จอมเวท เด็กวิทย์ใจศิลป์ เกิดมาอ่อนแล้วไง? ในเมื่อมีสมองโกงอยู่

ตอนที่ 67 : บทโบสถ์ดาเรีย 5 บทลงโทษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 802
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    25 พ.ย. 61

นี่ๆ มีใครสงสัยไหมว่าเฮรินไปไหม แล้วโดนอะไรบ้าง เฮรินดูแล้ว อาจจะมีความสามารถที่เหมือนจะขี้โกงที่สุดในโลก แต่เชื่อเถอะ คนอื่นในLagalosก็โกงไม่แพ้กันหรอก

ลองเทียบกันดูได้

ยกตัวอย่าง อย่างยาริน

ความสามารถในฐานะของมนุษย์ของเธอ คือการสร้างอักขระที่ซับซ้อนได้ในพริบตา ความอเนกประสงค์ของเธอนั้น เรียกได้ว่าหลายหลาย

ยกตัวอย่างเช่น

เธอสามารถสร้างเขตแดนที่มีความหนาวได้ ที่ต่ำกว่า0องศาได้

หรือจะสร้างเขตแดนทำให้คนไม่อาจใช้เวทมนตร์ได้

กับดักที่ทำงานอัตโนมัติ

วงเวทที่ปลดปล่อยพลัง ในระดับ10

เธอเป็นจอมเวทรุ้งในเมื่อร้อยปีก่อน แต่เธอก็ไม่เคยหยุดพัฒนาตนเอง

ทั้งอีกขระที่ทำให้ผู้อื่นใช้พลังเวทไม่ได้ ยารินก็เป็นคนคิด หรือจะเป็นอักขระที่ทำให้ผู้อื่นมีความเจ็บปวดทรมาน...

ถ้าถามว่ายารินโกงขนาดไหนน่ะเหรอ...

 

ร่างเด็กสาวผมสีดำ กำลังนอนดิ้นทุรนทุรายไปกับพื้น

อักขระที่สลักอยู่ทั่วร่างกายทำให้เธอไม่อาจทำสิ่งใดได้

ร่างเปลือยที่เธอเต้นไปมาบนพื้น

“อึก.......”

เฮรินกัดฟันแน่...

ทั้งความเจ็บปวดที่ส่งผ่านมาทั่วทั้งร่างกาย ทั้งที่เธอมีความสามารถควบคุมได้ แม้แต่การรับรู้ความเจ็บปวดของตัวเอง แต่ตัวเธอก็ไม่อาจทำได้ ด้วยอักขระที่ห้ามเธอทำสิ่งใดทั้งสิ้น เป็นเหมือนกับตัวปิดกั้นพลังทั้งหมดของเธอ

ถ้าว่าเธออายไหมน่ะเหรอ...

ที่ต้องอยู่ในร่างเปลือย

ตรงๆเลยก็คือไม่ เพราะสามัญสำนึกเธอ ไม่ได้เป็นมนุษย์อยู่แล้ว อย่างไรเธอก็คือสไลม์ ไม่จำเป็นต้องมีเสื้อผ้าอยู่แล้ว

ร่างที่มีพันธุกรรมของยารุณ ที่จริงจะเรียกว่าเป็นร่างที่อ่อนแอที่สุดของเธอก็ได้ พลังของเธอถูกหยุดเอาไว้โดยสมบูรณ์ โดยพลังของคนเกียงคนเดียว

“เจ้าว่าไง...”

“อึก... เป็นความรู้สึกที่แย่มาก... แต่ตอนที่พี่ชายมาเป็นหนึ่งเดียวกับหนู มันยังเจ็บกว่านี้อีก!

เฮรินกล่ายั่วยุออกไป

นี่แหละ ยารินก็เลือดขึ้นหน้า อักขระที่เอาไว้ทรมานโดยเฉพาะ ที่เธอคิดว่าชาตินี้คงจะไม่ได้ใช้ ก็ได้เอามาใช้ซะงั้น

“ยัยหนู! ข้าจะทำให้เจ้าเจ็บปวด......”

ยารินร่างอักขระออกมา...

แต่ในตอนนั้นยารินก็คิดขึ้นมาได้ ว่าทำให้เจ็บไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เฮรินไม่ใช้คนที่จะแพ้ต่อความเจ็บปวดอยู่แล้ว

“ไม่สิ... ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึกดีจนไม่อาจทนได้อีกกว่า..”

ยารินยิ้มหวาน...

เธอนึกออกว่าเฮรินนั้น... เป็นประเภทที่ไม่อาจปรับตัวให้อยู่ใน สถานที่สบายได้... เพราะพลังของเธอ คือการปรับตัวในอยู่ในสถานะปกติ ซึ่งตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว

ถ้าจะให้ส่งความเจ็บปวดไป ก็คงมีแค่เสียงกรีดร้อง น่าร่ำคราญ แต่ถ้าทำในสิ่งที่ตรงข้ามกัน เธออาจจะได้เห็นสิ่งที่น่าสนุกก็ได้

“อักขระนี้... จะทำให้เจ้ารู้สึกดีอย่างที่ไม่รู้สึกดีมาก่อนแน่....”

ปล่อยพลังเข้าไปในอักขระที่สำเร็จ ให้ทำงาน พลังเวทที่ปล่อยออกไป นั้นมากชนิดที่ถ้าจอมเวทคนไหนรู้ว่ามันถูกนำมาใช้ในเรื่องแบบนี้ คงขาดใจตายกันเลย รวมถึงอักขระที่เขียนอย่างไม่มีที่ติ

“อึก... เฮอ... นะ...นี่มัน....”

เฮรินหยุดดิ้น แต่ความรู้สึกแปลกๆยังอยู่ แค่ต่างออกไป

“นะ..นี่ ทำอะไรลงไป....”

“หึๆ”

ยารินไม่กล่าวสิ่งใด เพียงแค่ใช้มือ ลูบไปเบาๆที่ปลายเท้า

“อึก...”

เฮรินพยายามเก็บเสียงของตัวเองเอาไว้...

ความรู้สึกสยิวที่รุนแรง กำลังส่งถึงสมองของเธอโดยตรง

“รู้สึกดีไหม...?”

ยารินใช้นิ้วมือแทรกไประหว่างนิ้วเท้าอันนุ่มนิ่ม

“อักขระที่ข้าสลักลงไป บนร่างกายของเจ้า คืออักขระที่จะเปลี่ยนการรับรู้สึกหมดของเจ้า ให้กลายเป็นความสุข และมันทวีคูณเรื่อยๆ... ไง... รู้สึกดีสินะ”

“พะ...พูดอะไรของแค่นี้.......”

ยารินใช้มือจับที่ต้นขาอันไร้สิ่งใดปิดบัง

อะไรกัน... ทำไม...

“รู้สึกดีเลยสินะ....”

เฮรินยังแสดงอาการต่อต้าน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“เรามาสนุกกันดีกว่า หมายถึงแค่ข้าน่ะนะ”

จากนั้นยารินก็เริ่มสัมผัสใบหน้าของเฮริน ลูบอย่างอ่อนโยน แต่เพราะอักขระที่สลักเอาไว้ ทำให้สิ่งที่เฮรินรู้สึก คือความรุนแรง แต่ก็ยังเป็นแบบที่เธอไม่คุ้นเคย

“เริ่มน้ำลายไหลแล้ว เริ่มไม่ไหวแล้วสินะ”

“พูดอะไรบ้า! หนูน่ะ....!

ก่อนที่เฮรินจะได้พูดต่อ นิ้วมือก็สวนเข้าไปในปาก แล้วก็ตะหวัดไปมา ผัวพันกับลิ้น

“เอ้าๆ หน้าเคลิ้มแล้วนั้น แต่ว่าไม่ใช่เท่านี้หรอกนะ”

แรงกระตุ้นถูกปล่อยออกมาจากนิ้ว

พลังเวทที่ส่งต่อกัน

พลังรักษาอ่อนๆ ทำให้เฮรินนั้น รู้สึกมากขึ้นไปอีก สัมผัสที่ลิ้นบิดไปมา ราวกับมีอะไรมาแตกภายในปาก

“อุม... อึม... อึม...”

“หึๆ เชืองเลยนะเรา...”

“ยะ...อย่ามาพูดบ้าๆนะ!

เฮรินพยามพูดอย่างสุดตัว

ทั้งที่ตอนนี้ลมหายใจของเธอกำลังถูกปล่อยออกมาอย่างรุนแรง

แต่ว่าการเลียหูและการลูบไลที่จุดต่างๆก็ตามมา

เฮรินพยายามเก็บเสียงของเธออย่างสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจจะเก็บเอาไว้ได้ทั้งหมด

เสียงครางของเด็กสาง ที่นอนอยู่กับพื้น ในร่างที่เปลือยเปล่า ดังอย่างไม่หยุด และมันก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

“เริ่มชอบแล้วละสิ แต่ว่า.....”

ยารินจับเฮริน นอนคว่ำบนตักของตัวเอง แล้วโก่งก้นขึ้น แม้ว่าเฮรินอย่างจะออกจากจุดๆนี้ ก็ทำไมได้ เธอไม่มีแรงที่จะขัดขืน หรือแม้แต่เดิน

“เจ้าอย่างลืมนะ ว่านี้คือบทลงโทษ ที่เจ้าไปทำลูกชายของข้าเอาไว้”

“ดะ...เดี๋ยว!

เฮรินหน้าซีด

เธอยังรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างกายมีความรู้สึกแปลกๆ แต่เธอยังทนได้เพราะมันไม่รุนแรง

ยารินยกมือขึ้น...

“เอาละ ข้าจะพาเจ้าไปทั้งสวรรค์และนรกเนี่ยแหละ”

จากนั้นเสียงฟาดก็ดังซ้ำขึ้นหลายครั้ง พร้อมกับเสียงคราง ในคุกของสวนลอยฟ้า





ก็ตอนนี้ก็เริ่มที่จะสมองตัน อยากลองไปเขียนอีกเรื่องหนึ่ง แล้วจะเอาไปลงในFacebook ยังไงก็คงจะเวียนลงเรื่องนี้บ้าง ลองเข้าไปในเพจได้ ผมกำลังเขียนนิยายอีกเรื่องหนึ่ง ซึ่งจะเอามาลงในDexDทีหลัง

งั้นก็ลงตรงนี้เลยแล้วกัน...

เรื่องราวของเด็กหนุ่มผู้ไร้พลัง ทั้งที่โลกนี้มีคนที่มีพลังหลายคนที่ได้เขียนประวัติศาสตร์มากมาย แต่{เรื่องราว}นี้ ไม่ได้เป็นของเด็กหนุมแต่เพียงผู้เดียว แต่ยังเป็นของวิญญาณวีรชนที่สถิตอยู่ในตัวของเขา ผู้เป็นคนที่โชคร้ายที่สุด

นามของเด็กหนุ่มคนนั่น คือฟาริน และตำนานอันแสนสับสน ได้เริ่มต้นมากก่อนที่เทพจะกำเนิดขึ้นมาเสียอีก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

422 ความคิดเห็น

  1. #379 Bianco_ (@Bianco_) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 17:36
    ไรท์โหดจังเลยค่ะ
    #379
    0
  2. #378 Bookhero141 (@Bookhero141) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 18:22
    รออ่านอยู่นะครับ
    #378
    0