จอมเวท เด็กวิทย์ใจศิลป์ เกิดมาอ่อนแล้วไง? ในเมื่อมีสมองโกงอยู่

ตอนที่ 71 : บทคั่นพิเศษ งานศพและทั้งสาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 489
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    20 ม.ค. 62

“ขอให้หลับสบายนะ... สหาย... ถึงพวกเราสองคนไม่รู้ว่าจะใช้คำแบบนั้นเรียกนายได้หรือเปล่าก็เถอะ...”

“ถ้ารุณอยู่ที่นี่ล่ะก็... เขาคงจะทำนิ่งๆอีกนั้นแหละ... ให้ตายสิ... ทั้งที่เป็นคนร่าเริงแต่ไม่แสดงออกเท่านั้น.....”

ชายสองคนสวมชุดสีดำไว้ทุกข์กัน...

บรรยากาศอบอวนไปด้วยความโศกเศร้า และเสียงสวดมนตร์ ฟ้าฝนเองก็มืดดำราวกับจะช่วยร้องไห้ออกมาอีกคน...

แต่ทำไมนะ...

ชายสองคนนั้น... ถึงยังยิ้มอยู่อีก...

“รุณ... ฉันสัญญาณ..... ถึงไม่มีนาย.... ฉันก็จะทำตามที่เคยได้กล่าวเอาไว้... ฉันจะปฏิวัติประเทศแห่งนี้... ให้มันดีขึ้นและดีขึ้นไปอีก... และฉันก็จะเลือกวิธีการ..... อาจจะลำบากหน่อย... เพราะนายตายไปนั้นแหละ... ถ้านายอยู่ล่ะก็ฉันคงไม่ต้องอ่านหนังสือวิทยาศาสตร์เอง เพื่อสอบหรอก...”

เพื่อน... ไม่เคยคิดแบบนั้น... ยังไงซะก็แค่คนรู้จัก... ก็แค่ได้คุยกัน... หัวเราะไปด้วยกัน... แล้วก็ยิ้มไปด้วยกัน.....

“ฉันเอง....... ก็คิดว่านายน่ะเท่มากเลยนะ... แต่ฟ้าน่ะ... ร้องไห้ไม่หยุดเลย... ก็นายดันตายนี่หน่า... ฟ้ารักนายมาก... รักมากๆ... ถึงนายจะปฏิเสธเธอ... แต่เธอก็ยังรักนาย...”

เขารู้สึกไม่ดีเลย... ในวันนั้น... วันแห่งการตาย... รถหรูที่ขับมาแบบไม่ดูตามาตาเรือ... ได้พุ่งชนไปที่หญิงสาว... ผู้ตายได้สังเกตถึงความผิดปกติ... ด้วยความสามารถทางวิทยาศาสตร์หรือลางสังหรณ์ก็ไม่อาจมีใครรู้ได้ เขาใช้ตัวเองผลักหญิงสาวออกไปทำให้หญิงสาวไม่ถูกรถชน แต่เขาก็ต้องสังเวยชีวิตแทน...

ในวันนี้... ก็ไม่ได้มีคนมาร่วมงานมากมาย...

ที่จริงวันอื่นๆก็มีหรอก...

แต่วันนี้... ก็มีเพียงสองคนเท่านั้น.....

เพราะนี่มันก็ผ่านมา1เดือนแล้ว...

“เรื่องการตายของนายน่ะ..... คนที่ชนนายน่ะ กำลังไต่สวนอยู่... แต่เพราะกล้องวงจรปิดเสียหาย... แล้วก็ตอนที่ถูกชนไม่ได้มีใครสนใจ ฟ้าเองก็ไม่อาจเป็นพยายานได้ เพราะว่าถูกนายผลักจากข้างหลัง... จริงๆเรื่องทั้งหมดมันควรจะปิดได้อย่างง่ายดาย... แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย...”

ก็รู้สึกได้ว่าน่ารำคราญ... ความยุติธรรมของคนเพียงคนเดียวยังให้ไม่ได้ จะมีหน้าเป็นความยุติธรรมของประเทศนี้ได้ยังไง!

“แต่นั่นมันก็โกหกทั้งหมดนั้นแหละ... ถึงฉันจะไม่ชอบทำอะไรแบบนี้ก็เถอะ แต่พอฉันแฮกเข้าไปในกล้องวงจรปิดแล้วล่ะ... ภาพพวกนั้นอยู่ครบ ภาพ... การตายของนายน่ะ.....”

ชายคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว...

“มันก็อย่างนี้แหละ... นายคงเข้าใจสินะ... ว่าเงินน่ะมีค่า... และก็มีผลไปถึงความยุติธรรมได้... ก็นั้นแหละ... ถึงประเทศนี้จะมีความยุติธรรม แต่มัน..... ก็ได้ความยุติธรรมไม่เท่ากันอยู่ดี...”

เพื่อน..... ไม่สิ... คนรู้จักได้บอกออกมา...

“รุณ... นี่นายก็ได้มาได้เดือนหนึ่งแล้ว... ถึงครอบครัวของนายจะมาที่งานศพ..... แต่ว่า... พวกเขาน่ะ.....”

ไม่อยากพูดมาไปกว่านั้น.....

งานศพนี่ถูกจัดขึ้นก็จริง ครอบครัวของผู้ตายมาที่นี่ก็จริง... แต่ว่า.... แต่ว่า....

“ขอโทษนะ... ถึงไม่บอกนายก็รู้อยู่แล้วนิ.....”

ในตอนนี้ก็ไม่อาจจะกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกแล้ว... ไม่ใช่เพื่อนแท้ๆ.... ไม่ใช่เพื่อน....................

“ถึงไม่มีนาย... ฉันก็คิดจะก้าวต่อไป... รุณ... นายน่ะเหมือนกับแสงนำทาง... และนายจะเป็นต่อไป... ถึงนายจะยังไม่ได้ทำอะไรที่โลกนี้... แต่พวกเราจะจำนาย... จำนายในฐานะไอ้บ้าอัจฉริยะ...”

“ฉัน... ไพร แล้วก็ ธา.... จะไปตามทางของเรา... แต่ครั้งนี้พวกเราตั้งใจว่าจะจัดการกับการตายของนายให้ดีก่อน... เฉพาะครั้งนี้เท่านั้นนะ....”

ไพร... หนึ่งในอัจฉริยะของประเทศ... เชียวชาญด้านคอมพิวเตอร์ แค่กล้องของสาธารณก็เข้าไปดูได้ง่ายๆ ข้อมูลบริษัทของผู้ที่ชนรุณก็ดูมาหมดแล้ว... รู้ทุกอย่าง... เรื่องเสียๆหายๆของผู้ประกอบการ....

ทั้งหมดนั้นแหละ....

ที่จริงแล้วไพรไม่ใช่คนที่ชอบหาเรื่องกับใคร ถ้าเป็นคนอื่นเขาก็คงจะปล่อยผ่านโดยที่ไม่ได้ใส่ใจ... แต่เพราะว่าเป็นรุณ..... เขาจึงไม่คิดที่จะหนีในครั้งนี้

“ไว้ใจให้ฉันจัดการเถอะ... ถึงจะว่าความให้นายไม่ได้... แต่ก็เพราะเป็นฉันนี่แหละ... วิธีสกปรกฉันถนัดอยู่แล้ว....... เพราะยังไงซะ... พิษก็ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”

ธา... อัจฉริยะ... ด้านจิตวิทยา ประวัติศาสตร์... ชื่นชอบกลยุทธและวิธีสกปรกที่ได้ผลออกมาดี

รุณ ธา ไพร

สามคนนี้เป็นคนที่ถูกคนรอบข้างทิ้ง... เหมือนแต่ก็แตกต่าง..... ทั้งสามคนนั้นแตกต่าง... เพราะไม่เหมือนกัน จึงไม่ใช่เพื่อน นั้นเป็นสิ่งที่ทั้งสามคนคิด....

ทุกคนเป็นอัจฉริยะ... ที่สังคมไม่ต้องการ... ไม่สิ... ทำตัวไม่ให้สังคมต้องการมากกว่า... ถึงระบบความคิดจะต่างกันไปบ้าง... แต่ผลของความคิดเหล่านั้นก็ไม่ได้ต่างกันมาก

รุณ... ผู้ที่จากไปแล้ว... มองว่าสังคมเป็นตัวแปรที่ควบคุมยากและไม่อาจคาดเดาได้ ด้วยหลักทั่วไป...

ธา... ผู้มีไฟที่จะก้าวไปข้างหน้า มองว่าสังคมจะเป็นสิ่งที่ฉุดรั้งตัวเองเอาไว้ในอนาคต

ไพร... ผู้ที่เรียบง่าย และรักสงบ มองว่าสังคมเป็นสิ่งที่ไม่ได้สวยงาม จึงออกห่างด้วยตัวเอง...

“เพราะว่าเราแตกต่าง จึงคล้ายกัน...”

“เพราะเราเหมือนกันนั้นแหละ ถึงได้แตกต่างจากคนอื่น.....”

คำพูดติดปาก ที่ไม่ได้มีความหมายอะไรเป็นพิเศษ

แต่ในตอนนี้ไม่ได้กล่าวออกมาพร้อมกันทั้งสามคนอีกแล้ว

“แต่เราสามคน... คือความแตกต่างที่เหมือนกันนั้นแหละ....”

น้ำตา... ไม่อาจหยุดได้แล้ว... ไม่ใช่เพื่อน... ไม่ใช่เพื่อแท้ๆ.....

“จดหมายนี้... ขอให้ถึงด้วยเถอะ ฉันเอารูปถ่ายของพวกเราสามคนแนบไปด้วย... โทษทีนะ ฉันไม่ใช่คนที่สร้างสรรเท่าไร”

ธากล่าวพลางหยิบไฟแช็คออกมา...

จดหมายที่เขียนด้วยความเจ็บปวดที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เข้าใจ...

“ฉันเองก็มีเหมือนกัน...”

ไพรหยิบซองจดหมายของตนเองออกมา...

“คำศัพท์อาจจะไม่ได้สวยหรูเหมือนกับของธา แต่ฉันวาดรูปของเราสามคนไปด้วย หวังว่านายจะชอบนะ...”

ธามีความสามารถในการเขียน

ส่วนไพรมีความสามารถในการวาดรูปในระดับสูง

แตกต่างกันจริงๆ... แต่ก็เพราะแตกต่างนั้นแหละ สามคนนี้จึงเลือกที่จะรู้จักกัน

เปลวไฟลามไปที่จดหมาย...

ความรู้สึก... ไม่รู้จะถึงหรือเปล่า... แต่ก็ขอให้ได้ส่งเถอะ...

หยาดน้ำก็เริ่มร่วงหลนแล้ว...

ฟ้าที่เหมือนจะกลั่นน้ำตาไม่อยู่ ก็ได้มีน้ำร่วงหล่นลงสูงพื้นดิน...

“ฉันไม่ว่างที่จะมาหานายได้... แต่นานๆจะมาเยี่ยมแล้วกัน.... ฉันยุ่งน่ะ... ตอนนี้ก็ต้องมาทวงความยุติธรรมให้นายอีก.....”

“ถ้านายได้เกิดใหม่ล่ะก็.... ก็ขอให้มีครอบครัวที่ดี มีคนรักมากมายนะ.....”

ทั้งคู่ยืนอยู่ในขณะที่ฝนเริ่มที่จะตกลงมา...

เพื่อรอให้แน่ใจว่ากระดาษที่มีข้อความเหล่านั้นจะมอดไหม้จนหมดสิ้น...

“ไปกันเถอะ...”

“อา... ขอให้หลับให้สบายนะ.....”

ทั้งคู่เดินจากไป ไม่ใช่เพื่อน.... เป็นแค่คนรู้จัก... ก็แค่นั้น... จะว่าแค่นั้นหรือเปล่านะ...เพราะทั้ง3คน... รักกันในฐานะผู้ที่ช่วยเหลือซึ่งกันและกันนิ เพราะแตกต่างจึงเติมเต็มซึ่งกันและกัน... ยังไงซะความจริงนั้นก็ไม่เปลี่ยน.....

“ขอบคุณนะ..... เพื่อน....”

ทั้งคู่สะดุ้งหันกลับไปมองตาเสียงที่ได้ยิน... แต่ก็ไม่มีอะไร...

“ธา... เมื่อกี้....”

“เสียงของรุณ.....”

“คำตอบคือตกลง... ทั้งคู่เลย...”

คุ้นเคยแต่ก็ต่างเล็กน้อย... ตรงที่รู้สึกร่าเริงขึ้นมานิดหน่อย เหมือนเดิมแต่ก็แตกต่าง....

ถึงจะฉลาดกันทั้งคู่ แต่ก็รู้สึเหมือนมีอะไรเกินกว่าที่ตัวเองจะเข้าใจได้... แค่ในตอนนี้น่ะนะ...

“นี่... นายได้ถามคำถามรุณไปในจดหมายหรือเปล่า?”

ธาถามด้วยความตะลึง เพราะว่าจดหมายไม่ใช่สิ่งที่ได้นัดกันไว้ ทั้งสองเขียนด้วยความตั้งใจของตัวเอง... จึงไม่ได้อ่านจดหมายของอีกคน...

“ถามว่า... เป็นเพื่อนกันได้ไหม...”

“ฉันก็เขียนไปเหมือนกัน.....”

ทั้งคู่มองหน้ากัน...

แล้วก็ยิ้มออกมา...

“ให้ตายสิ...”

ธา... ชายผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา... ไม่คิดถึงเรื่องว่างโลกนี้จะมีผีหรือวิญญาณมาก่อน แต่ก็ศึกษาเอาไว้ตลอด เพื่อเอาไปใช้ในการเจรจา และแนวคิดความเชื่อต่างๆ

“ฉันจะไปตามทางของฉัน... ถึงไม่มีนาย... ไม่มีไพร... ฉันก็จะเดินต่อไป... ในฐานะนักปฏิวัติ..... สัญญาเลย... ถ้าสักวัน... สักวันหนึ่ง... ฉันได้เจอนายอีก... ฉันจะเป็นเพื่อนกับนายเอง”

“ฉันด้วย.....”

 

 

 

เหมือนกับมีสิ่งผิดปกติ ท้องฟ้าที่มีฝนตก มีช่องว่างปรากฏออกมา แต่ก็ไม่มีใครมองเห็น...

และส่วนที่ไม่มีฝน ก็มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ ชายผมสีขาวแต่มีลวดสายเป็นสายรุ้งที่งดงาม งดงามจนไม่รู้จะหาสิ่งใดมานิยาม...

เขามองไปยังป้ายหลุมศพ... และชื่อ... นั้น.....

{เรื่องราว}ของพวกเขาจะเป็นยังไงต่อนะ

รอยยิ้มที่สงสัย...

“ยารุณ... ส่งให้แล้วนะ... คำตอบของนายน่ะ ให้ตายสิ... ฉันไม่ใช่คนส่งจดหมายนะ แต่คราวนี้จะยอมเป็นพิเศษแล้วกัน...”

และแล้วก็หายไป... ไม่สิ... กลับสู่แกนกลาง...

ความรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้คิดมากอะไร...

นั้นแหละ... สามคนนี้...

เป็นวิญญาณที่สุดยอดจริงๆ



ผมมีเรื่องอยากเล่าเกี่ยวกับเนื้อเรื่องนิยายที่คิดขึ้นมาเล่นๆ เป็นเรื่องราวของคนคนหนึ่งที่ไปเกิดใหม่ 

แต่ผมอยากเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

เป็นเรื่องราวของนักการเมืองคนหนึ่ง ที่ถูกลอบสังหาร จนมาเกิดใหม่เป็นเจ้าชายของโลกเวทมนตร์ และเขามีพรสวรรค์ติดตัวเรื่องการใช้เวทมนตร์ อาวุธวิเศษ และอื่นๆอีกมากมากย แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจ และมุ่งหน้าสู่การเปลี่ยนโลกเวทมนตร์นี้สู่ระบอบประชาธิปไตย

ชื่อเรื่องก็คือ...

ผู้กล้าเหรอ? ราชาเหรอ? ไม่เอาหรอกฉันจะเป็นนักปฏิวัติแห่งโลกเวทมนตร์!



แล้วอยากให้ผมเขียนเรื่องไหนมากกว่ากัน เชิญบอกมาได้เลยนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

422 ความคิดเห็น

  1. #408 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 21:14

    จัดมาอีกกกกกกก

    #408
    0