จอมเวท เด็กวิทย์ใจศิลป์ เกิดมาอ่อนแล้วไง? ในเมื่อมีสมองโกงอยู่

ตอนที่ 72 : ผู้กล้าเหรอ? ราชาเหรอ? ไม่เอาหรอกฉันจะเป็นนักปฏิวัติแห่งโลกเวทมนตร์!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    5 มี.ค. 62

ผมเคยคิดว่าโลกนี้มันยุติธรรม... เคยคิดว่าหลักการในโลกนี้จะไม่มีวันผิดเพี้ยน... ดังค่าgของโลก... ที่ไม่ว่าจะเป็นวัตถุใดก็ตกลงด้วยความเร่ง9.8m/s2เสมอ...

อย่างน้อยก็เคยคิดอย่างนั้น...

ถึงจะมีเวลาที่ผมเคยคิดแบบนั้น...

จนกระทั้งวันนั้นมาถึง...

วันที่ผมได้เสียคนรู้จักไป... หรือจะเรียกว่าเพื่อนดีล่ะ.... แต่คนที่คิดว่าเป็นเพื่อนผมอาจจะคิดไปเองคนเดียวก็ได้...

แต่ยังไงก็ขอให้ได้ใช้คำนี้เถอะ....

เพื่อนผมทั้งฉลาดหลักแหลม มีความเป็นเลิศทางด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ ภาษา.... เมื่อเทียบกับผมแล้ว... ไม่มีอะไรเลย ผมแค่เด็กปากมากอวดดีนิสัยเลว... ต่างจากเพื่อนของผมที่เป็นคนไม่สนโลก แต่ก็ยึดมั่นในความตั้งใจของตนเอง...

ผมเชื่ออย่างหมดหัวใจ... หากหมอนั้นอยู่ โลกนี้คงจะพัฒนาไปได้ไกลกว่านี้...

ผมมองเห็นสิ่งนั้น...

มองเห็นถึงความยิ่งใหญ่ ที่เงียบสงบราวกับมังกร...

เพราะมีหมอนั้นอยู่... ผมจึงอยากที่จะทำงานกับหมอนั้น... ผมรู้ว่าไม่ได้มีความสามารถที่เทียบเคียงกับเขาเลย...

เป็นเพียงฝันกลางวันเท่านั้น...

แต่ก็เพราะอย่างนั้นแหละ อยากจะทำอะไรสักอย่าง อยากเป็นเหมือนหมอนั้น ถ้าอยู่โลกนี้ก็จะดีขึ้น... เป็นเพียงความคิดที่ไม่ว่ายังไงก็ลบไม่ออก ผมจึงคิดว่าโลกนี้... ถึงจะพัฒนาไปไกลแต่ก็ยังมีส่วนที่ไม่พัฒนาอยู่ดี... การเหยียดเพศ การเหยียดเชื้อชาติ ความยากไร้ ถ้าเป็นเรื่องแบบนั้นล่ะก็....

ก็เพราะแบบนั้นแหละ... ผมจึงเลือกที่จะศึกษาเรื่องนั้นอย่างจริงจัง... ในความคิดคงมีเพียงเรื่องของการจะได้อยู่ข้างเดียวกับหมอนั้น... และทำในสิ่งที่หมอนั้นทำไม่ได้...

อยากจะเป็น... ไม่สิ... อยากจะเหนือกว่าหมอนั้นให้ได้!

มันไม่ใช่ความรู้สึกในการอยากที่จะทำลาย... มันคือการอยากจะเกื้อกลูกันและกัน... เติมเต็มในสิ่งที่ขาดหายไป....

ต้องการแบบนั้น.....

แต่.... ในวันจบการศึกษา... หมอนั้นก็ถูกรถชนตาย... ตายด้วยเหตุผลไร้สาระและไม่ยุติธรรม คนที่เป็นผู้ชนเองก็ใช้วิธีต่างๆนานา ทั้งเรื่องเงิน ความขัดข้อง ช่องว่างทางกฎหมาย เพื่อลดโทษของตัวเองเรื่อยๆ

แบบนี้มันยุติธรรมหรือเปล่า...

แน่นอน ยุติธรรม เพราะมันก็ตรงตามสิ่งที่กฎหมายเขียนไว้ทุกประการ... ในตอนนั้นผมถึงรู้สึกได้..... โลกนี้มันยุติธรรม... แต่มันก็มีคนที่ได้ความยุติธรรมไม่เท่ากันอยู่ดี

ผมก็ได้แต่ยิ้มสู้กับเรื่องทั้งหมด...

และใช้ความสามารถของผมเอาผิดกับคนชนได้สำเร็จ ด้วยความร่วมมือกับคนที่รู้จักอีกคน ทุกอย่างมันก็สำเร็จไปได้ด้วยดี.....

คนที่ชนได้รับผลกรรมในคุก ยึดทรัพย์สินมากมาย ออกข่าวดัง สร้างความเสียหายให้กับบริษัทอย่างมาก ภาพลักษณ์และที่ยืนในสังคม ก็ลดลง.....

แต่ถึงจะทำให้มันมันทุกข์ทรมานหรือตายไป... ก็เอาเพื่อนของผมกลับมาไม่ได้... เขาไม่มีวันกลับมา ผมเข้าใจดี...

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่อยากให้เหตุการณ์ที่เกิดกับเพื่อนผมเกิดขึ้นอีก จึงเลือกที่จะเดินในเส้นทางที่สามารถแก้ไขทุกอย่าง อยากจะมอบความยุติธรรมให้กับโลกนี้อย่างเท่าเทียม... ถ้าทำไม่ได้ ก็ขอแค่ประเทศนี้ ถ้าไม่ได้ ก็ขอทำเท่าที่ทำได้

นั้นคือความปรารถนาของผม

ผมเลยเลือกที่จะเรียนรัฐศาสตร์

แล้วก็ศึกษาถึงช่องว่างของประเทศนี้ ความไม่ลงตัว และทางที่จะจบมันได้...

ผมใช้เวลาอยู่ในมหาวิทยาลัยเพียงปีเดียว และต่อปริญาโททางด้านเศรฐศาสตร์และนิติที่ต่างประเทศในเวลา2ปี

ผมกลับมาที่ประเทศนี้และแน่นอนสิ่งที่ผมทำก็คือการก้าวสู่การเป็นคนที่ยิ่งใหญ่... ถึงส่วนมากแล้ว ในประเทศนี้คนที่จะได้เป็น ก็เป็นทหารเสียมากกว่า...

นายก....

ผมบริหารจัดการประเทศนี้ให้ดีขึ้น กระจายอำนาจ ลดอำนาจกองทัพ และนายทุนลง สร้างสาธารณสุข และการขนส่งที่ดีขึ้นไปอีก.....

ก็ไม่อยากจะอธิบายมากหรอก

แต่ผลตอบรับมันก็ดี เท่าที่ดูจากผลสำรวจ จากกลุ่มตัวอยากก็มีคนที่อยากให้ผมเป็นนายก30% แล้วก็คนที่อยากให้ผมเป็นนายกต่ออีก75% นั่นก็มากแล้ว...

หลังจากการเป็นนายกครบ4ปี ผมก็เลือกที่จะรับตำแหน่งรัฐมนตรีแทน อยากให้หมอนั้นอยู่ด้วยจังเลย.... ถ้าหมอนั้นอยู่ด้วยทุกอย่างคงจะดีกว่านี้...

ความคิดนั้นไม่เคยหลุดออกไปจากสมองของผมได้...

ประเทศนี้เปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่ที่ผมมาเป็นนายก ทุกอย่างดีขึ้นในสายตาของผม...

ผ่านไปกว่า10ปี ตอนผมอายุ35... ในปีที่ผมตั้งในจะเป็นนายกอีกครั้ง... ผมก็ถูกลอบสังหาร...

แล้วก็จากโลกนี้ไป...

 

ความตายของผม...

จะได้รับความยุติธรรมหรือเปล่า... จะจับคนที่อยู่เบื้องหลังมาได้หรือเปล่า เรื่องแบบนั้นผมไม่รู้หรอก...

แล้วก็คงไม่สนใจด้วย...

ที่ผมคิด... ก็คงมีแค่เรื่องที่อยากจะทำให้ได้มากกว่านี้... หากช่วยทุกคนไม่ได้ อย่างน้อยก็อยากช่วยคนที่คนที่ช่วยได้... นี่เป็นสิ่งที่ผมคิด ในภาพสุดท้ายของชีวิต... ภาพของวันวานช่วงมัธยมปลาย ที่นั่งล้อมวงกัน3คน เพื่อแลกเปลี่ยนหลายๆอย่าง... ในความแตกต่างที่เหมือนกัน...

 

 

 

และนี่ก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่จะให้กำเนิดตำนาน...

วิญญาณที่ยิ่งใหญ่ ย่อมไม่ถูกปล่อยทิ้งอย่างไร้ค่าอยู่แล้ว ผู้ที่มองเห็นย่อมเห็น ผู้ที่รับรู้ย่อมรับรู้...

ว่านี่เป็นหนึ่งในหนทางที่จะนำทางไปสู่การเปลี่ยนแปลง...

“โชคชะตา... เป็นมักมายากลที่ชอบเล่นตลกอยู่แล้ว..... เอาสิ.... แสดงให้ข้า... ได้เห็นถึง{เรื่องราว}ที่น่าสนใจด้วยแล้วกัน...”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

422 ความคิดเห็น

  1. #410 Nazzga2 (@Nazzga2) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 15:31
    แล้วเอ็งจะรู้มั่ยว่าเพื่อนที่โดนรถชนคนนั้น กำลังกระโดดไปมาระหว่างความบ้ากับอัฉริยะในโลกแฟนตาซีอยู่
    #410
    1
  2. #409 oom003 (@oom003) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 15:26
    นึกว่าจะยาวกว่านี้ เอายาวนะตอนต่อไป ลอตั้งนานเเต่มีเเค่นี้มันไม่พอใจ สั่งเพิ่ม1ตอน
    #409
    2
    • #409-1 Rainbow Nova (@Nova1004) (จากตอนที่ 72)
      5 มีนาคม 2562 / 18:42
      ได้แล้วครับ
      #409-1