The Forsaken Hero วิญญาณวีรชนของผมไม่ได้ว่าง่ายอย่างที่คิดหรอก เป็นใครยังไม่รู้เลย

ตอนที่ 8 : การตอบสนอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 293
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    7 ธ.ค. 61

“เราจะทำยังไงดี?”

“โดยปกติแล้ว วีรชนที่บ้าคลั่งจะเป็นพวกที่รับไม่ได้กับความเป็นจริง อย่างเช่นเมืองที่ตัวเองเคยใช้ชีวิตปกป้อง ได้พังไปในปัจจุบัน หรือไม่ยอมรับเรื่องราวของตัวเอง...”

“แต่จากการสืบค้น เราก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเป็นวีรชนคนไหน”

“พลังของเขานั่น ไม่ซ้ำหรือเหมือนกับที่รู้จักเลย”

“อาวุธก็ยังไม่เห็นอีกต่างหาก”

“ดูเหมือนจะเป็นดาบ แต่ก็อาจเป็นขวาน หรือค้อน ถ้าเกิดเป็นธนูเพียงแต่มารับใช้ในระยะประชิด การจำกัดก็ยิ่งต่ำไปอีก”

การประชุมผ่านระบบการคุยข้ามโลกได้เกิดขึ้น...

ด้วยหัวข้อเพียงแค่ว่าคนคนเดียว เกิดบ้าคลั่งขึ้นมา จนอาจเป็นภัยต่อความมั่นคงของโลก...

“ยังไงก็เถอะ ความสามารถที่แม้แต่มอเดร็ดยังไม่อาจจัดการได้ นั่นเป็นเรื่องที่เกินไปแล้วนะ”

มอเดร็ด คือวิญญาณที่ถูกจัดให้เป็นระดับต้นของโลก ไม่มีใครไม่ยอมรับเรื่องนั่น ถึงแม้ว่าในตำนานจะถูกระบุว่าเป็นตัวร้าย แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพราะนี่ก็เพื่อความมั่นคงของโลก เอมิเลียแห่งอังกฤษ เป็นหนึ่งในไพ่ตายของโลก การที่เธอไม่อาจจัดการวีรชนคนนี้ได้ ก็แสดงว่าวีรชนตนนี้ไม่ธรรมดาเลย...

“คงต้องส่งจดหมายเรียกประชุมแรงค์Sทุกคนบนโลกแล้วล่ะ”

“ต้องทำเรื่องให้วุ่นวายขนาดนั่นเลยหรือไง แค่วิญญาณวีรชนคนเดียวเอง”

“จะประมาณไม่ได้ เกิดเป็นวิญญาณวีรชนของเทพขึ้นมาจะว่าไง เช่นโครนอส หรือพวกตำนานที่อยู่ในระดับถล่มโลกอย่างทศกัณฐ์”

“นั่นสินะ ถ้าเป็นแบบนั้นขึ้นมา คงได้เละแน่ หรือจะส่งจดหมายไปหาพวกเทพด้วยดี”

“เอาไว้ก่อนเถอะ จะให้ดีก็ใช้โอกาสนี้ ตามพวกแรงค์Sที่หายตัวไปด้วยเถอะ”

“นั่นสิ ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง ยังไงเรียกมาเถอะ รีบตามตัวแรงค์Sให้เร็วที่สุด”

โลกต้องวุ่นวายเพียงคนเพียงคนเดียว

การประชุมนี้ต้องใช้เครื่องเปลี่ยนภาษา ซึ่งเป็นเทคโนโลยีที่ทำได้ดีที่สุดในปัจจุบัน แล้วยังเป็นการสื่อสารข้ามโลกด้วย วีรชนของฟารินคือต้นเหตุทั้งหมด การวัดระดับไม่อาจบันทึกได้ แต่เครื่องวัดพลังก็รับไม่ไหว น่าจะเป็นเหตุการณ์ที่สำคัญ ที่จะนำมาซึ่งความวุ่นวายแน่นอน

 

 

 

“ที่นี่มัน... แดนกึ่งกลาง....”

พราวกล่าวกับคนเอง... พลางดูทัศนวิสัยที่เต็มไปด้วยต้นไม้ สถานที่เหมือนป่าเขตร้อน รู้สึกสบาย ความชื้นก็พอประมาณ

แดนกึ่งกลางจะต่างออกไปตามวีรชน... และอารมณ์ ตั่งนั่นที่นี่คือแดนกึ่งกลางของพราว

“เจ้าเหนื่อยมาก จนเพลอหลับไปน่ะ”

วิญญาณวีรชนของเธอเขามาทัก

คนที่มีใบหน้างดงาม ราวกับเทวดาลงมาเกิด ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว ใส่ชุดสบายๆแบบไทยโบราณ ผิวสีแทนเปล่งประกายงดงาม แถมยังมีกลิ่นสมุทรไพรออกมาอีก

ในแดนกึ่งกลางนี้ วิญญาณวีรชนจะมีรูปร่างเป็นแบบที่ตนเองต้องการ ของเองก็สามารถสร้างได้ตามที่ความทรงจำของตัวเองมี

“งั้นเหรอ... ฉันขอตัวกลับออกไป เฝ้าน้องชายของฉันก่อน.....”

“พักสักครู่เถอะ เจ้าหักโหมเกินไปแล้วนะ คนที่จะได้รับอันตรายไม่ใช่น้องของเจ้าแต่จะเป็นเจ้าเสียมากว่า”

“ฉันไหวค่ะ ยังไงฉันก็ต้อง...”

“พอเลย พักได้แล้ว”

“ขอโทษค่ะ ยังไงฉันก็อยากทำอะไรสักอย่างค่ะ”

“คราวหน้าเถอะ ตอนที่วิญญาณวีรชนคนนั้นมาอีก เจ้าค่อยใช้พลังของข้าจัดการก็ได้”

“ค่ะ ฉันจะพยายาม....”

วีรชนที่เห็นท่าทีของพราว ที่ดูไม่ใส่ใจกับเขา แต่สนใจเรื่องของฟาริน ก็ได้แต่ถอนหมายใจออกมา

“เฮอ..... ไม่ว่าจะยุคไหนๆ การมีคนสำคัญให้คิดถึงก็เป็นเรื่องลำบากใจจริงๆ”

วีรชนเหนื่อยใจเหลือเกิน...

“ข้ามีข้อเสนอ”

วีรชนผิวสีแทนกล่าวออกมา พร้อมกับนั่งลงข้างๆพราว ใบหน้าที่งดงามนั่น ชวนให้หลงใหลไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชาย เพราะมันคือความงามของราชา

“ข้าพอรู้ว่าตัวตนของเขา มาจากที่ไหน...”

“ตัวตน ของใคร”

“วิญญาณวีรชน... ของฟาริน”

คำตอบสั้นๆ ดึงความสนใจของพราวได้ทั้งสิ้น ตัวตนของวีรชนจะเป็นสิ่งที่สืบหาไปถึงความสามารถและจุดอ่อนได้ การรู้ตัวตนก็เหมือนกับกำความสามารถทั้งหมดเอาไว้

“ใครกัน! เป็นคนรู้จักของท่านอย่างงั้นเหรอ!

“ข้าจะบอกเจ้า ก็ต่อเมื่อเจ้าพักผ่อน”

คำขาดของวิญญาณวีรชนกล่าวคำสัตย์อย่างชัดเจน พราวรู้ว่าหากเธอไม่ทำตามที่วิญญาณวีรชนคนนี้บอก เธอไม่มีวันได้ข้อมูลแน่

“ก็ได้ ตามที่ท่านบอก ฉันจะพัก...”

“อย่างงั้นแหละ หลับตาลง ข้าจะเปลี่ยนที่แห่งนี้ให้เหมาะสมเอง...”

ป่าหายไป แล้วเปลี่ยนเป็นปราสาทไทยโบราณ...

“ท่านเคย อาศัยในที่แห่งนี้งั้นเหรอ...”

“ใช่... แต่ข้าก็ไม่ได้อยู่บ่อยสักเท่าไร... แล้วก็เลิกเรียกข้าว่าท่านได้แล้ว... เจ้าตั้งชื่อเล่นให้ข้าแล้วไม่ใช่หรือไง”

การเรียกชื่อวีรชนนั้น ก็ไม่ต่างจากการเผยตัวตน ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะไม่เรียกชื่อวีรชนของตนด้วยชื่อจริง...

“ก็ได้... นิล... แบบนี้พอสินะ”

“อืม... ดีแล้ว เอาล่ะเจ้านอนพักสักครู่เถอะ... หลับภายในฝัน อาจจะแปลกไปเสียหน่อย แต่ข้าจะเฝ้าเจ้าเอง”

“จ้องกันแบบนั่น ใครจะหลับลง”

วีรชนยิ้มอ่อนๆ

“ข้าน่ะ ไม่ค่อยถนัดเรื่องเอาใจหญิงเสียด้วย...”

“ให้ตายสิ... รู้ไหมว่าฉันกดดันขนาดไหนที่มีนิลเป็นวิญญาณประจำตัวของฉัน... ตำนานที่ฉันเคยได้ยินตอนเด็กกลับมาอยู่ในตัวของฉันเอง... ฉันได้แต่นึกถึงวันที่เรียนวิชาประวัติศาสตร์ ที่มีเรื่องของคุณได้กล่าวเอาไว้... แล้วคิดว่านิลจะเป็นคนที่ยิ่งใหญ่กว่านี้.....”

“ขอโทษแล้วกัน ที่ข้าไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างที่เจ้าคิด”

“แต่ว่า... ฉันก็ดีใจ... ที่มีนิลเป็นวิญญาณประจำตัวของฉัน... และมันก็ยิ่งเพิ่มโอกาสที่จะช่วยน้องชาย....... ในครั้งนี้ด้วย....... ยังไงก็.......”

หลับใหลไปแล้ว... พราวเหนื่อยมาก... จนไม่อาจจะตั้งสติอยู่ได้ วิญญาณวีรชนก็ได้เพียงกลายมนตร์ของตนอ่อนๆ ปล่อยกลิ่นสมุนไพรที่ติดตัวออกมาเรื่อยๆ...







ทายกันเข้ามาเลย วิญญาณวีรชนของพราว นิลคือใคร? ผมว่าไม่ยากนะ แต่ข้อมูลยังน้อย แต่คนที่รู้ก็ลองคอมเมนต์มาได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #10 Nazzga2 (@Nazzga2) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 18:37
    นิลนี้ลิงดำแห่งเมืองขีดขินใช่บ่
    #10
    0
  2. #8 Hakuryuo (@Hakuryuo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 18:15
    รู้แค่ว่า น่าจะเปน ราชา แล้วก็ยิ่งใหญ่ อาจจะเป็น รามเสสที่2ปะ
    #8
    0
  3. #7 Redwhitenight (@ben102543) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 17:23
    ไม่รู้เลยครับว่าเป็นใครถ้าข้อมูลเยอะกว่านี้คงหาเจอครับ
    #7
    0