ตอนที่ 27 : นิทานมังกร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

“นี่ๆ เมอร์ลิน เมอร์ลินเคยผจญภัยมามากมายใช่ไหม? อาเธอร์เล่าให้ข้าฟังล่ะ ว่าเมอร์ลินเคยออกเดินทางไปทั่วโลก พบเวทมนตร์มากมายแล้วก็ แล้วก็...”

เด็กชายคนหนึ่งเอ่ยปากอย่างตื่นเต้น เขาเป็นคนที่มีรูปโฉมงดงาม ราวกับเจ้าชาย ก็เป็นเจ้าชายจริงๆแหละนะ เพาะสำหรับเขาตอนนี้เป็นวัยกำลังโต แล้วด้วยความเร็วของเด็กที่แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ยังตามไม่ทัน ทำให้เขาเป็นตัวป่วนของที่นี่เลย

“นี่เดี๋ยวก่อนสิ”

ในตอนนั้นก็มีเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งตามมา เพราะว่าเด็กชายวิ่งเร็วกว่าทำให้ตนต้องวิ่งตามมา เพราะทุกคนล้วนแต่มีงานยุ้งเลยทำให้เด็กสาวที่มีอายุมากกว่าเล็กน้อย ต้องเป็นคนดูแลเด็กคนนี้

“อย่าทำให้คนอื่นต้องลำบากสิ และยิ่งท่านเมอร์ลินเป็นที่ปรึกษาของท่านอาเธอร์ด้วยแล้ว”

“หน่าๆ อย่าคิดมากสิ มอเดร็ด”

“ไม่ได้กลับเดี๋ยวนี้เลย กาลาฮัด”

มอเดร็ดพยายามทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กอย่างเต็มที่ ก็มันเป็นหน้าที่ที่เธอได้รับจากกษัตริย์อาเธอร์ เลยต้องทำมันให้ดีที่สุด

เมอร์ลิน... หญิงสาวผมสีทอง ใบหน้างดงามราวกับเทพธิดา จนแม้แต่ภรรยาของอาเธอร์ ยังงามไม่เท่าเลย ใบหน้าที่นิ่งสงบและดูเต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตา กำลังมองไปยังเด็กน้อยอยู่

“เจ้าตัวน้อย เจ้าเนี่ยนะ ช่างเป็นเด็กเสียจริง”

“ครับ แน่นอน”

“นี่เดี๋ยวเถอะ!

มอเดร็ดยังพยายามทำตัวเป็นพี่เลี้ยงเด็ก เพื่อที่จะลากกาลาฮัดกลับไปให้ได้

“ขอโทษด้วยนะคะ ท่านเมอร์ลิน ข้าจะ....”

“ไม่เป็นไร ข้าเองก็ได้เลี้ยงเด็กบ้าง ก็ทำให้นึกถึงสมัยก่อนดี... ข้าจะเล่านิทานให้ฟังแล้วกัน”

มีหน้าที่ที่ต้องดูแลเด็ก... ที่จริงตอนนี้มอเดร็ดโตพอที่จะจับดาบแล้ว แต่ก็เพราะเธอเด็กที่สุดเลยยังต้องทำหน้าที่ดูแลกาลาฮัดที่เด็กกว่า ถึงจะไม่ค่อยชอบงานแบบนี้ แต่มอเดร็ดก็ต้องทำ

“เจ้าเองก็มาฟังด้วยกันสิ”

“คะ...ค่ะ”

เมอร์ลินนั่งลงกับพื้นหญ้าที่ชุ่มชื้น ราวกับเป็นเตียงนอน จากนั้นก็ขยับมือ ประกายแสงปรากฏออกมา มันส่องสว่าง และงดงาม นั่นคือเวทมนตร์....

เวทมนตร์ที่แสดงภาพของนิทานออกมา

“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... ในดินแดนที่ไร้ซึ่งมนุษย์... ไร้ซึ่งผู้ปกครองมาเป็นเวลานาน... ดินแดนนั้นคือดินแดนที่ไม่ได้มีอยู่บนแผนที่หรือความทรงจำของใคร ที่นั่นมีเจ้าของที่เป็นสัตว์... แต่เป็นสัตว์ที่มีพลังมหาศาล เขี้ยวคมราวกับเสือ แต่สามารถบินบนท้องฟ้าได้เหมือนกับนก มีนามว่า มังกร”

ประกายแสงเปลี่ยนรูปเป็นมังกร มันบินไปรอบๆ และมีจำนวนมา เวทมนตร์นี่สำหรับคนทั่วไป มันดูยิ่งใหญ่จนไม่น่าจะเอามาแค่เล่านิทานแล้วด้วยซ้ำ

เด็กทั้งสองต่างตื่นตากับภาพตรงหน้า เหมือนกับพวกเขาได้หลุดไปอีกโลกหนึ่ง โลกที่งดงามยิ่งกว่าความเป็นจริง...

“จนมีวันหนึ่ง มังกรที่มีสิทธิในการปกครองเหล่ามังกรได้ถือกำเนิดขึ้นมา รูปลักษณเป็นมังกรที่มีสีเทา ราวกับขี้เถ้า... นัยน์ตาสีดำสนิท แต่กลับแฝงไปด้วยลวดลายที่ชวนให้หลงใหล”

การเล่านิทานของเมอร์ลินดำเนินต่อไป โดยที่มอเดร็ดและกาลาฮัด ก็มองไปยังแสงที่อยู่รอบๆ

“แต่ก็ได้มีมังกรตนหนึ่ง ไม่พอใจและต้องการขึ้นปกครองด้วยตนเอง จึงได้เลี้ยงมังกรราชาตนนั้น ให้เชื่อฟังตนเองทุกอย่าง จากนั้นก็พยายามจะใช้มังกรราชาบังหน้า เพื่อควบคุมมังกรทั้งปวง เพื่อปกครองโลกทั้งใบ... แต่ว่าราชามังกรไม่ได้โง่พอที่จะเป็นผู้ถูกชักใย... ราชามังกรจึงได้เข้าต่อต้านกับมังกรผู้โลภมาก แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น... มังกรผู้โลภมากได้ใช้เวทมนตร์เข้าครอบงำมังกรผู้มากฝีมือทั้งหลาย รวมแล้วมากกว่า100ตน.....”

“ละ..และ ราชามังกรจะรอดได้งั้นเหรอ”

กาลาฮัดถามด้วยความสนใจ...

“ยาวนานกว่า10วัน ที่ราชาในวัยเยาว์นั้นต่อสู้กับ มังกรที่ถูกควบคุมทั้งหลาย... แต่ละครั้งราชามังกรต้องใช้ความสามารถทั้งหมด... เพราะราชามังกรไม่สามารถฆ่าพวกพ้องของตนเองได้...”

“ราชามังกร... แข็งแกร่งไหม?”

“แน่นอน ในบรรดาราชามังกรทั้งหลาย... ราชามังกรตนนี้..... ว่ากันว่ามีความสามารถในการต่อสู้มากที่สุด...”

ประกายแสงรวมตัวกัน เป็นชายคนหนึ่ง... มีผมยาวจนดูน่าหลงใหล... ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์ร้ายแต่ก็ให้ความรู้สึกว่าอ่อนโยนออกมาได้อย่างน่าประหลาด...

มอเดร็ดมองเพื่อแวบเดียว ยังชวนรู้สึกเคลิ้มเลย...

“ราชามังกรรุ่นที่5... หรือราชามังกรแห่งกาลเวลา..... ผู้มองเห็นความจริงและความฝัน...”

 

 

 

มอเดร็ดมองไปยังฟาริน... เส้นผมสีทอง บัดนี้ได้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีขี้เถ้า ถึงจะไม่ใช่ทั้งหมดก็ตาม เส้นผมยาวขี้นอย่างน่าพิศวง...

“เส้นผมสีเทายาว... นัยน์ตาสีดำมีลายที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา....”

จากเดิมที่ฟารินมีตาสีทอง ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ ลวดลายที่เหมือนกับนาฬิกาที่มีตัวเลขประดับกำลังหมุนไปเรื่อยๆ...

“อาวุธคือดาบสั้นหนึ่งเล่ม และดาบยาวหนึ่งเล่ม สีดำประดับไปด้วยอัญมณี...”

สิ่งที่แสงสีทองสร้างขึ้น คืออาวุธสองชิ้นที่ไปอยู่ในมือซ้ายและขาว... ชิ้นหนึ่งคือดาบยาว และอักชิ้นคือดาบสั้น...

“นามของราชามังกรนั้น.... คือราชามังกรแห่งกาลเวลา กาลาลาน”

“เอาล่ะ มาลุยกันดีกว่า...”

มอเดร็ดจำได้... ประกายแสงในวันนั้น... นิทานของเมอร์ลิน.... นี่มันเกิดอะไรขึ้น...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #46 pandemic1 (@darkboy814) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 07:03
    พีคไปอีก
    #46
    0
  2. #45 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 23:06
    กาลาลานที่เป็นออริจินอลของไรท์ใช่มะ
    #45
    4
    • #45-3 Rainbow Nova (@Nova1004) (จากตอนที่ 27)
      3 มกราคม 2562 / 23:27
      ผมข้ามขั้นได้มากกว่านั้นเยอะตรับ แต่ไม่อยากสปอย
      #45-3
    • #45-4 Rainbow Nova (@Nova1004) (จากตอนที่ 27)
      3 มกราคม 2562 / 23:28
      รอดูตอนจบของภาคนี้แล้วกัน เดี๋ยวก็รู้ อุอุอุ
      #45-4
  3. #44 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 23:04
    พีคไม่พีคไม่รู้ แต่ที่พีคกว่าคือมอเดร็ดเป็นพี่เลี้ยงให้กาลาฮัด?! โอ้ยท้องแข็ง
    #44
    0
  4. #43 Redwhitenight (@ben102543) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 16:38
    รู้สึกว่าจะโหดกว่าอาเธอร์นะครับ(ตอนเฉลยนี้ผมสตั้นเลยครับ)
    #43
    0