ตอนที่ 20 : การกระตุ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 172
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    27 ธ.ค. 61

“นี่ก็รายที่3แล้ว”

ศพที่ถูกทิ้งไว้ในมุมมืดของเมือง สะภาพไม่น่าดูเลือดสาดกระเสนออกมา ราวกับระเบิดเลือด อวัยวะภายในสีแดงถูกนำมากตากเอาไว้ บริเวณนี้จึงเต็มไปด้วยกลิ่นที่ชวนคลื่นไส้...

แม้แต่คนที่คุ้นชินกับงานแบบนี้ ยังต้องเอามือมาปิดจมูกเลย...

คดีฆาตกรรมต่อเนื่อง... ตั้งแต่วันที่มีการรับนักเรียนใหม่... ก็มีศพวางอยู่ตามมุมลับของเกาะ Heroidยังปิดเรื่องนี้เอาไว้อยู่ ไม่ใช่เรื่องของภาพลักษณ์อะไร แต่ว่าเพราะความเป็นไปได้ของต้นตอนั้นต่างหาก

ที่ผิวของศพ ถูกเฉือนด้วยมีดคมกริบ น่าจะมีพลังเวทที่เฉพาะตัวเคลือบอยู่ด้วย ระดับน่าจะไม่ต่ำกว่าวิญญาณวีรชนระดับกลางเลย

“วีรชนสีดำสินะ....”

“ดูเหมือนว่าจะใช่ คงเป็นเพราะเหตุการณ์เมื่อ5วันก่อน ทำให้วีรชนสีดำตนนี้ออกมาแหละนะ”

วีรชนสีดำ เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น อย่างไม่แน่นอน วิญญาณวีรชนที่ไม่อาจตัดได้ ซึ่งความรู้สึกเสียใจในยามที่มีชีวิตอยู่ พวกเขาจะยังไม่ได้รับโอกาสให้มาเป็นิวิญญาณประจำตัว แล้วเมื่อโลกความเป็นจริงกับบัลลังก์วีรชนเกิดเชื่อมกัน วีรชนสีดำจะปรากฎตัวออกมา และอาลาวาดอย่างไรสติ

มีความเป็นไปได้สูง ที่พลังของฟารินที่ระเบิดออกมาตอนนั้น จะไปเรียกวิญญาณวีรชนสีดำตนนี้มา...

“ดูเหมือนว่าจะยุ้งแล้วสิ”

“อา... จากคำทำนายและลักษณะการฆ่าแบบนี้ ทำให้เราพอรู้แล้วว่าฆาตกรเป็นใคร...”

“ก็เพราะแบบนั้นถึงอันตราย ต้องรีบหาตัวและจัดการเสีย เรียกแรงค์Sกลับมา เอาสักสองสามคนเลย ขอแบบด่วนด้วย”

วีรชนสีดำ ภัยพิบัติที่อันตรายสำหรับคนทั้งโลก แม้แต่เทพที่เหมือนจะไม่เกี่ยวข้อง ก็ต้องลงมาช่วยเหลือ ถึงการปรากฎตัวของพวกมันจะไม่ถี่มาก แต่ว่ามันสร้างความเสียหายทุกครั้ง และเป็นในรูปแบบที่ต่างกัน จนยากที่จะรับมือ

และครั้งที่ร้ายแรงที่สุด... ก็คือเมื่อ20ปีก่อน... เป็นวันที่โลกต้องรับรู้ถึงภัยพิบัตินี้ และได้รู้ถึงความหวังที่ยิ่งใหญ่... นั่นคือการปรากฎตัวของผู้ใช้วิญญาณวีรชนคนแรก

 

 

 

ฟารินหยุดพัก... ก็อาจจะเป็นเพราะว่าเข้าไม่อยากจะเข้าห้องเรียน อาจจะจริงอย่างที่ฟูรันพูด แล้วเขาก็คิดว่าคนอย่างเขาก็ไม่ควรได้ห้องระดับสูงสุดของโรงเรียนที่สูงที่สุดหรอก

ฟารินมีอีกเรื่องที่อยากทำ

เขากลัว... ไม่รู้เหนือนกัน...

ทั้งที่ในตอนที่เขาบ้าคลั่งไป ฟารินไม่อาจจำไม่ได้ แต่ก็กลัว... แต่ถ้าหากเขาไม่ก้าวข้ามความกลัวนั่น เขาก็คงเดินหน้าต่อไปไม่ได้

ฟารินไม่ได้มีพลังเวท หรือพรสวรรค์ที่มากพอที่จะใช้พลัง แต่ถ้าหากเป็นพลังของวีรชนล่ะก็ มันก็เป็นไปได้สูง พลังของวีรชนที่เทียบเท่ากับมอเดร็ด หลากหลาย ไม่แน่นอน และยังยืนยันไม่ได้ ว่าเป็นวีรชนที่อยู่ในประเภทใด

แต่ว่า... ถ้าหากใช้วิธีนี้ล่ะก็...

ฟารินยืนอยู่กลางอักขระมากมาย มันเป็นวงเวทที่รวมเอาภาษาเวทมนตร์ทั้งหลายมา เป้าหมายคือการกระตุ้นพลัง นี่เป็นสิ่งที่ฟารินต้องการ

“จะพูดให้ฟังอีกที นี่เป็นเวทมนตร์ที่จะกระตุ้นพลังของเธอ แล้วทำให้ติดต่อกับวีรชนได้ง่ายขึ้น ขอให้เธอพยายามพูดด้วยเหตุผลกับวีรชนคนนั้นให้มากที่สุด”

อาจารย์อธิบาย ในครั้งนี้มีอาจารย์มาช่วยเกี่ยวกับเรื่องนี้ กว่า10คน แน่นอนหากมอเดร็ดซึ่งเป็นสายต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียนนี้ยังสูสี ก็คงจำเป็นที่จะต้องใช้ทุกวิถีทางแล้ว

ที่จริงการกระตุ้นโดยตรงเป็นวิธีที่อันตราย

แต่ฟารินตัดสินใจแล้ว

เขาต้องการที่จะทำ เพื่อที่จะก้าวต่อไป และวิญญาณวีรชนก็เป็นทางที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด

“ฟาริน แน่ใจอย่างงั้นเหรอ?”

“ครับ ผมคิดว่านี่เป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว.....”

ถึงจะไม่มีอะไร ไม่ได้เก่งกาจแต่ก็จะขอเดิมพันกับวิญญาณวีรชน

พราว... ถึงจะไม่ชอบใจ แต่หากหน้องชายของเธอเป็นคนเลือกก็ไม่อยากที่จะขัด

“ฟาริน ยังไง... ก็ควรจะรู้ตัวตนของอีกฝ่ายให้ได้ ถ้าหากไม่สามารถจราจาได้นะ แล้วก็ระวังตัวด้วย”

ทางด้านของเอมิเลีย ที่ก็มาดูด้วยเหมือนกัน เพราะคนที่มีฝีมือจะหยุดวีรชนของฟารินได้อย่างแน่นอน ก็เห็นจะมีแต่มอเดร็ด

“จะเริ่มแล้วนะ”

เสียงเรียกจากอาจารย์คนหนึ่งเพื่อให้พร้อมกับการเตรียมตัว อาจารย์ทั้ง10คนเริ่มการกางม่านพลัง เพราะว่าเป็นที่รู้ดีว่าวีรชนของฟาริน ไม่ใช่วีรชนทั่วไป ความสามารถที่สูงเกินกว่าจะประเมินได้ ทำให้พวกเขาต้องเตรียมตัวไว้ก่อน ถ้าหากวีรชนยึดร่างของฟารินได้ ได้เกิดปัญหาขึ้นมาแน่...

 

ข้าเกิดมาทำไม.....

นั่นเป็นคนถามที่คิดตลอดในโลกหลังความตาย... ฉันไม่อาจทำสิ่งใดได้ เป็นเพียงสิ่งที่อยู่ในความเป็นจริง แต่ก็ไม่มีใครรู้สึกถึงตัวของฉัน เป็นเพียงแต่เงาที่ไร้ตัวตน กำเนิดมาจากสิ่งที่สวยงาม แต่กลับมีจุดจบที่ไม่มีใครเห็น

เป็นเพียงวิญญาณ ที่ไร้ตัวตน

ในความทรงจำ มีเพียงอย่างเดียวที่ชัดเจน มีเพียงอย่างเดียเท่านั้น

บนเนิน ที่มีแต่กลิ่นที่น่าเกียจ กลิ่นของศพ... กลิ่นของเหล็ก... กลิ่นของสนิ่ม... เป็นความเน่าเฟะที่ไม่น่าดู และเป็นจุดจบของ อัศวินหลายคน...

บนเนิน มีคนที่ยืนอยู่บนนั้ยได้เพียง2คน

คนหนึ่งกำลังใช้หอก ประกายสีทอง ด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ดุจราชา

อีกคน คือหญิงสาวที่เวียงดาบสองมือ ด้วยความเกรียวกราดอย่างกับจนทำให้อีกฝ่ายหายไป...

“อาเธอร์!!!!!!

ฟารินมองไป... มองไปยังความทรงจำนี้ มองผ่านเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดนี้...

“มอเดร็ด... อย่างงั้นเหรอ ทำไม.....”

ฟารินมองภาพข้างหน้า ทั้งที่รู้อยู่แล้ว ว่านี่คือประวัติศาสตร์ของมอเดร็ด แต่ว่ามันก็ไม่อาจยอมรับได้ รอยยิ้มที่ส่งผ่านทางเอมิเลียนั้น มันคืออะไรกัน

“อาเธอร์...”

นุ่มนวล ราวกับขน... น้ำเสียงที่สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและความเข้มแข็ง เมื่อฟารินมองไปรอบๆ ก็เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง เส้นผมสีเหลือง งดงามราวกับเทพ เป็นหญิงงามที่เพียงฟารินมองแล้วก็ยังหาข้อตำหนิไม่ได้

แต่ว่านั่นน่ะ...

“ฟรีน่า... อย่างงั้นเหรอ...”

หญิงสาวคนนี้ ทับซ้อนกับเด็กสาวที่เคยเจอ เป็นเรื่องที่น่าตลกว่าหญิงคนนี้กลับดูมีอายุมากกว่า ทั้งๆที่ตอนนี้ควรจะเป็นช่วงเวลาในอดีต

“พยายามเข้านะ... อาเธอร์...”

หญิงสาวได้แต่ภาวะนาอย่างนั้น....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #28 KID1979 (@KID1979) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 10:12
    รอออออออ
    #28
    0
  2. #27 ชากับกาแฟ (@luckyazaz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 09:14
    ดาเระ?( ใครวะ? )
    #27
    1
    • #27-1 Rainbow Nova (@Nova1004) (จากตอนที่ 20)
      27 ธันวาคม 2561 / 09:28
      ถ้าไม่รู้ก็ลองอ่านตอน4กับ5เอาแล้วกันครับ
      #27-1