเห็น

  1. #39 Mabus (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 11:00
    กลับมาซักที
    #39
    0