จอมเวท เด็กวิทย์ใจศิลป์ เกิดมาอ่อนแล้วไง? ในเมื่อมีสมองโกงอยู่

ตอนที่ 69 : บทโบสถ์ดาเรีย 7 การพูดคุยเบื้องหลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61

โรราใช้มองดูสภาพของปราการ ความเสียหายมากจาน่าตกใจ ทั้งๆที่รายงานว่าคนที่ลอบเข้ามามีควนเดียวแท้ๆ แต่สภาพของทหารยังไม่น่าดูเลย พวกเขาบาดเจ็บจำนวนมาก...

โรราได้แต่มองเหล่าทหารเหล่านั้น ให้กำลังใจ

เผ่ามนุษย์สัตว์ที่เลวร้ายที่สุด

โรราเคยปะทะกับคนคนนั้นมาแล้ว...

โรรามีความสามารถด้านเวทมนตร์ แต่ก็ไม่อาจทำอะไรเธอคนนั้นได้

โรราสาบานว่าจะจับคนคนนั้นให้ได้...

 

ในอดีต ในยุคของสงคราม มนุษย์สัตว์ได้ทำหน้าที่เป็นแนวหน้าของทัพ พวกเขาต่างเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อชนะอีกฝ่าย พวกปีศาจ... ต่างก็ต่อสู้โดยเอาชีวิตของตนเองเป็นเดิมพัน...

แต่ว่าก็มีอยู่กลุ่มหนึ่ง...

พวกเขาแปลกแยกออกไป

ตำนานเล่ากันว่า พวกเขาไปคบหากับพวกปีศาจ แล้วของยืมพลัง... แลกกับการที่พวกเขาจะกำจัดพวกเดียวกันเอง...

ซึ่งหลังจบสงคราม พวกเขาก็ถูกไล่ฆ่าเป็นส่วนใหญ่...

ถ้าหากจะบอกว่าอยู่เหนือสามัญสำนึกล่ะก็ ก็คงไม่ผิด แล้วผู้ที่เหลือรอดของกลุ่มนั้น ในตอนนี้ก็...

 

“แอบลอบเข้ามาซะยิ่งใหญ่เลยนะครับ”

“ก็ถ้าไม่ทำแบบนั้น พวกนั้นก็จะไม่รู้สึกตัวน่ะสิ”

“ยังไงก็เถอะ... ที่เข้ามาที่นี่มีอะไรเหรอครับ”

ยารุณกล่าวกับแขกที่มาเยือน

ในห้องรับแขก ซึ่งหรูหรา ราวกับพระราชวัง หญิงสาวผมสีแดงกำลังจบน้ำชาอย่างสบายใจ

“ก็แค่คิดว่าถ้าเธอคิดจะทำหนังให้กับสาธารณะล่ะก็ ฉันก็อยากจะดูน่ะ”

“พูดเอาแต่ใจจังเลยนะครับ”

“ฉันก็เป็นอย่างนี้แหละ ยังไงซะ เธอก็ดูแลตัวเองดีๆด้วย เพราะเจ้าคงยังไม่เข้าใจเรื่องเศรษฐกิจดีพอ”

“.....”

ยารุณก็ไม่อยากปฎิเสธหรอก

ในโลกก่อน ยารุณมีความสนใจในเรื่องมากมาย เขาได้ศึกษาเรื่องราวทุกอย่างและทุกแขนง แต่ค่อนข้างจะเน้นไปทางวิทยาศาสตร์มากกว่า...

ในเรื่องของรัฐศาสตร์ ยารุณไม่ได้มีความชื่นชอบเสียเท่าไร ถึงเขาจะเกิดในประเทศที่มีรัฐประหารได้ทุกๆสิบปี แต่ก็เพราะรู้ว่ามันเป็เรื่องน่ารำคราญก็เลยขี้เกียจจะคิดไปแล้ว ก็เคยสนใจตอนที่ดูอนิเมะที่ผู้กล้าถูกอัญเชิญไปต่างโลกอยูหรอก เพราะไม่เข้าใจว่าระบบของต่างโลก มันต้องมีแต่ราชาหรือไง ประเทศที่ไม่ได้มีกษัตริย์ก็มีตั้งมากมาย...

“ความคิดของคนนั้นซับซ้อน โดยเฉพาะนักการเมืองนั้นแหละ...”

เคยมีคนคนหนึ่งได้บอกกับยารุณเอาไว้... ว่าการบริหารจัดการประเทศ ไม่ต่างจากการเอาตัวเข้าไปแช่ในอ่างพิษหรอก หากเกิดแผลที่เรียกว่าความโลภ พิษก็ฆ่าอุดคติไป...

“นักการเมือง... ผมไม่คิดจะไปยุ่งกับพวกนั้นหรอกนะ”

“จริงเหรอ... คนที่จัดการการโกงทั้งหลาย วางรากฐานของการศึกษา แถมนี่ยังจะมาสร้างโรงหนังเพื่อให้คนทิ้งความคิดแบบเก่าๆไปอีก...”

“ก็ได้ๆ ผมยุ่งกับการเมืองก็จริง แต่ก็ไม่ได้คิดจะเป็นคนที่บริหารอะไรในระยะยาวหรอกนะ”

“งั้นเหรอ คิดจะทำตัวเป็นแซนต้าหรือไง?”

“ก็นะ แต่อย่างน้อยก็จะเป็นคนที่ให้เบ็ดตกปลา มากกว่าจะแจกขอไปทั่วแล้วกัน”

“ยารุณ ยังไงจากนี้ไปสักพักก็ฝากตัวด้วยล่ะคนบาปจะขอมองดูไปก็แล้วกัน”

คนบาปเดินจากออกจากห้องไป...

“นั่นสินะ จากนี้ไปเห็นที คงต้องเริ่มจากการเอาไฟไปจุดใต้ก้นของพวกบ้านั่นก่อน”

ไม่ได้คิดจะยุ่งกับพวกนั่น แต่จะกำจัดต่างหาก ไม่ว่าจะโลกไหน คนที่กินอยู่บนความทุกข์ของคนอื่น... ไม่ควรจะอยู่ในที่ที่เขาอยู่ และคนที่ปากพูดว่าอ้างกฎหมายแต่ไม่มีศีลธรรมก็ด้วย เพราะถ้าหากตัดคนพวกนั้นออกไปได้ โลกคงสวยงามขึ้นเยอะ

แต่ยารุณเข้าใจธรรมชาติของสิ่งมีชีวิต ไม่ว่ายังไงเรื่องนั้นก็คงเป็นไปไม่ได้...

เพียงแต่ว่า... ถ้าหากเขาทำให้บางอย่างดีขึ้นมาได้ล่ะก็... ก็เพราะว่าพยายามจะเข้าใจทุกอย่างนั้นแหละ ถึงได้รู้สึกเหมือนทำได้ทุกอย่าง ความรู้สึกที่เหมือนกับรู้สึกถึงอนาคตได้ ทำให้รู้สึกเหมือนกับได้กลายเป็นพระเจ้า เพียงแค่ในโลกเก่า ยารุณไม่มีพลังพอที่จะทำได้...

 

“นี่ๆ คิดยังไงกับการรัฐประหารครั้งนี้?”

“ถามเรื่องนี้อีกแล้วหรือไง”

เมื่อก่อนก็เคยมีเรื่องแบบนั้นสินะ คนที่น่าจะเรียกว่าเพื่อนได้มากที่สุด ชายคนหนึ่ง... ไม่ได้มีความสามารถที่โดดเด่นในด้านวิทยาศาสตร์แต่ก็เป็นที่เล่าขานกันในเรื่องของวิชาสาระสังคมศึกษา

“เบื่อหรือไง?”

“น่าเบื่อสิ ไม่มีคนมองออกหรือไง ว่าการรัฐประหารมันจะเกิดขึ้นอยู่แล้ว การล้มอำนาจ ก็เหมือนกับการเอาขีปนาวุธมายิงใส่กัน โดยที่มีคนชั้นล่าง มองแล้วก็รับรังสีไปเต็มนั่นแหละ”

“วงจรอุบาท แบบนั่นมีอยู่ในประเทศนี้นับ10ครั้งแล้ว ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ถ้าคิดว่าทำรัฐประหารแล้วประเทศจะเจริญขึ้น ป่านนี้ประเทศนี้คงกลายเป็นมหาอำนาจของโลกไปแล้ว”

“ก็นั่นแหละ ที่จริงฉันไม่คิดว่าการรัฐประหารมันไม่ดีหรอกนะ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับคนทำแหละนะ”

“ถ้าคิดว่าทหารจะบริหารบ้านเมืองได้ดีกว่า ทำไมไม่ลาออกมาเป็นนักการเมืองเสียล่ะ”

“ก็นั่นแหละ จุดขัดแย้งที่เป็นเหมือนกับหาจมูกของแมลงนั่นแหละ แต่ถ้าศึกษาก็จะรู้ว่าพวกมันที่ท่อหายใจข้างลำตัว

“สุดท้ายก็นั้นแหละ... แต่ว่าหน้าที่เขียนประวัติศาสตร์ใหม่มันเป็นหน้าที่ของพวกเรา... ดังนั้น ถ้าสักวันหนึ่งฉันต้องการนาย นายคงจะช่วยสินะ”

“ก็ได้... ขอเวลาอ่านนิยายแล้วก็ดูอนิเมะก็แล้วกัน อ้อ... ขอเงินไปหมุนกาชาด้วยนะ”

น่าเสียดายที่วันนั่นมาไม่ถึง...






คือเริ่มรู้สึกลืมแล้วว่าตัวเองจะเขียนอะไรกันแน่ หรือก็ประมาณว่าลืมเนื้อเรื่องที่ตัวเองคิดไว้แล้ว... งั้นก็ด้นสดแล้วกัน ใครมีไอเดียก็ลองส่งมากันได้นะ

แล้วผมก็คิดว่าจะเขียนเรื่องสมัยก่อน หรือสมัยที่ยารุณยังเด็ก แล้วก็อยากจะเขียนเรื่องราวก่อนที่ยารุณจะมาเกิดใหม่ด้วย ที่ตอนแรกยังไม่เขียนก็เพราะว่า จะเขียนยารุณตอนรั่วไม่ได้ ไม่งั้นจะสปอย์ปัจจุบัน ยังไงก็ลองแสดงความคิดเห็นมาดูแล้วกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

422 ความคิดเห็น

  1. #398 BrokenToaster (@SealTV) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 09:49
    *ไรต์เขียนเกี่ยวกับรัฐประหาร*
    *หัวตัวเองคิดไปไกล*
    ความคิด : เราจะสร้างสหภาพสังคมนิยม โดยมีชนชั้นกรรมาชีพเป็นตัวขับดันชาติ โค่นล้มระบอบนายทุน!

    ความคิดที่2 : กูอ่านคาร์ล มาร์ซกับเลนินมากไปหวะ
    #398
    0
  2. #397 NamTanChann (@Iseria) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 20:38
    ระวังบินนะไรท์…
    #397
    0
  3. #396 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 13:48

    เอาอีกกกกกกกก

    #396
    0
  4. #395 River no off return (@rattyas) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 12:17
    ประเทศอันเน่าเฟะ 55555+ ขำแห้งเลยทีเดียว
    #395
    1
    • #395-1 BrokenToaster (@SealTV) (จากตอนที่ 69)
      24 ธันวาคม 2561 / 09:49
      อย่างน้อยเราก็มีชานมไข่มุก
      #395-1
  5. #394 tim0013 (@tim0013) (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 09:25
    เดียวก่อนความคุ้นเคยของเรื่องนี้มันอะไรกัน เดียวช่องก็บินหรอก
    #394
    0